ၿမန္မာစာသင္ၾကား ဟာသမ်ား

 

ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ အိပ္ရာထဲ၀င္ မီးပိတ္ၿပီးေပမဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴတစ္ေယာက္ အိပ္မေပ်ာ္ေသး။ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ႔ အေမလုပ္သူကို  ေတာင္ေရာက္ေၿမာက္ေရာက္ ေထြရာေလးပါး ေလ်ွာက္ေၿပာေနသည္။ သင္ထားတဲ႔ ၿမန္မာစာေတြ ၿပန္ေပါင္းခ်င္ ေပါင္းေနတတ္သည္။

ခုလဲ ဟိုတစ္ေလာက  သင္ထားသည္႔  "အန္႔ ... အန္ ... အန္း ... " ကို ၿပန္ေပါင္းၾကည္႔ရင္း "နန္႔ " ဆိုသည္႔ေနရာက်ေတာ႔ အေမကို ေမးသည္။

"ေမေမ 'နန္႔   ' ဆိုတာ ရွိလားဟင္ ..."

တခ်ိဳ႔ ၿမန္မာ စာလံုးေပါင္းမ်ား ရွိေပမဲ႔ အဓိပါယ္ ဆိုလိုရင္း မရွိဘူးဆိုတာ ရွင္းၿပဖူးေတာ႔ "နန္႔ " ဆိုေသာ စကားလံုး၏ အဓိပါယ္ကို ေမးေနၿခင္းၿဖစ္သည္။

" ရွိတာေပါ႔ သမီးရဲ႔ ... နန္႔ဆိုတာ  .. နန္႔တာ ...  အင္းးးးး ....  နန္႔ေၾကာထတာ ... ကို ေၿပာတာ .."


" ဘာလဲဟင္ ... နန္႔ေၾကာထတယ္ ဆိုတာ ..."

 " အင္း ....        နန္႔ေၾကာထတယ္ဆိုတာ ... ကၿမင္းေၾကာထတာ ... ဆတ္စလူးခါတာ အတူတူပဲ ..."

" ဟင္ ေမေမေၿပာတာေတြ ဂ်ဴဂ်ဴဘာမွ နားမလည္ဘူး ...  ေမေမေရာ နန္႔ေၾကာထလား ဟင္ ..."

သူေၿပာမွ ရယ္လိုက္ရတာ ...ဒီအရြယ္ၾကီး နန္႔ေၾကာထလားဆိုေတာ႔ ဘာေၿပာရမွန္းမသိ ..

"ခုေတာ႔ မထပါဘူး သမီးရယ္ ... ငယ္ငယ္ကေတာ႔ ထခဲ႔ မလား မသိ ... "

ဟီးဟီး ... ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ေၿပာၿပီး ရယ္လိုက္ရတာ။ 


" အဲဒါဆို ဘယ္သူ နန္႔ေၾကာထေသးတံုး ... ဂ်ဴဂ်ဴထသလား ...."

" ငါးသမီးေလးက မထပါဘူး ..."

" အဲဒါဆို ဘုတ္စု ထသလား ... "

ရန္ကုန္က အင္မတန္ အေဆာ႔မက္ေသာ ေမ်ာက္ရံွဳးေအာင္ေဆာ႔ေသာ သူ႔ညီမ ၀မ္းကဲြ ကို ေမးၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူ႔အေမကေတာ႔ သူ႔သမီးကို ဆီဖူးခါသည္ဟု အၿမဲေၿပာသည္။

" အင္း ... ဘုတ္စုက နဲနဲေတာ႔ ထတယ္ ထင္တာပဲ ..."

" အင္း ... ငါ႕သမီးလဲ နဲနဲေတာ႔ထတာပဲ ... ညည္းတိ္ု႔ေတြ တူတူပဲပါပဲေအ ..."

ဤသို႔ၿဖင္႔ နန္႔ေက်ာထၿခင္း ဆိုေသာ အဓိပါယ္ကို ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ သေဘာေပါက္သြားေလသတည္း။

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

အန္တီဆြိသည္ ဂ်ဴဂ်ဴေလးကို ၿမန္မာစာသင္ေပးေနသည္။

ယေန႔ေရာက္ေနေသာ သခၤန္းစာသည္ ရရစ္ႏွင္႔ ယပင္႔ကို သင္ေပးသည္႔ သခၤန္းစာ ၿဖစ္သည္။ "က် က်ာ က်ား .... "  "က်ိ က်ီ က်ီး .." အစရွိသၿဖင္႔ သင္ေပးၿပီး ေအာက္က ပံုေလးေတြကို လိုက္ဖတ္ခိုင္းေနသည္။ ဂ်ဴဂ်ဴသည္ အထစ္အေငါ႔မရွိ ဖတ္ႏိူင္သည္။

အေမၾကီးမွာ ၀မ္းသာလို႔။ အဟုတ္ပဲ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ ဖတ္တာ ၿမန္ခ်က္ေပါ႔။ ဟယ္ ငါ႔သမီးေလးက တစ္ခါပဲ သင္ရေသးတယ္ ဖတ္တတ္လိုက္တာဆိုေတာ႔ ဘာေၿပာတယ္ ထင္တံုး။

ဂ်ဴဂ်ဴက  အရုပ္ေလးေတြ ၾကည္႔ၿပီး ေၿပာတာ တဲ႔ဗ်ား။ 

အေမၾကီး ခံလိုက္ရတာ။

ဒါနဲ႔ ေအာက္က အရုပ္မပါတဲ႔ စာေတြ ေပါင္းဖတ္ခိုင္းလိုက္တာေပါ႔။

"သေ၀ထိုးကၾကီး ... ယပင္... ေက် ။ ၀တ္ဆံႏွစ္လံုးေပါင္း ေက်း  ... ဇကဲြေရးႏွစ္ေခ်ာင္းငင္ ဇူး .... ေက်းဇူး  " တဲ႔

 ပ်ံသန္း တဲ႔ ...

ပ်ံသန္း ေနရာလဲေရာက္ေရာ ဂ်ဴဂ်ဴကအဓိပါယ္ နားမလည္ေတာ႔ ရွင္းၿပရတယ္။ 

သမီးရဲ႔ ၿမန္မာစာမွာ စကားေၿပာတာနဲ႔ စာေရးတာ ဆိုတာ ရွိတယ္။ ေၿပာရင္ေတာ႔ အလြယ္ပဲ "ပ်ံတယ္" ။ အဂၤလိပ္လိုဆို fly ေပါ႕။ အဲဒါကို ၿမန္မာလို စာနဲ႔ေရးေတာ႔ လွေအာင္ "ပ်ံသန္း" လို႔ ေၿပာတယ္။ "ပ်ံ "ဆိုတာနဲ႔ အတူတူပဲ။ ငွက္ေတြ ပ်ံတယ္ ... ယင္ေကာင္ ပ်ံတယ္ ... တူတူပဲ။

ေဟာ ေနာက္တစ္လံုးက်  "ၿပီးစီး" တဲ႔။

အဲဒါလဲ တူတူပဲ ... စာေရးရင္ "ၿပီးစီးသည္ " လို႔ ေရးတယ္။ .... ေၿပာရင္ "ၿပီးတယ္ " ေပါ႔။ 

ေနာက္ေတာ႔ " ေၿဖၾကား " ။ အဲဒါကလဲ " ေၿဖ" နဲ႔ တူတူပဲ။

ေဟာ ... ေဟာ ေနာက္တစ္လံုးက်

" ခ်ီးက်ဴး " တဲ႔ 

စာရွင္းၿပေနတဲ႔ အေမၾကီး  ဒုကၡေရာက္ပါေလေရာ။ ခ်ီးက်ဴးက်ေတာ႔ အဲဒါလဲ  ေရွ႔က  "ခ်ီး " နဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ေၿပာမလို႔ဟာကေန .... အဲဒါက် ခ်ိ ... ခ်ိ ... ခ်ီးနဲ႔မတူဘူး သမီးေရ ... ဆို ေၿပာင္သလို ေနာက္သလို ေၿပာေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလးမွာ ရယ္လိုက္တာ။ 
ခုခ်ိန္ထိ စာသင္တိုင္း အဲဒီ "ခ်ီးနဲ႔ မတူဘူး " ဆိုတာ ေၿပာၿပီး ရယ္တံုး။ ေအာ္ ၿမန္မာ စကားမ်ား ...

ငါးဆုတ္လံုးႏွင္႔ ခ်က္ေသာ မႏၱေလး မုန္႔တီ။

အန္တီဆြိတစ္ေယာက္ ေအာ္ဇီၿပန္ေရာက္ကတည္းက ေရာဂါထတာက မန္းေလးမွာ စားခဲ႔ရတဲ႔ မန္းေလးမုန္႔တီအတိုင္း ၿပန္ခ်က္စားခ်င္ေနတာ။ အန္တီဆြိ ၀ါသနာကိုက တစ္ခုခုစားၿပီးလို႔ ၾကိဳက္တယ္ဆို အဲသလိုမ်ိဳး တူေအာင္ အိမ္မွာ ၿပန္ခ်က္စားေလ႔ရွိတာကိုး။

 အိမ္မွာလဲ ရန္ကုန္မၿပန္မီကတည္းက ၀ယ္ထားတဲ႔ ဂ်ပန္ အူဒံုေခါက္ဆဲြကလဲ ေရခဲေသတၱာထဲ ရွိေနေတာ႔ အေတာ္ပဲ။ ေနာက္ၿပီး မေန႔ကပဲ မုန္႔ဟင္းခါးေလး ဘာေလး ခ်က္စားရေအာင္ဆို ဆယ္လ္မြန္ငါးရိုးေတြ တစ္ေကဂ်ီခဲြေတာင္ ၀ယ္ထားတာေတြလဲ ရွိေနတာ။

မန္းေလးမုန္႔တီကလဲ စားထားတာ မၾကာေသးဘူးဆိ္ုေတာ႔ အားလံုးက အမွတ္တရ ၿဖစ္ေနေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရကေတာ႔ သူတို႔ခ်က္တဲ႔ ဟင္းခ်ိဳက ငါးဖယ္ဆုတ္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ခ်က္ထားတာဂ်။ ဟင္းခ်ိဳက ပူပူေႏြးေႏြး ေမႊးၿပီး ခ်ိဳေနတာ။ ၾကက္သားကိုလဲ အႏွစ္နဲ႔ ေရာမခ်က္ပဲ အသားေလးေတြ ၿပဳတ္ၿပီး မြထားတာ။ မုန္႔တီထဲလဲ ငါးဆုတ္လံုးေသးေသးေလးေတြ ထည္႔ေပးတာ သတိရတယ္။ ရန္ကုန္မွာေရာင္းတဲ႔ စတိုင္လို ၾကက္ဥၿပဳတ္ေတြ ဘာေတြ မပါဘူး။ သူထည္႔တဲ႔ အၾကြပ္ေၾကာ္ကလဲ ရန္ကုန္နဲ႔မတူ၊ ေခါက္ဆဲြလံုးေလးေတြကို အၾကြပ္ေၾကာ္ထားတာ။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကိုလဲ အႏွစ္သပ္သပ္ခ်က္ၿပီး ဆီရဲႊရဲႊ၊ ပဲမွဳန္႔မ်ားမ်ားနဲ႔ သုတ္ေပးတာ။ ၿပီးေတာ႔ ၾကက္သြန္နီလွီးထားတာကို ေရာ မသုတ္ပဲ သတ္သတ္ တည္ေပးတာ။

မနက္မိုးလင္းေတာ႔ ခ်က္ခ်င္စိတ္က တားမရတာနဲ႔ ဦးၿခိမ္႔ အိပ္ေနတာကို ႏိွဳးၿပီး ဆြိေလး မန္းေလးမုန္႔တီ ခ်က္စားခ်င္လို႔ပါ ကုိကိုၿခိမ္႔ရယ္ ...  လိုတာေလးေတြ သြား၀ယ္ေပးပါဦးဆို ေၿပာရတယ္။  ၾကက္ရင္ပံုသား တစ္ခုရယ္၊ ငါးဖယ္ဆုတ္အတြက္ေတာ႔ ရရာငါး အသားခ်ည္းပဲ ၅၀၀ ဂရမ္ေလာက္ ၀ယ္ခဲ႔လို႔ မွာလိုက္ရတယ္။

သူထြက္သြားေတာ႔ ညက ေရခဲေသတၱာထဲ ခဲေနတဲ႔ ငါးရိုးေတြကို မိုက္ခရိုေ၀႔ထဲထည္႔  de froze လုပ္ၿပီး တစ္၀က္ေလာက္ခဲြ (၆၀၀ ဂရမ္ခန္႔)၊ အတံုးေတြတံုး၊ အိုးေဇာက္နက္နက္ထဲ ေရလံုေအာင္ထည္႔ၿပီး ၿပဳတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ၾကက္သြန္နီ ဥအၾကီးၾကီး တစ္လံုး၊ ဂ်င္း တစ္လမေလာက္ကိုထုရိုက္ၿပီး ထည္႔ၿပဳတ္လိုက္တယ္။ ငံၿပာရည္နဲ႔ ၾကက္သြန္ၿဖဴ ၄-၅ ဥေလာက္လဲ ထည္႔လိုက္ေသးတယ္။

ငါးကိုကို ဒီအတိုင္း ပြက္ပြက္ဆူေအာင္တည္ထားတံုး အူဒံုေခါက္ဆဲြေတြ ေကာင္းေသးရဲ႔လား ၾကည္႔ရေသးတယ္။ အထုတ္ၾကီးထဲမွာ တစ္ေယာက္စာေလာက္ အထုတ္ေသးေလးေတြ ခဲြထုတ္ထားတာဆိုေတာ႔ အေတာ္႔ကို ေကာင္းပါေသးတယ္။ expire date ကလဲ အေ၀းၾကီး လိုေသးတာ။ ဒါနဲ႔ အထုတ္ေတြေဖာက္ၿပီး ေရေႏြးေငြ႔နဲ႔ ေပါင္း၊ ေရေအးႏိူင္ႏိူင္ေဆးၿပီး  ေရစစ္ထားလိုက္တယ္။

ဦးၿခိမ္႔ေစ်းက ၿပန္လာရင္ အဆင္သင္႔ခ်က္ရေအာင္ ဂ်င္း၊ ၾကက္သြန္ၿဖဴ-နီသင္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး အလံုးၾကီး ၃လံုးေလာက္ကိုလဲ ေသးေသးေလးေတြ လွီးထားရတယ္။ အႏွစ္ ခ်က္ရေအာင္ေလ။ ၿပီးေတာ႔ ဂ်င္း တစ္လက္မေလာက္၊ ၾကက္သြန္ၿဖဴ ၁၀မႊာေလာက္၊ ၾကက္သြန္နီ ဥၾကီး တစ္ဥေလာက္ကို ပါးပါးလွီးၿပီး ငရုပ္ဆံုနဲ႔ အႏွစ္ရေအာင္ ေထာင္းေတာ႔တယ္။ ဒီေနရာမွာ အႏွစ္ကို ဘလန္ဒါနဲ႔ ၾကိတ္ရင္ လြယ္ကူသက္သာတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အန္တီဆြိရဲ႔ အေတြ႔ အၾကံဳအရ၊ ေထာင္းခ်က္တဲ႔ အႏွစ္က ဘလန္ဒါနဲ႔ ၾကိတ္တာထက္ ပိုေမႊးၿပီး ပိုညက္ေတာ႔ ပိုအရသာရွိတယ္လို႔ စိတ္ထဲ ထင္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အႏွစ္ေတြ ဆီသတ္ရင္ အမ်ားအားၿဖင္႔ ငရုပ္ဆံုနဲ႔သာ ေထာင္းပါတယ္။ ညက္ခါနီးက် ဂ်ဴဂ်ဴေလးလဲ စားလို႔ရေအာင္ဆို မစပ္တဲ႔ ငရုပ္သီးမွဳန္႔ အေရာင္တင္မွဳန္႔ (sweet paprika) လဖက္ရည္ဇြန္း တစ္ဇြန္းေမာက္ေမာက္ကို ထည္႔ေထာင္းလိုက္တယ္။

ေထာင္းေနရင္းပဲ ဦးၿခိ္မ္႔တစ္ေယာက္ေစ်းက ၿပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ ၾကက္သားေလး ထုတ္ၿပီး ၃၀၀ ဂရမ္ေလာက္ခဲြ ငံၿပာရည္၊ ၾကက္သားမွဳန္႔နဲ႔ နယ္ထားလိုက္တယ္။ မီးဖိုတစ္ဖက္ အားေနတံုး ဆီသတ္ဖို႔ၿပင္ေတာ႔တယ္။ ဒယ္အိုး တစ္လံုးထဲ ဆီ ၂၅၀ ml ေလာက္ထည္႔ၿပီး ဆီက်က္ေတာ႔ ဆႏြင္းမွဳန္႔ေလးထည္႔  အနွစ္ေထာင္းထားတာ ထည္႔ၿပီး ဦးၿခိမ္႔ကို အဆက္မၿပတ္ ေမႊခိုင္းထားလိုက္တယ္။ ေမႊးလာေတာ႔ ငါးၿပဳတ္အိုးထဲက ငါးၿပဳတ္ေရ လက္ဖက္ရည္ ပန္ကန္တစ္လံုးစာေလာက္ထည္႔၊ ငံၿပာရည္နဲနဲထည္႔၊ သၾကားနဲနဲထည္႔ၿပီး မီးေအးေအးနဲ႔ အႏွစ္ေတြ ႏူးအိတဲ႔ အထိ တည္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ေရခဲ ေသတၱာထဲ အဆင္သင္႔ ထည္႔သိမ္းလို႔ရေအာင္ ပလပ္စတစ္ဗူးထဲ ထည္႔ေကာ္ထားလိုက္တယ္။

ငါးဆုတ္လံုးအတြက္ေတာ႔ ငါးအသားေလးေတြကို (၃၀၀ ဂရမ္ခန္႔) ေသးေသးေလးေတြလွီး ဂ်င္းပါးပါး ၃ခု၊ ၾကက္သြန္ၿဖဴ ၁၀ဥ၊ ငံၿပာရည္ လဖက္ရည္ဇြန္း ၂ဇြန္းေလာက္၊ ၾကက္သားမွဳန္႔တို႕နဲ  ေရာၿပီး ဘလန္ဒါနဲ႔ ၾကိတ္လိုက္တယ္။  ငါးဖယ္ၿခစ္လို ညက္ၿပီးစီးလာၿပီဆို ငါးၿပဳတ္အိုးထဲ ရွမ္းေခါက္ဆဲြႏွစ္တဲ႔ စကာေလးနဲ႔ ေသးေသးေလးေတြ လံုးၿပီး ထည္႔ၿပဳတ္လိုက္တယ္။ ၃မိနစ္ေလာက္ ၿပဳတ္ၿပီးေတာ႔ ပန္းကန္ထဲ ဆယ္ထည္႔ထားလိုက္တယ္။

ငါးဟင္းခ်ိဳခ်ခါနီးေတာ႔ နဲနဲပိုေမႊးေအာင္ဆို ဦးၿခိမ္႔စိုက္ထားတဲ႔ စပါးလင္အံုထဲက စပါးလင္ တစ္ပင္နွဳတ္ၿပီး ေထာင္းထုထည္႔လိုက္ေသးတယ္။ ဟိုက္ရွားပါး။ ဟင္းခ်ိဳကေတာ႔ ေဒၚစိုး ဆိုင္မွာ စားခဲ႔ရတဲ႔ ဟင္းခ်ိဳနဲ႔ တစ္ပံုစံတည္း။ ေကာင္းမွေကာင္း။

ၾကက္သားကို လဲ ငါးဟင္းခ်ိဳေလး နဲနဲထည္႔ စပါးလင္ေလး နဲနဲထည္႔ၿပီး ေရခန္းတဲ႔ အထိ ၿပဳတ္လိုက္တယ္။ ၾကက္သားႏႊင္ဖို႔ တာ၀န္ကေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔တာ၀န္။ 

ၾကက္သြန္နီ ကိုလဲ ပါးပါးေလးေတြ လွီးၿပီး ေရနဲ႔ေဆး ေရစစ္ထားတယ္။

နံနံပါပါးလွီး ၊ သံပုရာသီးစိတ္။

 ငရုပ္သီးေလွာ္ၿပီးသားကို ဆီပူေလးနဲ႔ ၿပန္ေၾကာ္လိုက္ေသးတယ္။

 ပစၥည္းေတြလဲ စံုၿပီ။ သုတ္ဖုိ႔ရာ အဆင္သင္႔ ၿဖစ္ပါၿပီ။

ဦးၿခိမ္႔အတြက္ တစ္ပဲြ ၿပင္ေပးပါတယ္။

ယာဥ္အႏၱာရယ္ စုေပါင္းကာကြယ္ပါမည္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းႏွင့္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႕ အလည္တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ ရန္ကုန္ေရာက္ခိုက္ ခဏ မိသားစု အေနနဲ႕ မိမိလိုသလို သြားလာႏိုင္ဖို႕ သူငယ္ခ်င္းက သူ၏နံပါတ္ယူျပီးခါစ ကားအသစ္ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္လက္အပ္ခါ လိုအပ္သလို အသုံးျပဳဖို႕ ေစတနာဗလပြျဖင့္ ေပးအပ္လာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အားမနာ လွ်ာမက်ိဳး ေကာင္းေကာင္းၾကီးကို အသုံးခ်မိပါသည္။

ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မွဳမ်ားႏွင့္ ရန္ကုန္

 ရန္ကုန္မျပန္လာခင္က အြန္လိုင္း၊ ေဖစ္ဘြတ္ခ္၊ ေဖာ္ရမ္ မ်ား၏ ေကာင္းမွဳေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားလာလို႕ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႕မွဳ (Traffic Jam) မ်ား လာသည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် ယာဥ္ေၾကာနည္းမည္ထင္ေသာ ေနရာမ်ားျဖစ္သည့္ လွည္းတန္း၊ ေရႊဂုံတိုင္၊ ဘုရင္ေနာင္ စသည့္ေနရာမ်ားကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ဖယ္ကာ ေမာင္းမိပါသည္။ မျဖစ္မေန ေရွာင္ေမာင္းလို႕ မရမွသာ ထိုေနရာမ်ားကို ေမာင္းမိပါသည္။

ရန္ကုန္တြင္ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားကို တင္သြင္းခြင့္ေပးလုိ္က္သည္ႏွင့္အမွ် ေမာ္ေတာ္ကား အေရအတြက္ မ်ားလာေသာေၾကာင့္ ကားမ်ားျပည္က်ပ္လာသည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ မွန္မွန္ကန္ကန္ Statistically data collection ေတြ ေမာ္ဒယ္ေတြ နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ တြက္ခ်က္ျပီး မွ မဟုတ္ေပမဲ့ ယိုးဒယား။ မေလးရွား၊ ဆစ္ဒနီ စကၤာပူတို႕တြင္ ကားမ်ားကို ၾကည့္က အေပၚယံသေဘာျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုလ်င္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ကားမ်ား ၿပည့္က်ပ္မေနေသးပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ လူဦးေရ၊ လမ္းအေရအတြက္ ကားပမာဏအရ ကားမ်ားျပည့္က်ပ္ေနသည္ဟု ေျပာေနသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ကားမရွိေသးေသာ လမ္းမ်ား ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါေသးသည္။

ကဲ ဆဲလိုလ်င္ ဆဲပါေတာ့။ ရိုးရိုးသားသား ေျပာရရင္ေတာ့ ကားက်ပ္သည္မွာ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရန္ကုန္သူ/သားမ်ား ယာဥ္စည္းကမ္း လမ္းစည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္ေနေသာေၾကာင္ ကားမ်ား ျပည့္က်ပ္ျခင္း ယာဥ္တိုက္မွဳမ်ား ျဖစ္ေနပါသည္။

ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ရပ္နားရန္ေနရာ

ကၽြန္ေတာ္ သိရသမွ် ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ရပ္နားရန္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ တည္ရွိေဆာက္ထားေသာေနရာ မရွိလွပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲတြင္ လမ္းေဘးမ်ားတြင္ ကားရပ္ကာ ကားရပ္ခ လိုက္လံေကာက္ေသာ သူမ်ားသာ ရွိပါသည္။ ထိုသူမ်ားကလည္း အဆင္ေျပသလို ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား ႏွစ္ထပ္ ရပ္ခိုင္းသည့္အခါလည္း ရပ္ခိုင္းတတ္ပါသည္။ သူတို႕၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ကားတစီးလွ်င္ ေငြ၂၀၀က်ပ္ ေကာက္ခံရန္သာျဖစ္သည္။ လမ္းစည္းကမ္း ယာဥ္စည္းကမ္း နားလည္သည္မရွိပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲတြင္ ပိုဆိုးသည္မွာ တခ်ိဳ႕ေသာ ဆိုင္မ်ားက မိမိဆိုင္ေရွ႕ ကိုယ္ပိုင္ယာဥ္ရပ္ရန္ေနရာဟု သတ္မွတ္ကာ (တခ်ိဳ႕သည္လည္း စည္ပင္တြင္ ေငြသြင္းထားသည္ဟု ဆိုပါသည္) မည္သည္ယာဥ္မွ် မရပ္ေအာင္ လုပ္ထားသည္လည္း ရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စဥ္ ေျဖစဥ္က မ်ဥ္းျဖဴနီက်ားတြင္ ယာဥ္လုံး၀ မရပ္ရ၊ လူကူးမ်ဥ္းက်ားႏွင့္ ၃၀ကိုက္အတြင္းလားမသိ မည္သည္ယာဥ္မွ် မရပ္ရ၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ျဖင့္ ၃၀ကိုက္အတြင္း ယာဥ္လုံး၀မရပ္ရ စသည္ျဖင့္ ယာဥ္စည္းကမ္းမ်ားကို စာေမးပြဲတြင္ ေၿဖခ့ဲရပါသည္။ ယခုေတာ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္လည္း မေရွာင္၊ ၿဖဴနီက်ားလည္းရပ္၊ လူကူးမ်ဥ္းက်ားလဲမဖယ္ေပးႏွင့္ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေနေတာ့ ထိုရပ္ဆိုင္းထားေသာ ယာဥ္မ်ားေၾကာင့္ မူလလမ္းမ်ား က်ဥ္းေျမာင္းသြားကာ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႕မွဳမ်ားကို အထူးျဖစ္ေပၚေစပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ စနစ္တက် ေလ့လာတြက္ခ်က္ထားသည္မဟုတ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အထင္ အေကာင္းဆုံးဟု အၾကံေပးလိုသည္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕လည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း၊ အေနာ္ရထာလမ္း၊ မဟာဗႏၱဳလလမ္း၊ ကုန္သည္လမ္း ႏွင့္ ကမ္းနားလမ္း တို႕ကို ၇ လမ္းမွ လမ္း၅၀ အတြင္း ထိုလမ္းမၾကီးမ်ားတြင္ မည္သည့္ကားမွ် ရပ္နားျခင္း မျပဳသင့္ပါ။ နံပါတ္ လမ္းမ်ား (ဥပမာ လမ္း ၃၀၊ ၃၁၊ ေရြဘုံသာ၊ ေမာင္ေထာ္ေလး စသည့္ ကန္လန္႕ လမ္းမ်ား) တြင္ ယာဥ္ေၾကာ တဖက္တည္းသာ ရပ္နားခြင့္ ၿပဳသင့္ပါသည္။  ထိုသို႕ ျပဳလုပ္လိုက္လ်င္ ဘတ္စကားမ်ား ရပ္နားရန္ ရွင္းလင္းသြားျ႔ပီး က်န္ အိမ္စီးေမာ္ေတ္ာယာဥ္မ်ားအတြက္ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႕မွဳ ေလ်ာ့နည္းသြားမည္ထင္ပါသည္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း အဓိက လမ္းမမ်ားျဖစ္ေသာ အင္းစိန္လမ္း၊ ၿပည္လမ္း၊ ကမၻာေအး ဘုရားလမ္း သမိန္ဗရမ္းလမ္း တို႕တြင္ ယာဥ္ရပ္နားခြင့္ မေပးပါက ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႕မွဳ အလြန္အင္မတန္ နည္းပါးသြားမည္ဟု ထင္ပါသည္။ 

ဘတ္စ္ကားမ်ား စည္းကမ္းလိုက္နာ

ကၽြန္ေတာ္ၾကဳံေတြခဲ့ေသာ ယာဥ္ပိတ္ဆို႕မွဳ တစ္ခုကို ေၿပာျပပါမည္။ ထိုေနရာက ကမၻာေအးဘုရားေရွ႕ မွတ္တိုင္ျဖစ္ပါသည္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေရွ႕တြင္ ခရီးသည္မ်ားက ရပ္မေစာင့္ေနပါ။ ဘစ္ကားဂိတ္မတိုင္ခင္ လူကူးမ်ဥ္းၾကားမတိုင္ခင္ေလးတြင္ လူမ်ားရပ္ေနပါသည္။ ထိုနားတြင္ ကားတစ္စီး လမ္းကို ၄၅ဒီဂရီေစာင္းကာ ရပ္ထားပါသည္။ မထသ ဘတ္စ္ကားၾကီးက ရပ္ထားေသာကားေဘးတြင္ ကပ္လ်က္ ရပ္ကာ လူမ်ားကို တင္ပါသည္။ ကမၻာေအး ဘုရားလမ္းမွာ တစ္ဖက္ ၃ လမ္းသြားျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ထပ္ ဘစ္ကား တစ္စီးမွာ ပထမရပ္ထားေသာ ဘစ္ကားႏွင့္ ယွဥ္ကာ ထပ္ရပ္လိုက္ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ လမ္းေၾကာ ၃ ခုလုံးပိတ္သြားပါသည္ ထိုအခါ ဘယ္ဘက္ အစြန္ဆုံးမွ ေမာင္းလာေသာ ဒိုင္နာမွ ထိုကားမ်ားကို ေက်ာ္ရန္ တစ္ဖက္ ယာဥ္ေၾကာကို ၀င္ကာ ေမာင္းပါသည္။ တစ္ဖက္ ယာဥ္ေၾကာမွ ဘစ္ကားတစီး လာပါသည္။ မေအ ႏွမ စုံေအာင္ ဆဲသံမ်ား ၾကားလိုက္ရပါသည္။ ထိုျဖစ္စဥ္ တခုလုံးမွာ စည္းကမ္းမဲ့ ရပ္ထားေသာ ယာဥ္၊ စည္းကမ္းမဲ့ ဘတ္စ္ကားမ်ား ႏွင့္ တဖက္ ယာဥ္ေၾကာထဲ ၀င္ေရာက္ေမာင္းႏွင္းမွဳမ်ား ၿဖစ္ပါသည္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က ဘတ္စ္ကားတိုက္မွဳမ်ားကို ၾကည့္လိုက္လ်င္ တဖက္ယာဥ္ေၾကာထဲသို႕ေမာင္းႏွင္မွဳေၾကာင့္ ယာဥ္တိုက္မွဳျဖစ္၊ ဘရိတ္ေပါက္လို႕ ယာဥ္တိုက္မွဳ ျဖစ္ပြား စသည္ျဖင့္ ေတြ႕ရပါသည္။  ၄င္းတို႔သည္ ဘတ္စ္ကားသမားမ်ား၏ မဆင္မျခင္မွဳမ်ားႏွင့္ မိမိယာဥ္၏ၾကံခိုင္မွဳ မစစ္ေဆးျခင္းတို႕ေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုကဲ့သို႕ ျဖစ္စဥ္မ်ိဳးမွာ ထိုတေနရာထဲတင္ မဟုတ္ပါ။ လွည္းတန္း၊ အင္းစိန္ ဘူတာရုံလမ္း၊ သံလမ္း စိုက္ပ်ိဳးေရး မွတ္တိုင္ (Juntion square)၊ ေတာ္၀င္စင္တာ၊ လသာလမ္းမွတ္တိုင္ ေၿမနီကုန္း လြစၥလမ္းမွတ္တိုင္၊ အေနာ္ရထာ ဘားလမ္းမွတ္တိုင္၊ ယုဇနပလာဇာ၊ မဂၤလာေစ်း စသည္ ေနရာေတ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္အထက္က ေျပာေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ား ေန႕တိုင္းျဖစ္ေနပါသည္။ မထသ (ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ထိမ္းသိမ္းေရး အဖြဲ႕)က ဘာေတြ ထိမ္းသိမ္းသလဲ မသိပါ။ ထိုကဲ့သို႕ စည္းကမ္းမဲ့မွဳမ်ားကို မ်က္ေစ့စုံမွိတ္ကာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ေနာက္ထပ္တခုက ဘစ္ကားမ်ားကို ျမိဳ႕ထဲသို႕ ု စုျပဳံသြားေနသည္ (Centralize) သယ္ယူပို႕ေဆာင္ေရး မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ၿဖန္႕က်က္ သည့္သယ္ယူပို႕ေဆာင္ေရး ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္လ်င္ ေကာင္းပါသည္။ Transportation Professional မ်ားျဖင့္ တြက္ခ်က္ကာ စီစဥ္လွ်င္ တိုးတက္လာႏိုင္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ မထသတြင္ ဘတ္စ္ကားမ်ားကို တားကာပိုက္ဆံေတာင္းေနသူမ်ား ခန္႕ထားသကဲ့သို႕ ဘစ္ကားလိုင္းမ်ား တိုးတက္ရန္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္သည့္ ပညာရွင္မ်ား ခန္႕ထားရန္လည္း လုိအပ္ပါသည္။

ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား ၾကံ့ခိုင္မွဳ

ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစု တေနကုန္ လည္ပတ္ျပီး အိမ္ျပန္ခ်ိန္က ညမိုးခ်ဳပ္ ေမွာင္ခိ်န္က်မွ အိမ္ကို ၿပန္ေရာက္သည္က မ်ားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကားေမာင္းရင္း ေဘး ဘယ္ညာ ေနာက္ၾကည့္မွန္မ်ားကို ၁၀-၁၅ စကၠန္႕တခါ ၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ ကိုယ္ေမာင္းႏွင္မွဳ အႏၱာရာယ္ ကင္းရွင္းမွဳ ရွိမရွိ အျမဲၾကည့္ပါသည္။ တစ္ညမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကားေနာက္ ေမွာင္ၾကီးမည္းမည္းတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားသ႑ာန္ အရာတခု ကပ္ပါလာသျဖင့္ လမ္းနေဘးသို႕ ခ်ေပးလိုက္ရာ ေရွ႕မီး၊ ေနာက္မီး လုံး၀ မပါရွိေသာ တကၠစီကားတစ္စီးျဖစ္သည္ကို သိလိုက္ရပါသည္။ အလြန္အႏၱာရာယ္မ်ားရာ ထို တကၠစီမွာေတာ႔  ဘာမွ မျဖစ္သကဲ့သို႕ ေမာင္းသြားပါသည္။ ဟိုတစ္ရက္က တကၠစီကားအေဟာင္းမ်ားကို စီးနင္းလိုက္ပါသူနည္းပါးလို႕ ကြန္ပလိမ္႔တက္ေနတာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဖူးသည္႔ ႏိုင္ငံျခားက တကၠစီသမားေတြကေတာ့ ခရီးသည္မရခ်ိန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနခ်ိန္မွာ ဒရိုင္ဘာမ်ားက မိမိကားကို သန္႕ရွင္းေအာင္ သုတ္ျခင္း၊ မွန္မ်ားကို ေၿပာင္လက္ေအာင္ တိုက္ျခင္း၊ ကားအတြင္း အနံအသက္ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ျခင္းမ်ား ၿပဳလုပ္ၿခင္းၿဖင္႔ မိမိကားကုိ စီးခ်င္စဖြယ္ၿဖစ္ေစပါသည္။ ၿမန္မာျပည္က တကၠစီသမားမ်ားကေတာ့ အားေနခ်ိန္ ပိုက္ဆံပြတ္၊ ကြမ္း၀ါး၊ ႏွစ္လုံးတြက္ အလုပ္မ်ားျဖင့္ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားက စီးခ်င္စရာမေကာင္းေအာင္ ပ်က္စီးေနပါေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ခဲ့ဖူးေသာ စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္သက္တမ္း ၃ႏွစ္ေက်ာ္ပါက တႏွစ္တခါ လိုင္စင္၀င္လ်င္ တာယာ၏ လမ္းေပၚတြင္ စိတ္ခ်စြာ ရွိႏိုင္ေသာ အေျခအေန၊ ဘရိတ္၊ ကား ေရွ႕မီး၊ ေနာက္မီး ဘရိတ္မီး၊ ကားေအာက္ပိုင္း ဆီယိုမွဳ ရွိမရွိတို႕ကို ႏြားမ်ားျဖဲၾကည့္သကဲ့သို႕ ေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးသည္။ ထိုသို႕ စစ္ေဆးမွဳ ေအာင္ျမင္မွ လိုင္စင္တိုးခြင့္ ရပါသည္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း လက္ရွိေနေသာ ႏိုင္ငံတြင္လည္း ဘရိတ္ႏွင့္ တာယာတို႕၏ အေျခအေနကို စစ္ေဆးပါသည္။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္က ၿဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ယာဥ္တိုက္မွဳမ်ားတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားဘရိတ္ေပါက္၍ ဆိုသည္႔ အၾကီးစားယာဥ္တိုက္မွဳမ်ားျဖစ္ပြားသည္ကို ေတြ႕ရွိရမွာ ၿဖစ္ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္တခါ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား လိုင္စင္၀င္ေရာက္ပါက ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ၾကံခိုင္မွဳ မရွိေသာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားကို ဌာနဆိုင္ရာမ်ားမွာ လာဘ္ေငြ စားေသာက္ျခင္းမျပဳလုပ္ပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေကာင္းမြန္မွ သက္တမ္းလိုင္စင္ တိုးေပးသင့္ပါသည္။ ဌာနဆိုင္ရာမွ မလုပ္ႏိုင္လ်င္ ျပင္ပ လုပ္ငန္းမ်ားကို စည္းကမ္းသတ္မွတ္ေပးကာ စစ္ေဆးျပီးမွ ထိုလုပ္ငန္းမ်ားအေနျဖင့္ တာ၀န္ယူ အာမခံေပးမွ သက္တမ္းတိုးေပးသင့္ပါသည္။

မွန္ကန္တဲ့ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ုျမိဳ႕ထဲ ေမာင္းႏွင္ေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္၏ ညာဘက္မွေန ေမာ္ေတာ္ကားတစီးသည္ အခ်က္ျပမီးမေပး ဟြန္းသံမေပးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေမာင္းေနေသာ လမ္းထဲသို႕ အတင္း ၀င္ကပ္ကာ ေမာင္းပါသည္။ အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ဘရိတ္အုပ္ အရွိန္မေလွ်ာ႔လိုက္လ်င္ ထိုကားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တိုက္မိမည္မွာ အေသအခ်ာပင္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုကားကို ေနာက္မွလိုက္ကာ ေက်ာ္တက္ၾကည္လိုက္မိေတာ႔ ထိုကားေမာင္းသူ လူငယ္မွာ ေဘးမွန္၊ ေနာက္မွန္ၾကည္ပုံမရပါ။ လမ္းစည္းကမ္းလဲ သိပုံမရပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားေမာင္းေနေသာ ကားဒရိုင္ဘာမ်ား အသက္ ၂၀ မွ အသက္ ၃၅ အတြင္း စစ္ေဆးလိုက္ပါက အနည္ဆုံး ၇၀% ခန္႕မွာ ကားေမာင္းလိုင္စင္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ရယူထားသည္မဟုတ္ပဲ ပိုက္ဆံေပး ရယူျခင္း ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ရုံး ဘယ္ေနရာတြင္ ရွိမွန္းမသိသည္ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမည္ထင္ပါသည္။

ထိုေၾကာင့္ ၿမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မည္သည္ေနရာတြင္ျဖစ္ပါေစ ယာဥ္စည္းကမ္း ဥပေဒကို မွန္ကန္စြာ သိနားလည္ေျဖဆိုျခင္း၊ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ကို မွန္ကန္စြာ ေၿဖဆိုျပီးမွ ေပးအပ္သည့္စနစ္ကို က်င့္သုံးသင့္ပါသည္။ အစိုးရဌာနမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ေပးေနပါသည္ မေျပာပါႏွင့္၊ လာဘ္ေငြယူျပီး ထုတ္ေပးလိုက္သည္ လိုင္စင္မ်ားမွာ ယာဥ္တိုက္မွဳႏွင့္ အသက္ဆုံးရႈံးမွဳမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့့ပါသည္။ ထိုအတြက္ေၾကာင့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ထုတ္ေပးေသာ ဌာနမ်ားတြင္ အမွန္တကယ္တာ၀န္အျပည့္ရွိပါသည္။

အိမ္ေမာင္း ယာဥ္လိုင္စင္သာမက ဘတ္စ္ကား လိုင္စင္ ယူသူမ်ားကိုပါ ပညာေပးသင့္ပါသည္။ ၾကဳံၾကိဳက္လို႕ ေျပာရလ်င္ ဟံသာ၀တီ အ၀ိုင္းမွ စတင္၍ ဘတ္စ္ကားတစီးသည္ အျဖဳေရာင္ျဖတ္လမ္းကို အလယ္မွ ခြကာ ေမာင္းႏွင္ လာသည္မွာ ေျမနီကုန္းအထိ ျဖစ္ပါသည္။ အျဖဴေရာင္ျဖတ္လမ္းအတြင္းမွ ယာဥ္မ်ား မိမိယာဥ္ေၾကာအတြင္း ေမာင္းႏွင္ပါက သာမာန္ယာဥ္တိုက္မွဳကို ေရွာင္ရွားႏိုင္ပါသည္။ လိုအပ္၍ ေက်ာ္တက္ လမ္းေျပာင္းလွ်င္သာ အျဖဴေရာင္ျဖတ္လမ္းကို ေက်ာ္ကူးခြင့္ ရွိပါသည္။ ေအာက္မွ ပုံကို ၾကည့္ႏိုင္ပါသည္။

စည္းကမ္းမဲ့ ဘတ္စ္ကားတစီး အျဖဴေရာင္မ်ဥ္းကို ခြေမာင္းေနပုံ ႏွႈင့္ စည္းကမ္းမဲ့ လမ္းျဖတ္ကူးသူ

ယာဥ္ထိမ္းရဲမ်ား ယာဥ္ကိုထိမ္း၍ လမ္းစည္းကမ္းလဲ လိုက္နာမယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနသည္႔ ကာလအတြင္း ယာဥ္ထိမ္းရဲအေနႏွင္႔ ၂ခါ-၃ ခါေလာက္သာ ေတြ႕ခဲ႔ဖူးပါသည္။ က်န္သည္႔ ယာဥ္ထိမ္းရဲမ်ားသည္ မီးပြိဳင္႔မ်ားတြင္ အခိုင္အမာ ေဆာက္ထားသည္႔ အေဆာက္အဦးထဲ ၿငိမ္ျပီး ေငြရေပါက္ကိုပဲ ၾကည့္ေနသည္လား မေျပာတတ္ပါ။ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႕မွဳမ်ားသည္ သူတို႕နဲ႕ လားလားမွ မဆိုင္သကဲ႔သို႔ပင္။ ယာဥ္ေက်ာေတြ မည္မွ်ပိ္တ္ပိတ္ လာေရာက္ရွင္းလင္းေပးဖို႕ စိတ္ကူးရွိပံုမရပါ။ ေနာက္ျပီး သူတို႕တေတြက မေယာင္ရာဆီလူးေနသလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ တစ္ခါက ေခ်ာ္တြင္းကုန္း (န၀ေဒး မီးပြိဳင္႔ အလြန္) ေလးတြင္ တစ္ပြင့္နဲ႕ ယာဥ္ထိမ္းရဲ ၃ ေယာက္ ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထိုေနရာမွ တစ္ျပေလာက္အထိ ကားက ရွင္းေနသည္။ ႏွစ္ျပေလာက္ေနေတာ့ ကားေတြပိတ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကားဆက္ေမာင္းရင္း ေတြ႕လိုက္သည္ကေတာ႔ ကမၻာေအး ဘုရားေရွ႕တြင္ ယာဥ္တိုက္မွဳ ျဖစ္ေနသည္။  ကားမွန္ေတြ တစစီက်ေနသည္။ မည္သည္႔ယာဥ္ထိမ္းရဲမွ အနားတြင္ ရွိမေနပါ။ ေရာက္မလာပါ။ ကၽြန္ေတာ္အံၾသမိသည္က ေစာနက ေတြ႕သည္႔ ယာဥ္ထိမ္းရဲ ၃ ေယာက္ႏွင္႔ ယခု ယာဥ္တိုက္မွဳေနရာမွာ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ၁၀မိနစ္ႏွင္႕ ေရာက္ႏိူင္ပါသည္။ သို႔ေပမဲ့ သူတို႕ ဘာလို႕ေရာက္မလာလဲ ဆိုသည္ကိုေတာ့ အံၾသမိသည္။

တစ္ခု သတိထားမိသည္က ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ယာဥ္ေက်ာ ပိတ္ဆို႕မွဳမ်ားကို ကာကြယ္ရန္၊ ယာဥ္ေမာင္းသူေတြ ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္း လိုက္နာရန္၊ ပညာေပးရန္အတြက္ ယာဥ္ထိမ္းရဲမ်ား  မ်ားမ်ားခန္႔ဖို႔ လို႕အပ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ ယာဥ္ထိမ္းရဲေတြ မ်ားမ်ားခန္႕ျပီး ယာဥ္ထိမ္းရဲ ကိုယ္တိုင္ ယာဥ္စည္းကမ္း နားလည္ရန္ႏွင္႔ ယာဥ္ေမာင္းမ်ားထံမွ ေပးစာကမ္းစာ မစားဖို႕ လိုအပ္သည္ဟု အၾကံေပးမိမွာအမွန္ပင္။

ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္တြင္လည္း တာ၀န္ရွိပါသည္။

ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား ကိုယ္လမ္းႏွင့္ကိုယ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ သြားလာႏိုင္ရန္ ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္မွာလည္း လမ္းမ်ားတြင္ အျဖဴေရာင္ျဖတ္မ်ဥ္း၊ အျဖဴေရာင္မ်ဥ္းေသ၊ ပလက္ေဖာင္ ၿဖဴနီက်ား၊ ကားမရပ္ရန္ေနရာမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ထင္ထင္ရွားရွား ေရးဆြဲသင့္ပါသည္။ မဟာဗႏၵဳလလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ အျဖဴေရာင္မ်ဥ္းမ်ား မရွိေတာ့ပါ။ အ၀ါေရာင္မ်ဥ္းမ်ား မရွိပါ။ ပ်က္လ်င္ ၿပန္ဆြဲဖို႕ အခ်ိန္မဆိုင္းပါႏွင့္၊ စည္းကမ္းရွိေစလိုပါသည္။

ယာဥ္ေတြ တင္မက လူေတြ နဲ႕ ေခြးေတြပါ စည္းကမ္းရွိရပါမယ္ ။

ေနာက္ထပ္ စည္းကမ္းလိုက္နာသင့္သည္ကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားႏွင့္ ေစ်းသည္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါသည္။ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားကလည္း လမ္းစည္းကမ္း နားမလည္ ေလွ်ာက္ခ်င္သလို လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ လမ္းမ်ားကို အလ်င္းသင့္သလို ကူးၾကပါသည္။ မီးပြိဳင္မ်ားက ကူးဖို႕ စိတ္ကူးထဲတြင္ မထည့္ၾက။ ၾကဳံသလုိကူးၾကသည္မွာ ငါတို႕ကို ကားေတြက ၾကည့္ေရွာင္မယ္ဆုိသည္ သေဘာမ်ိဳး မိမိကိုယ္ပိုင္လမ္းမ်ားကဲ့သို႕ ျပဳမူၾကပါသည္။ ေန႕လည္ ေနခင္း လင္းလင္းရွင္းရွင္းတြင္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္။ ကားမ်ားက တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ႏိုင္သည္ေပါ့။ သို႕ေသာ္ ညေမွာင္ေမွာင္ လမ္းကူးျပီး လမ္းခလယ္ေကာင္တြင္ တဖက္ကားသြားအလာ အရွင္း ရပ္ေနၾကေတာ့ ေက်ာ္တက္လာေသာ ကားမ်ားက မျမင္ပဲ တိုက္မိၾကသည္မွာလည္း ၾကားဖူးေနက်ၿဖစ္ပါသည္။

တခါက ကၽြန္ေတာ္ ေယာက္ခမ အိမ္သို႕ ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္ ေမာင္းသြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေယာက္ခမ ေနရာသည္ ေမာ္ေတာ္ကား မ်ားမ်ားစားစား မလာပါ။ သို႕ေသာ္ လိုင္စင္မဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီမ်ား၊ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား အလြန္အင္မတန္မ်ားပါသည္။ ကတၱရာလမ္းမတြင္ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားက လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္မွာ သူတို႕အပိုင္ကဲ့သို႕ပင္။ ေနာက္မွ ကားလာေရာက္သည္ကို သိပါေသာ္လည္း ကားေရွ႕မွ မဖယ္ေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ ဟြန္းတီးရန္ ၀န္ေလးပါသည္။ ကားလာသည္ကို သိလ်င္ ဖယ္ေပးတန္ေကာင္းရဲ႕ဟု ထင္ရေသာ္လည္း မဖယ္သည့္အဆုံး ကားဟြန္းတီးမွ ေဘးသို႕ ဆင္းေပးပါသည္။ လူမ်ားတင္ မဖယ္ေပးသည္လားဟု မထင္လိုက္ပါႏွင္။ ေခြးမ်ားကလည္း လမ္းမအလယ္ေကာင္တြင္ လဲေလ်ာင္းေနသည္။ ကားလာသည္မွာ သူတို႕ ႏွင့္ မဆိုင္သလို၊ ကားဟြန္းေလးပုတ္လိုက္မွ ေငါက္ခနဲ ထျပီး လမ္းေဘးသို႕ ဖယ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံတြင္ လူမ်ားသာ လမ္းစည္းကမ္း မလိုက္နာသကဲ့သို႕ ေခြးတိရိစၧာန္မ်ားလည္း မလိုက္နာပါ။

နမူနာ အေနျဖင့္ ေအာက္ကပုံ (The Voice Journal မွ ယူပါသည္။)

အေနာ္ရထာ လမ္းမအလယ္ လူကူမ်ဥ္းက်ားေပၚတြင္ ေစ်းေရာင္းေနသာ စည္းကမ္းပ်က္ ေစ်းသည္

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရေသာ္....

ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ကားက်ပ္ေနသည္ဆိုသည္မွာ ကားမ်ား အလြန္အင္မတန္ မ်ားျပားလာေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ပဲ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ ဒရိုင္ဘာ၊ မထသ၊ ယာဥ္ထိမ္းရဲ၊ စည္ပင္၊ လမ္းသြားလမ္းလာ၊ မွန္မွန္ကန္ကန္ လိုင္စင္မ်ား ၿပဳျပင္ရန္ လိုအပ္ေနေသာေၾကာင့္ ယာဥ္ေၾကာမ်ား ပိတ္ဆို႕ျခင္း ယာဥ္တိုက္မွဳမ်ားၿဖစ္ပြားေနၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းႏွင္ေသာေၾကာင္႔လည္း မဟုတ္ပါ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္း ကီလိုမီတာ ၆၀ ထက္ေက်ာ္ေအာင္ ေမာင္း၍မရပါ။ စည္းကမ္းရွိမွသာ ထိုျပသနာမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္မည္ျဖစ္ပါသည္။

တစ္ခု သိသည္က ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာထက္ ပိုျပီး လိုအပ္တဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနဦးမွာပါ။ ယာဥ္စည္းကမ္းကို  တစ္ဦး၊တစ္ေယာက္ ထဲမွ မဟုတ္ပဲ ဘက္ေပါင္းစုံမွ ၀ိုင္း၀န္းမည္ဆိုပါက ယာဥ္အႏၱာရာယ္ အမွန္တကယ္ ေလ်ာ့နည္းလာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အၾကံေပးလိုက္ရပါသည္။

ေမာင္ျခိမ့္

မွတ္ခ်က္ - ပံုအခ်ိဳ႔ကို google မွ ရယူပါသည္။ Credit to original up loader.

မႏၱေလးသြား ေတာလား ...

မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္း ဦးစားေပး
အန္တီဆြိတို႔ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ႔ ေရာက္ၿပီးေနာက္တစ္ေန႔ပဲ မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္းဖက္ သြားဖို႔ၿပင္ၾကတယ္။ စစ္ကိုင္းမွာ ဦးေလးေတြရယ္ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကဲြေတြရယ္ရွိတာ မေတြ႔ရတာၾကာၿပီ။ ဦးေလးကလဲ တူမ မေတြ႔ရတာၾကာေတာ႔ ရန္ကုန္ လာမယ္တကဲကဲလုပ္ေနလို႔ ကိုယ္ကပဲ ငယ္တဲ႔သူဆိုၿပီး ဒီတစ္ေခါက္ေတာ႔ ေရာက္ေအာင္သြားမယ္ဆို ၿပင္ထားတာ။

ကားလက္မွတ္ကို ဦးၿခိမ္႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ေအာ္ဇီမွာကတည္းက ရက္ေမးၿပီး ၀ယ္ေပးထားတယ္။ ခုနာမည္ၾကီးေနတဲ႔ Elite Express တဲ႔။ ကားေတြကလဲ ကားအသစ္ေတြ အဲကြန္းကလဲ အရမ္းေအးသတဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္းက ကားမယ္ေလးေတြလို႔ ေခၚတဲ႔ ကားစပါယ္ယာမေလးေတြလဲ ပါသတဲ႔။ အန္တီဆြိက အစကထဲက ကားၾကီးစီးၿပီး အဲလိုသြားရတာ ၀ါသနာပါေတာ႔ သြားရမွာ ေပ်ာ္ေနတာေပါ႔။ 

 ကြမ္းယာဆိုင္သာသာ ကားဂိတ္
အဲဒီေန႔ ညေန ၇နာရီေလာက္ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ လင္ခရူဇာကားၾကီးနဲ႔ ကားဂိတ္သြားဖို႔ လာၾကိဳတယ္။ ကားက ၈နာရီခဲြထြက္မွာဆိုေတာ႔ တစ္နာရီေလာက္ေတာ႔ ေစာေရာက္ေနတာေပါ႔.။ အေ၀းေၿပးကားဂိတ္ဆိုေတာ႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္ထားတာ ကား၀န္းၾကီးထဲမွာ ကားေတြလဲ အမ်ားၾကီး လူေတြလဲ အမ်ားၾကီးေပါ႔ဆို ။  ဦးၿခိ္မ္႔သူငယ္ခ်င္း လင္ခရူဇာကားၾကီးက လမ္းေဘးမွာ ရပ္လိုက္ေတာ႔ ဟင္ မေရာက္ေသးပဲ ဘာလို႔ရပ္တာလဲ ထင္တာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ။ ကားဂိတ္က လမ္းေဘးတင္ကိုး။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေလးလို ေငါင္းစင္းစင္းေလးရယ္။ အမိုးသာမိုးထားၿပီး ကြန္ကရစ္ေလးေတာင္ ခင္းမထားတဲ႔ ႔ ေၿမၾကီးေပၚအထုတ္ေတြ ခ်ရတယ္။ ေဘးနားမွ ေရဗြက္ေတြေတာင္ရွိေသး။  ေစာေနေသးေတာ႔ အန္တီဆြိတို႔ သားအမိက ေဘးက မုန္႔ေရာင္းေနတဲ႔ ေကာင္ေလးေတြဆီက ေနၾကာေစ႔ေတြ အာလူးေၾကာ္ေတြ ၀ယ္စားၿပီး ကားအလာကို ေစာင္႔ေနတာ။ ဦးၿခိ္မ္႔ကေတာ႔ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ႔ ေနရာလို႔ထင္တဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ကြမ္းယာဆိုင္လို တဲေလးထဲမွာ စနည္းနာေနေလရဲ႕..။

 ဦးၿခိမ္႔ရဲ ၃ပြင္႔ဆိုင္ ထိုင္ခံု ဇာတ္လမ္း
စားေနတဲ႔ ေနၾကာေစ႔မွ အထုတ္ ေလးပံုတစ္ပံုမၿပည္႕ေသး ဦးၿခိ္မ္႔တို႔ နားက ကြ်က္စီ ကြ်က္စီနဲ႔ အသံက ထြက္လာတယ္။ ခဏေနေတာ႔ ဦးၿခိ္မ္႔က အနားေရာက္လာၿပီး ထံုးစံအတိုင္း သူ႔မ်က္ေမွာင္ၾကီးကို အစြမ္းကုန္ကုတ္ထားတယ္။ ၿဖစ္ရမယ္ကြာ။ အေဖ႔ေနရာကို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္နဲ႔ လဲထားတယ္တဲ႔။ သားအမိ သားအဖ၃ေယာက္ အတူတူထိုင္ရေအာင္ ေသခ်ာ၀ယ္ထားတာ ဆရာ၀န္မကလို႔ သမတၿဖစ္ပေစ။ လဲမေပးႏိူင္ဘူးကြာ။ ဒါ သက္သက္ လူလည္က်တာကြ။ ဆို တပ်စ္္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေၿပာေနတယ္။

အန္တီဆြိကလဲ ၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလလို႔။ ထီကနဲဆို ကိုယ္ေတြက်မွပဲ ၿဖစ္ရတယ္ဆို။ အမွန္က ဦးၿခိမ္႔ တၿခားေနရာမွာ သြားထိုင္လဲ ဘာမွ ဒီေလာက္ၾကီးေတာ႔ ၿပသနာမရွိဘူးရယ္။ ၿပသနာက တရားမွ်တမွဳမရွိတာ။ ဆရာ၀န္မိွဳ႔  ကိုယ္ အရင္၀ယ္ထားတဲ႔ ေနရာကို ေပးရမွာလားဆို မေက်နပ္တာ။  အႏိူင္က်င္႔ခံရတယ္္လို႔ ထင္တာပါ။ ခဏေနေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔ အဲဒီကြမ္းယာဆိုင္လိုဟာနား ေရာက္သြားၿပန္ေရာ။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ အေရာင္းတာ၀န္ခံလို႔ထင္တဲ႔ ကုလားဆင္ အသက္နဲနဲၾကီးၾကီး အကိုၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေၿပာေနတယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲဒီ ထိုင္ခံုကိုပဲ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ေန႔မွားၿပီး ၀ယ္ထားတာ။ သူကလဲ ဒီေန႔သြားမွ ၿဖစ္မွာဆို ဂ်ီတိုက္ေနၿပန္တယ္္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ေစာနက ဆရာ၀န္ဆိုတာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူးေနာ္။ သူကတဘာသာ။  

အန္တီဆြိတို႔ မႏၱေလးခရီးကေတာ႔ အစထဲက ယဥ္သကို ဆိုသလို အဲသလို ထိုင္ခံုတစ္ခံုထဲကို သပြတ္အူရွဳပ္တဲ႔ ဇာတ္လမ္း ၃မ်ိဳးနဲ႔ စခဲ႔ရပါသဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔ကလဲ သက္သက္ကို အေလွ်ာ႔ မေပးခ်င္တာနဲ႔ အေရာင္းတာ၀န္ခံက ဦးၿခိိ္မ္႔ကိုပဲ ေနရာ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အမွန္ပဲကိုး။ ဟိုအမ်ိဳးသမီးကိုလဲ တၿခားတစ္ေနရာ ရေအာင္ စီစဥ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ဆိုတာကေတာ႔ ကားေပၚေရာက္မွ ရွင္းမယ္ဆိုပါတယ္။

အီလိုက္ ကားေပၚ၀ယ္ ..

ဒါနဲ႔ ကားေပၚတက္လို႔ရၿပီဆို တက္ၾကေတာ႔ အာလားမား ... ကားေပၚက အဲကြန္း ေအးခ်က္ကေတာ႔ စင္ကာပူမွာ ၁၄ ႏွစ္ေနဖူးသူ၊ ေအာ္ဇီ ေဆာင္း၂ႏွစ္ေလာက္ေနဖူးသူ လက္ဖ်ားခါတယ္ေၿပာရမယ္။ ကားတစ္စီးလံုးေအးစိမ္႔ က်င္တက္ေနေအာင္ အဲကြန္းကို ဖြင္႔ထားတာပါကလား။ အဲဒါနဲ႔ အန္တီဆြိလဲ အေၿခအေနမဟန္ဘူးဆို  ေအာ္္ဇီမွာတံုးက ၀တ္တဲ႔ winter wear အက်ီ အထူုအရွည္ၾကီးကို ထုတ္၀တ္ရေတာ႔တယ္။ အမွန္က အခ်မ္းေၾကာက္သူဆိုေတာ႔ ပိုပိုလိုလိုယူလာတာ။ ၿပီးေတာ႔  ေၿခအိပ္ေတြ စြတ္၊ သမီးကိုလဲ အေႏြးထည္အထူ ၀တ္ေပးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ရွဳပ္သြားတယ္ ။ စိတ္ထဲကလဲ မလိုအပ္ပဲ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ အဲကြန္းေတြ ဖြင္႔ရလဲဆိုတာ စဥ္းစားမရေအာင္ၿဖစ္ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔က ေစာင္ေတြလဲ ခံုေပၚမွာ အဆင္သင္႔ တင္ေပးထားေသးသဗ်။ အဲဒီမွ သေဘာေပါက္တာက ေအာ္ တို႔ၿပည္ၾကီးမယ္ အဲးကြန္းကို ေသေအာင္ဖြင္႔ၿပီး ေစာင္ၿခံဳေကြးရတာကိုက ဇိမ္ခံနည္း တစ္မ်ိဳးပဲဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားတယ္။

 ေနရာမွာထိုင္ေနေတာ႔လဲ ေဘးဖက္က အဲကြန္းအေပါက္ကေန ထြက္လာတဲ႔ အဲကြန္းေလဟာ မ်က္ႏွာေလာက္ကို ၿဖတ္တိုက္ေနတာ ၿပင္းလြန္းလို႔ လံုး၀ကို သည္းမခံႏိူင္ေအာင္ ၿဖစ္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကားမယ္ေလးကို လွမ္းေခၚၿပီး အဲကြန္းအေပါက္ေလး ပိတ္ေပးပါဆို သူကလဲ လုပ္ေပးေနက်ထင္ပါရဲ႔ တိတ္ေလးတစ္ခုနဲ႔လာပိတ္ေပးသြားတယ္။ ပိတ္မေပးခင္ေတာ႔ အန္တီဆြိကို ဘယ္ေတာက တက္လာလဲ ဆိုတဲ႔ အထာနဲ႔ ၾကည္႔တာေလးေတာ႔ ခံလိုက္ရသေပါ႔ဂ်ာ။

 နား၀င္ပီယံ သူ႔ အသံ ...
ကားေပၚမွာ ဗီဒီယိုလဲ ၿပတယ္။ မင္းသားက ၿမင္႔ၿမတ္ထင္တာပါပဲ။ စိတ္မ၀င္စားလို႔ ဇာတ္ကားလဲ ေသခ်ာမမွတ္မိပါဘူး။ ေနာက္မိုးခ်ဳပ္ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ တီဗီကို ပိတ္ထားေပးတယ္။ ကားမယ္ေလးကလဲ သူ႔ အသံ ခြ်ဲပစ္ပစ္ ေလးနဲ႔ ဘယ္ေရာက္ၿပီ ဘယ္မွာေတာ႔ နားမယ္ဆို ေၿပာေနတာေလးကို ၾကားေနရတာ အူယားစရာေလးဗ်ာ။ ဦးၿခိမ္႔တို႔လို  ေယာက္က္်ားေတြေတာ႔ မသိဘူ။ အန္တီဆိုလို မိန္းမၾကီးေတာင္ အဲဒီ အသံေလးၾကားရတာ ၾကာလာေတာ႔ နား၀င္ပီယံၿဖစ္လြန္းလို႔ သူေၿပာတိုင္း ၿပံဳးၿပီး နားေထာင္ေနမိတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အမွတ္တရဆို ဦးၿခိမ္႔က အသံေတာင္ သြင္းထားေသးတယ္။ ခေလးမေလးက ၿမန္မာ၀တ္စံုေလးနဲ႔ ပါးကြက္ကေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေလးပါ။

လမ္းမွာနားၾကမယ္၊ စားၾကမယ္ ...
လမ္းေရာက္ေတာ႔ ညအိပ္မေပ်ာ္မွာ ေၾကာက္တဲ႔ အန္တီဆြိက အေအးေၾကာက္တာေရာ ေရာၿပီး ဘာမီတံု တစ္လံုးေသာက္ထားေတာ႔ အိပ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ ကားမယ္ေလးက "ခရီးသြာာာာား ... လုပ္သားၿပည္သူ အေပါင္းတို႔ရွင္င္င္င္ .... ကြ်န္မတို႔ရဲ႔႕႕႕႕႕႕ အီလိုက္ အိတ္စပရက္စ္စ္စ္စ္ ... အၿမန္ကားၾကီးဟာာာာာ မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္းမွာာာာာ ... "  ဆို ၾကားလိုက္မွ လန္႔ႏိူးသြားၿပီး မဆင္းေတာ႔ဘူးလို႔ ဦးၿခိမ္႔ကို လွမ္းေၿပာေပမဲ႔ မဆင္းမေနရ ဆင္းရမွာ ၿဖစ္တဲ႔ အတြက္ ေဘးက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေနတဲ႔ မဂ်ဴဂ်ဴကိုႏိွဳးရပါေတာ႔တယ္။ ဂ်ဴဂ်ဴေလးကလဲ အိပ္ေကာင္းေနတံုးထရတာဆိုေတာ႔ စိတ္က မၾကည္ပဲ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ သားအမိ၂ေယာက္ ကားေပၚကဆင္းၿပီး အေပါ႔သြား။ ညလည္ေကာင္ၾကီး မဆာပါဘူးဆိုမွ ဦးၿခိမ္႔က အတင္းစားခိုင္းလို႔ မုန္႔ေတြ နဲနဲပါးပါး စားေသာက္ၿပီး ကားေပၚၿပန္တက္ၾကပါတယ္။ ကားကေတာ႔ အင္မတန္ အခ်ိန္တိက်ပါတယ္။ နာရီ၀က္နားမယ္ဆို နာရီ၀က္ၿပည္႔မွ ကားေပၚတက္ခြင္႔ရၾကပါတယ္။

 မနက္ခင္းနဲ႔ ဇာတ္လမ္းပမာ နားဆင္စရာ
မနက္ အိပ္ရာႏိူးခါနီး ၄နာရီေလာက္က်ေတာ႔ ေဘးက ဦးၿခိမ္႔ေပါ႔ဗ်ာ။ သူ႔အကိုဆရာ၀န္ကလဲ မန္းေလးၿပန္ဖို႔ ရန္ကုန္ကေန ေနာက္ကားတစ္စီးနဲ႔ ပါလာတာ။ အဲဒါ ဟိုေရာက္ရင္ လာၾကိဳတဲ႔ သူေတြ ေနာက္က်ေနမွာ စိတ္ပူတာေတြေရာ၊ သူ႕တူမေတာ္ ေအးမွာ၊ ေနမေကာင္းမွာ စိုးရိန္တာေရာ  ညီအစ္ကို ၂ေယာက္ ဖုန္းေၿပာေနၾကတာ။ အၾကာၾကီးပဲဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ႔ သူ႔ေနာက္ကလူေတြလဲ ႏိူးလာၿပီး အားက်မခံ ဖုန္းေတြ ထုတ္ၿပီး ဆက္လိုက္ၾကတာ။ ေစာေစာစီးစီး ကားတစ္စီးလံုး ဆူပြက္လို႔။ ရယ္ရတာက ဒီမွာေတြက ဖုန္းေၿပာရင္ အဂၤလိ္ပ္လိုပဲ ခပ္တိုးတိုး ေၿပာေနတာ ၾကားေနက်ဆိုေတာ႔ အဲလို ၿမန္မာလိုၾကီးေတြ အားရပါးရ ေအာ္ၿပီး ေၿပာေနၾကေတာ႔ စိတ္ထဲမွာ ရယ္ခ်င္သလိုၾကီး။ ဖုန္းထဲကေန ဇာတ္လမ္းပမာနားဆင္စရာေတြ ၃-၄ပုဒ္ တစ္ၿပိဳင္တည္း နားေထာင္ေနရသလိုပဲ။ ေၿပာေနတဲ႔ သူေတြကလဲ သူတို႔ ဇာတ္လမ္းနဲ႕သူ ဟုတ္လို႕ပဲ။

 မန္းေလးေရာက္ၿပီ ...
မန္းေလးေရာက္ေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္းက ေနာက္က်ေနတာနဲ႔ ဦးၿခိမ္႔ရဲ႔ တူေတာ္ေမာင္ တစ္ေယာက္က လာၾကိဳတယ္။ သူတို႔ ေဆးရံု၀န္းထဲ နားၿပီး ခဏေနေတာ႔ ဦးၿခိ္မ္႔သူငယ္ခ်င္းေရာက္လာၿပီး မႏၱေလး ဘုရားၾကီးကို အရင္ ဖူးၾကတယ္။ အန္တီဆြိတို႔ေရာက္ေတာ႔ မ်က္နွာသစ္ေတာ္ေရ ကပ္တဲ႔ ဘုန္းဘုန္း ၿပန္ၾကြလာတာနဲ႔ လမ္းမွာတိုးေသးတယ္။ သားအမိသားအဖေတြ ဘုရားေအးေအးေဆးေဆး ကန္ေတာ႔ၾကၿပီး သမီးကို လဲ ဘုရားၾကီး အေၾကာင္းရွင္းၿပေနရတယ္။

အၿပန္က် ေစာင္းတန္းေတြဖက္မွာ ၿမန္မာမုန္႔ေတြ ေရာင္းတာနဲ႔ မုန္႔လိပ္ၿပာ ၅၀၀ ဖိုး၀ယ္လာခဲ႔တယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿမန္မာမုန္႔ငတ္ေနတဲ႔ အန္တီဆြိ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ စားၾကည္႔ေတာ႔ မုန္႔လိပ္ၿပာဟာ ငယ္ငယ္က အဘြား၀ယ္ေကြ်းဖူးတဲ႔ မုန္႔လိပ္ၿပာလို စားလို႔မေကာင္းဘူး။ မုန္႔ထဲ ထည္႔တဲ႔ ပဲယိုက ထန္းညွက္ခဲေလာက္ေလးပဲ ရွိၿပီး ဆန္မုန္႔ၿပားကသာ ၾကီးေနေတာ႔ စားလို႔က အရသာဘယ္ရွိမလဲဗ်ာ။ ေခတ္က တုိးတက္လာေလ၊ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြကၾကီးလာေလ၊ အစားအေသာက္ေတြက ခိုလာၾကေလဆိုသလို ၿဖစ္ေနပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။

 နာမည္ၾကီး မုန္႔တီဆိုင္
ေနာက္ေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာ ခဏနားၿပီး မႏၱေလးက နာမည္ၾကီး မုန္႔တီ သြားစားၾကတယ္။ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ သူက အရီးေတာင္းရဲ႔ အငယ္ဆံုးသားပါ။ ဦးၿခိမ္႔တို႔နဲ႔ ေမဂ်ာတူ၊ same batch အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းထြက္ၿဖစ္ၿပီး စကားေၿပာေကာင္း၊ ဟိတ္ဟန္မရွိ၊  ေက်ာင္းမွာ ကထဲက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သူလို႔ နာမည္ၾကီးပါတယ္။ ခု သူကိုယ္တိုင္ စီးပြားေရးကို ဦးစီးၿပီးလုပ္ေနတာ။ ခုအရီးေတာင္းကထြက္တဲ႔ ပစၥည္း အသစ္ေတြ၊ လဖၻက္ဗူးေတြက သူကိုယ္တိုင္ တီထြင္ထားတာ ဆိုပါတယ္။သူေနာက္ဆံုးထြင္ထားတဲ႔ can ဗူးလို လၹက္ဗူးေတြေတာင္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။
နာမည္ၾကီး စီးပြားေရးသမားဆိုေပမဲ႔ တကယ္ကို ဟိတ္ဟန္မရွိ၊ ေလးစားစရာေကာင္းပါတယ္။

မုန္႔တီဆိုင္ဆိုလို႔ ေခၚသြားတာ ေဒၚစိုးဆိုင္တဲ႔။ ဟိုးအရင္ ၆ႏွစ္ေလာက္ကလဲ အန္တီဆြိသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လိုက္ပို႔ဖူးတဲ႕ ဆိုင္ပါပဲ။ ဟိုးလြန္ခဲ႔တဲ႔ ၄ႏွစ္ေလာက္ကလည္း ဒီဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္းပဲ လိုက္ပို႔လို႔ စားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ စားလို႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ႔ ဆိုင္ပါ။ အံ႕ၾသစရာေကာင္းတာက ဆိုင္ဟာ အင္မတန္ ေအာင္ၿမင္ေပမဲ႔ ဆိုင္ရဲ႔ အသြင္အၿပင္က ေၿပာင္းလဲၿခင္းမရွိပါဘူး။ အရင္ပံုစံအတိုင္း အမိုးအကာမရွိ လမ္းေဘးလိုေနရာမ်ိဳးေလးမွာ စားပဲြေလး ၂လံုးေလာက္နဲ႔ ေရာင္းေနၿခင္းပါ။ အန္တီဆြိသာဆိုရင္ေတာ႔ ဒီေလာက္ေရာင္းရၿပီး ဒီေလာက္ေအာင္ၿမင္ေနတာ ဆိုင္ေလး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿပင္ေဆာက္ၿပီး မိုးလံုေလလံုေလးေဆာက္မယ္စိတ္ကူးတာ။ သူတို႔ေၿပာတာကေတာ႔ ဆိုင္ကို အရင္ပံုစံကို ေၿပာင္းလိုက္ရင္ မေရာင္းရမွာ စိုးလို႔ပါတဲ႔ ဗ်ား။ ဆိုင္သာ မေၿပာင္းတာ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ေဒၚစိုးဆိုသူကေတာ႔ သူ႔၀င္းထဲမွာ အၿပင္ ေနာကိ္ တစ္၀င္းပါထပ္၀ယ္ၿပီး တိုက္အိမ္ၾကီးေတြ ေဆာက္ထားတာမွ ၂ထပ္-၃ထပ္ ဟီးထေနတာပါပဲဗ်ာ။

မုန္႔တီစားၿပီးက်ေတာ႔ စစ္ကိုင္းက ဦးေလးကားလာၾကိဳတာနဲ႔ အန္တီဆြိတို႔ မိသားစုလည္း ဦးေလးတို႔ေနတဲ႔ စစ္ကိုင္းဖက္ကို ဆက္ထြက္ခဲ႔ၾကပါေတာ႔တယ္။

စစ္ကိုင္းကအၿပန္ မႏၱေလးက ဦးၿခိမ္႔အကိုရဲ႔ ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ ၂ည ဆက္အိပ္ၿပီး မႏၱေလးေတာင္၊ ေရႊေက်ာင္း၊ ဦးပိန္တံတား၊ ဗထူးကြင္း ၿမီးရွည္ဆိုင္ အစရွိတာေတြကို သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ႔ေၾကာင္းပါ။

ေတာင္တမန္အင္းတြင္ ေလွစီးၾကသည္ ..

ဦးပိန္တံတား အမွတ္တရ (ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးၾကၿခင္းၿဖစ္သည္)

ေရႊေက်ာင္းၾကီးတြင္ ...

ဗထူးကြင္းက ၿမီးရွည္သယ္။ နာမည္ၾကီးလြန္းလို႔ သြားစားၾကသည္။

(ကားေပၚမွာ ကင္မရာ အိပ္က ထုတ္ရတာ ခက္လို႔ဆို ကင္မရာ မထုတ္ထားမိလို႔ ဓာတ္ပံုေတြ တစ္ပံုမွ မရိုက္ခဲ႔ရပါဘူး။ မန္းေလးေရာက္မွ ရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေတြသာ တင္ေပးထားပါတယ္)

Crazy Hair သမီး ၊ Crazy Hair ေမေမ

မိဘမ်ားသည္ သားသမီးမ်ားကို အလြန္အလိုလိုက္ၾက၏။ ဘာေၾကာင္႔ အလိုလိုက္လဲ ေမးေသာ္ ခ်စ္လို႔၊ သူတို႔ ေပ်ာ္ေနတာ ေကာင္းစားတာကို ၿမင္ခ်င္၍ၿဖစ္သည္။ သူတို႔ေလးေတြ ၿပံဳးေန ေပ်ာ္ေနသည္ကို  ၾကည္႔ၿပီး ပီတိၿဖစ္ကာ ထိုပီတိကို စားသံုးၾကေလသည္။ တစ္ဦးတည္း ေမြးထားေသာ မိဘေတြက ပိုဆိုးသည္။ ဘယ္အရာမဆို အရာရာ တစ္ဥတည္းေသာ သားသမီးအေပၚတြင္သာ ပံုေပးၾကေတာ႔သည္။

အန္တီဆြိတြင္ အသိလင္မယား၂ေယာက္ရွိသည္။ သမီးေလးတစ္ေယာက္ေမြးထားရာ အသက္ ၅ႏွစ္ခန္႔ ရွိၿပီ။ ခေလးက စကားကလဲတတ္ ေနပံုထိုင္ပံုေလးကလဲ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ ေဘးလူေတြေတာင္ ခ်စ္ရတာ အေဖအေမဖို႔ရာကား ဆိုဖြယ္ရာမရွိ။ အေဖ႔အသည္းစဲြ သမီးေလး။ မိဘေတြက ၂ေယာက္လံုး အလုပ္လုပ္ရာ ေငြေၾကးတတ္ႏိူင္ေတာ႔ သမီးေလးကို လိုေလေသးမရွိ ဖူးဖူးမွဳတ္ထားသည္။

ဟိုတစ္ေလာကပဲ သူတို႔ အိမ္၀ယ္ၾကေတာ႔ ၾကိဳက္တဲ႔ေနရာ အပ်ံစား၊ အညြန္႕စားအိမ္ ၀ယ္ႏိူင္ပါလ်က္ႏွင္႔ သမီးအတြက္ဦးစားေပးကာ နယူးေဆာက္ေ၀းက ေက်ာင္းအေကာင္းဆံုးဆိုသည္႔နားမွာ ေရြး၀ယ္လိုက္ေတာ႔ အိမ္က ေစ်းၾကီးလဲေပးရေသး စုတ္လဲ စုတ္လွသည္ဆိုသည္။ ထိုအိမ္ကို ၿပင္ေနရာ အိမ္၀ယ္ၿပီး ၃-၄လၾကာသည္အထိ အိမ္ထဲမွာ ပစၥည္းပစၥေတြက ရွဳပ္ပြ၊ ေနရထုိင္ရတာအဆင္မေၿပ အေတာ္ဒုကၡေရာက္ရသည္ဆိုသည္။ မေန႔ကေတြ႔ၾကေတာ႔ အမ်ိဳးသမီးလုပ္သူက ညည္းသည္။ အစ္မရယ္ သူတို႔ၾကီးရင္ေတာ႔ ဘာၿဖစ္မယ္မသိဘူး။ အိမ္ကၿပင္ေနေတာ႔ ေနရတာ ဒုကၡေရာက္လိုက္တာ။ အိမ္ကလဲ စုတ္လိုက္တာဆို သားသမီးအတြက္ ဦးစားေပး၀ယ္မိေသာ အိမ္အတြက္ ဒုကၡေရာက္ရေသာ အေမကညည္းသည္။

ဟိုေန႔ကလည္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ စကားစၿမည္ေၿပာၾကရင္း သားတစ္ဦးတည္းေမြးထားေသာ အေမမွ ရင္ဖြင္႕သည္။ အသက္ၾကီးမွ မိဘ၂ပါး ကုန္းရုန္းလုပ္ကာ သားၿဖစ္သူကို ေက်ာင္းထားသည္။ ေက်ာင္းမွ ရိုးရိုးေက်ာင္းမဟုတ္ ေအာ္ဇီတြင္ အင္မတန္ ေစ်းၾကီးေသာ လူတိုင္းမတက္ႏိူင္ေသာ ပရိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းတြင္ထားသည္တဲ႔။ သားေလးတစ္ေယာက္ ရိုးရိုးပတ္ဗလစ္ေက်ာင္းမွာထားလွ်င္ လူမ်ိဳးၿခားေတြၾကား အႏိူင္က်င္႔ခံရမည္ဆိုးသည္၊ သားၿဖစ္သူကို သူမ်ားထက္ ထူးခြ်န္ေပါက္ေၿမာက္ေစခ်င္သည္။  ေနာက္ေတာ႔ မိဘမ်ားက ေစတနာထားကာ  ပရိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းထားခါမွ အေပါင္းအသင္းမွားကာ ပ်က္စီး၊ မိဘေတြကိုလည္း နင္ပဲငဆ ၿပန္လွန္ေၿပာကာ ဒုကၡေရာက္ရပံုကို မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲႏွင္႔ ေၿပာၿပေနသည္။

အန္တီဆြိတို႔ အိမ္မွာေရာ ဘာထူးသနည္း။ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလး ဂ်ဴဂ်ဴအတြက္ မိဘမ်ားမွာ လိုေလေသးမရွိ ပံ႔ပိုးေနရသည္။ မိဘမ်ားမွာ သူတို႔ တစ္၀မ္းတစ္ခါးအတြက္ မစားရက္၊ မေသာက္ရက္ ႏွေၿမာခ်င္ ႏွေၿမာမည္။ သမီးေလးအတြက္ဆို story စာအုပ္ တစ္အုပ္ အစိတ္ ၃၀ဆိုလည္း မႏွေၿမာ၊ ပီယာႏိူ ၂၀၀၀ ဆိုလဲ မႏွေၿမာ က်ဴရွင္လခ တစ္လ ၃၀၀ဆိုလည္း မႏွေၿမာ လိုေလေသးမရွိ ထားသည္သာၿဖစ္သည္။ ေက်ာင္းမွာဆိုလည္း ေက်ာင္းက ဘာပဲြ၊ ညာပဲြ ဆို မလြတ္ေစရ။ တတ္ႏိူင္သမွ် ၿပည္႔စံုေအာင္ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ ၿပင္ဆင္ေပးလိုက္သည္ခ်ည္းၿဖစ္သည္။ အထူးသၿဖင္႔ အေမၾကီးမွာ သမီးအတြက္ အပင္ပမ္းခံလြန္းသည္။ အစားအေသာက္ဆိုလဲ သမီးစားခ်င္ရာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ေတြကို အိမ္မွာ ရက္စ္ေတာရန္႔ဖြင္႕ထားသလို အမ်ိဳးမ်ိးအဖံုဖံု ခ်က္ၿပဳတ္ေပးေသးသည္။

ဟိုးလြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂လေလာက္ကတည္းက သမီးက ပူဆာေနသည္။ သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔ပဲြ လုပ္ေပးဦးမွာလားေပါ႔။ အမွန္တကယ္အားၿဖင္႔ေတာ႔ တီတီဆြိမွာ သမီးအတြက္ ေမြးေန႔ပဲြ လုပ္ေပးေလ႔ မရွိပါ။ စလံုးမွာေနတံုးကဆို သူအသက္ ၇နွစ္အတြင္း ၂ခါသာ ေမြးေန႔ပဲြ လုပ္ေပးဖူးသည္။ တီတီဆြိသည္ အင္မတန္ အားနာတတ္သည္ၿဖစ္ရာ ခေလးအတြက္ လူေတြ လက္ေဆာင္ေပး၊ ဘာေပး ေငြေၾကးကုန္က်မ်ား၊ အလုပ္ရွဳပ္မွာ စိုးရိန္၍ ၿဖစ္သည္။ ခုေတာ႔ သမီးက ပူဆာလာေတာ႔ ေအာ္ သူလဲ သူမ်ားေမြးေန႔ပဲြေတြ သြားေနရတာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ေမြးေန႔ပဲြေလးေတာ႔လဲ လုပ္ခ်င္မွာေပါ႔ဆို လုပ္ေပးမယ္ဟု ကတိေပးမိသည္။

ၿပီးခဲ႔သည္႔အပတ္က တစ္ပတ္လံုး အိမ္မွာ ေမြးေန႔ပါတီ က်င္းပဖို႔ အတြက္ အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကသည္။ လူသက္သာေအာင္ အေကြ်းအေမြးအတြက္ ၾကာဆံေၾကာ္ႏွင္႔ ဘာဘီက်ဴး ရယ္ဒီမိတ္ေတြ၀ယ္ကာ လုပ္မည္ဟု စီစဥ္ထားသည္။ ဘာဘီက်ဴးမီးဖို တစ္လံုး၀ယ္လိုက္ရသည္။ ပစၥည္းပစၥယေတြ ေရးမွတ္တြက္ခ်က္ကာ စီစဥ္ရင္း အေမၾကီးက ၀က္သားတုတ္ထိုး ကလည္းထည္႔ခ်င္ေသးသည္။ ဟင္းအရည္ ေသာက္စရာမပါဆိုကာ တုန္႔ယန္းဟင္းခ်ိဳကလည္း ခ်က္လိုက္ေသးသည္။

မေန႔ညကပဲ တစ္ပတ္လံုး အေမၾကီး တစ္ေယာက္တည္း တကုတ္ကုုတ္ စီမံထားေသာ ေမြးေန႔ပဲြက ေအာင္ၿမင္စြာၿပီးစီးသြားသည္။ ခေလးေတြ အလြန္ေပ်ာ္ၾကသည္။ မိဘေတြလဲ ကာရာအိုေကေတြဆိုကာ အိုေကေနၾကသည္။ ညဖက္ ဧည္႕သည္ေတြ ၿပန္ၾကေတာ႔ လက္ေဆာင္ထုပ္ေတြေဖာက္ၾကရင္း သမီးကေၿပာသည္။ ေမေမ မနက္ၿဖန္ေက်ာင္းမွာ ဒစ္စကို ကပဲြရွိတာ ေၿပာထားတာေနာ္။ အဲဒါ မနက္က်ရင္ crazy  hair လုပ္ေပးဦးေနာ္တဲ႔။ သူေၿပာမွ သတိရသြားသည္။ ဒီကေက်ာင္းေတြက ဒီဇင္ဘာဆို စာသိပ္မသင္ေတာ႔။ အဲလို ေက်ာင္းကပဲြေတြ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြေတြနွင္႔ ခေလးေတြမွာ အလြန္ေပ်ာ္သည္။ ခု ဒစ္စကို ကိစၥကလဲ ေၿပာေနတာ ၾကာၿပီ။ ဒစ္စကို မွာ ၀တ္ဖို႔ ဖလူရိုရိုက္ (fluoride) ၿဖစ္တဲ႔ အက်ီ၀ယ္ေပးဆိုကာ တစ္ပတ္လံုး ပူဆာေနသည္။ သူ႔ဆံပင္ကိုလဲ crazy hair ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါဟုလည္း တဖြဖြေၿပာေနသည္။

ေမြးေန႔ပဲြက ပင္ပမ္းေနေတာ႔ လူကအိပ္ခ်င္ေနၿပီ။ မနက္က် သမီးဆံပင္ကို ၿပင္ဆင္ဖို႔အတြက္ ခါတိုင္းထက္ တစ္နာရီေစာၿပီး နာရီအလန္္းမ္ ေပးထားလိုက္သည္။ မနက္ နာရီ ႏိွဳးစက္သံက ကက်စ္ ကက်စ္ၿမည္ေတာ႔ လူက မလန္း၊  ဆက္အိပ္ခ်င္ေနေသးသည္။ ၁၅မိနစ္ေလာက္ႏွပ္ေနၿပီး ေအာ္ သမီးအတြက္ crazy hair လုပ္ေပးရမွာ ေနာက္က်ေနဦးမယ္ဆိုကာ ကမန္းကတမ္းထသည္။ သြားတိုက္၊ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ခါတိုင္းလို မ်က္ခံုးေမႊးေတာင္ မဆဲြအား၊ ဆံပင္ေတာင္ မဖီးအား ဘုရားပန္းေရလဲ၊ ဆြမ္းေတာ္ၿပင္ဆင္၊ ေယာက္်ားထမင္းခ်ိဳင္႔၊ သမီး ထမင္းဘူးၿပင္ဆင္၊ ညက က်န္တဲ႔ ေဆးေၾကာစရာေတြ ေဆးေၾကာၿပီးေတာ႔ နာရီက သမီးႏိွဳးဖို႔အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ။

" သမီးေရ ... ထေတာ႔ေဟ႔ ... သမီး ဒီေန႔ ခေရဇီ ဟဲ လုပ္ရဦးမွာ ...ထေတာ႔ ထေတာ႔ .." ဆိုေတာ႔ သမီးကအိပ္ရာထဲက ခ်က္ခ်င္းဘယ္ေတာ႔မွမထ။ လူကို ဖက္၊ ယူက်ဴ႔က သီခ်င္းေတြလို၊ ဟာသေတြလို ၾကည္႔ၿပီးမွ အိပ္ရာကထတတ္သည္။ ၿပီးေတာ႔ မ်က္နွာသစ္၊ အက်ီလဲ ဘရိတ္ဖတ္စ္ စားေနတံုး သူ႔ရဲ႔ crazy hair ကို စၿပင္ရေတာ႔သည္။ ဘယ္လိုၿပင္ေပးရင္ေကာင္းမလဲ ဂူဂဲထဲ ရွာရေသးသည္။  သမီးဟာ ေက်ာင္းက မွာတာေတြ ေက်ာင္းက activity ေတြကို တစ္ေသြမသိမ္း လိုက္နာေလ႔ လိုက္လုပ္ေလ႔ ရွိရာ သူ႔ဆံပင္ကို အစြမ္းကုန္ crazy hair ၿဖစ္ေစခ်င္ေနသည္။ အဲေန႔မတိုင္မီကတည္းက သူ႔ဆံပင္ေတြကို လက္ႏွင္႔ကိုင္၊ မွန္ကိုၾကည္႔၊ အေမကို အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ၿပကာ ခေရးဇီးဟဲ ၿဖစ္လားဟု ေမးေနတတ္သည္။

ေနာက္ဆံုး အေမၾကီးမွာ အၾကံရသြားေတာ႔ အၾကံအတိုင္း သူ႔ဆံပင္ကို ၾကိဳးေတြနဲ႔ လိမ္ကာ ပတ္ကာ အစမ္းလုပ္ၾကည္႔လိုက္ ၿပန္ၿဖည္လိုက္ စိတ္ၾကိဳက္မေတြ႔လိုက္ႏွင္႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔  ဂ်ဴဂ်ဴေန႔တိုင္းေၿပာေနတဲ႔  crazy hair ၿဖစ္သြားပါသည္။ ေဘး၂ဖက္က ဆံပင္ေတြကို  ၾကိဳးနဲ႔ရစ္ အ၀ိုင္းေလးလုပ္ အေပၚမွာ ၿပန္ခ်ည္လိုက္ေတာ႔ ေခါင္းေပၚမွာ crown လိုေလး ၿဖစ္သြားသည္။ ေနာက္က ဆံပင္ေတြကိုလဲ ၾကိဳးနဲ႔ရစ္ၿပီး ေၿမြတစ္ေကာင္လို ပံုစံၿဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္သည္။ ဂ်ဴဂ်ဴကလဲ မွန္တၾကည္႔ၾကည္႔ႏွင္္႔ သူ႔ ခေရဇီဟဲကို သေဘာက်ေနသည္။ ခေရဇီးဟဲ ကိစၥၿပီးေတာ႔ သမီးလဲ မနက္စာစားၿပီးၿပီ။ နာရီၾကည္႔ေတာ႔ ၉နာရီထိုးၿပီ။ သမီးေရ သြားၾကရေအာင္ဆိုကာ ေရဗူးထဲ႔၊ လြယ္အိပ္ထဲ လိုတာေတြစစ္၊ သမီးအက်ီ ဖိနပ္ အဆင္ေၿပရဲ႔လားစစ္ၿပီး  ေက်ာင္းလိုက္ပို႔လိုက္သည္။ 

ကားေပၚက် ဂ်ဴဂ်ဴေလးက သူ႔ crazy hair ကို ကိုင္ၾကည္႔ၿပီး အရမ္း ခေရဇီၿဖစ္ေနလား မသိဘူးဆိုေၿပာေနသည္။ ကဲ ဒီေလာက္ ခေရဇီၿဖစ္ခ်င္တာ သမီးမ်က္နွာမငယ္ေစရေအာင္ ၿပင္ဆင္ေပးလိုက္ေသာ အေမၾကီးမွာ  ေက်ာင္းလာသူ ခေလးမ်ားကို အကဲခပ္ေနသည္။ ၿပီးေတာ႔ ဘယ္သူမွ သမီးေလာက္ ခေရဇီ မၿဖစ္ဘူး ဆိုကာေတြးေနေသးသည္။ ကားရပ္ေတာ႔ အားလားမား သူ႔ေရွ႔က ဆင္းသြားတဲ႔ အၿဖဴ ညီအစ္ကိုကေတာ႔ ဆံပင္ေတြကို ေရာင္စံု စပေရးေတြ ၿဖန္းထားတာ တစ္ၿခမ္းက အစိမ္း တစ္ၿခမ္းက အၿပာ ၊ အ၀ါ ၊ အနီေရာင္စံုဆိုေတာ႔ ၾကက္တူေရြးေတြလား ထင္ရတာကို ၾကည္႔ၿပီး ၿပံဳးမိသည္။ ဂ်ဴးဂ်ဴးကေတာ႔ ရွက္ကိုး ရွက္ကန္း သူ႔ရဲ႔ crown လို ေထာင္ေနတဲ႔ ဆံပင္ကို လက္နဲ႔ အုပ္ထားတာ လွမ္းၿမင္လိုက္သည္။ သမီးရဲ႔ ခေရးဇီးဟဲကေတာ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ေရပန္းစားမွာပဲဆိုကာ အေမၾကီးမွာ ပီတိေတြၿဖစ္ေနသည္။

အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔ အေမၾကီးမွာ ညကက်န္တာေတြ ဆက္သိမ္းရၿပန္သည္။ ပစၥည္းအခ်ိဳ႔ ရွဳပ္ပြေနတာေတြ အကုန္ေကာက္သိမ္းၿပီး အခန္းထဲ ၀င္ထည္႔ရာ အခန္းထဲမွ ဘီရိုအၿပည္႔တပ္ထားေသာ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေရွ႔ အေရာက္ သူ႔ပံုရိပ္ကို သူၿမင္ၿပီး လန္႔သြားေလသည္။  မနက္ကတည္းက သမီး ခေရဇီဟဲ ၿဖစ္ဖို႔ အေရး လံုးပမ္းေနရေတာ႔ သူ႔ဆံပင္မ်ား ဘယ္ပံုေပါက္ေနသည္ကို ဂရုမစိုက္ႏိူင္အား။ ေက်ာင္းသြားခါနီး ဆံပင္ဖီးဖို႔ရာပင္ ေမ႔ေနသည္။ မဖီး မသင္ရေသးတဲ႔ ဆံပင္မ်ားက ညက ဖိအိပ္မိလို႔လားမသိ ပံုမွန္ထက္ ပြသေရာင္း ရွဳပ္ပြေနရာ သမီးလိုပင္ ၿပင္ဆင္စရာမလို တကယ္႔ကို Crazy hair ၿဖစ္ေနေလေတာ႔သတည္း။   ။

ကမၻာပ်က္မဲ႔ေန႔ ...

အန္တီဆြိဟာ ေလယာဥ္ပ်ံစီးရမွာ သိပ္ေၾကာက္တတ္တယ္။ ဖိုးဗီးယားလားေမးရင္ေတာ႔ အဲသေလာက္ေတာ႔ မဆိုးဘူးထင္တာပဲ။ ဘယ္က စ ေၾကာက္တာလဲ ေမးရင္ေတာ႔ လူဆိုတာ ကိုယ္႔ အသက္ေလးကိုယ္ ခင္တြယ္တတ္ေတာ႔ ေသမွာ ေၾကာက္တာက စတယ္ပဲေၿပာရမယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ဒီေလာက္ေလယာဥ္ပ်ံ အေလးၾကီး ပ်ံေနတာကိုက သိပ္ကို ေလးလြန္းအားၾကီးတယ္။ အခ်ိန္မေရြး ပ်က္က်ႏိူင္တယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ အသက္နဲ႔ကိုယ္ ဖက္နဲ႔ ထုပ္ထားရတယ္လို႔ အၿမဲေတြးတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ခရီးသြားရတယ္ ဘာညာဆို ေလယာဥ္ခရီးဆို အၿမဲေရွာင္တယ္။ ၿဖစ္ႏိူင္ရင္ ကားနဲ႔ ရထားနဲ႔ သာသြားခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေလာကမွာ မလဲႊမေရွာင္သာ ကိစၥေလးေတြ ရွိၿမဲ မဟုတ္လား။ ဥပမာ  တစ္ႏွစ္ၿခားတစ္ခါေလာက္ ၿမန္မာၿပည္ အလည္ၿပန္တာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ႔ ေလယာဥ္က မစီးမၿဖစ္ စီးရတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီ ဆိုရင္လည္း အရင္က ဒိုင္ယာဇီပင္ေလးေတြ ေဆာင္ထားတတ္ေတာ႔ အဲဒီေဆးေလးေသာက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ စကၤာပူမွာ ဒိုင္ယာဇီပင္က မလြယ္ေတာ႔ ဘာမီတြန္ေပါ႔။ အိပ္တဲ႔ေဆး ရရာ တစ္လံုး ေရနဲ႔ ေမွ်ာခ်ထားလိုက္တယ္။ ဒါမွ ေလယာဥ္ ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ အိပ္ လိုက္သြားေတာ႔ ဘာမွမသိေတာ႔ ေအးေရာဆိုၿပီး။ ၿပီးေတာ႔ ေလယာဥ္ စ တက္ၿပီဆိုတာနဲ႔  တတ္သမွ်၊ မွတ္သမွ် ဘုရားစာ အကုန္ရြတ္ေတာ႔တာပဲ။ ေလယာဥ္ အေပၚတက္သြားလို႔ အၿမင္႔ေရာက္သြားတာနဲ႔အမွ် အန္တီဆြိရဲ႔ ဘုရားစာရြတ္သံကလည္း ေလယာဥ္စက္သံၾကားမွာ ပိုက်ယ္၊ ပိိုုၿမန္လာတတ္တယ္။ သမီးပါရင္ေတာ႔ သမီးကို အတက္မွာ ေရေသာက္ဖို႔၊ တံေတြးၿမိဳခ်ဖို႔ ဘုရားစာရြတ္ရင္းနဲ႔ သတိေပးရေသးတယ္။ ဦးၿခိမ္႔ကေတာ႔ ေသလဲ အတူတူပဲ ဘာေၾကာက္စရာရွိလဲေပါ႔ဆို အားေပးတယ္။ အေၾကာက္လြန္ေနတဲ႔  ေဒၚခင္မို႔မို႔ဆြိၾကီးက " ေသ အတူတူဆိုလဲ ေသခါနီး က်ဳပ္ေ၀ဒနာေတြ ေတာ္ ခံေပးမွာလားေတာ႔ ... " ဆို အေငၚၿပန္တူးတတ္ေသးတယ္။

တစ္ခါသား ေလယာဥ္ေတာင္ပံေဘးက ၿပတင္းေပါက္နားမွာ ေနရာရတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ႔  ေလယာဥ္ၿပတင္းေပါက္ကေန ေတာင္ေတာင္အီအီေငးေနရင္းကေန  ေတာင္ပံေတြကို တဲြထားတဲ႔ rivet ေတြဆီ မ်က္လံုးက ေရာက္သြားတယ္။ rivet ေလးေတြနဲ႔ တဲြထားတဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံေတာင္ပံဟာ ေလတိုးတိုင္း လွုဳပ္လီ လွဳပ္လွဲ႔ ရွိလွတယ္။ ကိုယ္တိုင္က မက္ကယ္နီကယ္ အင္ဂ်င္နီယာဆိုေတာ႔ ရံုးမွာ ေန႔စဥ္ အဲလို rivet ေတြ၊ screw ေတြ၊  fastener  ေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရတယ္။ အဲဒါေတြရဲ႔ stress ေတြ၊ strength ေတြ၊ က်ိဳးၿပတ္တာေတြကို စမ္းသပ္ ေလ႔လာေနရတာဆိုေတာ႔ ဟမ္မေလး မေတာ္လို႔ အဲဒီ rivet ေတြထဲက တစ္ခုခုသာ ေလယာဥ္ပ်ံေတာင္ပံ ေလအရိုက္မွာ က်ိဳးၿပတ္ခဲ႕သည္ရွိေသာ္ဆိုၿပီး ... ဆက္မၾကည္႔ရဲေတာ႔ပဲ မ်က္လံုးကို ဇြတ္မွိတ္ ဘုရားစာသာ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေတာ႔တယ္။ ဒါေတာင္ ေလယာဥ္ပ်ံဆင္းခါနီး ေဘးက သူရဲံေကာင္းၾကီး ကိုကိုၿခိမ္႔က တို႔ေတြ ၅တန္း(5th year)တံုးက သင္ခဲ႔ရတဲ႔ turbulence flow ထၾကည္႔ပါဦးဆိုလို႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ၾကည္႔ခဲ႔ရေသးတယ္။ ေလယာဥ္ ပန္ကာနားကထြက္တဲ႔ air flow ေရခိုးေရေငြ႔လို အခိုးေလးေတြဟာ လိွဳင္းတြန္႔ေလးေတြလို ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေလးေတြ ေၿပးေနတာကို အတိုင္းသား ၿမင္ေနရင္းနဲ႔လဲ ဘာကိုေၾကာက္မွန္းမသိေၾကာက္ေနၿပန္တယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


 ဟိုတစ္ေလာက ေအာ္ဇီက ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဂ်ဴလီယာေဂးလတ္က "The end of the world is coming"

 ဆိုၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ထ ေၿပာတာကို တီဗီ သတင္းေတြမွာ ၾကည္႔လိုက္ရတယ္။ သူကေတာ႔ ဘာသေဘာနဲ႔ ေၿပာတယ္မသိ။ ကိုယ္႔မွာေတာ႔ သူလို အမ်ိဳးသမီး ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ကေန ေၿပာတာဆိုေတာ႔ နားကအလိုလို စိုက္မိရက္သားၿဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ပဲ ကမၻာ ပ်က္ေတာ႔မွလားေပါ႔။  ၂၀၁၂ မွာ ကမၻာပ်က္မယ္ဆို ေၿပာထားတာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ႏွစ္ေလာက္ကပဲ ဘေလာ႔ဂ္ေတြမွာ ၀ိုင္းတက္ဂ္ၾကလို႔ ေရးလိုက္ရေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ေသမွာေၾကာက္တတ္တဲ႔သူဆိုေတာ႔ စိတ္ထဲ နဲနဲပါးပါး ေၾကာက္စိတ္ကေလးကေတာ႔ ရွိေနတာပါပဲ။ အဲ႔တံုးကဆို အင္တာနက္ထဲ  " 2012 world end " ဆိုၿပီး ဇစ္ဇစ္ၿမစ္ၿမစ္ေတြထိ လိုက္ရွာဖတ္တာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ တစ္ပတ္လံုးနီးပါးပဲ။ ဒီအယူအဆ ဘယ္ကလာသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေသခ်ာလဲ။ ဘာေၾကာင္႔ ဒီလို ေကာက္ခ်က္ခ်ရလဲ၊ အစံုပဲ။ မႏွစ္ကလဲ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္က ၂၀၁၁ ဘယ္ေန႔အတိအက် ကမၻာပ်က္မယ္ဆို ေၿပာထားတာ၊ အင္တာနက္သတင္းေတြမွာဆို ပြေနတာပဲ။ တကယ္တမ္း အဲဒီေန႔လဲေရာက္ေရာ ဘာမွလဲမၿဖစ္ေတာ႔ လူေတြမွာ ဟာသၾကီးကိုၿဖစ္လို႔။ ေနာက္ေန႕႔ သူ႔အိမ္ေရွ႔ သတင္းေထာက္ေတြ ၀ိုင္းေနေတာ႔ သူကထြက္လာၿပီး သူတြက္တာမွားသြားပါတယ္ဆို  ၿပန္၀န္ခ်ေတာင္းပန္တာေတြ ဖတ္ရေတာ႔ ဟယ္ လူေတြက ဒီလိုေတြပဲ ေပါက္ကရ ေလွ်ာက္ေၿပာေနၾကတာ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေပါ႔ဆို စိတ္ေအးသြားၿပန္ေရာ။

ဒီၾကားထဲ ဟိုတစ္ေန႔ကပဲ တီဗြီကေန "2012 " ဆိုၿပီး ကမၻာပ်က္တာကို ရိုက္ထားတဲ႔ ရုပ္ရွင္လာတယ္။ အန္တီဆြိက ဒရမ္မာတို႔ ဟာသကားတို႔သာ ၾကိဳက္တာ။ အဲလို လူကို stress မ်ားေစတဲ႔ကားေတြ မၾကိဳက္တတ္ေပမဲ႔ ဟိုတီဗီၾကိဳက္တဲ႔သားအဖနား ထိုင္မိေတာ႔ မၾကည္႔ခ်င္ပဲလဲ ၿမင္ေနရတယ္။ အမ္မယ္ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ကမၻာပ်က္ေတာ႔ ဇာတ္လိုက္မိသားစုက ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးနဲ႔ ေၿပးၾကတာဗ်။ ေနာက္မွာ ကမၻာေၿမၾကီးက ငလွ်င္ေတြလွဳပ္၊ ေၿမေတြၿပိဳ၊ ေရေတြၾကီးနဲ႔က်န္ခဲ႔တာကို သဲထိပ္ရင္ဖိုပဲ ရိုက္ထားတာ။ ေနာက္ဆံုး တရုတ္မွာဆိုလား ကမၻာ မပ်က္တဲ႔ ေနရာေလးတစ္ေနရာကို ေၿပးၾကတာတဲ႔။ ၾကည္႔ၿပီး ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။

 တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲ႔ကားၿပၿပီးလို႔ မၾကာခင္မွာပဲ ဆစ္ဒ္နီနားက ကမ္းေၿခေတြမွာ ေရေတြ အနီေရာင္ ေၿပာင္းကုန္တယ္။ ဂ်ပန္မွာ ေၿမငလွ်င္ေတြ လွဳပ္တယ္၊ ဆူနာမီ warning ဆို ေဖ႔စ္ဘြတ္မွာ စေတးတပ္စ္ေတြ တက္လာေတာ႔ ေအာက္က ကြန္႔မန္႔ေတြကလဲ ေၾကာက္စရာ။ ကမၻာတကယ္ပဲ ပ်က္ေတာ႔မွာလား။ နီးေနၿပီ ကမၻာပ်က္ဖို႔။ ကမၻာပ်က္ဖို႔ ဘယ္ႏွစ္ရက္အလို ... ဆို ကြန္႔မန္႔ေတြက ပြထေနတယ္။ ေၾကာက္တတ္တဲ႔သူက ေၾကာက္ၿမဲပဲဆိုေတာ႔ ေအာ္ သူတို႔ေၿပာတဲ႔ ကမၻာပ်က္မဲ႔ရက္က နီးလာၿပီေပါ႔ ... ။ ဒီဇင္ဘာ ၂၁ရက္ေန႔ တဲ႔ ေလ  ....

 xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုၿပီး ထိုင္ေတြးေန၊ ေငးေနလို႔လဲမရ လူ႔ၿပည္ လူ႔ဘ၀ လူ႔ဌာနမယ္ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် routing ေလးေတြက ရွိေနေသးေတာ႔ အိမ္မွာ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ေနရၿမဲ။ ဒါ႔အၿပင္ ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ဖို႔ရက္က နီးလာေတာ႔  အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနတယ္။ လက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္၊ လပ္ေဂ႔ခ်္ေတြ ထုပ္ပိုး၊ ဒီၾကားထဲ သမီးေမြးေန႔ပဲြအတြက္ အိမ္ရွင္း၊ ေစ်း၀ယ္ ခ်က္ၿပဳတ္ ၿပင္ဆင္နဲ႔ ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ နားရတယ္မရွိ၊ အိမ္အလုပ္တစ္ဖက္ ရံုးအလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလးေတာင္ နပ္မွန္ေအာင္ မနဲေရးေနရတယ္ အရပ္ကတို႔ေရ။


ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္တဲ႔ တစ္ရက္ ညေနပိုင္း နားခ်ိန္ေလးေပါ႔။ အိမ္ေရွ႔မွာ တီဗီၾကည္႔ၾကရင္း ကမၻာပ်က္မဲ႔ အေၾကာင္းေၿပာရင္း ၿမန္မာၿပည္ၿပန္မဲ႔အေၾကာင္း စကားက စပ္သြားတယ္။ အန္တီဆိြမွာ အမွတ္သညာ ဥာဏ္က အင္မတန္နဲေတာ႔ ဘယ္ေန႕ ၿမန္မာၿပည္ၿပန္မွာလဲ အတိအက် မသိဘူး။ ဒီဇင္ဘာ၂၃ ရန္ကုန္ေရာက္မယ္ဆိုတာပဲ သိတာ။ အေမတို႔နဲ႔ ဖုန္းဆက္ရင္ အေမ သမီးတို႔ေတာ႕ ၂၃ ရက္ေန႔ ေရာက္မယ္ဆို အၿမဲေၿပာၿဖစ္ေနတာကိုး။ ၾကားထဲ ထရန္စစ္က ရွိေနေသးေတာ႔ ညအိပ္ရမွာေတြေရာ ဘာေတြေရာ ၿပန္မဲ႔ရက္ကို  ေသခ်ာမသိဘူးရယ္။

ဒါနဲ႔ စကားစပ္ၾကေတာ႔ အန္တီဆြိက

 " ေတာ႔ ကေမာင္ၿခိမ္႔ ... ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္မွာ ဘယ္ေန႔တံုးေတာ႔ ... "

ဆိုေတာ႔ သူက စိတ္ၾကည္ေနခ်ိန္ဆို ထံုးစံအတိုင္း ေလေအးေအးနဲ႔ ...

" ၂၁ ရက္ေန႔ေလ  အေမကလည္း ... မေလးရွားကို ၂၂ရက္ေန႔ ထရန္စစ္ပါဆုိ ေၿပာထားသားနဲ႔ ... "

  ၂၁ ရက္ေန႔ ေန႔ ေန႔ ေန႔ ေန႔ ....  ဆိုတာဟာ ငယ္ငယ္က ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို အန္တီဆြိရဲ႔နားမွာ ပဲ႔တင္ထပ္သြားတယ္။ ဘုရား ဘုရား ကမၻာပ်က္မဲ႔ ေန႔ၾကီးပါကလား ...


 အဲသမွာ  ေသမွာ ေၾကာက္တတ္တဲ႔ ေဒၚခင္မို႔မို႔ဆြိၾကီးက သူအင္မတန္ေၾကာက္တဲ႔  ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးကို ကမၻာပ်က္မဲ႔ ေန႔ၾကီးမွာ စီးရမွာဆိုေတာ႔

"ဟမ္မေလး ကေမာင္ၿခိမ္႔ရယ္ ... ေတာ္ က်ဳပ္ကို ရက္စက္လွခ်ည္လား ... ကမၻာပ်က္မဲ႔ ေန႕မွာ ေလယာဥ္ပ်ံစီးခိုင္းရတယ္လို႔႔ပဲ။  ရက္စက္လိုက္တာ ကိုေမာင္ၿခိမ္႔ရယ္ ... ဘယ္လို သေဘာနဲ႔မ်ား အဲဒီေန႔တည္႔တည္႔ကိုမွ ေရြး၀ယ္လိုက္ရသလဲေတာ႔ .. "  

ဆိုေတာ႔ ဦးေမာင္ၿခိမ္႔႔က တစ္ခ်က္စဥ္းစားလိုက္ၿပီး ၀မ္းသာအားရ ၿပန္ေၿပာလိုက္တာက ...

" ဒီမယ္ ဆြိေလးရဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚရွိေနတာမွ ေကာင္းတာဟ ... ညည္း ဟိုကားမၾကည္႔ဖူးဘူးလား။ ကမၻာပ်က္ေတာ႔ ေလယာဥ္ပ်ံကို မရမက စီးၿပီးေတာင္ ထြက္ေၿပးၾကရတာေလ။ တို႔က အဲဒီေန႔ က် ေဘးကင္းရန္ကင္း ေလယာဥ္ေပၚမွာေရာက္ေနၿပီ ... ကမၻာက တို႔ေနာက္မွာ ပ်က္က်န္ေနခဲ႔မွာ  ... ညည္းဒါေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူးလား ...  ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္တဲ႔ အစီအစဥ္လဲ ... "တဲ႔

သူေၿပာမွပဲ ကိုယ္႔မွာ တဟားဟားနဲ႔ ရယ္လိုက္ရတာ။ အဟုတ္ေကာင္းတဲ႔ အစီအစဥ္ပဲ ...   ေလယာဥ္ေၾကာက္တဲ႔ သူေတာင္ မေၾကာက္ေတာ႔ဘူး ဗ်ာတို႔ေရ ...။ အဲဒီေန႔က် ဒို႔ေတြက ေလယဥ္ေပၚမွာ ေဘးကင္း ... ရန္ကင္း ....   ... ;)))

တို႔အိမ္က အလဲြမ်ား ...

 ဂ်ဴဂ်ဴနဲ႔ အိုဘားမား

ဟိုတစ္ေလာက ေက်ာင္းေတြ ရက္ရွည္ပိတ္ေတာ႔ အိမ္မွာ ဂ်ဴဂ်ဴေလးကို ၿမန္မာစာသင္ေပးေနတာ။ သမီးက ဥာဏ္ေကာင္းလို႔လားေတာ႔မသိ။ ေက်ာင္းပိတ္တဲ႔ ၃ပတ္ေလာက္အတြင္း စာေတာ္ေတာ္တက္သဗ်။ သူငယ္တန္း သင္ပုန္းၾကီး ၿမန္မာစာအုပ္အတိုင္း သင္တာမွာ "အဲ - အယ္-႔ အယ္ " အထိေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။ ခု ေက်ာင္းေတြၿပန္ဖြင္႔ေတာ႔ တစ္ပတ္ကို တစ္နာရီေလာက္ပဲ သင္ရေတာ႔ စာက သိပ္မတက္ေတာ႔ဘူး။ သင္ၿပီးတာေတြ မေမ႔ေအာင္ ေႏႊးေပးရံုေလာက္ပဲ လုပ္ေပးႏိူင္ေတာ႔တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ရင္ေတာ႔ ေသခ်ာၿပန္လုပ္ေပးရဦးမယ္။

အဲဒါ တစ္ေန႔က ၿမန္မာစာ သင္ၿပီးသမွ်ေတြ ၿပန္ေႏႊးေပးေနရင္းနဲ႔ သတ္ပံုေခၚတာေပါ႔။ သတ္ပံုေခၚေနရင္းနဲ႔ သူ႕႔အေမၾကီးက ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ကို ၾကည္႔ေနေတာ႔ အိုဘားမား ၿမန္မာၿပည္လာတဲ႔ အေၾကာင္း အန္တီစုနဲ႔ေတြ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေဖ႔စ္ဘြတ္ေပၚ တက္လာတာ။ အဲဒါကို ဂ်ဴဂ်ဴေလးကလဲ သူ႔ရဲ႔ မေတာက္တစ္ေခါက္ ၿမန္မာစာနဲ႔ လိုက္ဖတ္ေနေတာ႔ သမီးလဲ ေရးလို႔ရတာပဲဆို သူ႔ကို သတ္ပံုေရးခိုင္းလိုက္တာ။ အိုဘားမားရယ္ ၊ ေဒၚစုရယ္။

သူ႔အေမၾကီးကလဲ ေဖ႔စ္ဘြတ္ပဲ စိတ္ကေရာက္ေန၊ ညဖက္ မ်က္လံုးကလဲ မေကာင္းတာနဲ႔ သမီးေရးၿပီးတာ အမွတ္တမဲ႔ပဲ ဖတ္လိုက္ၿပီး " ဟယ္ ငါ႔သမီးေလးက ေတာ္လိုက္တာ ... အိုဘားမား ေတာင္ေရးတတ္ေနၿပီေတာ႔ ...  ၿမန္မာစာေတာ္ေတာ္တတ္ေနၿပီပဲ.."  ဆို ခ်ီးမြန္းေနတာ။ ဒီလိုပဲ ခေလးေတြ ေၿမွာက္ေပးၿပီး ေခ်ာ႔ေမာ႔သင္ရတာ။

မနက္မိုးလင္း အိပ္ရာထေတာ႔ အိမ္ေရွ႕စားပဲြေပၚ စာရြက္ေတြ ပြေနတာနဲ႔ ရွင္းရင္း  ညက ဂ်ဴဂ်ဴ ေရးထားတဲ႔ သတ္ပံုစာရြက္ေလး ထြက္လာတာနဲ႔ အမွတ္တမဲ႔ ဖတ္ၾကည္႔လိုက္တာ။

အလိုေလး ... မယ္မင္းၾကီးမက ေရးထားတာ "အိုဘားမား" ကို ... "အူဘားမား" တဲ႔ဗ်ား ... သူုနဲ႔က်မွပဲ အိုဘားမားလဲ အူတူတူလိုလို "အူဘားမား" ၿဖစ္ရတယ္လို႔ ေတြးၿပီး ရယ္လိုက္ရတာ။

ဒါနဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴႏိုးလာေတာ႔ သမီးေရ ... ညက သမီးေရးထားတာ အိုဘားမားကို သတ္ပံုမွားေနတယ္ေနာ္ ... ၿပန္ဖတ္ဦး ... ဆိုေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလးမွာ သူ႔အေဖလိုပဲ ညက္ေမွာင္ၾကီးေတာင္ ရံွဳ႔ၿပီး ၿပန္ဖတ္ေနတာ။ ေနာက္ၿပီး ဘယ္လိုေပါင္းရမွာလဲ ေမးတယ္။ "အ လံုးတင္ တစ္ေခ်ာင္းငင္ အို " ဆိုေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴ ညက္ေမွာင္က ပိုက်ံဳ႕သြားတယ္။ ၿပီးမွ ေမေမကလဲ "အို"  မွ မသင္ရေသးတာ ဂ်ဴဂ်ဴ ဘယ္သိမွာလဲတဲ႔။ အဲဒီက်မွ သူ႔အေမၾကီးကလဲ သင္တာ "  အို႔ ... အို ... အိုး " ထိ မေရာက္ေသးတာ သိေတာ႔တယ္။ အစဥ္အတိုင္းဆို အသတ္ေတြမလာခင္  " အို " က ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုးးးး။

 အ အိ အု ေအ အဲ ေအာ အံ အို ... ေလ။

ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ကေတာ႔ ရွိတာနဲ႔ ရေအာင္ ေပါင္းလိုက္တာပဲ။ အိုဘားမားေတာင္ အူဘားမားၿဖစ္ေအာင္ ...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

ပုဆိုးတလႊားလႊား ကေမာင္ၿခိမ္႔

ဟိုတစ္ေလာက ခေလးေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဒီကသူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ပစ္ကနစ္သြားၾကတယ္။

Bobbin Head တဲ႔။ အိမ္ကေန ကားနာရီ၀က္ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတာပါ။ ပစ္ကနစ္ဆိုေတာ႔ စားစရာ ေသာက္စရာေတြက စံုလွတယ္။ မုန္႔႔႔ဟင္းခါး၊ ဒန္ေပါက္၊ ၀က္သားသုတ္၊ လဖက္သုတ္၊ စပါကာတီး ထမင္္းေတြ ဟင္းေတြေရာ အစံုပဲ။ ေလွစီးၾက၊ ေတာထဲ ေလွ်ာက္ၾက၊ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာၾကီးေပါ႔။ ညေနၿပန္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္း အသိတစ္ေယာက္ဆိုင္ ၀င္ၾကၿပီး သူ႔ဆိုင္မွာပဲ ပစ္ကနစ္ကပါလာတာေတြ စားေသာက္ၿပီး ၿပန္ၾကတာ။ အားလံုးစားေသာက္ ဗိုက္ကားၿပီး အိမ္ၿပန္ေတာ႔ ည၈နာရီ အေတာ္မိုးခ်ဳပ္ၿပီေပါ႔။

 အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔တစ္ေယာက္ ဗိုက္ထဲက ရစ္သလိုလို၊ ဗိုက္ပဲ နာခ်င္သလိုလို ဆို ေၿပာေနတာ။ အစားစံုလို႔နဲ႔႔ တူပါရဲ႔ဆို ၿပန္ေၿပာလိုက္ေသး။ ကိုယ္လည္းၿပန္ေရာက္ေတာ႔ ပင္ပန္းရတဲ႔ၾကားထဲ သူ႔လဲ ဂရုမစိုက္ႏိူင္။ ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းၿပီး  တီဗီေရွ႔သြားထိုင္။ ၿပီးေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလးကို သိပ္၊ အိပ္ငိုက္လာေတာ႔ ကြန္ၿပဴတာေလးဖြင္႔႔  အြန္လိုင္းတက္ေနတာ။ ဦးၿခိမ္႔ကေတာ႔ အသံကို မၾကားေတာ႔ဘူး။ သူ႔အခန္းထဲ၀င္သြားတာ။

 မနက္မိုးလင္းေတာ႔ တနဂၤေႏြမနက္ဆိုေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔တို႔ ထံုးစံ အေစာၾကီးထၿပီး ခြ်တ္ခြ်တ္ .. ခြ်တ္ခြ်တ္နဲ႔ အ၀တ္ေတြလွမ္းလိုက္၊ တံမ်က္စည္းပဲလွည္းသလိုလို၊ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္ေပါ႔။ ကိုယ္လဲ အိပ္ရာက ထလာေရာ သူ႔ကိုၾကည္႔ရတာ တစ္မ်ိဳးပဲ ထူးဆန္းသလိုလို ရွိလွတယ္ထင္ေနတာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ေမာင္မင္းၾကီးသားက ဆစ္ဒနီ စပရင္း ဒီေလာက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစၤီးၾကီးမွာ ပုဆိုး တလႊားလႊားနဲ႔ ဟိုဖက္ဒီဖက္ လုူးလားခတ္ေနေတာ႔ အၿမင္ဆန္းေနတာေပါ႔။ ဆစ္ဒနီက spring ေရာက္တာေတာင္ မနက္ခင္း ရာသီဥတုက ၁၄-၁၅ ဒီဂရီေလာက္ရွိေနေသးေတာ႔ ေဘာင္းဘီရွည္ထူထူေတြ ၀တ္ေနရတံုးပါ။ တစ္ေဆာင္းတြင္းလံုး ေဘာင္းဘီရွည္ထူထူေတြနဲ႔႔ ၿမင္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ပုဆိုးတလႊားလႊား ဆ္ိုေတာ႔ မ်က္စိထဲ ဆန္းေနတာေပါ႔။

ဒါနဲ႔ အန္တီဆြိက

"ေတာ႔ ကေမာင္ၿခိမ္႔ ...  ေတာ္႔နဲ႔ေတာ္ ဒီေလာက္ မနက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းၾကီး ဘယ္႔နွာေၾကာင္႔ ပုဆိုး တလႊားလႊားနဲ႔ ၿဖစ္ေနရသတံုးေတာ႔ ..." ဆိုေတာ႔ သူ႔ဟာသူ ေအာက္ငံု႔ၾကည္႔ၿပီး ဘာေၿပာတယ္ ထင္သတံုး အရပ္ကတို႔ေရ ...

" ကိုယ္ ၀မ္းေတြ သြားေနလို႔ကြ ... အဲဒါ လြယ္ေအာင္ ပုဆိုးေလး ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ၀တ္ထားလိုက္တာ ... အေရးအေၾကာင္းဆို အဲသလို မ ...  ထိုင္လိုက္ရံုပဲ .." တဲ႔ဆို ပုဆိုးေလးကိုင္ၿပီး ပံုစံေတာင္လုပ္ၿပေနလို႔ အန္တီဆြိမွာ ရယ္လိုက္ရတာ ...

 ၿဖစ္ရေလေတာ္ ကေမာင္ၿခိမ္႔ရယ္ လို႔႔ပဲ ေၿပာႏိူုင္ေတာ႔တယ္ ။