Wednesday, February 1, 2012

ဆစ္ဒနီမွာ အိမ္၀ယ္မယ္ဆိုရင္ ... (၁)



ပထမဦးဆံုးေၿပာလိုတာက ဒီပို႔စ္ကို အန္တီဆြိ ေရးတာ မဟုတ္ပါ။ ဖိုရမ္ထဲမွ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္လိုခင္မင္ရေသာ အေမာင္ ကန္ဂရူး (Kangaroo ) ရဲ႔ အိမ္၀ယ္တဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြ ေရးထားတဲ႔ ပို႔စ္ကို သေဘာက်လို႔ ရွယ္ေပးလိုက္တာပါ။
 ေအာ္ဇီမွစာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္ ဗဟုသုတ ရေစရန္ အလို႔ငွါ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

ဟိုေန႔ကပဲ သူတို႔အိမ္သစ္ကေလးကို အလည္ေရာက္ခဲ႔လို႔ တစ္ခါတည္း ခြင္႔ေတာင္းခဲ႔တာ။ အိမ္ရွင္မေလးကေတာ႔ အန္တီဆြိေရတဲ႔ ေၿပာင္းတာ တစ္ပတ္ရွိၿပီ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္႔အိမ္လို႔ မခံစားရေသးဘူးတဲ႔ ေၿပာရွာတယ္။ သူတို႔အိမ္က ေရကူးကန္ေလးနဲ႔ ေဆးၿဖဴသုတ္ထားၿပီး ၿခံစည္းရိုးေလး သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သူကလဲ အန္တီဆြိတို႔ကို တစ္ခ်ိန္လံုး အိမ္၀ယ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနေတာ႔တာပဲ။ ကိုယ္ေတြကလဲ ဟိုကအိမ္ကို ၿပန္ေရာင္းမွ၊ ေအာ္ဇီနဲ႔ စလံုး ေငြလဲႊႏံွဳးတက္မွဆို ထိုင္ေစာင္႔ေနတာနဲ႔ စဥ္းစားေနတံုးရွိေသးတယ္။

သူက အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္ အပိုင္း (၁) ... (၂) ဆို အပိုင္းေလးေတြ ခဲြထားတာ (၉) အထိပဲ။ ဖတ္သူေတြ ဆန္႔တငံ႔ငံ႔ၿဖစ္မွာစိုးလို႔ အန္တီဆြိမွ တစ္ေန႔ကို ၂ပိုင္းခန္႔ကို ပို႔စ္ (၁)ပုဒ္အၿဖစ္တင္ေပးပါမယ္။

ဒီပို႔စ္အတြက္ ၿမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္ကိုေရာ၊ အေမာင္ ကန္ဂရူးကိုေရာ ခရက္ဒစ္ေပးပါတယ္။

အိုးပိုင္ အိမ္ပိုင္ - အပိုင္း (၁)

ေအာ္စီမွာ အခ်ိန္ၿပည့္(full-time) အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြဆိုရင္ ဘယ္လိုအလုပ္အကိုင္မ်ိဳးကိုပဲလုပ္လုပ္ အသံုးစရိတ္ကို ေခြ်တာၿပီး ၀င္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြကို စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္မယ္ဆိုရင္ မိမိနဲ႔ လက္လွမ္းမီရာ အိမ္တစ္လံုးေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ၀ယ္ႏုိင္ၾကတာကိုး။ အဲ့ေတာ့ အိမ္ေလးတစ္လံုး၀ယ္ၿပီး အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္ေလးနဲ႔ ေနဖို႔ဆိုတာ ေအာ္စီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕အိမ္မက္တစ္ခုပါပဲ။

ၿမန္မာၿပည္က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိတဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္ဆုိရင္ သူ႔ငယ္ခ်စ္ဦးကို အိမ္တစ္ေဆာင္ မီးတစ္ေၿပာင္နဲ႔ ေနရမွ၊ တင္ေတာင္းမွ ယူမယ္ဆုိေတာ့ ဟုိခမ်ာမွာ ဟတ္ေကာ့ၾကီးၿဖစ္လို႔ ၾကိုးစားရင္းနဲ႔ သူတို႔ေတြ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္၊ ၅၀ တန္းေတြ ၿဖစ္ကုန္ပါၿပီ။ အခုေတာ့ ငယ္ကြ်မ္းေဆြေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီ။ အစကတည္းက အဓိကက အဓိကပဲ ၿဖစ္ရမွာ။
၁။ မတည္ေငြ(Deposit)

အိမ္၀ယ္ဖို႔ဆုိရင္ အိမ္တန္ဖိုးရဲ႕ အနည္းဆံုး ၅% ကို မတည္ေငြ  deposit  အေနနဲ႔ ကုိယ္မွာ စုထားၿပီးသားရွိရပါမယ္။ ဒါမွ က်န္တဲ့ ၉၅% ရာခိုင္ႏႈန္းကို ဘယ္က ထုတ္ေခ်းမွာပါ။ ဥပမာ တြက္ရလြယ္ေအာင္ ၄ သိန္းတန္ အိမ္ (သို႔) တိုက္ခန္း ၀ယ္မယ္ဆိုၾကပါစို႔ဆိုရင္ မတည္ေငြ ၅% ဆိုေတာ့ ကုိယ္လက္ထဲမွာ စုေငြ ၂ ေသာင္း ရွိထားရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ၂၀% နဲ႔အထက္ (၈ ေသာင္းႏွင့္ အထက္) စုေငြရွိရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဒါမွ lender mortgage insurance ေတြေပးဖုိ႔၊ genuine saving history ေတြၿပဖုိ႔ မလိုေတာ့ပါဘူး။

အိမ္တန္ဖိုး = ၄ သိန္း
စုေငြ ၅% = ၂ ေသာင္း
စုေငြ ၂၀% = ၈ ေသာင္း

---

ကြ်န္ေတာ္ေရးလက္စနဲ႔ စက္က အလိုလိုပါ၀ါက်သြားလို႔ ပို႔စ္တစ္ခုစာေလာက္ ေပ်ာက္သြားလို႔ အဲလိုထပ္မၿဖစ္ေအာင္ ေရးၿပီးသမွ်ကို အပိုင္းေလးေတြ ခြဲၿပီးတင္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ပို႔စ္ေတြမွာ အခ်ိန္ရရင္ ေရးဖို႔ စဥ္းစားထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္အခ်က္အလက္ေတြကို ေအာက္မွာ ေရးထားပါတယ္။ က်ဴးပစ္ေတြလည္း ကြ်န္ေတာ္ကို ေရးဖို႔ ဆႏၵၿပဳခ်င္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးေတြ ရွိရင္လည္း ေၿပာၿပေပးပါ။

၂။ တုိက္ခန္း ၀ယ္မလား၊ လံုးခ်င္းအိမ္၀ယ္မလား။
(က) လူေနမႈပံုစံ
(ခ) လက္လွမ္းမွီေသာ ေငြေၾကးပမာဏ
(ဂ) ရင္းႏႈီးၿမႈပ္ႏွံမႈ ရႈေထာင့္

၃။ ဘယ္ရပ္ကြက္မွာ ၀ယ္မလဲ။
(က) ၿမိဳ႔လည္ေကာင္ႏွင့္ နီးမႈ
(ခ) အလုပ္၊ ကေလးတက္တဲ့ေက်ာင္းနဲ႔ နီးမႈ
(ဂ) ရင္းႏွီးၿမႈပ္ႏွံမႈ ရႈေထာင့္

၄။ အိမ္ေၾကြး ၿပန္ဆပ္ႏုိင္ဖုိ႔ ဘယ္အခ်က္ေတြ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမလဲ။
(က) အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ ၀င္ေငြ
(ခ) မိသားစု စီမံကိန္း
(ဂ) အတိုးႏႈန္း အေၿပာင္းအလဲ
(ဃ) အေရးေပၚအေၿခအေန

၅။ အိမ္၀ယ္ရင္ ဆက္ဆံရမယ့္သူမ်ား အေၾကာင္း
(က) အေရာင္းပြဲစား
(ခ) ဘဏ္ႏွင့္ ဘဏ္ပြဲစား
(ဂ) ပိုင္ဆိုင္မႈ လြဲေၿပာင္းေရး အရာရွိ (conveyance r) သို႔ ေရွ႔ေန
(ဃ) အိမ္စစ္ေဆးသူမ်ား (pest and building inspectors)
(ဃ) ေကာင္စီ

၆။ အိမ္၀ယ္ရင္ ၿဖတ္သန္းရမယ့္ အဆင့္မ်ား။
(က) စီမံကိန္း ေရးဆြဲၿခင္း
(ခ) ေငြေၾကးစုေဆာင္းၿခင္း
(ဂ) သင့္ေတာ္တဲ့ အိမ္လုိက္ရွာၿခင္း
(ဃ) ေစ်းညွိၿခင္းနဲ႔ ပိုင္ဆုိင္မွႈေၿပာင္းလဲၿခင္း
(င) အိမ္ေၿပာင္းၿခင္း

၇။ အိမ္လုိက္ရွာတဲ့အခါမွာ ဘယ္အခ်က္ေတြ သတိထားၾကည့္ရမလဲ။
(က) တုိက္ခန္းအတြက္
(ခ) လံုးခ်င္းအိမ္အတြက္


အိုးပိုင္ အိမ္ပိုင္ - အပိုင္း (၂)

၂။ တုိက္ခန္း ၀ယ္မလား၊ လံုးခ်င္းအိမ္၀ယ္မလား။

တုိက္ခန္း၀ယ္မလား၊ လံုးခ်င္းအိမ္ ၀ယ္မလားဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႔ လူမႈေနထုိင္မႈပံုစံ၊ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏနဲ႔ ရင္းႏွီးၿမွပ္ႏႈံမႈ စတဲ့အခ်က္ေတြနဲ႔ ညႈိယူၾကရပါတယ္။ တုိက္ခန္းကေကာင္းတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ကေကာင္းတယ္လို႔ေတာ့ ပံုေသကားခ်ပ္ၾကီး အၿမဲတမ္းေတာ့ ေၿပာလို႔ မရပါဘူး။

လူလြတ္ေတြ၊ ကေလးမရွိေသးတဲ့မိသားစုေတြကေတာ့ အဖုိးနည္း ၀န္ပါ တုိက္ခန္းကို သေဘာက်ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တုိက္ထိန္းသိမ္းခ strata fee ေပးရတာတို႔၊ ပတ္၀န္းက်င္အခန္းေတြက ဆူညံဆူညံလုပ္ရင္ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့ သည္းခံၿပီးေနရတာတုိ႔ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ကေလးငယ္ေလးေတြရွိတဲ့ မိသားစုေတြက်ေတာ့ ကေလးေတြ ေနာက္ေဖးၿခံမွာ ေဆာ့ကစားလို႔ရတဲ့၊ တိုက္ခန္းထက္စာရင္ Privacy ပိုရတဲ့ လံုးခ်င္းအိမ္ကို ပိုၾကိဳက္ၾကပါတယ္။ လံုးခ်င္းအိမ္ဆိုေတာ့ Council fees  ေပးရတာတို႔၊ ၿမတ္ရိပ္၊ ၿခံရႈင္း၊ အပင္စိုက္၊ ေရေလာင္းတဲ့အလုပ္ေတြ ပံုမွန္မပ်က္မကြက္လုပ္ရတာတို႔ေတာ့ ပါလာမွာေပါ့။

ေယဘူယ်အားၿဖင့္ လံုးခ်င္းအိမ္က တိုက္ခန္းတန္ဖိုးရဲ႔ တစ္ဆခြဲ၊ ႏွစ္ဆေလာက္ၿဖစ္ေနေတာ့ လက္လွမ္းမီသူေတြကေတာ့ လံုးခ်င္းအိမ္၀ယ္ၾကေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကိုယ္ႏုိင္တဲ့ တိုက္ခန္းေလးကို ပထမ ၀ယ္ၿပီးမွ ေနာက္တစ္ဆင့္အေနနဲ႔ ေငြစုၿပီး လံုးခ်င္းအိမ္ကို ၀ယ္တဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ၿမတ္ရိတ္၊ ၿခံရွင္းလံုး၀မၾကိဳက္တဲ့၊ အိမ္မွာ ညအိပ္ခ်ိန္ေလာက္ပဲေနတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားက်ေတာ့ တတ္ႏိုင္ေပမယ့္ တိုက္ခန္းမွာပဲ ေနတဲ့သူေတြလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။  realestate.com.au  (သို႔)   domain.com.au မွာ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ့ရပ္ကြက္နဲ႔ ေရာင္းမယ့္အိမ္ေတြကို ရွာၾကည့္ၿပီး median house price or median unite price ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အဲဒီရပ္ကြက္က ကိုယ့္အထြာထဲမွာ ၀င္၊ မ၀င္သိႏိုင္ပါတယ္။

ရင္းႏွီးၿမႈပ္ႏွံမႈရႈေထာင့္ကဆုိရင္ေတာ့ ေအာ္စီမွာ ေရရွည္ေနမယ္ဆုိရင္ လံုးခ်င္းအိမ္ကို ၀ယ္ပါ  လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံတဲ့သူက ကြ်န္ေတာ္ကို ေၿပာၿပဖူးပါတယ္။ သူကိုယ္တုိင္ကေတာ့ အလုပ္နဲ႔နီးတဲ့ တုိက္ခန္းေလးမွာ ၀ယ္ေနၿပီးေတာ့၊ ေၿမၾကီးသက္သက္ ထပ္၀ယ္ထားပါတယ္။ အေဆာက္အအံုသက္သက္က ႏွစ္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တန္ဖိုးက်လာပါတယ္။ အဲဒီတုိက္ခန္း အခ်ိဳးက်ပိုင္တဲ့ေၿမၾကီးကသာ တန္ဖုိးတက္လာတာပါ။ လံုးခ်င္းအိမ္က်ေတာ့ တုိက္ခန္းထက္စာရင္ ေၿမၾကီးပိုင္ဆုိင္မႈပိုမ်ားေတာ့ ႏွစ္ရွည္မွာ တုိက္ခန္းထက္ သိသိသာသာ တန္ဖိုးတက္ပါတယ္။ Buildings depreciate but land appreciate လို႔ ဆုိရုိးရွိပါတယ္။
ဆက္ပါမည္ ...

Monday, January 30, 2012

ဂ်ဴဂ်ဴေလးရဲ႕ ေဟာလီးေဒး Activities

ဂ်ဴဂ်ဴေလးတို႔ ဒီေန႔ ေက်ာင္းေတြ ၿပန္ဖြင္႔ၿပီ။
Ju Ju's  First day of school, ahead to Year 3




အန္တီဆြိတို႔လဲ ေက်ာင္း ၁လခဲြ ပိတ္လိုက္တာ ေဟာလီးေဒးကာလအတြင္း ဆစ္ဒနီနဲ႔ အနီးပတ္၀န္းက်င္က္ို လည္ၾကတာ ေတာ္ေတာ္ကို စံုသြားတယ္။ ဘာေဟာလီးေဒးပလန္မွ မရွိပဲ အားရင္အားသလို ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို စိတ္ကူးေပါက္ရာ ထြက္လည္ၾကတာ။ ေဟာလီးေဒးမတိုင္မီက ညီမေလး ရို႔စ္ တက္ဂ္ထားတဲ႔ Holiday Plan ဆိုတဲ႔ ပို႔စ္ေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးလဲ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆစ္ဒနီကို အလည္ေရာက္ရင္ လည္း ဒီေနရာေတြက လည္လို႔ ေကာင္းတဲ႔ေနရာေတြၿဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းလည္း အသိေပးရင္းေပါ႔။
ဂ်ဴဂ်ဴေလးရဲ႔ ေဟာလီးေဒး Activities အမွတ္တရ

 Birthday Girl Ju Ju (17-Dec-2011 -Sat)
ဒီႏွစ္ေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလးရဲ႔ ေမြးေန႔ပဲြကို Hungry Jack ဆိုင္မွာ ခေလးေတြအတြက္ လုပ္ေပးၿပီး လူၾကီးေတြအတြက္ေတာ႔ တရုတ္စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေကြ်းခဲ႔ပါတယ္။


Christmas Eve count down and firework 
 Darling Harbour (24-Dec_2011-Sat)

အဲဒီေန႔က ဒါလင္ဟားဘားမွာ အရမ္းကို လူမ်ားပါတယ္။ အသိေမာင္ေလး လင္မယားက ေန႔လည္ကတည္းကေန ေနရာေကာင္းရေအာင္ ဦးေပးထားလို႔  အဆင္ေၿပသြားတာ။


 Taronga Zoo (27-Dec_2011-Tue)
တိရိစာဆန္ရံုကေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလး ပူဆာလြန္းလို႔ လိုက္ပို႔ရတာ။ ရထားစီး၊ ဘုတ္စီးၿပီး သြားၾကတယ္။ ဘုတ္စီးရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။  ဂ်ဴဂ်ဴေလး ဘုတ္ေပၚမွာ ေပ်ာ္ေနတာ။ ေလေတြသူ႔ပါးစပ္ထဲ ၀င္လာတာကို ခံထားတာတဲ႔။ သူေပ်ာ္ေတာ႔ အေဖေတြ အေမေတြလဲ ေပ်ာ္ေပါ႔။




Sydney Aquarium (31-Dec-2011-Sat)
ငါးၿပတိုက္ကေတာ႔ အရင္က ပါ႔သ္မွာလဲ ေရာက္ဖူးေတာ႔ သိပ္ေတာ႔ အထူးအဆန္းမရွိလွပါဘူး။ သူက ဒါလင္ဟားဗားနားမွာပဲ။ Sydney Eye Tower နဲ႔ အတူတူ package လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး သြားၾကတာ။

Sydney Eye Tower (31-Dec-2011-Sat)
ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔ကို အေပၚစီးကေန အကုန္လွမ္းၿမင္ရတာေပါ႔။  ရွဴခင္းၾကည္႔လို႔ ေကာင္းတယ္။ ေနက ေၿပာင္းၿပန္ၿဖစ္ေနလို႔ လူပံုေတြရိုက္တာေတာ႔ မေကာင္းဘူး။ ရွဴခင္းပံုေတြေတာ႔ လွတယ္။


 New Year Eve  count down and firework
The Rock (31-Dec-2011-Sat)

 New Castle Beach (1-Jan-2012-Sun)

Cumberland State Forest - Forest walk (15-Jan-2012-Sun)


Wollongong Trip (Sea Cliff Bridge)(21-Jan-2012-Sat)
Wollongong Trip (Kiama Blow Hole)(21-Jan-2012-Sat)


 Wollongong Trip (Nan Tien Temple)(21-Jan-2012-Sat)



 The Entrance ( 22-Jan-2012-Sun)

Blue Mountain (24-Jan-2012-Tue)




Information ေလးေတြ သိရေအာင္ ေခါင္းစဥ္မွာ လင္႔ခ္ ေလးေတြပါေပးလိုက္ပါတယ္။ ေအာ္ဇီလာလည္ရင္ အဲဒီေနရာေတြကေတာ႔ ေရာက္ေအာင္သြားရမွာပါ။
Sydney Opra House, Bondi Beach, Manli Beach  တို႔ ေတြလဲ နာမည္ၾကီးပါတယ္။ ဆစ္ဒနီေရာက္ရင္ လည္ရမဲ႔ေနရာေတြပါ.။ အဲဒါေတြကတာ႔ အရင္က ေရာက္ဖူးၿပီးသားေတြမိွဳ႔ မထည္႔ထားေတာ႔ပါ။

ပေဟလိ ... ေအာက္ဆံုးမွာ ဦးေမာင္ၿခိ္မ္႔ ဘာၿဖစ္တာတံုး ... ???????

Friday, January 27, 2012

မီနီကူးပါးနဲ႔ ၿဖစ္ေၾကာင္းရယ္တဲ႔ ကုန္စင္

သမီးေလးေက်ာင္းပိတ္ေတာ႔ သူ႔ကိုပ်င္းေနမွာစိုးတာနဲ႔ အန္တီဆြိလဲ ဟိုဒီလိုက္ပို႔ေပါ႔။ ကားကလဲ မယူထားေတာ႔ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ပဲ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေစ်း၀ယ္ေတာ႔လဲ တြန္းလွည္းအထုပ္ၾကီးနဲ႔ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြားၾကတာပဲ။ နီးနီးနားနား ေရွာ႔ပင္းစင္တာဆိုလဲ သားအမိ၂ေယာက္ အပ်င္းေၿပ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ လမ္းမွာ park ေတြ ေတြ႔ရင္ ၀င္နားၾက၊ ဒန္းစီးၾက၊ ဆီးေဆာေတြ စီးၾက ၿပီးရင္ လမ္းၿပန္ေလွွ်ာက္ၾကေပါ႔။ ဒီမွာက လူတိုင္းနီးပါး ကားစီးေနၾကေတာ႔ အဲလိုဒုကၡခံၿပီးသြားသူဆိုလုိ႔ ကိုယ္ေတြသာရွိတယ္။ ဒီေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔ကို ကားေလးတစ္စီးေလာက္ ၀ယ္ရေအာင္ဆို ေၿပာေနတာၾကာၿပီ။
အန္တီဆြိတို႔ စီးေနက်  M54 Bus
 ကား၀ယ္ရေအာင္ဆိုေတာ႔ ဘာကားစီးမွာလဲ ေမးရင္ ကိုယ္႔အၾကိဳက္ေၿပာရရင္ေတာ႔ အဟမ္း အဟမ္း ... မစၥတာဘင္းန္ေမာင္းတဲ႔ မီနီကူးပါး (Mini Cooper) ဆိုတဲ႔ ကားေလး ၀ယ္ခ်င္ေနတာဂ်။ ဒီမွာက လမ္းေလးေတြက က်ဥ္းေတာ႔ ၀ယ္ရင္ေတာ႔ ကားေသးတာေလးပဲ ၀ယ္မယ္ဆို စိတ္ကူးထားတာ။ စလံုးမွာကထဲက လမ္းမွာေတြ႔တိုင္း သေဘာက်ခဲ႔ဘူးတဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ dream car ေလး ၀ယ္မယ္ေပါ႔။ ဒီမွာကေတာ႔ တပတ္ရစ္ဆို ေစ်းလဲ သိပ္မွ မၾကီးပဲကိုး။ စလံုးမွာတံုးက စိတ္ကူးပဲ ယဥ္ႏိူင္တဲ႔ကား၊ ခုတကယ္၀ယ္ရင္လဲ ၿဖစ္ႏိူင္တာပဲဆို အင္တာနက္ထဲ ဟိုဒီ ေလွွ်ာက္ၾကည္႔၊ ေစ်းေလးေတြၾကည္႔နဲ႔ အေတြးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတာေပါ႔ေလ။


ဒီၾကားထဲ အိမ္မွာ ဧည္႔သည္အစ္မေတြေရာက္ေနလို႔ ဒီမွာ သံုးရေအာင္ ကိုယ္႔ Sim card ေလး ၿဖဳတ္ေပးထားရတယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ဆက္စရာဖုန္းမရွိတဲ႔ေန႔မွပဲ အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္စရာ ကုန္ေနတာနဲ႔ ေစ်းသြား၀ယ္ရတယ္။ ဦးၿခိမ္႔လဲ ရံုးကခြင္႔ယူထားေတာ႔ မနက္ေစ်းလိုက္ပို႔ၿပီး သူက ေသြးသြားလွဴ၊ အၿပန္က် ၀င္ေခၚမယ္ေပါ႔။ ဖုန္းမရွိေတာ႔ ေရွာ႔ပင္စင္တာထိပ္နား ဘယ္ႏွစ္နာရီ ေစာင္႔ေနမယ္ဆို ခ်ိန္းလိုက္တာ။ သူမွာထားတဲ႔ ၁၂နာရီမေရာက္မီ နာရီ၀က္အလို ကတည္းက သားအမိ၂ေယာက္ ေစ်း၀ယ္ၿပီးလို႔ ထြက္ေစာင္႔ေနတာ။ ေနာက္ေတာ႔ အၿပင္မွာ ေလကတိုက္၊ မိုးကရြာနဲ႔ သမီး အေအးမိမဆိုးလို႔ အထဲ၀င္ ေစာင္႔ၾကၿပန္ေရာ။ တေစာင္႔ေစာင္႔နဲ႔၊ အထဲ၀င္လိုက္ ထြက္ၾကည္႔လိုက္နဲ႔ အေတာ္ကို ဒုကၡခံေစာင္႔ၾကၿပီး ေန႔လည္၁နာရီအထိကို မလာေတာ႔ စိတ္ေတြလဲ တိုလာၿပီ။ ဆက္စရာ ဖုံးကလဲမရွိ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ သမီးက အမ်ားသံုးဖံုးေလး ရွာေတြ႔လို႔ ဆက္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔မွ ဦးၿခိမ္႔က ေသြးလွဴတဲ႔ ကုတင္ေပၚမွာပဲ ရွိေသးသတဲ႔ဗ်ား။ ေနာက္ နာရီ၀က္ေနမွ ၿပီးမတဲ႔။ 

ကိုယ္ေတြကလဲ သူလာၾကိဳမယ္ဆိုလို႔ ၀ယ္ထားတာ ပစၥည္းေတြက တြန္းလွည္းနဲ႔ အၿပည္႔အၿပင္ လက္ထဲမွာ ဘုရားပန္းအထုပ္အၾကီးၾကီးက တစ္ထုပ္၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္အထုပ္က ၂ထုပ္၊ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ၿပန္ရင္ အေတာ္ကသီမယ္ဆိုၿပီး မၿပန္ပဲေစာင္႔ေနၾကတာ။ သမီးကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက စိတ္မရွည္ေတာ႔ဘူး။  ပ်င္းေနၿပီ။ ၿပန္မယ္ဆို တကဲကဲၿဖစ္ေနတာနဲ႔ တြန္းလွည္းထဲ ေလးတာေတြ ေၿပာင္းထည္႔၊ သမီးကို ေပါ႔တာေလး၂ထုပ္ ကိုင္ခိုင္းၿပီး သားအမိ၂ေယာက္ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ပဲ ဒုကၡခံၿပီး ၿပန္ၾကတယ္။
 

ကိုယ္လဲ အိမ္ေရာက္ အထုပ္ေတြလဲ ခ်ေရာ ဦးၿခိ္မ္႔က သူေစ်းကို ေရာက္ၿပီတဲ႔ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း ဖံုးဆက္တယ္။ ေၾသာ္ ခုမွေတာ႔ ဘာလုပ္မွာလဲ ... အိမ္ၿပန္ေရာက္ေနၿပီဆို ရန္ေတြ႔၊ သူအိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔လဲ ထံုးစံအတိုင္း အန္တီဆြိရဲ႔ ဓာတ္ၿပားေဟာင္း ကြန္ပလိမ္႔ေတြ မ်ိဳးစံုၾကားရေတာ႔တာပဲ။ ေအာ္ဇီတစ္ၿမိဳ႔လံုး အဲလို ေစ်းလွည္းတြန္းၿပီး ဘတ္စ္ကားနဲ႔ၿပန္တာ ကိုယ္ေတြ သားအမိပဲရွိတဲ႔အေၾကာင္း၊ ေစ်းကို လမ္းေလွ်ာက္တာလဲ တလမ္းလံုး ကိုယ္ေတြသာရွိတဲ႔ အေၾကာင္း၊ ကားမရွိတာ အေတာ္ဒုကၡေရာက္တဲ႔အေၾကာင္း၊ စလံုးမွာတံုးကမွ အဆင္႔ၿမင္႔ၿမင္႔ ဘယ္သြားသြား ကားေလးနဲ႔သြားရေၾကာင္း၊ ေအာ္ဇီေရာက္မွ အဆင္႔အတန္းက ပိုနိမ္႔က်သြားေၾကာင္း၊ ကိုယ္မိွဳ႔ ဒီေလာက္ ဒုကၡခံတဲ႔အေၾကာင္း၊ သူမ်ားေတြ ကားတ၀ီ၀ီစီးေနတဲ႔ လမ္းမွာ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ႔ အေၾကာင္း၊ ၀ယ္ရင္ေတာမီနီကူးပါးပဲ ၀ယ္မယ္႔အေၾကာင္း မ်ိဳးစံု ဂ်ီပြမ္ပါေလေရာ။ ဦးၿခိမ္႔ကလဲ ႏိူင္ငံေတာ္ရဲ႔ သေဘာထားအမွန္ အဲေလ ၿပည္သူလူထုရဲ႔ သေဘာထားကို နားလည္သေဘာေပါက္သြားၿပီးသကာလ သားအမိ၂ေယာက္လံုး သူ႔ကို လာ kiss ေပးရင္ ၀ယ္ေပးမယ္ဆို ေစ်းေတာင္တည္႔ေနၾကၿပီ။ ၀ယ္မဲ႔သူနဲ႔ ၀ယ္ေပးမဲ႔သူ တည္႔တာကို ေၿပာတာပါ။

ေနာက္ေန႔ မနက္ပဲ အစ္မတို႔ကို ပရာမားတားဖက္က ဘဏ္လိုက္ပို႔ရင္း အဲ႔နားက မီနီကူးပါးေရာင္းတဲ႔ ကားဆိုင္ေတာင္ တစ္ေခါက္ ၀င္ၾကည္႔ၾကေသးတယ္။ ကားေလးေတြက လွမွလွ။ အေတာ္လဲ သန္႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေစ်းေတြကလဲ ကိုယ္ၾကည္႔ထားတာထက္ၾကီးေနလို႔ အိမ္က်မွ အင္တာနက္ထဲ ၿပန္ရွာဦးမယ္ဆို ၿပန္ခဲ႔ၾကတာ။

ဒီေနရာမယ္ ကား၀ယ္မယ္သာ တကဲကဲေၿပာေနတာ။ အန္တီဆြိလဲ ခုတစ္ေလာ ကားမေမာင္းၿဖစ္တာၾကာၿပီ။  ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာ႔ ဒီကအဖဲြ႔ေတြ ဆံုၾကရင္ ေယာက္်ားေတြက ေသာက္ၾကတာမ်ားေတာ႔ အၿပန္ ကိုယ္ေတြပဲ ကားေမာင္းရတာကိုး။ ဒီဇင္ဘာပိတ္ရက္မယ္ အဖဲြ႔ေတြ အားလံုးနီးပါး ရန္ကုန္ၿပန္ကုန္ၾကေတာ႔ မဆံုၿဖစ္ၾကေတာ႔ ကားလဲ မေမာင္းၿဖစ္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။

ခုေတာ႔ သူတို႔လဲ ၿပန္ေရာက္ၾကၿပီ။ ဒီေန႔ပဲ ေအာ္ဇီ ေနရွင္နယ္ေဒး အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အိမ္တစ္အိမ္မွာ မိတ္ဆံုစားပဲြ ေပါ႔လပ္ခ္လိုေလး စုစားၾကမယ္ဆို ဆံုၾကတယ္။ အသုတ္စံု၊ ၀က္သားတုတ္ထိုး၊ ၾကက္ေတာင္ပံေၾကာ္၊ အသီးအႏွံ၊ အခ်ိဳပဲြ၊ အစံုပါပဲ။ ယူလာၾကတာ။ ေတာ္ေတာ္လဲစားလို႔ေကာင္းတယ္။
စားေသာက္ၿပီး မေတြ႔တာၾကာေတာ႔ ေလေပါၾက၊ စၾက၊  ၿမန္မာၿပည္က အေတြ႔အၾကံဳေတြေၿပာၾကနဲ႔ ညေန၅နာရီထိုးသြားတယ္။ ၿပန္မယ္လုပ္ေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔က သူနဲနဲေသာက္ထားတယ္။ ညည္းကားေမာင္းရမယ္တဲ႔ဆိုေတာ႔ ရုတ္တရက္ၾကီး ကားေမာင္းရၿပန္တယ္။ မေမာင္းတာလဲ ၂လေလာက္ရွိေနေတာ႔ နဲနဲေတာ႔ လန္႔တာေပါ႔။ လမ္းက် ေစ်း၀ယ္စရာေလးေတြ ရွိေနလို႔  ေရွာ႔ပင္းစင္တာ၀င္ၾကမယ္ဆို အဲဒီ႔ကို အရင္ေမာင္းေပါ႔။
 

ေရွာ႔ပင္းစင္တာေရွ႔ေရာက္ေတာ႔ ကားပါ႔ကင္ထိုး၊ မထိုးတာၾကာေတာ႔ ကားကတည္႔တည္႔မ၀င္ဘူး၊  နဲနဲေရွ႔တိုးေနာက္ငင္ေလးနဲနဲလုပ္၊ ကားပါ႔ကင္ထဲ တည္႔ေအာင္ထိုးၿပီး စိတ္က ရလဲ႔ ငါ မေမ႔ေသးပါလားဆို ေက်နပ္ၿပီး ပီတိၿဖစ္၊ ကားေပၚက ဆင္းတယ္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔က ဒရိုင္ဘာ seat ေနရာက တံခါးဂ်က္က ပ်က္ေနလို႔ အရင္ ဂ်က္ခ်ၿပီးမွ ပိတ္ရမွာဆိုေၿပာလို႔ တံခါးၿပန္ဖြင္႔၊ ဂ်က္ခ် ၿပန္ပိတ္ အဲဒီအထိ အားလံုး အိုေကပဲ။

ေဟာ ဦးၿခိ္မ္႔က ကားထဲ တစ္ခုခုယူစရာရွိတယ္ တံခါးၿပန္ဖြင္႔လဲဆိုေရာ ဟင္င္င္င္င္ ကိုယ္႔လက္ထဲမွာ ကားေသာ႔လဲ မရွိပါလားဆို လက္ဗလာၾကည္႔ၿပီး အူတူတူၿဖစ္ေနေသးတယ္။ ေနာက္မွ  ဟမ္မေလး ကားေသာ႔ကို မယူပဲနဲ႔ ဒီတိုင္းထြက္လာတာပါလားဆို ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ သေဘာေပါက္ေတာ႔တယ္။ ကားေသာ႔ယူမယ္လုပ္ေတာ႔ ေစာနက သူကဂ်က္ခ်ဆို ခ်လိုက္တာမွာ ကားထဲမွာရွိသမွ်ေသာ ကားဂ်က္ေတြ အကုန္က်ကုန္ၿပီး ကားတံခါး တစ္ခုမွ ဖြင္႔မရေတာ႔ပါဘူးဂ်ာ။ အထဲမွာ ကားေသာ႔ကတဲြေလာင္း အင္ဂ်င္က ႏိွဳးရက္ၾကီး။

ဒီေနရာမယ္ ဦးၿခိမ္႔ရဲ႔ ရုတ္တရက္ က်ံဳ႕သြားတဲ႔ ညက္ေမွာင္က်ဳပ္ၾကီၤးကို ပရိတ္သတ္တို႔ ၿမင္ေတြ႔ေစခ်င္တယ္။ ကမၻာေပၚမွာ အစြမ္းကုန္ အက်ံဳ႔ဆံုးေသာ မ်က္ေမွာင္က်ဳပ္ၾကီးနဲ႔ၾကည္႔ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ...

"ညည္းေအ ... ကားေမာင္းၿပီး ကားေသာ႔မယူပဲ ထြက္လာရသလား၊ ငါ တကယ္ စိတ္ပိန္ဒယ္။ ညည္း ကားလဲ ၀ယ္မေနနဲ႔ ... ဘာ မီနီကူးပါး မွ မ၀ယ္နဲ႔ ၊ ကားလဲ ေမာင္းမေနနဲ႔ေတာ႔ .... "
 
(အန္တီဆြိမွ ကိုယ္႔အၿပစ္နဲ႔ ကိုယ္ ေလသံေပ်ာ႔ေလးနဲ႔ ညိွဳးညိွဴးငယ္ငယ္ၿဖင္႔) 

"ဆြိေလးလဲ ကားမေမာင္းတာၾကာေတာ႔ ကိုယ္ေမာင္းတာကိုယ္ေမ႔ၿပီး ဒီတိုင္းေလး ထြက္လာတာမိတာ ...  အထြက္မွာ ဘာလဲေတာ႔ မသိဘူး ... တစ္ခုခုကို ေတြးေနလို႔ ေမ႔သြားတာနဲ႔ တူတယ္  ... ..."


"အဲဒါဆို အိမ္ၿပန္ၿပီး ေနာက္ကားေသာ႔တစ္ေခ်ာင္း ၿပန္ယူရမွာေပါ႔။ ဘယ္မွာလဲ အိမ္ေသာ႔ ..."

အန္တီဆြိမွ ကမန္းကတန္း စဥ္းစား ... ဟမ္မေလး အိမ္ေသာ႔ကလဲ ကားေရွ႔က အံခြက္ေလးထဲမွာ မွာထည္႔ထားတာေတာ႔  ...

အင္မတန္ ေလသံေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ တိုးတိုးညွင္းညွင္းေလးၿဖင္႔ ...

"အိမ္ေသာ႔ကလဲ ကားထဲမွာပဲေလ ...."

အမွန္တကယ္က အိမ္ေသာ႔ေတြ႔သည္ထားဦး၊ ေနာက္ကားေသာ႔တစ္ေခ်ာင္းက အိမ္ဘယ္နားမွာထားမိလည္း  ရုတ္တရက္ၾကီး စဥ္းစားမရပါ။ မမွတ္မိေတာ႔ပါ။ အသက္ၾကီးလာေတာ႔ လူက ေမ႔လြယ္ခ်က္ ... ဟင္င္င္င္င္းးးးးး .... (သက္ပ်င္းခ်)

 အထက္ကထက္ ပို၍ေပ်ာ႔ေသာ  ေလသံေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ တိုးတိုးေလးၿဖင္႔

"အိမ္ေသာ႔ေတြ႔လဲ ကားေသာ႔ ဆြိေလး ဘယ္နားထားမွန္း မသိဘူး ..."

ဦးၿခိမ္႔ကား အံ႔ၾသၿခင္း၊ မယံုႏိူင္ၿခင္း၊  လက္ဖ်ားခါသည္ ဆိုေသာ အဓိပါယ္မ်ား အၿပည္႔အ၀ႏွင္႔  ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါရမ္းကာ မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္လ်က္ ဘာလုပ္ရမည္လဲ အၾကံထုတ္ေနသည္။ အန္တီဆြိလဲ ကားတံခါး တစ္ခုတစ္ေလမ်ား ပြင္႔ေလႏိူးႏွင္႔ ကေယာင္ကတမ္း တံခါးေတြ အကုန္ဆဲြဖြင္႔ၾကည္႔ေနတယ္။ မရေတာ႕႔မွ ေလသံေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ ခ်ိဳခ်ိဳေလးၿဖင္႔

"အဲဒါဆိုလဲ ကား ေလာ႔ဂ္စမစ္ခ္ကို ေခၚရမွာေပါ႔။ ဘယ္တတ္ႏိူင္မွာတံုး ..."

"ေအး ... ဒီလို ပိတ္ရက္မ်ိဳး ေအာ္ဇီမွာ ေလာ႔စမစ္ခ္ေခၚလို႔ကေတာ႔ မဲြေတာင္ မဲြသြားဦးမယ္ ... ..."

"ကဲကဲ ... ညည္းေစ်းသြား၀ယ္စရာရွိတာ သြား၀ယ္။ ငါ႔ဟာငါၾကံလိုက္ဦးမယ္ ..."

သူကေၿပာေၿပာဆိုဆို ကားတံခါးေတြ မွန္ေတြကို အတင္းပြတ္ဆဲြတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ေနတယ္.။ ကုိယ္လဲ ဘာမွ မေၿပာသာတာနဲ႔ ေစ်းကိုအေၿပးသြား လိုတာ၀ယ္ၿပီး ၿပန္လာ၊ ကားပါ႔ခ္ကို ခမ္းလွမ္းလွမ္းက ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကီးက ဖုန္းဆက္ေနတယ္။ သူေၿပာတာၾကည္႔ရတာ လိပ္စာကဒ္ေလးတစ္ခုကိုင္ၿပီး ေၿပာေနတာဆိုေတာ႔  ကားေလာ႔စမစ္ခ္ကို ေခၚေနတာထင္ပါရဲ႔။ သူေၿပာသလိုဆို ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပိုက္ပိုက္ေတြက်လိုက္မလဲလို႔ စိတ္ကစဥ္းစား၊ သူဖုန္းဆက္ၿပီးတာနဲ႔ ...

"အေဖ ခု ကား ေလာ႔စမစ္ခ္ကို ေခၚေနတာလား ... ..."
မဟုတ္ဘူး။ ဒီနားမွာ အဲလိုကားေတြ ပ်က္ရင္ အေရးေပၚၿပင္ဖို႔ ေရာင္းလွည္႔ေနတဲ႔ NRMA mobile service ကားေတြ ရွိတယ္။ အဲဒါလဲ အင္ရွဴဳးရန္႕႔စ္လိုပဲ ၀ယ္ထားရတာ၊ ၂ႏွစ္စာ ၁၀၀ေလာက္ေပးရတယ္။ ကံေကာင္းလို႔ သက္တမ္းမကုန္ေသးဘူး။ သူတို႔ကို လွမ္းေခၚလိုက္တာ။ ခုလို မိုင္နာေက႔စ္ဆို ဘာမွေပးစရာ မလိုဘူးတဲ႔။

(ဦးၿခိမ္႔ အသံတိုးသြားသည္ကို သတိၿပဳပါ ...)
" ဟုတ္လား။ ဘယ္ေတာ႔လာမတဲ႔လဲ  ..."

"သူတို႔ကေတာ႔ အၿမန္လာခဲ႔မယ္ေၿပာတယ္... ဒါေပမဲ႔ နာရီ၀က္- တစ္နာရီေတာ႔ ၾကာမယ္ထင္တယ္ ... "
NRMA roadside assistant, ေအာက္က ၀ဘ္ေပ႔ခ်္မွာ အေသးစိတ္ၾကည္႔ႏိူင္ပါတယ္။
http://www.mynrma.com.au/join.htm?gclid=CJLChvbe7q0CFQYdpAodRUS2rw


ေၿပာေနရင္း ေရွာ႔ပင္းစင္တာ အ၀နား သားအမိ၊ သားအဖ ၃ေယာက္သား ေစာင္႔ေနၾကတာ၊ ၅မိနစ္ေတာင္မၾကာဘူးဗ်ာ။ ကားေခါင္မိုးမွာ အခ်က္ၿပမီးေတြ ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္နဲ႔ NRMA Roadside Assistant ဆိုေရးထားတဲ႔ ကားအၿဖဴၾကီး တစ္စီး၀င္လာတာနဲ႔ ဦးၿခိ္မ္႔က လက္ၿပတားၿပီး အိမ္ကကားကိုၿပတယ္။ ကားေပၚက အၿဖဴ တစ္ေယာက္က ဆင္းလာၾကည္႔ၿပီး ဘာၿဖစ္လဲေမး၊ ေခါင္းတၿငိမ္႔ၿငိမ္႔နဲ႔ သူ႔ကားေပၚၿပန္တက္သြားတယ္။ ၿပန္လာေတာ႔ လူေတြ ေသြးတိုင္းရင္ ပတ္တဲ႔ အ၀တ္လိုမ်ိဳးေလးနဲ႔ ေလဖိတဲ႔ ဖုသီးေလးပါတဲ႔ ကရိယာေလးတစ္ခုရယ္၊ ေနာက္ ပလတ္စတစ္ ၾကိဳးအၿပား အရွည္ေလးကို ထိပ္မွာ သံကြင္း စြပ္ထားတာေလးရယ္ ဒါေလးေတြပဲ သယ္ၿပီး ၿပန္ဆင္းလာတယ္။ 
ကိုယ္ထင္ထားတာက တံခါး လက္ကိုင္ကေန တံခါးေသာ႔တစ္ခုလံုး ဖြင္႔ၿပင္မယ္ေပါ႔။ ရေတာင္ရပါ႔မလားေပါ႔၊ အလြန္ရွဳတ္ေထြးခက္ခဲေသာ ၿပင္ဆင္မွဳေတြလုပ္ေတာ႔မွာလား၊ ကားတံခါးတစ္ခုလံုး တစ္စစီ ၿဖစ္ေတာ႔မွာလားေပါ႔ ေတြးေနတာ။ သူ ပထမ လက္ပတ္လိုအ၀တ္စအၿပားေလးကို ကားတံခါးနဲ႔ ေဘာ္ဒီၾကား ထဲ အားနဲ႔ လ်ိဳသြင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ဖုသီးေလးကို ဖိဖိၿပီး ေလေဖာင္းေအာင္ လုပ္လိုက္ေတာ႔ အဲဒီၾကားထဲ နဲနဲေလး ဟလာတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ေစာနက ပလတ္စတစ္ၾကိဳးၿပားေလးထိုးၿပီး အထဲက က်ေနတဲ႔ ေလာ႔ဂ္ေလးကို ထိပ္ကကြင္းေလးနဲ႔ ဆဲြယူလိုက္တာပဲ။ ေအာ္ပေရးရွင္းတစ္ခုလံုး စကၠန္႔ ၃၀ေလာက္ပဲၾကာပါသဗ်ာ။ ကားတံခါးဆဲြဖြင္႔လို႔ရသြားပါေတာ႔တယ္ ခင္ဗ်ား။ မ်က္ေမွာင္က်ဳပ္ၾကီးလဲ အဲဒီမွ  ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေၿပာၿပီး ၿပံဳးႏိူင္ေတာ႔တယ္။

အန္တီဆြိလဲ သက္ပ်င္းခ်။ ဒီလိုေတြၿဖစ္လို႔ မေမာင္းရင္လဲ ေနာင္မေမာင္းရဲပဲၿဖစ္ေတာ႔မယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကိုကားဆက္ေမာင္းၿပီး မီနီကူးပါးေလး ၀ယ္ဖို႔အေရး ရက္ပိုင္းအလိုမွ ၿဖစ္ရေလၿခင္းဆို ညက္ေမွာင္က်ဳပ္ၾကီး စိတ္တဖန္ ၿပန္လည္ေအာင္ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ဆက္ပူဆာရမလဲဆိုတာ ကားေမာင္းရင္းေတြးေနမိပါေတာ႔တယ္။

ဟမ္မေလး ဘာပဲေၿပာေၿပာ အဲလိုေလး ပံုေလးေတြ တင္ၿပီး မစားရ၀ခမန္းေၿပာေနရတာကိုက စိတ္ခ်မ္းသာခ်က္။ အန္တီဆြိတို႔ကေတာ႔ ရေအာင္ကို ပူဆာဦးမွာာာာာ..... ....

တစ္ေန႔က အန္တီဆြိတို႔ မိသားစု Wollongong ဖက္ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ၾကစဥ္ ရိုက္ထားတာပါ။

(အန္တီဆြိ ဂ်ဴဂ်ဴေလး ေက်ာင္းပိတ္ေနလို႔ မအားတာနဲ႔ ပို႔စ္ေတြ မတင္ၿဖစ္တာ။ ေတာင္းဆိုထားတဲ႔ ကြန္႔မန္႔ေတြလဲ ဖတ္ရပါတယ္။ ၿပန္မေရးေပမဲ႔ ကြန္႔မန္႔အားလံုးကို အေလးထားပါတယ္ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း ေၿပာလိုပါတယ္။ ေနာက္ Monday ကစၿပီး ေက်ာင္းၿပန္ဖြင္႔ၿပီဆိုေတာ႔  ပို႔စ္ေတြၿပန္တင္ႏိူင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္ ... လာဖတ္သူ အားလံုးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခ်င္႔ ..)
 

Friday, January 6, 2012

အသာလုပ္ပါ ခရစ္ကက္တို႔ရယ္ ...


    မနက္အိပ္ရာကထ ညက္လံုးေလးဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္တာနဲ႔ နာရီေလးကို ၿမင္ခ်င္လို႔ ဆြိတို႔အခန္းထဲ တိုင္ကပ္နာရီေလးတစ္လံုး ထပ္၀ယ္ရေအာင္ ေယာက္်ားေရဆိုေတာ႔ အခန္းတိုင္းမွာ နာရီေတြနဲ႔ တစ္အိမ္လံုးလဲ နာရီေတြၿပည္႔ေနၿပီတဲ႔၊ ဘာလုပ္မလဲတဲ႔။ အိမ္ဦးနတ္ၾကီးဆိုေတာ႔လဲ သူေၿပာတဲ႔ အတိုင္းေပါ႔။ အထြန္႔မတက္ အသာေနရတယ္။

    ဒါနဲ႔ စလံုးက ပါလာတဲ႔ စားပဲြတင္နာရီ အစုတ္ကေလးကိုပဲ ၾကည္႕ၾကည္႔ေနရတယ္။ မ်က္လံုးေလးဖြင္႔ရံုမဟုတ္၊ ေခါင္းေလးေတာ႔ေစာင္းၾကည္႔ရသေပါ႔။ မနက္မနက္ ၅နာရီေလာက္ ေစာေစာႏိုး၊ အြန္လိုင္း ဟိုေလွွ်ာက္ဖတ္၊ ဒီေလွွ်ာက္ဖတ္နဲ႔ ၆နာရီေလာက္က် ၿပန္အိပ္ခ်င္လာၿပန္၊ ၿပန္အိပ္ေတာ႔ မနက္ထရမဲ႔ အခ်ိန္က် လူကမႏိူးေတာ႔။ တစ္ခါတစ္ရံလဲ "ထရမယ္ ... ထရေတာ႔မယ္" နဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္မရေတာ႔ဘူး။

    ဒါနဲ႔ နာရီအစုတ္ေလး alarm ေပး အိပ္ၿပန္တယ္။ နာရီက အစုတ္ဆိုေတာ႔ alarm က အတိအက် ေပးမရဘူး။ လက္တံနဲ႔ အသံကလဲြေနေတာ႔ ဒုကၡ။ ကိုယ္ေပးတဲ႔ အခ်ိန္ကတၿခား၊ ၿမည္တဲ႔ အခ်ိန္က တလဲြေတြၿဖစ္လာေတာ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ နာရီသံပတ္ alarm မေပးပဲနဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္ မနက္ေတြကမ်ားလာ။

    ဒါနဲ႔ တစ္ရက္ ေအာ္ ငါ႔ႏွယ္ ဒီအိုင္တီေခတ္ၾကီးမွာ အိုင္ဖုန္းေတြ၊ အိုင္ပက္ေတြ ကိုင္ေနၿပီး နာရီသံပတ္ေပးတာေတာင္ ဒုကၡေရာက္ေနရသလားဆို အိုင္ဖုန္းကေလးနဲ႔ ႏိွဳးစက္ေပးဖို႔ သတိရတယ္။ setting မွာ ဘာသံလဲ ringtone ေရြးဆိုေတာ႔ မနက္ ညင္ညင္သာသာႏိွဳးမယ္ထင္ရတဲ႔ Crickets ဆိုတဲ႔ အသံေလးေရြးလိုက္တယ္။ မနက္ခင္းမယ္ ထရတဲ႔အခါ alarm သံေရြးတာလဲ သိပ္အေရးၾကီးတယ္။ အေဆာင္မွာေနစဥ္က အခန္းေဖာ္ မန္းသူတစ္ေယာက္သယ္လာတဲ႔ ဗို႔အားတစ္ေထာင္ alarm ကို မေမ႔ေသးဘူး။ အသံၾကားတာနဲ႔ ေကာက္ေပါက္ခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ က်ယ္ေလာင္ဆူညံတဲ႔ "ကလင္ ကလင္င္င္င္င္ ..." ဆိုတဲ႔ အသံကေတာ႔ တစ္သက္ မေမ႔စရာၿဖစ္ခဲ႔သကိုး။

    ဒါနဲ႔ ခရစ္ကတ္ အသံေလး "ကက်စ္  ကက်စ္" နဲ႔ မနက္တိုင္း ဟန္က်ေနရာကေန ၿပသနာက ေပၚၿပန္တယ္။ ဖုန္းကို အိပ္ခါနီးတိုင္း အနားမွာ ယူထားဖို႔ ဘယ္သတိရမလဲေလ ေနာ႔။ အဲလို အၿပင္မွာ ေမ႔က်န္ခဲ႔တဲ႔ မနက္ေတြဆို တစ္ခါတစ္ရံ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုူးတစ္၀က္ အၿပင္က ပုရစ္သံ ကက်စ္ကက်စ္နဲ႔ ေတာထဲမ်ားေရာက္ေနလား ေတြးထင္ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ႏိူးေနတဲ႔ ေန႔ေတြက်ၿပန္ေတာ႔လဲ သြားထၿပီး ပိတ္ရမွာ ပ်င္းတာနဲ႔ ဒီအတိုင္းပစ္ထားလိုက္တာ တစ္မနက္လံုး အိမ္ေရွ႔မွာ ကက်စ္ကက်စ္နဲ႔ ဆူပြက္လို႔၊ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရပ္ေတာ႔ဘူး။ alarm က ထရမဲ႔ အခ်ိန္ထက္ နာရီ၀က္ၾကိဳေပးထားသကိုး။

    ေနာက္တစ္ခု ရယ္ရတာက ကိုယ္က ေစာေစာထတတ္ေတာ႔ အမ်ားအားၿဖင္႔ေတာ႔ နာရီမႏိွဳးခင္ ကိုယ္က ႏိုးေနတာမ်ားတယ္။ ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႔ ေအာ္ ခရစ္ကက္ေလးလဲ မေအာ္ေသးပါလားဆို နားစြင္႔ေနရတာမ်ားတယ္။ သူေအာ္ေတာ႔မယ္ ... ေအာ္ေတာ႔မယ္ဆို  ေအာ္ခါနီးရင္ ေနရာယူ၊ အသင္႔ၿပင္ .... ေအာ္တာနဲ႔ ၿမားေလး ထဆဲြရတယ္။ ရယ္ရခ်က္။

    တစ္ေန႔ကေတာ႔ အိမ္ကလူက ကြန္ပလိမ္႔တက္တယ္။ alarm နဲ႔ေတာ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ညည္းဟမ္းဖုန္းကတဲ႔ ေခၚလို႔လဲမၾကား၊ ေအာ္လို႔လဲမၾကားတဲ႔။ အဲဒါေလး ဂရုစိုက္ပါဦးေအတဲ႔။ ေရွာ႔ပင္ထြက္ရင္းနဲ႔ ဖုန္းေခၚတိုင္း မၾကားတာေတြက မ်ားလာလို႔ ကြန္ပလိမ္႔တက္တာ။ မ်ားလာေတာ႔ ကိုယ္လဲ ဆင္ၿခင္ဦးမွပါေလဆို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ miss call က ၅ခါေတာင္ဆိုေတာ႔ ခပ္လန္႔လန္႔ရွိလွနဲ႔ ဖုန္းက ရွိသမွ် ring tone အသံေတြကို အက်ယ္ဆံုးထား၊ ရွိသမွ် အသံေတြအကုန္ vibration နဲ႔ တဲြထားပလိုက္တယ္။

ပထမအၾကိမ္စမ္းသပ္ခ်က္အရ ေအာင္ၿမင္တယ္ေၿပာရမယ္။ ဒီေလာက္ လူေတြဆူညံေနတဲ႔ ေရွာ႔ပင္းစင္တာတစ္ခုမွာ သူေခၚတဲ႔ ပထမဆံုးဖံုးကို ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ၾကားတယ္ဗ်ား။

    ဒီမနက္ အိပ္ရာက ေစာေစာႏိုးေနၿပန္တယ္။ ၆နာရီေလာက္ၿပန္အိပ္။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခိဳက္ အိပ္ေကာင္းတံုးရွိေသး တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ နံနက္ခင္းမွာ ရုပ္တရက္ၾကီး "ဗရူးဗရူး ကက်စ္ ကက်စ္ ... ဗရူးဗရူး ကက်စ္ ကက်စ္" နဲ႔ ခါတိုင္းလို ခရစ္ကက္အသံက ညင္ညင္သာသာမရွိပဲ ခရစ္ကက္ကို စတင္းဂမ္းနဲ႔ေဆာ္၊ ပုရစ္က ကက်စ္ကက်စ္နဲ႔ အသံကို ၿပဲေနေအာင္ ေအာ္တဲ႔ အသံမ်ိဳး။ ဟဲ႔ ဟဲ႔ ပလုပ္တုတ္ဆို ကမန္းကတမ္း ဟမ္းဖုန္းကို လက္နဲ႔ ထစမ္းတာ စမ္းမမိဘူး။ စတင္းဂမ္းသံက ပိုေတာင္က်ယ္လာတယ္ထင္လို႔ အိပ္ခ်င္မူးတူးမ်က္လံုးကို ၿပဴးၿပဲၾကည္႕ၿပီး ရွာမွ ဒီစတင္းဂမ္းမွန္တဲ႔ ခရစ္ကက္ အဲေလ ဟမ္းဖုန္းကို အၿမန္ဖမ္း၊ ၿမားေလးကို အၿမန္ဆဲြမွ ခရစ္ကက္လဲေသ၊ အဲေလ alarm  အသံလဲ ေပ်ာက္ေတာ႔တယ္။
အသာလုပ္ပါ ခရစ္ကက္တို႔ရယ္။ ေဘးက ဂ်ဴဂ်ဴေလး လန္႔ႏိူးမွၿဖင္႔ ဆို သက္ပ်င္းခ် ။


   ဟိုေန႔က လန္႕လန္႕နဲ႔ ring tone ေတြအကုန္ က်ယ္ၿပီး ဗိုက္ဗေရးရွင္းထည္႔လိုက္မိတာ ငါးပါးေမွာက္။ ဗိုက္ဗေရးရွင္းအသံက တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ စတင္းဂန္းဆဲြေနတဲ႔ အတိုင္းပဲကိုး။

(ပိတ္သတ္ၾကီးက ေတာင္းဆိုလာလို႔ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ အၿမန္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဂ်ဴဂ်ဴေလး ေက်ာင္းပိတ္ရက္မိွဳ႔ သူ႔ကို  အန္တာတိန္းေနရလို႔ ေပ်ာက္ေနတာ ခြင္႔လႊတ္ေတာ္မူၾကပါ။)

Thursday, December 15, 2011

မင္းကေတာ္ အေမ


မဆြိတီငယ္ငယ္က နယ္မွာေနတဲ႔ ဦးေလးအိမ္ အလည္သြားေလ႔ရွိတယ္။ ဦးေလးမွာ သားတစ္ေယာက္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးထားတာမွာ လင္မယား၂ေယာက္လံုး ခေလးေတြကို သိပ္အလိုလိုက္တယ္။ စီးပြားေရးကလည္း အဆင္ေၿပေတာ႔ ခေလးေတြ ဘာလိုခ်င္လဲ၊ ဘာစားခ်င္လဲ လိုေလေသးမရွိ အၿမဲၿဖည္႔ဆည္းေပးေနေတာ႔တာပဲ။  တစ္ခါသား မွတ္မွတ္ရရ ညၾကီး မင္းၾကီး အၾကီးေကာင္ေလးက ၿမိဳ႕ထဲက ေခါက္ဆဲြေၾကာ္စားခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အေမလုပ္သူက  ဆိုင္ကယ္ေလးေပၚတက္ တဖုတ္ဖုတ္နဲ႔ ထြက္သြားၿပီး ၀ယ္ေတာ႔တာပဲ။  ည ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲၾကီးထဲကိုေလ။ ကိုယ္္႔မွာ ေဒၚေလးတို႔ၾကည္႔ၿပီး တရားက်တယ္။ ခေလးေတြ အဲေလာက္အလိုလိုက္ရလားဆို ကရုဏာေဒါေသာၿဖစ္ရတယ္။

ကိုယ္လဲ ခေလးအေမၿဖစ္ေရာ၊ ေဒၚေလးတို႔ထက္ကို သာပါေပ႔တယ္ေၿပာရမယ္။ သမီးဘာစားခ်င္လဲ၊ ဘာလိုခ်င္လဲ အၿမဲၿဖည္႔ဆည္းေပးခ်င္ေနေတာ႔တာပဲ။ သမီးေလး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ ေပ်ာ္ေအာင္သာ ထားခ်င္ေနတာ။ ေက်ာင္းမွာလဲ သမီးမ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ လိုေလေသးမရွိ လိုက္လုပ္ေပးေသးတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဒီေန႔ေတာ႔ ဘာပဲြရွိတယ္။ ဘာယူသြားရမယ္ဆို လိုတာကို မ်က္ႏွာမငယ္ရေစဘူး။ အစားအေသာက္ဆိုလဲ ေန႔လည္စာအတြက္တစ္ဖံု၊ recess အတြက္ဆို တစ္မ်ိဳး မပါမေနရေလေအာင္ မ်ိဴးစံုစီမံခ်က္ၿပဳတ္ၿပီး ထည္႔ေပးလိုက္တာပဲ။

တစ္ခါလဲ ေက်ာင္းမွာ မသန္မစြမ္းခေလးမ်ားအတြက္ အလွဴေငြ ထည္႔ရမယ္ဆိုတာကို လမ္းေရာက္မွ သမီးက သတိရတယ္။ ဒါနဲ႔ သမီးကို ေက်ာင္းပို႔ၿပီး ခ်က္ခ်င္း အိမ္တစ္ေခါက္ၿပန္ယူ သမီးအခန္းကို လိုက္ေပးရတယ္။ သမီးတို႔ ေက်ာင္းက မီတာ ၆၀၀-၇၀၀ ေလာက္သာေ၀းတယ္ ဆိုေပမဲ႔ ေက်ာင္းက ကုန္းတက္ေလးေပၚတက္ရေတာ႔ အသြားအၿပန္၄ေခါက္သြားရတာ ေမာတာအၿပင္  လူက ေတာ္ေတာ္လဲၿငီးေငြ႔သကိုး။ ကိုယ္တိုင္က အစကတည္းက တစ္ခုခုေမ႔လို႔ ဒီလမ္းနဲ႔ဒီလမ္း ၂ေခါက္ၿပန္ေလွ်ာက္ရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး အင္မတန္ၿငီးေငြ႔တတ္တဲ႔ လူစားမ်ိဴး။ သမီးကိစၥမိွဳ႕သာ လုပ္ေပးရတယ္ေပါ႔။

ဒီေန႔လဲ ေက်ာင္းမွာ movie day တဲ႔။ ခေလးေတြကို ရုပ္ရွင္လိုက္ၿပမယ္ေပါ႔။ ဒါ႔အၿပင္ ရုပ္ရွင္ရံုမွာစားဖို႔ တက္ဒီဘဲရုပ္ ဘီစကစ္ယူရမယ္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္က သတိေမ႔တတ္လြန္းလို႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ရက္ေလာက္ကတည္းက လြယ္အိပ္ထဲ ၾကိဳထည္႔ၿပီးသား။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ဒီေန႔မနက္ လြယ္ေနက်အိပ္ေလး ေလွ်ာ္ထားတာ ေၿခာက္လို႔ ေၿပာင္းအထည္႔မွာ အဲဒီ တက္ဒီဘဲ ဘီစကြတ္ထုတ္ေလးေတြ ပါမလာေတာ႔ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သားအမိ၂ေယာက္ ေက်ာင္းသြားၾက၊ လမ္းက်မွ မဂ်ဴဂ်ဴက သတိရတယ္။ ဒါနဲ႔  ထံုးစံအတိုင္း တက္ဒီဘဲ ဘီစကစ္မပါလို႔ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးတဲ႔ အေမၾကီးက သမီးေက်ာင္းကို အေမလာပို႔မယ္ဆိုၿပီး ၿပန္ခဲ႔တယ္။ အမွန္က မပါလဲ ဘာမွ မၿဖစ္ေလာက္ဘူး။ ကိုယ္က ခေလး ဆရာမမွာတဲ႔မုန္႔ မပါလို႔ စိတ္အားငယ္မွာ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးတာ။ သူYအတြက္ ေန႔လည္စာေရာ ရီဆက္အတြက္ပါ   အစံုထည္႔ေပးလိုက္ၿပီးသား။

ေၿပာရရင္ေတာ႔ ဒီလမ္းၾကီးကို တစ္ေခါက္ၿပန္ေလွ်ာက္ သြားေပးရမွာ ၿငီးေငြ႔ေနၿပီ။ လမ္းက ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းေတြက မ်ားကမ်ားနဲ႔ဆိုေတာ႔ေလ။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ဒီေန႔ ဦးၿခိမ္႔ရံုးကို ကားမယူသြားေတာ႔ ကားေလးနဲ႔ ၿပန္သြားမလား စိတ္ကူးေသးတယ္။ ကားေမာင္းမယ္ၾကံေတာ႔ အိမ္ေရွ႔မွာ တစ္ၿခားပါ႔ကင္လုပ္ထားတဲ႔ ကားတစ္စီးက လမ္းကို ပိတ္လုနီးပါးဆိုေတာ႔ လမ္းပဲေလွ်ာက္သြားေတာ႔မယ္ဆို ကမန္းကတန္းေလး အေၿပးကေလး သြားတာေပါ႔။

ေက်ာင္းနားေရာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႔အ၀ိုင္းမွာ ရုပ္ရွင္သြားဖို႔ထင္တာပဲ၊ ဘတ္စကားၾကီးေတြ ၄-၅စီး လွမ္းၿမင္ေနရတယ္။ ခေလးေတြလဲ ကားေတြေပၚမွာ အၿပည္႔ပဲ။ ေဟာ ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြက တစ္စီးၿပီး တစ္စီး ထြက္သြားၾကတာ ေနာက္ဆံုး၂စီးပဲ က်န္ေတာ႔တယ္။ ဟယ္ ငါေတာ႔ မမီွေလာက္ေတာ႔ဘူးနဲ႔တူတယ္ဆို တက္ဒီဘဲ မုန္႔ထုပ္ေလး၂ထုပ္ကိုင္ ေက်ာင္းကုန္းတက္ေလးေပၚ အေၿပးတက္၊ ေမာခ်က္ေတာ႔။ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ အတန္းေတြ ပါခ်င္မွ ပါဦးမွာပါဆို စိတ္ကေတာ႔ မေလွ်ာ႔ေသးဘူး။ ေက်ာင္းနားလဲ ကိုယ္ကလဲြလို႔ ဘယ္ခေလးအေမမွလဲ မရွိ။  တက္ဒီဘဲမုန္႔ထုပ္ေလးကိုင္ထားၿပီး ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ႔ တီတီဆြိဆိုတဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔အေမၾကီး တစ္ေယာက္တည္းရယ္။

ဘတ္စ္ကားေတြနားေရာက္ေတာ႔ တစ္စီးက  ခေလးေတြ တက္ေနတံုး။ ေနာက္ ထြက္လုဆဲဆဲ တစ္စီးကိုၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴ႕သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ၿပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၿမင္ေနရတယ္။ ဟ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒါ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ကားပဲဆို တက္ဒီဘဲ ဘီစကစ္ထုပ္ေလး ခုန္ခုန္ ေၿမွာက္ေၿမွာက္ၿပၿပီး ခေလးေတြကို ၿပတယ္။ ခေလးေတြကလဲ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားတဲ႔ ကိုယ္႔ကို မမွတ္မိတာလား။ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔သာ ၾကည္႔ေနၾကတယ္။ မ်က္မွန္ကိုခြ်တ္ၿပီး ဂ်ဴဂ်ဴ႕အတြက္ မုန္႔ဆို ေၿခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ၿပမွ မယ္မင္းၾကီးမေလးမ်ားက သတိၿပဳမိၿပီး ဂ်ဴဂ်ဴရွိတဲ႔ ေနရာကို လက္ညိွဳးထိုးၿပီး ေၿပာတယ္။ ေဟာ ေပးမလို႔ ၾကည္႔ေနတံုးရွိေသး ဘတ္စ္ကားၾကီးက ၀ူးဆို ထြက္သြားပါေလေရာဗ်ာ။ ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးး .........................

ဂ်ဴဂ်ဴ႔အေမၾကီးမွာ ေမာရက်ိဳး မနပ္ခ်က္။ အဲ႔နားတင္ လူက သာေခြယိုင္ၿဖစ္ခ်င္ေနၿပီ။  ခေလးေတြ ေၿပာလို႔မ်ား ဘတ္စ္ကားဒရိုင္ဘာၾကီးက ကားရပ္ေပးမွာလားလို႔ ဘတ္စ္ကားေနာက္ပိုင္းကို ေငးၾကည္႔ေနမိေသးတယ္။ ဘတ္စ္ကားက တေၿဖးေၿဖး ေ၀းသာသြားတယ္ ရပ္ေပးမဲ႔ အရိပ္အေရာင္မၿမင္မွ တပ္ဆုပ္ၿပန္ဖို႔ သတိရတယ္။ အပင္ပမ္းခံၿပီး လာေပးတာကို ကပ္လဲြသြားေသးတယ္ဆို ယူၾကံဳးမရၿဖစ္။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္လဲ အၿပစ္တင္။ ငါကိ္ုက အ တာပါ။ ဘတ္စကား ဒရိုင္ဘာၾကီးကို လက္ၿပၿပီးတားရမွာ။ မဂ်ဴဂ်ဴတို႔ကလဲ မေအ လာေပးမယ္ဆိုတာကို လမ္းဖက္ၾကည္႔မေနဘူးေပါ႔။ သူကေတာ႔ ေအးေဆးပဲ။ မေအကို ၿမင္ကို မၿမင္တာဗ်ား။ လာေပးမယ္ ဆိုတာကိုေတာင္ ေမ႔ခ်င္ေမ႔ေနမွာ။

အၿပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးလဲ တက္ဒီဘဲ ဘီစကစ္မုန္႔ထုပ္ေလး၂ထုပ္ကိုင္ၿပီး တေရြ႔ေ႔ရြ႕ ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ႔ အေဒၚၾကီးက အၿဖစ္အပ်က္ေတြကိုေတြး ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ေၿပးၿမင္လိုက္တာက ငယ္ငယ္က ၾကည္႔ဖူးတဲ႔ ရုပ္ရွင္ "မင္းကေတာ္"ဆိုတဲ႔ ကားထဲက မင္းကေတာ္ အေမၾကီး အၿဖစ္ကိုပဲ။

အဲဒီကားထဲမွာေတာ႔ အေမၾကီးက အေၾကာ္ေရာင္းတာ။ သမီးေလးေက်ာင္းတက္ေတာ႔ ေဗဒင္အရ မင္းကေတာ္ၿဖစ္မဲ႔ သမီးဆိုၿပီး ဒုကၡခံ ေက်ာင္းထား၊ ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ အေၾကာ္ေရာင္း ေငြရေအာင္ရွာ။ သမီးအတြက္ အစစအရာရာ အနင္႔နာခံ ၿဖည္႔စည္းေပး။ သမီးလုပ္သူကေတာ႔ ေပၚေက်ာ႔။ အေမကိုလဲ မကူ။ အေမက အေၾကာ္သည္မွန္းသိမွာ ရွက္လို႔ အေမလို႔ မေၿပာ နဲ႔ ဇာတ္နာေအာင္ လုပ္ထားတာ။ ၀ထၳဳကလဲ ပညာ၀န္ ဦးဖိုးက်ားေရးတဲ႔ မင္းကေတာ္ ဆိုတဲ႔ ၀ထၳဳပဲ။ သိပ္နာမည္ၾကီးတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အလုပ္ကမရွိ၊ ေန႔စဥ္ သမီးေက်ာပိုးအိပ္လြယ္ ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔၊ ဘာမွ အလိုက္မသိ၊ နားမလည္တတ္ေသးတဲ႔ သမီးေလးနဲ႔ ကိုယ္႔အၿဖစ္ကို ဇာတ္နာေအာင္ေတြးၿပီး အဲဒီ မင္းကေတာ္ အေမပဲ ေၿပးေၿပးၿမင္မိေတာ႔တာပဲ။

Wednesday, December 14, 2011

အန္တီဆြိ update

အန္တီဆြိတစ္ေယာက္ေပ်ာက္ေနလို႔ ဂ်ီေမးကေရာ၊ ကြန္႔မန္႔ေတြကေရာ ဟိုက၊ ဒီက ဖိုရမ္ေတြ ေဖ႔စ္ဘြတ္ေတြက လာေရာက္သတင္းေမးၾကတဲ႔ လုပ္သားၿပည္သူ မိဘမ်ားကိုအထူးပဲ ေက်းဇူးဥပကာရ တင္ရွိပါေၾကာင္း ပထမဆံုးေၿပာၾကားလိုပါတယ္။ ရလဲ႔ ... 

(အမ်ားသူငွါ အထင္ၾကီးေအာင္ လူေတြအမ်ားၾကီး လာေရာက္သတင္းေမးၾကသေယာင္ ေရးထားတာပါခင္ည။ အမွန္က ကြန္မန္႔ေတြမွာ ၿမင္ရတဲ႔အတိုင္း ၃ေယာက္တည္း ေမးထွာ း) )


ေပ်ာက္ေနရတဲ႔အေၾကာင္းရင္းက အန္တီဆြိမွာ ရံုးကလဲ မလုပ္၊ ခရီးေတြဘာေတြလဲ မထြက္ၿဖစ္ေတာ႔ ေရးစရာ ရမယ္ရွာမရ ကုန္ၾကမ္းၿပတ္ေနလို႔ပါခင္ညာ။ သနားၾကပါခင္ညာ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒီေယာက္်ား အက်ၤနီညိုေရာင္၀တ္တဲ႔အေၾကာင္း၊ သမီးဘာစားတဲ႔အေၾကာင္းေတြပဲ ေရးေနရတာ။ ေရးစရာကလဲ ရွားသြားၿပီမလား။ ဟိုအစ္မၾကီးလို ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီနဲ႔ အႏွံ႔ပတ္လိုက္ရ ကုန္ၾကမ္းေတြ ေရးစရာ လက္မလည္ၿဖစ္သြားေရာ႔မယ္ ။ း)


ခုလဲ ဘာမွ ေရးစရာမရွိ ရွာၾကံေရးဦးမည္။ ဒန္ ... ဒန္  ...

ယုဇန ေတြလဲ ပြင္႔ကုန္ၿပီ။
 အိမ္နားမွာ ယုဇနပန္းေတြလဲ ပြင္႔ေနၿပီ။ သမီးေက်ာင္းပို႔၊ ေက်ာင္းၾကိဳလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ပန္းနံ႔ေလးကို သင္းေနတာပဲ။
 


ဆံပင္ဒီဇိုင္း အသစ္ႏွင္႔ အန္တီၾကီး
ဆစ္ဒနီမွာ ဆံပင္ညွပ္တာ ၂ခိရွာၿပီ။  ပထမတစ္ခါက ဘုမသိဘမသိနဲ႔ အိမ္နားက အိမ္ဆိုင္လိုေလးမွာဖြင္႔ထားတဲ႔ ဆိုင္မွာ သြားညွပ္တာ။ ညွပ္တဲ႔သူက အၿဖဴမ။ သိပ္လဲ ညွပ္တတ္ပံုမရဘူး။ ဆံပင္ကိုင္တာကိုက ရြတတေလး။ သူ႔ကိုၾကည္႔ရတာ အားမရဘူး။ ညွပ္ၿပီးထြက္လာေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔ကေတာ႔ လွပါတယ္ မဆိုးပါဘူးေၿပာတယ္။ (သူကေတာ႔ ဒီလိုပဲေၿပာမေပါ႔ ...)  ေစ်းကလဲ ၾကီးခ်က္၊ ေအာ္ဇီဖြတ္ကလိ ဒဂ္ါး ၃၀ေတာင္ေပးရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ ၿမိဳ႔နားက တရုတ္ေတြမ်ားတဲ႔ ေရွာ႔ပင္းစင္တာ အေသးေလးမွာ တရုတ္မေတြ ၊ အာရွသူေတြ ညွပ္ေနတာေတြ႔ခဲ႔လို႔ အဲမွာပဲ ၀င္ညွပ္တယ္။ ညွပ္တဲ႔သူက ဗီယက္နန္မ။ မဆိုးပါဘူး ပံုေလးၿပၿပီး step ေလးညွပ္တာ။ ၁၈က်ပ္ပဲေပးရတယ္။ ပံုေလးလဲ ၾကိဳက္တယ္။ သေဘာလဲေကာင္းတယ္။  Eye brow ပံုေဖာ္လားဆိုေတာ႔ ၁၀တဲ႔။ ေစ်းၾကီၤးလို႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ပဲ ဓားေလး၀ယ္ထားတာနဲ႔ ပံုေဖာ္လိုက္တယ္။ စလံုးမွာတံုးကေတာ႔ ပင္နစူးလားက ေမာရွမ္းမွာ ၅က်ပ္ေပးၿပီး လစဥ္သြားရိတ္ေနက်။ အဲဒီမွာ တစ္ေယာက္က ပံုေလးေဖာ္တာ သိပ္လွတာ။

ဆံပင္ပံုအသစ္နဲ႔ ဂိုက္ေပးၾကမ္းေနပံု။ ညက္ခံုးကေတာ႔ ကိုယ္တိုင္က်ဲထားတာ။ ေအာက္က ဓားေလးနဲ႔။ ဘာရမလဲ ... နာကြ း)

 ဘုရားစူး ဆစ္ဒနီ ေႏြ
ဆစ္ဒီမွာ ေႏြေရာက္ၿပီဆိုၿပီးေတာ႔ ဒီဇင္ဘာတစ္ရက္ေန႔ကစၿပီး ေအးလိုက္တာ။ မိုးကလည္း တစ္ရက္မွ မၿပတ္ေသးဘူး။ Spring ေရာက္ေတာ႔ အန္တီဆြိကေၿပာတယ္။ Spring သာဆိုတယ္ ... မပူေသးဘူး ... ေနလို႔ ေကာင္းတယ္။ ေအးေသးတယ္ ... ဆို သူက ဟမ္မေလး ဒီဇင္ဘာ ေႏြေရာက္ရင္ ပူပါလိမ္႔မယ္ဆို တစ္ခ်ိန္လံုး ခ်ိန္းေၿခာက္လာတာ။ ဒီေတာ႔ ပူေတာ႔လဲ အဲကြန္းေလး ၀ယ္တာေပါ႔ဆို အဲကြန္းေတာင္ လိုက္ၾကည္႔မယ္ၾကံေနတာ။ အဲဒါ ခုခ်ိန္ထိ မပူပဲ အပူခ်ိန္က ၁၄ကေန ၂၂ေလာက္အထိ တန္းေနေတာ႔ အဲကြန္း၀ယ္မဲ႔ ကိစၥလဲ ၿပတ္သြားတယ္။ ဆစ္ဒနီ ဒီႏွစ္ေႏြ ေအးတာမွ ၅၂ႏွစ္အတြင္း အေအးဆံုးေႏြဆိုလား သတင္းကေနေၾကၿငာထားတယ္။ ေဆာင္းတြင္းတံုးကလဲ ဘယ္ႏွႏွစ္အတြင္း အေအးဆံုးေဆာင္းဆိုလား။ ေအာ္ ေသမဲ႔ႏွစ္မွ စစ္ထဲ၀င္ဆိုသလိုၿဖစ္ေနၿပီလို႔။ ကိုယ္လာတဲ႔ႏွစ္က်မွပဲ အေအးဆံုးေတြခ်ည္းေတြ႔ေနေတာ႔တယ္။


ဒါေပမဲ႔ ခုလို ေႏြ မွာ ေအးတာကေတာ႔ ေကာင္းသဗ်။ ဆစ္ဒနီက ေနဟာ စလံုးကေနလိုမဟုတ္ပဲ အရမ္းပူၿပီး လူအသားကိုလဲ ေလာင္ေစတာ။ Spring တံုးက ၃၇ ဒီဂရီ တစ္ရက္ၾကံဳဖူးတာ။ ေန႔ရဲ႔ အပူဆံုးအခ်ိန္က သမီး ေက်ာင္းၾကိဳတဲ႔ ၃နာရီေလာက္ဆိုေတာ႔ ပူလိုက္သမွ ေဘးမွာ မီးဖိုၾကီး အလွ်ံတညီးညီးနဲ႔ ေတာက္ေနသလိုပဲ။ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း တရွိန္ရွိန္နဲ႔ ပူခ်က္ေတာ႔။ ဘယ္ဦးထုတ္နဲ႔မွ ရိွဳးထုတ္ၿပီး အၿပင္ထြက္လို႔မရေပဘူး။ အနက္ေရာင္ ထီး အၾကီးၾကီးကို ၿမင္႔ၿမင္႔ေဆာင္းတာေတာင္ ပူေသးတယ္။ အဲဒီကတည္းက အပူကို ေၾကာက္သြားတာ။ ေအးတာကမွ ေတာ္ေသးဟဲ႔ဆို သေဘာေပါက္သြားတယ္။

ပန္းခရမ္း ၿပာ
ဆစ္ဒနီမွာ ပန္းခရမ္းၿပာေနာက္တစ္မ်ိဳးပြင္႔ၿပန္ၿပီ။  ဒီတစ္ခါေတာ႔ ခတၱာပန္းလို အပင္ပုေလးေတြ။ အၿဖဴေရာင္ ခရမ္းေရာင္ ၂မ်ိဳးရွိတာမွာ ခရမ္းေရာင္ေလးေတြ ပိုေပါတယ္။ ဘယ္ေနရာသြားသြား ေတြ႔ေနရတာပဲ။


ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္
ဂ်ဴဂ်ဴတို႔လဲ ေက်ာင္းေတြ ေနာက္အပတ္ဆို စ ပိတ္ၿပီ။ တစ္လခဲြေလာက္ပိတ္မယ္။ ဒီမွာလဲ ရယ္ရတယ္။ ဒီဇင္ဘာေရာက္ကတည္းက ေက်ာင္းမွာ စာမသင္ေတာ႔ဘူး။ အိမ္စာလဲ မရွိေတာ႔ဘူး။ ေက်ာင္းမွာ ေန႔စဥ္  ေပ်ာ္ပဲြ ရႊင္ပဲြ၊ ေက်ာင္းကပဲြ၊ ခရစ္စမတ္ပဲြ၊ ဘာပဲြ ညာပဲြ ပဲြမ်ိဳးစံုပဲ။ ဒီမွာ စာေမးပဲြမရွိတာကိုက ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္။ ဆုေပးပဲြလဲ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ အပတ္ကမွ ၿပီးသြားတယ္။ မဂ်ဴဂ်ဴတို႔ ဒီႏွစ္ ဘာဆုမွ မခ်ိတ္ပါဘူးခင္ညာ။ သူမေၿပာနဲ႔ သူနဲ႔တဲြေနတဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တရုတ္မ၊ စလံုးမေလးေတြ သူတို႔ အေမေတြက အတင္းတြန္းေနတာေတြေတာင္ ဘာဆုမွ မခ်ိတ္တာ။ ကိုယ္ကလဲ ဒီႏွစ္သမီးကို ဘာမွမွ မတြန္းထားတာ။ ထူးၿပီး ၀မ္းနည္းမေနပါဘူးဂ်ာ။ သမီးက အိမ္မွာ ၿမန္မာလိုပဲ ေၿပာတာဆိုေတာ႔ အဂၤလိပ္စာအေရး၊၊ အေၿပာမွာ နဲနဲ အားနည္းေနတာ။ ေနာက္ႏွစ္ေတာ႔ အဂၤလိပ္စာ က်ဴရွင္ပို႔မယ္ စိတ္ကူးထားတယ္။ ဆုရဖို႔ အတြက္ေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါက အေရးမၾကီးဘူးလို႔ထင္တယ္။ အဂၤလိပ္စာ တိုးတက္လာဖို႔အတြက္ပဲ။ ဆုရတဲ႔ ခေလးေတြက အဂၤလိပ္ေကာင္းတဲ႔ ေကာ႔ေကးရွန္းေတြမ်ားတယ္။ သခ်ၤာကေတာ႔ ကူမြန္ေက်းဇူုးနဲ႔ ၂တန္းေက်ာေနလို႔ ဆုယူရေသးတယ္။


ဒီေန႔လဲ ေက်ာင္းမွာ Disco dance ရွိတယ္ဆိုၿပီး ၾကိဳက္ရာ ၀တ္လို႔ရသတဲ႔။ ဆံပင္ကို crazy hair style လုပ္ရမယ္ဆိုလို႔ ေစာေစာထၿပီး က်စ္ဆံမီးေတြ တစ္ေခါင္းလံုး က်စ္ေပးရေသးတယ္။ ဂ်ဴဂ်ဴလဲ  ေတာ္ေတာ္ လွခ်င္ေနၿပီ။ ဟိုတစ္ေလာက အေအးမိၿပီး ေနမေကာင္းလို႔ ပိန္သြားတယ္။

 Carpet cleaner
ဒီက  အိမ္ေတြမွာ အခင္းက အ၀တ္ေကာေဇာလိုမ်ဳိး အၿဖဴပ်က္ေရာင္ ခပ္ညစ္ညစ္ကို မီးဖိုေခ်ာင္ ေရခ်ိဳးခန္းမွအပ တစ္အိမ္လံုးခင္းထားတာ။ ၾကာလာေတာ႔ ဟိုေနရာ အမဲစက္ကေလးေတြ ေပ။ ဒီေနရာ အစြန္းေလးေတြေပနဲ႔ တေၿဖးေၿဖးနဲ႔ အခင္းက ၾကည္႔ရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ အပင္ပန္းခံ ဖုန္စုတ္လဲ ညစ္ေပေနတာကေတာ႔ မေၿပာင္ဘူးေပါ႔။ အိ္မ္ဘယ္ေလာက္ရွင္းေနေန အဲဒီ အခင္းအမဲကို ၿမင္လိုက္ရင္ စိတ္က ညစ္သြားေရာ။

ဒါနဲ႔ အဲဒီ ေကာေဇာအခင္းကို ဘယ္လို ေလွ်ာ္ၾကလဲဆိုေမးေတာ႔ ဒီက Woolworth တို႔လို ေရွာ႔ပင္းစင္တာေတြကေန စက္ငွါးၿပီး ေလွ်ာ္ရသတဲ႔။ ေစ်းက တစ္ခါငွါး တစ္ရက္ကို  ေအာ္ဇီ၆၀ ကလင္နာ အရည္ဖိုး (detergent) ကလဲ သူတို႔ဆီကေန ၂၀ဖိုးေလာက္၀ယ္ေပါ႔။  အဲဒါက တစ္ရက္တည္းနဲ႔ တက္သုတ္ရိုက္လဲ လုပ္ရဦးမွာဆိုေတာ႔ မတန္ဘူးဆိုၿပီး ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ပဲ ၀ယ္ၿပီးလုပ္မယ္ဆို carpet cleaner တစ္လံုး၀ယ္လိုက္တယ္။ ေအာဇီ ဖြတ္ကလိဒဂ္ါးအၿပား ၂၉၉ တိတိ ထြက္သြားပါတယ္။ အန္တီဆြိတို႔ စိတ္ၾကီးပံုမ်ား။ အဲဒါ၀ယ္ၿပီးၿပီးခ်င္းကေန ေနာက္ေန႔ တစ္ေနကုန္ တစ္အိမ္လံုး စက္နဲ႔ ေလွ်ာ္လိုက္တာ လူလဲ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပမ္းသြားတယ္။ စက္ကို တြန္းရတာ လက္ေတြေရာ၊ တကိုယ္လံုးေရာ ေညာင္းညာကိုက္ခဲသြားတာပဲ။ အိမ္အခင္းေလးကေတာ႔ အစြန္းရာ တစ္စက္မွမရွိေတာ႔ ေနရတာ ၾကည္႔ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာခ်က္ေတာ႔။ တန္ပါတယ္ ... တန္ပါတယ္ လို႔ပဲ။ ဟူး ....

အဲဒီစက္ေလးနဲ႔ တြန္းၿပီး စုတ္ရတာ။ ေရနဲ႔ detergent ကို လဲေပးရတယ္။ အၿဖဴေလးက ေရဗူး။

အိမ္မွာအရင္ရွိၿပီးသား ဖုန္စုတ္စက္ ၂လံုး။ တစ္လံုးက မိထူးဖို႔၊ တစ္လံုးက ကစ္ဆစ္ဖုဖို႔ ေတာ႔မဟုတ္ဘူး။
တစ္လံုးက စလံုးကပါလာတာ။ တစ္လံုးက စလံုးကဟာက ပါ၀ါ နည္းလို႔ ထပ္၀ယ္တာ။ ဒါေတာင္ ဦးၿခိမ္႔က dust mite ေသတဲ႔ ေနာက္တစ္လံုး အေကာင္းစား ထပ္၀ယ္မလို႔တဲ႔။ အိမ္က carpet ေတြ သန္႔ရွင္းမရွင္းေတာ႔ မသိဘူး။ အဲဒီ carpet ရွင္းတဲ႔ ကိရိယာေတြ စက္ေတြနဲ႔ပဲ အိမ္က ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္ေနၿပီဂ်ာတို႔ေရ။

ဖလင္မင္တန္ ေစ်း
ဒီမွာ အရင္ကေတာ႔ စေနေန႔မွ ေစ်းကသြားၿဖစ္တာ။ ခုေတာ႔ ေသာၾကာေန႔တိုင္း သြားၿဖစ္ေနတယ္။ အရင္ကဒီမွာ ေရးဖူးတဲ႔ ဖလင္မန္တန္ အလံုးေစ်းကို သြားတာ။ ဒီေရာက္မွ ခင္မိတဲ႔ စလံုးမ အသိ ကင္ဂ်ဴးဆိုသူက သူသြားတိုင္း ကားေလးနဲ႔ လာလာေခၚလို႔ ဟန္က်ေနတာဂ်။ ကင္ဂ်ဴးအေၾကာင္း ေနာက္မွ ေရးရဦးမယ္။ သူ႔သမီးနဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴးကလဲ ေက်ာင္းမွာ best friend ေတြ။ သူတို႔ကလဲ စလံုးကေန လာတယ္ဆိုတာနဲ႔ကိုပဲ ေဆြမ်ိဳးလို ခင္ေနၾကတာ။ ဒီမွာလဲ အိမ္နီးနားခ်င္း အေရးဟယ္၊ အေၾကာင္းဟယ္ဆို အားကိုးစရာ ရွိမွေလ။ 

အဲဒါ ဖလင္မန္တန္စ်းက ငါးပုဇြန္ေပါေတာ႔ ခုတေလာ အိမ္မွာ သားၾကီးငါးၾကီးေတြထက္ ငါး ပုဇြန္ေတြ ခ်က္စားၿဖစ္ေနတယ္။ အိမ္ကလူက ဟိုေန႔က ေဆးစစ္ေတာ႔ ဗိုက္တာမင္ D အားနည္းလို႔ဆို ငါးစားရမယ္ဆို အေတာ္ပဲၿဖစ္သြားတယ္။ ဒီကလူေတြက တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေနေရာင္ေကာင္းေကာင္းမရလို႔လားမသိ။ ဒီမွာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဗိုက္တာမင္ D အားနည္းၾကတယ္။

ပုဇြန္အေသးစားေလးေတြ တစ္ေကဂ်ီမွ ၆က်ပ္ထဲ။ စိမ္းေနတာပဲ လတ္တာမွ။ ခ်ိဳလဲ အေတာ္ခ်ိဳတယ္။ ပုဇြန္အၾကီးထက္ အဲလိုအေကာင္ေသးေလးေတြ ပိ္ုၾကိဳက္တယ္။


စကြတ္ရွ္ လဲ လတ္ဆတ္ေတာ႔ ခ်က္စားလို႔ ေကာင္းတယ္။ အေၿပာင္းအလဲ ၿဖစ္ေအာင္သာခ်က္ရတာ ကိုင္ရတာ လက္၀င္တယ္ေနာ္။ 
 
ငါးခူလဲ ရသဗ်။ တစ္ေကဂ်ီမွ ၅က်ပ္ထဲ။ အဲဒါ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္စားတဲ႔ ေန႔က ငါးၿပဳတ္ဖို႔ ၿပင္ထားတာ။ ၃ေကာင္ကို တစ္ေကဂ်ီရွိတယ္။ ေခါင္းလဲမပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ လတ္တယ္ဗ်။  မုန္႔ဟင္းခါးကေတာ႔ အိုးေၿပာင္မွ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ သတိရလို႔။ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါ ပိတ္သတ္ၾကီး   း)


ႏွင္းဆီ နီ
အိမ္က ႏွင္းဆီပင္ အနီေရာင္လည္း ပြင္႔ေလၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မနမ္းလိုက္ရ။ အေရာင္က သိၿပီးသားကိုး။

 Facial
အန္တီဆြိ စလံုးမွာ ေနတံုးက ေစ်းပတ္ရင္းနဲ႔ ဒစ္စေကာင္႔ခ်လို႔ဆို ၀ယ္လာတဲ႔ facial ေလးတစ္ခုကို သိပ္ၾကိဳက္ေနတယ္။ Swiss Rituel  Active Fluid တဲ႔။ ၁၂၀ ml ပါတယ္။ သူက သနပ္ခါးရည္ေလးလိုပဲ။ လိမ္းလိုက္ရင္ အသားေရေလးကို တင္းသြားတာပဲ။ အန္တီဆြိတို႔လို အသက္ၾကီး၊ မ်က္ႏွာမွာ အေရးအေၾကာင္းေတြ မွည္႔ေၿခာက္ေတြနဲ႔ေတာင္ ဒီေလာက္ေကာင္းတာ ငယ္သူေတြအတြက္ဆို ေၿပာမေနနဲ႔ေတာ႔။ သူက လိမ္းၿပီးရင္ အသားအရည္ေလးက ေၿပာင္တင္းေနၿပီး သနပ္ခါးနံ႔လိုေလးေတာင္သင္းလို႔ပဲ။ အရည္က ႏို႔လို အၿဖဴေရာင္ က်ဲက်ဲေလး။ အင္တာနက္ထဲမွာၾကည္႔လိုက္တာ ေစ်းက US 20 ပဲ ရွိတယ္။ ဒီေပ႔ရွ္မွာၾကည္႔လိုက္ပါ။ အဲဒါေလး ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလို႔ အမ်ိဳးသမီးထုအတြက္ ေၾကာ္ၿငာေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီ႔ထက္ေကာင္းတာေတြ၊ ေစ်းၾကီးတာေတြလဲ သံုးသူေတြရွိမွာပါ။ အန္တီဆြိၾကိဳက္တာကို ေၿပာတာပါ။

 ခရမ္းသီး မီးဖုတ္ေၾကာ္
ဒါကေတာ႔ ခရမ္းသီးကို အာဗန္ထဲမွာ မီးကင္ၿပီး အခြံခြ်တ္ ၾကက္ဥနဲ႔ၿပန္ေၾကာ္ထားတာ။ ရန္ကုန္ အိမ္မွာေတာ႔ ခရမ္းသီး ဖုတ္သုတ္ေၾကာ္လို႔ ေခၚၾကတာပဲ။ မီးခိုးန႔ံသင္းသင္းေလးနဲ႔ စားေကာင္းခ်က္။ 
ေႏြေရာက္လို႔ ကန္ဇြန္းရြက္ေလးေတြ ၿပန္ေပၚလာတံုး ၀မ္းသာအားရ မိွဳကန္ဇြန္းေၾကာ္စားပလိုက္တယ္ ။ း)

ေထာပတ္သီး ေဖ်ာ္ရည္
ခုခ်ိန္ေထာပတ္သီးေပါပံုကေတာ႔ ေရာင္းေနတဲ႔သူေတြေတာင္ သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။ တစ္ေကဂ်ီမွ ၂က်ပ္ထဲ။ ဒီမွာ ႏြားႏို႔ကလဲ ေပါေတာ႔ ညတိုင္း ဘလန္ဒါနဲ႔ ေမႊ႔ၿပီး ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ေနတာ။ ငယ္ငယ္ကေတာ႔ အေမက ေထာပတ္သီးေတြ၀ယ္လာၿပီး သၾကားနဲ႔ ႏိူ႔ဆီနဲ႔ ေခါက္စားေနတာ။ မစားဖူးေတာ႔ စမ္းမစားၾကည္႔ဘူး။ ေနာက္ေတာ႔ တစ္ခါၿမည္းၾကည္႔ရာကေန ၾကိဳက္သြားတာ။ စလံုးေရာက္ေတာ႔လဲ NUS ကင္တင္းေတြမွာ စားေသာက္ၿပီး အသီးေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ၾကမယ္ဆို ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ပဲေသာက္တာ။ အဲဒီမွာ ေစ်းေပါတယ္။ ခုေတာ႔ ဒီမွာ စိတ္ၾကိဳက္ ႏြားႏုိ႔ပ်စ္ပ်စ္နဲ႔ ညတိုင္းေဖ်ာ္ေသာက္ေနတာ။ ေရခဲေလးေတြပါ ထည္႔ၾကိတ္။ ဂ်ဴဂ်ဴကလဲ ပ်စ္ပ်စ္ေလး အိုက္စခရင္နဲ႔ တူတယ္ဆို အားေပးေနတာ။ သူ႔အေဖလဲ ၾကိဳက္တယ္။
ေထာပတ္သီးက ၀ယ္ရင္ မမွည္႔ေသးတဲ႔ အေရာင္အစိမ္းကို ၀ယ္ရတယ္။ မစားခ်င္ေသးရင္ ေရခဲေသတၱာထဲထည္႔ထား။ စားခါနီး ၂ရက္ေလာက္အလိုမွာ အၿပင္ထုတ္ ။ စားမဲ႔ေန႔က် နဲနဲေလးေပ်ာ႔သြားၿပီ အေတာ္ေလာက္ပဲ။  အရင္ကမသိလို႔ အမဲေရာင္ေတြ၀ယ္တာ။ ခ်က္ခ်င္းမစားရင္ ေနာက္ေန႔က် အတြင္းထဲကပါ မဲကုန္ေရာ။ ေထာပတ္သီး ၾကိဳက္သူေတြ အတြက္ ပါ။ သူက အသားအရည္ကိုလဲ လွေစသတဲ႔။ က်န္းမာေရးအတြက္လဲ ေကာင္းသတဲ႔ဗ်ား။ ေဖ်ာ္ရည္ပံုကေတာ႔ ဓာတ္ပံုမရိုက္ထားမိလို႔ ေနာက္မွ ထပ္ၿဖည္႔ေပးပါမယ္ဂ်ာ။

ပီယာ ႏိူ ..
ေနာက္ဆံုးစက္ပိတ္သတင္းအေနနဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလးအတြက္ ပီယာႏိူတစ္လံုး ၀ယ္လိုက္ပါၿပီ။ သူပီယာႏိုသင္တန္းတက္တာ တစ္ႏွစ္နဲ႔ ၂လရွိၿပီဆိုေတာ႔ ၀ယ္ေပးဖို႔သင္႔ၿပီဆို ၀ယ္ေပးလိုက္တာ။ အရင္က ခေလးေဆာ႔တဲ႔ ကီးဘုတ္ေလးနဲ႔ တီးသင္ေနတာ။ ဒီမွာကေတာ႔ စလံုးမွာထက္ ေစ်းပိုေပါပါတယ္။ Kawai second hand ေလးပါ။ ေနာက္မွ မဂ်ဴဂ်ဴ လက္ရာေတြ တင္ေပးပါဦးမည္။ ပိတ္သတ္ၾကီး သည္းခံနားဆင္ဖို႔သာ ၿပင္ၾကေပေတာ႔။

ဤတြင္ ၾကြားစရာမ်ား ၾကြားလို႔ၿပီးပါၿပီ.။ အဲေလ ... သတင္းမ်ားေၾကၿငာလို႔ ၿပီးပါၿပီခ်င္႔။  ၊။