Monday, February 24, 2014

ဆိုဖာေပၚမွ ဟာသမ်ား

ဂ်ဴဂ်ဴေလး ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူ႔အေမက ၿမန္မာစာသင္ေပးတယ္။ အေပ်ာ္သင္တာဆိုေတာ႔ အရင္ေက်ာင္းပိတ္ရက္က သင္ထားတာေတြ ၿပန္ေႏႊးေနတာနဲ႔ပဲ သင္ခန္းစာက ေရွ႕မတက္ႏိူင္ဘူး။ 

ဒီေန႔သင္ခန္းစာကေတာ႔ ယပင္႔နဲ႔ ရရစ္ကို သင္တဲ႔သင္ခန္းစာ။ အိမ္ေရွ႔က ဆိုဖာေပၚမွာ သားအမိသားအဖ ၃ေယာက္  တီဗီၾကည္႔ေနရင္း သမီးက စာအံေနတယ္။


ဆရာမ စာၿပသည္။
ေၿမၿဖဴ ယူလာသည္။
မိမိေနရာ ေနၾကပါ။
စကားက်ယ္က်ယ္ မေၿပာရ။

ခေလး စာဖတ္ေနတံုး အေမလုပ္သူက မီးဖိုထဲ ဟင္းအိုး တည္ထားတာ သတိရတာနဲ႔ ...

" ေတာ႔ ....ကေမာင္ၿခိမ္႔ ... က်ဳပ္ ဟင္းအိုးသြားၾကည္႔ဦးမေတာ္ ... ေတာ္ ခေလးစာ အံတာ ေသခ်ာနားေထာင္ၿပီး ၾကည္႔ေပးလိုက္ပါဦး ... " ဆို သားအဖ၂ေယာက္ တည္း ထားပခဲ႔တယ္။

ဟင္းအိုးကိစၥ ၀ိစၥၿပီးလို႔ ဆိုဖာေပၚၿပန္ေရာက္ေတာ႔ သမီးက စာအံလို႔ ေကာင္းတံုးရွိေသး။

အေမၾကီးက တီဗီေတာင္မၾကည္႔ႏိုင္၊ အိုင္ပက္တစ္လံုးနဲ႔ ေဖ႔ဘြတ္ထဲ မဲၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔ ခေလး စာအံသံက မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ ...

တစ္ခါက် သူ႔အေဖက

" ဟဲ႔ ေကာင္မေလး ... က်ားၾကီး ေၿခရာၾကီး ...ဟ ...." ဆို ၾကားလိုက္ေတာ႔မွ အြန္လိုင္းကမၻာကေန  လက္ရွိ ပစကၡအေၿခအေနကို  ၿပန္ေရာက္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ သမီးက ဘယ္လို ဆိုလိုက္လို႔တုန္းလို႔ ေမးေတာ႔

" ညည္႔ သမီး ဆိုေနတာ က်ားၾကီး ... ေၿခေထာက္ၾကီး ... ဆိုၿပီး ဆိုေနတာဟ" ဆိုေတာ႔

ရီၾကတာ သားအမိသားအဖ ၃ေယာက္လံုး တဟားဟားနဲ႔။ ဂ်ဴဂ်ဴက အဲလိုပဲ တစ္ခါတစ္ေလ သူမသိတာဆို ၀ါးခ်တာ ။  တကယ္ေတာ႔ သူဆိုတာလဲ မွားမွ မမွားပဲကိုး။

-------------------------------------------------------------

ဒီေန႔ေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလး ေက်ာင္းမွာ camping ရွိတာနဲ႔ အိမ္မွာ တိတ္ဆိတ္ ေၿခာက္ကပ္လို႔ေနသည္။ အိမ္ေရွ႔က ဆိုဖာမွာ ဦးေမာင္ၿခိမ္႔တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနရင္း တက်ီက်ီေအာ္ေနသည္။ အိမ္ေရွ႔ကို လာခဲ႔ပါ။ တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းလို႔ပါတဲ႔။

ကိုယ္ကလဲ တီဗီၾကည္႔တာ ၀ါသနာက မပါ။ ခါတိုင္းလဲ သမီးက အတင္းေခၚလို႔သာ သူတို႔သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ၾကား ၀င္ထိုင္လိုက္ရသည္။  သူတို႔ ေၿပာတာေတြ နားေထာင္ လိုက္ရသည္။ စိတ္ကေတာ႔ သိပ္ပါလွသည္မဟုတ္။ ခဏေနေတာ႔ အိုင္ပက္ကေလး ေကာက္ကိုင္ကာ အြန္လိုင္းတက္ေနလိုက္သည္။ သူတို႔ သားအဖကေတာ႔ အင္မတန္ ကီးကိုက္သည္။ ၂ေယာက္လံုး တီဗီ သူရဲေတြကိုး။

ခုလဲ တီဗီမွာ လာေနသည္က MKR လို႔ေခၚတဲ႔ My Kitchen Rules. ၂ ေယာက္တဲြ အဖဲြ႔ေလးေတြ ၁၀ဖဲြ႔ေလာက္ တစ္ဖဲြ႔ခ်င္းစီ အိမ္မွာ ခ်က္ၿပီး ထမင္းဖိတ္ေကြ်း၊ ဒိုင္ေတြက အမွတ္ေပး၊ အမွတ္အနဲဆံုးလူေတြ တစ္ဖဲြ႔ခ်င္း ၿပဳတ္သည္႔ အစီအစဥ္။ ဂ်ဴဂ်ဴကေတာ႔ အင္မတန္ၾကိဳက္သည္။ သူၾကိဳက္တာနဲ႔ သူ႔အေမၾကီးလဲ ဒီစီးရီးစ္နဲ႔ဆို ၂ခု -၃ခုေလာက္ ရွိၿပီထင္သည္ ၾကည္႕ဖူးတာ။ လူေတြ စိတ္၀င္စားေအာင္ အထဲမွာလဲ character အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသည္႔ အဖဲြ႕ေတြ ႏွင္႔ ဆိုေတာ႔ စီးရီစ္က အထိုက္အေလွ်ာက္ေတာ႔ နာမည္ၾကီးပါသည္။ ဘယ္ေလာက္ပင္နာမည္ၾကီးၾကီး တီတီဆြိကေတာ႔ မၾကိဳက္ေရးခ်မၾကိဳက္ပါ။ စိတ္လဲ မ၀င္စားပါ။

သူ႔အေဖေဘးမွာ ၀င္ထိုင္ ၾကည္႔ေနရင္း သူက ရွင္းၿပေနသည္။ ဒီေန႔ေတာ႔ လူသစ္ေတြ ပါသည္႔ အစီအစဥ္တဲ႔။ လူသစ္ေတြကို တစ္ဖဲြ႔ၿပီး တစ္ဖဲြ႔ ၿပေနသည္။ ခါတိုင္းေတြ႔ေနက် လူေတြမဟုတ္ ေတာ႔ ပိုလို႔ပင္ ပ်င္းစရာ ေကာင္းေသးသည္။ မ်က္ႏွာစိမ္းေတြမွန္းေတာ႕ သိသည္။ သူတို႕ ဘယ္ၿမိဳ႔ကလာသည္။ သူတို႔နာမည္ေတြ ႏွင္႔  တစ္ဖဲြ႔ၿပီး တစ္ဖဲြ႔ မိတ္္ဆက္ေပးေနသည္။ ဒီေန႔အစီအစဥ္မွာလည္း ထိုလူသစ္အဖဲြ႕ထဲက တစ္ဖဲြ႔က ခ်က္မည္တဲ႔။

ေဟာ လူသစ္ေတြ  ၿပေနရင္းနဲ႔ ၿဖတ္ဆို လူ၂ေယာက္ ေ တာ္ေတာ္ ရင္းရင္းနွီးနွီးၾကည္႔ဖူးသည္႔ ၂ေယာက္ပါ။ ... ငါ သူတို႔ေတြေတာ႔ အရင္ တံုးက ၾကည္႔ဖူးသားဟ။ ဆို ၀မ္းသာ အားရနဲ႔  လူေဟာင္းေတြ ၿပန္လာ ၿပီဆို ေၿပာေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔က

ဟဲ႔ အဲဒါ ဒိုင္ေတြဟဲ႔ ... ဒိုင္ေတြ ဆို ေၿပာၿပီး ၂ေယာက္သား ရီၾကတာ ။  အမွန္က လူေဟာင္းဆိုတာ အရင္ စီးရီးစ္မွာၾကည္႔ဖူးတဲ႔ ၿပိဳင္ပဲြ၀င္အေဟာင္းေတြမွတ္လို႕၊  ဒီတစ္ခါေတာ႔ ငါသိ ပဟဆို ေအာ္လိုက္တာ။ စီးရီးစ္တိုင္း ၃နွစ္ဆက္တိုက္ပါသည္႔ ဒိုင္ေတြ ၿဖစ္ေနေလသတည္း။

ကဲ အန္တီဆြိ တီဗီကို ဘယ္ေလာက္ စိတ္၀င္စားလဲ ဆိုတာ ... သေဘာေပါက္။ းo)














Monday, February 17, 2014

1st School Camping

ဒီေန႔ သမီးရဲ႔ ဘ၀မွာ ပထမဆံုး School Camping ထြက္တဲ႔ေန႔။ သမီးေလးဟာ သူ႔ရဲ႔ အေဖ အေမေတြ မပါပဲ သြားရမဲ႔ ညအိပ္ခရီးအတြက္ သိပ္ကို စိတ္လွဳပ္ရွားေနခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းကေန notice စာရြက္ထြက္ကတည္းက (တစ္ပတ္ေလာက္ၾကိဳၿပီး) camping အတြက္ ယူသြားရမဲ႔ ပစၥည္းေတြကုိ သူ႔ဟာသူ ၿပင္ဆင္ေနခဲ႔တယ္။ ခါတိုင္းေတာ႔ သူ႔အေမက အားလံုးၿပင္ဆင္ေပးေပမဲ႔ ဒီတစ္ခါေတာ႔ သူ႔ဟာသူ စီစဥ္လုပ္ကိုင္တတ္ေအာင္ သူ႕အေမက ဒီတိုင္းပဲ ၾကည္႔ေနလိုက္တယ္။


မနက္သြားခါနီးေတာ႕ မိုးကလဲ တစ္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ က်စၿပဳၿပီ၊ ရာသီဥတုကလဲ ေအးေနတာနဲ႔ သမီး၀တ္မဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အတိုကို ေဘာင္းဘီအရွည္နဲ႔ လဲ၀တ္ဖို႔ ေၿပာေပမဲ႔၊ ဆရာမက ေဘာင္းဘီအတိုပဲ ၀တ္ခိုင္းတာဆို ေခါင္းမာစြာနဲ႔ ၿငင္းဆိုခဲ႔တယ္။ အေႏြးထည္ေလးေတာ႔ သူ၀တ္ပါမယ္ေၿပာတယ္။ သူလဲ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိူင္တဲ႔ အရြယ္ေရာက္ၿပီမိွဳ႔ လြတ္လပ္ခြင္႔ ေပးထားပါတယ္။ ေဘာင္းဘီအရွည္ကို ေၿပာင္း၀တ္ဖို႔ သားအမိ၂ေယာက္ အေၿခတင္ အေတာ္ၾကာေၿပာေနၾကေပမဲ႔ အမိန္႔အာဏာလိုမ်ိဳး အတင္းအက်ပ္ေတာ႔ မေတာင္းဆိုခဲ႔ပါဘူး။

ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း မိန္းခေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေဘာင္းဘီအရွည္ေတြနဲ႔ ၿဖစ္ေနၾကၿပီး သူတစ္ေယာက္တည္း အတုိေလး ၿဖစ္ေနေတာ႔ သူ႔ဟာသူ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ေနာက္ကို အေမေၿပာတာ နားေထာင္မွာလားဆိုေတာ႔ ေခါင္းၿငိမ္႔ၿပတယ္။

ကားလာေတာ႔ ကားကလဲ ၾကည္႔ရတာ air-con နဲ႔ အေတာ္ေအးမဲ႔ ကားမ်ိဳး။ သမီးေတာ႔ တစ္လမ္းလံုး ေအးေနေတာ႔မွာပဲလို႔ စိတ္ပူမိတယ္။ အေမစကားနားမေထာင္တဲ႔ သမီးေလး သူ႔ဟာသူ လြတ္လပ္စြာ စဥ္းစားေတြးေခၚၿပီး အေတြ႔ အၾကံဳေတြကေန သင္ယူႏိူင္ပါေစလို႔။





Sunday, February 16, 2014

ေမြးေန႔ မွတ္စု (သို႔) မိတ္ကပ္မွတ္စု ...

တီတီဆြိသည္ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ flexible ၿဖစ္ေပမဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာေတာ႕အစဲြအလန္းၾကီးသည္ ေၿပာရမလား။ ဥပမာ အစားအေသာက္ဆို စကၤာပူေရာက္စက ၾကက္ဆီထမင္း။ စ စားေတာ႔ ဘာမွန္းမသိ။ ေနာက္ပိုင္းစားရင္းႏွင္႔ ၾကိဳက္လာေတာ႔ ဘယ္ေဟာ္ကာ၊ ဘယ္ food court သြားသြား ၾကက္ဆီထမင္းသာ မွာေတာ႔တာပဲ။ ေနာက္ပိုင္းက် အိမ္ကလူက ဒုတ္တၿပတ္ ဓားတစ္ၿပတ္ႏွင္႔ တၿခားစားစရာေတြ အတင္းေကြ်းမွပဲ စားတတ္လာသည္။ ဒါေတာင္ ၾကက္ဆီထမင္းၿပီး Mee pok ဆိုတာႏွင္႔ မိတ္ဆက္ေပးေတာ႔ ဒါၾကီးပဲ ဆက္တိုက္ စားေနရာ ေနာက္တစ္ခါ ဒုတ္တၿပတ္ ဓားတစ္ၿပတ္ေတြ ၿဖစ္ၾကၿပန္သည္။



ေမြးေန႔မွာ ဘုန္းဘုန္းကို မန္းေလး မုန္႔တီ ကပ္ပါတယ္။


ေနာက္ သူေန႔စဥ္ သံုးစဲြေနတဲ႔ မိတ္ကပ္၊ ႏွဳတ္ခမ္းနီ၊ ေရေမႊး အစရွိတာေတြလည္း အေၿပာင္းအလဲမရွိ။ အသစ္အဆန္း စမ္းသံုးၿခင္းမရွိ။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ ပစၥည္းေလး ေတြသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စဲြသံုးခဲ႔သည္။ ဒီဖက္ကြ်န္းၾကီးေၿပာင္းလာေတာ႔ သူ႔အေၾကာင္း သူသိလို႔ သံုးေနက် မိတ္ကပ္ဗူးေတြကို ၄-၅ဗူး ၀ယ္ခ်လာခဲ႔သည္။ ဟိုဖက္ေရာက္လွ်င္ ဘာမွန္းမသိ။ ၀ယ္လို႔မရလွ်င္ ဒုကၡေရာက္လွခ်ည္႔ေပါ႔။ ခု ၃ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ ကိုယ္၀ယ္လာတာေလးေတြလဲ တေၿဖးေၿဖးကုန္လုၿပီ။ အထူးသၿဖင္႔ Foundation ဟုေခၚသည္႔ မိတ္ကပ္ အစိုလိမ္းၿပီး အေပၚက အသာ ပုတ္ရသည္႔ ေပါင္ဒါၿဖစ္သည္။ ဟိုမွာတံုးက ေရွာ႔ပင္းစင္တာၾကီးတစ္ခုမွာ sale ခ်လို႔ ၀ယ္ရာမွအစ စမ္းသံုးၾကည္႕ရာ မထင္မွတ္ပဲ အလြန္ေကာင္းသည္႔ မိတ္ကပ္ၿဖစ္ေနေလသည္။ ၿပီးေတာ႔ မိတ္ကပ္တြင္ အသားအေရာင္အလိုက္ နံပတ္မ်ားရွိရာ သံုးသည္က အေရာင္က အနည္းငယ္ရင္႕ေသာ ညိဳသည္႔ သူ႔အသားႏွင္႔ လိုက္ဖက္ေသာ Medium 2 ဆိုေသာ နံပတ္ ၿဖစ္သည္။ တီတီဆြိသည္ ကမၻာေပၚတြင္ ထိုမိတ္ကပ္မွလဲြ၍ တၿခားမိတ္ကပ္မ်ား မရွိေတာ႔သည္႔အလား ထိုမိတ္ကပ္တစ္မ်ိဳးတည္းသာ စဲြသံုးခဲ႔ပါသည္။


 
 တစ္ရက္ေတာ႔ ၀ယ္လာသည္႔ မိတ္ကပ္ re-fill ဗူးေတြ ကုန္ေတာ႔ အင္တာနက္ထဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ရွာၾကည္႕႔ရာ ထိုမိတ္ကပ္သည္ ဆစ္ဒနီမေၿပာနွင္႔၊ တကမၻာလံုး ဘယ္ေနရာမွ ရွာမရ။ အေတာ္ထူးဆန္းလွေခ်တကား။ အားနာတတ္ေသာ တီတီဆြိသည္ စကၤာပူမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မိွဳလို ေပါေပ႔မယ္႔ မမွာရက္။ ဒါေလးနဲ႔ေတာ႔ ဒီေလာက္ဒုကၡမခံဆိုကာ အစားထိုး မိတ္ကပ္ဗူးေတြ ကို ဘရန္း ၃-၄မ်ိဴးေလာက္ လိုက္ရွာ၀ယ္ေလသည္။ ဒါေလး ေကာင္းႏိုးႏိုး၊ ဟိုဟာေလး အဆင္ေၿပႏိူးႏိူးႏွင္႔ စမ္းသံုးၾကည္႔ရာ စိတ္ၾကိဳက္ကေတာ႔ မေတြ႔လွေပ။ သုိ႔ေပမဲ ႔၀ယ္ၿပီးၿပီဆိုေတာ႔လဲ မလႊင္႔ပစ္ရက္ ။ ဒါေတြသာ သည္းခံသံုးရေလသည္။ ထိုထဲမွ မိတ္ကပ္တစ္ဗူးသည္ အေရာင္ကို ၿဖဴသည္႔ဖက္ေရြးမိရာ ထိုမိတ္ကပ္လိမ္းမိပါက မ်က္နွာတစ္ခုလံုး ေပါင္ဒါဗူးထဲပဲ ၿပဳတ္က်သလိုိလို၊ မ်က္နွာပဲ မိွဳတက္ေနသလိုလို ရီခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။ အနည္းငယ္ၾကိဳက္သည္ဆိုေသာ မိတ္ကပ္ဗူးသည္ texture အေနႏွင္႔ ေတာ႔ အလြန္ေကာင္းပါသည္။သုိ႔ေပသိ အေရာင္ အရင္႔ဆံုးကို ေရြးမိလိုက္ရာ သူက အညိဳတင္မက အနီေရာင္ပင္ ေရာစပ္ေနရာ ထိုမိတ္ကပ္လိမ္းလိုက္လွ်င္ မ်က္နွာသည္ ပါးနီလိမ္းစရာမလိုပဲ နီေန၏။ သို႔ေပမဲ႔ ႏွေၿမာေတာ႔ ကိုယ္႔စိတ္ကို ေၿဖကာ အဲသေလာက္ေတာ႔လဲ မဆိုးပါဘူးဆိုကာ ၾကိတ္မွိတ္လိမ္းေလသည္။

ဒီေန႔မနက္ ေမြးေန႔ဆိုေတာ႔ သြားေနက် ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ အာရံုဆြမ္း သြားကပ္ရန္ ေစာေစာထကာ လွတပတ ၿပင္ေတာ႔သည္။ ေမြးေန႔ရွင္ၾကီးဆိုေသာ အထူးအခြင္႔အေရးကိုသံုးကာ မိ္တ္ကပ္ကို ခါတိုင္းထက္ ထူထူလိမ္းသည္။  အက်ီအသစ္ဆံုးကို ၀တ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ဦးၿခိမ္႔ကို ေမြးေန႔အမွတ္တရဆိုကာ ဓာတ္ပံုရိုက္ခိုင္းရဦးမည္ မဟုတ္လား။ မနက္ ၄နာရီပဲ ရွိေသးရာ အၿပင္တြင္ အလင္းေရာင္ မထြက္ေသး။ ဆစ္ဒနီနံနက္ခင္း ငွက္ကေလးမ်ား၏  ေတးသံကို ပင္မၾကားရေသးရာ  သူကိုယ္တိုင္ ေတးညည္းကာ အလွၿပင္ေနေလသည္။

 
 အားလံုးၿပီးေတာ႔ မွန္ထဲ ေသခ်ာၾကည္႔လိုက္ရာ သူမ၏မ်က္ႏွာသည္ ထူထူလိမ္းထားသည္႔ မိတ္ကပ္ အနီေရာင္ေၾကာင္႔ အမွတ္တမဲ႔ လန္႔ပင္သြားေလသည္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး နီရဲလ်က္ရွိရာ ငန္းမန္းထေနသည္႔ လူမမာပမာၿဖစ္ေနေလရာ ရီစရာပင္ေကာင္းေနေသးသည္။ ၿပန္ၿပင္ဖို႔လည္း အခ်ိန္မရွိေတာ႔ၿပီ။ ဘုန္းဘုန္းဆြမ္းကပ္ဖို႔ အခ်ိဳပဲြတည္းဖို႔၊ သမီးႏိွဳးဖို႔၊ အိမ္ကလူကို ေဆာ္ၾသဖို႔ ၿပင္ရဆင္ရဦးမည္။ သို႔ႏွင္႔ ဒီအတိုင္း ငမ္းမန္းထသည္႔ အနီေရာင္ မ်က္နွာနွင္႔ပင္ ဘုန္းဘုန္းေက်ာင္းသို႔ သြားကာ ေမြးေန႔ နံနက္ အာရံုဆြမ္းကပ္ခဲ႔ပါသည္။ ဦးဇဥ္းက ဒကာမၾကီး ေနမေကာင္းဘူးလားဟု မေမးသည္မွာ ကံေကာင္း။ ။

Monday, January 20, 2014

Chinese Wok

ဟိုေန႔က ဆတ္ေဆာ႔ၿပီး Chinese wok တစ္လံုး၀ယ္လာတယ္။ တရုတ္ဆိုင္မွာ ၾကာဆံေၾကာ္တို႔ ထမင္းေၾကာ္တို႔ ေၾကာ္ရင္ သံဇြန္းၾကီးနဲ႔ တဂြက္ဂြက္ေခါက္ၿပီး မီးေတြေတာက္ေအာင္ ေၾကာ္တဲ႔ သံဒယ္အိုးေပါ႔ဗ်ာ။

အိမ္မွာလဲ စကၤာပူက အစာေတြ ငတ္တိုင္း၊ ဗမာၿပည္က ဟင္းေတြ ငတ္တိုင္း ေၾကာ္စား၊ ခ်က္စားေနက်ဆိုေတာ႔ တရုတ္ဆိုင္ေတြလို ဒယ္အိုးကပ္နံ႕ သင္းသင္းေလးနဲ႔ ၾကာဆံေၾကာ္တို႔၊ ထမင္းေၾကာ္တို႔ ေၾကာ္စားခ်င္တာ။ လက္တည္႔ စမ္းခ်င္တာ အဓိကေပါ႔။

ဒါနဲ႔ အဲလိုဒယ္အိုးေတြက စစခ်င္း ဆီ၀ၿပီးေၾကာ္လို႔ေကာင္းေအာင္ seasoning ဆိုတာလုပ္ရတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးေတာ႔ ဂူဂဲထဲရွာဖတ္ၿပီး သူတို႔ေၿပာသလို ဒယ္အိုး ဆပ္ၿပာရည္နဲ႔ေဆး၊ အ၀တ္နဲ႔သုတ္၊ ဆီသုတ္ၿပီး မီးၿပင္းၿပင္းနဲ႔ တည္ဆို လုပ္ေနတံုးရွိေသး ဦးၿခိမ္႔က ဒယ္အိုးနဲ႔ ပါလာတဲ႔ အညႊန္းကို ၿပပါေလေရာ။ အဲဒီက် ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူက ပိုလို႔ေတာင္ ရွဳပ္ေသး။ Repeat လုပ္ရတဲ႔ အဆင္႔ ပါ ထည္႔တြက္ရင္ အဆင္႔ က ၁၇ဆင္႔ေလာက္ၿဖစ္ေနၿပီ။ အေပၚက ဆားနဲ႔ လုပ္တဲ႔ အဆင္႔ေတြက ၿပန္လုပ္လို႔ မရေတာ႔ အဲဒါေတြ ေက်ာ္ၿပီး ဆီသုတ္ၿပီး ၁၀မိနစ္စီ မီးၿပင္းတိုက္တဲ႔ အဆင္႔ပဲ ဆက္လုပ္ရေတာ႔တယ္။

အိမ္ထဲ မီးခိုးေတြ ရိုက္မွာစိုးလို႔ အၿပင္က barbecue burner မွာ သြားၿပီး ဆီသုတ္လိုက္ ကင္လိုက္ ဒယ္အိုးအပူၾကီးက အမဲအမွဳန္ေတြ သုတ္လိုက္နဲ႔ ၃ခါေလာက္ဆိုေတာ႔ လူေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ေမာေနၿပီ။ ဟမ္မေလး ဒယ္အိုးေလး သံုးရပါမဲ႔ အေရး ဒီေလာက္ အပင္ပမ္းခံရလား ဆို ၿငီးတြားေနၾကၿပီ။

အားလံုး အဆင္႔ေတြၿပီးေတာ႔ လူက မေနႏိူင္ စမ္းသပ္ၾကည္႔ခ်င္တာနဲ႔ မနက္စာ ထမင္ေလး ထေၾကာ္တယ္။ ဆိုးေတာ႔ မဆိုးဘူးေပါ႔။ non sticker လိုပဲ မကပ္ဘူးေပါ႔။ ၿပီးေတာ႔ တရုတ္ေတြ ေၾကာ္တဲ႔ ဇြန္းၾကီး တဂြက္ဂြက္နဲ႔ မာန္ပါပါနဲ႔ ေၾကာ္ေနတာ။ ထမင္းေၾကာ္ေလး မႊစိေနွာက္ကို။ မဆိုးပါဘူး။ ပံုမွန္ေၾကာ္တာထက္ တရုတ္ဆိုင္ေၾကာ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္တူတယ္ဆို ေတြးၿပီးေက်နပ္ေနတာ။

ထမင္းေၾကာ္စားၿပီးသကာလ ... မည္သို႔မည္ပံု ေဆးေၾကာရမည္လဲဆိုတာ မသိလို႔ အညႊန္း ေၿပးဖတ္ကာမွ ေဒၚဆြိတီတစ္ေယာက္ ပံုလဲက်မတတ္ ၿဖစ္သြားရတယ္။

ဒယ္အိုးကို ဆပ္ၿပာရည္နဲ႔ အသာေဆးၿပီး အေပၚက လုပ္ခဲ႔ တဲ႔ (မီးကင္တဲ႕) အဆင္႔ ၃ဆင္႔ကို repeat ၿပန္လုပ္ၿပီးမွ သိမ္းပါတဲ႔ခင္ဗ်ား။
ဂစ္ ... ဂစ္ ...

Sunday, January 5, 2014

အေမ႔ ပီတိ




အရင္ကလိုၿဖင္႔ ဒီလိုပံုေလးေတြ တင္ရင္ အန္တီဆြိတစ္ေယာက္ ဟင္းခ်က္နည္းေတြ ေရးေတာ႔မွာလား။ ဟင္းပံုေတြတင္ၿပီး လူ႔တကာ႕လူ ႏွိပ္စက္ေတာ႔မွာလား ေတြးမိၾကမွာပါ။
ဒီေန႔တင္တဲ႔ ပံုေလးရဲ႔ အေၾကာင္းအရာကေတာ႔ အရင္ကနဲ႔မတူ တမူထူးၿခားပါတယ္။
ေၿပာရရင္ၿဖင္႔ ဒီေန႔ ဆစ္ဒနီက သူငယ္ခ်င္း အဖဲြ႔ေတြနဲ႔ ေစ်းေရာင္းပဲြအၿပီး` ၿမိဳ႔ထဲေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္။ မိသားစုအလိုက္ေတြေပါ႔။ ခေလးေတြ တၿပံဳၾကီးနဲ႔တေပ်ာ္ၾကီး သြားၾကတာ။ family day လက္မွတ္ေတြ၀ယ္ၿပီး ရထားစီးၾက၊ သေဘၤာစီးၾကနဲ႔ ဆစ္ဒနီ ေအာ္ပရာေဟာက္စ္ ဖက္လဲေရာက္တယ္။ Manly beach ကိုလဲ ေရာက္ခဲ႔တယ္။ ခေလးေတြလဲ ေပ်ာ္၊ လူၾကီးေတြလဲ ေပ်ာ္ေပါ႔ကြယ္။ ညေန၈နာရီေက်ာ္တဲ႔ အထိ တစ္၀ လည္ၿပီးတာေတာင္ ခေလးေတြေရာ၊ လူၾကီးေတြေရာ အိမ္မၿပန္ခ်င္ၾကပဲ ဆက္လည္ခ်င္ၾကေသးလို႔ မနဲလမ္းခဲြခဲ႔ရတယ္။

အိမ္ေရာက္ခါနီးေတာ႔ ည၉နာရီ ထိုးခါနီးေနၿပီ။ အိမ္မွာဘာမွခ်က္ထားတာ မရွိတာနဲ႔ စားရေအာင္ Charcoal Chicken နဲ႔ French Fried ၀င္၀ယ္ၾကတယ္။ ဂ်ဴဂ်ဴေလးက ပထမေတာ႔ မဆာဘူးဆိုၿပီး ၾကက္ကင္နံ႔ရေတာ႕ သူလဲ ဆာပါသတဲ႔ ဆို အိမ္ေရာက္ေတာ႔ သားအမိသားအဖေတြ ဆာဆာနဲ႔ ညစာစားၾကတာေပါ႔။

ညစာစားၿပီးေတာ႔ မနက္ၿဖန္ ဦးၿခိမ္႔အလုပ္အတြက္ ထမင္းခ်ိဳင္႔ထုပ္ဖို႔ရာ သတိရတယ္။ က်န္တဲ႔ ၾကက္သားကင္ ထုပ္ေပးလိုက္ရင္လဲ ဘာနဲ႔ ဘယ္လိုစားမလဲ ဆို စဥ္းစားေနတံုး ဦးၿခိမ္႔က ည၉နာရီေက်ာ္မွ ခ်က္မေနပါနဲ႔။ ရွိတာသာ ထည္႔ေပးလိုက္ပါတဲ႔။ မဟုတ္ရင္လဲ သူဘာဂါ၀ယ္စားမယ္လဲ ဆိုလာတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ခ်က္ရမွ ေက်နပ္တဲ႔ အန္တီဆြိက ေန႔လည္က ထုတ္ထားတဲ႔ ၀က္သားေလးနဲ႔ ၾကက္သြန္ဖူးနဲ႔ တရုတ္လိုေလး ေၾကာ္ထည္႔ေပးမယ္ဆိုေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔က အင္းမလုပ္ ... အဲမလုပ္။ တစ္ေနကုန္ပင္ပမ္းၿပီး ၿပန္လာေတာ႔ မခ်က္ေစခ်င္ေတာ႔ဘူး။

ဒါေပမဲ႔ စိတ္ၿမန္တဲ႔ အန္တီဆြိက ခ်က္ခ်င္း ထ ၀က္သားေတြ လွီး၊ ၾကက္သြန္ဖူးေတြလွီးၿပီး ခ်က္ပါေလေရာ။ ဂ်ဴဂ်ဴေလးကေတာ႔ စားေနတာ မၿပီးေသး။ သူ႔အေဖကေတာ႔ အခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီ။ ခ်က္ေနတံုး သမီးကို အေမဟင္းခ်က္ေနတယ္။ သမီးေလး စားၿပီးရင္ အဲဒီစားပဲြေပၚက ဟာေလးေတြ ေမေမ႔ကို ကူရွင္းေပးေနာ္ဆို ... ဂ်ဴဂ်ဴ သိတယ္ လုပ္ေပးမယ္ ေမေမတဲ႔။

ခ်က္ရင္း ေၿပာရင္း ဂ်ဴဂ်ဴေလးလဲ စားလို႔ၿပီးေတာ႔ သူ႔ဟာသူ ပန္းကန္ေတြ ဇြန္းေတြ ေရနဲ႔က်င္း၊ ပန္းကန္ေဆး စက္ထဲထည္႔၊ coke ေသာက္ထားတဲ႔ ဖန္ခြက္ေတြလဲ ပန္ကန္ေဆးစက္ထဲထည္႔တဲ႔ အၿပင္ စားပဲြေပၚက်န္ရစ္တဲ႔ ၾကက္သားကိုပါ ေမေမ Cling Wrap နဲ႔ ထုပ္လိုက္မယ္ေနာ္ဆို သူ႔ဟာသူ ယူၿပီး သူ႔ဟာသူလုပ္ေနတာ၊ စားပဲြကိုပါ အ၀တ္နဲ႔ သုပ္ၿပီး သန္႔ရွင္းထားေသးတယ္။

တစ္ေနကုန္ေလွ်ာက္လည္ထားလို႔ ပင္ပမ္းေနတဲ႕ အန္တီဆြိတစ္ေယာက္ စားပဲြေပၚက cling wrap နဲ႔ အက်အန ထုပ္ထားတဲ႔ ၾကက္ကင္အက်န္ေတြကိုၾကည္႔ရင္း
ေၾသာ္ ...သမီးေလးေမြးထားတာ အားကိုးရပါလားဆို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေက်နပ္ ပီတိေတြၿဖစ္ေနမိတယ္။


ဂ်ဴဂ်ဴေလး ၁၀ႏွစ္ၿပည္႔ ေမြးေန႔ပံုရိပ္ေတြပါ။ ဒီဇင္ဘာ ၁၇ ရက္ေန႔က သမီးေလး ၁၀ႏွစ္ ၿပည္႔ခဲ႔ပါၿပီ။



Thursday, October 24, 2013

မ်က္ရည္ငွက္မ်ား နားေစသတည္း ...

မ်က္ရည္လြယ္ေသာ... သူေလးနဲ႕ အတူ...။ မ်က္ရည္လြယ္ေသာ .. ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေပါ့ေလ... ေလာကေထာင့္က်ဥ္းတစ္ေနရာမွာ ဆုံတယ္... ၾကည့္ေနရင္း... ၾကည့္ေနရင္း..........။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


လျပည့္ေန႕ညၾကီးမွာ သီခ်င္းေတြဆိုရင္.. ေၾကာင္သြားျပီနဲ႕ တူပါတယ္လို႕ ထင္ခ်င္ထင္မွာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီသီခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕လို႕ အသက္၄၀-၅၀ တန္းေတြေတာ့ သိၾကပါတယ္။ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ ပထမဦးဆုံးျဖစ္တဲ့ "မ်က္ရည္ငွက္မ်ား နားေစသတည္း" ဆိုတဲ့ စီးရီးေခါင္းစဥ္ သီခ်င္းပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို နားေထာင္ေကာင္းတဲ့ စီးရီးေခြေပါ့။

ထားလိုက္ပါ... ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္ဟိန္း သီခ်င္းအေၾကာင္း မေျပာခ်င္ဘူး။ မ်က္ရည္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္က ဆိုရင္ အခုလို သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕ေတြဆိုရင္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကားေတြ မၾကည့္ခင့္ ညေနခင္းမွာ အေဖနဲ႕ အေမကို ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ လက္ဆယ္ျဖာ ထိပ္၀ယ္မိုးျပီး ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံ ျဖင့္ ျပစ္မွားသည္မ်ား ခြင့္လြတ္ဖို႕ ရွိခိုး ကန္ေတာ့ ေတာင္းပန္ၾကတာေပါ့။ 

 အဲဒီမွာ အေမကေတာ့ "ငါ့သားမ်ားနဲ႕ သမီးမ်ား အျပစ္ရွိခဲ့လ်င့္လည္း အေမက ခြင့္လြတ္ျပီးသားပါကြယ္.... အခုလို ကန္ေတာ့ရတဲ့ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ အသက္ရွည္ျခင္း အဆင္းလွျခင္း ဥာဏ္ပညာၾကီးျခင္းတို႕နဲ႕ ျပီးျပည့္စုံၾကပါေစကြယ္" ဆိုတာနဲ႕ အေမရဲ႕ ဆုေပးျခင္း အခမ္းအနားကေတာ့ အဲဒီမွာ ျပီးဆုံးသြားပါတယ္။

 ဒါေပမဲ့ အေဖကေတာ့ လတ္တေလာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုေပၚမွာ မူတည္ျပီးေတာ့ ဘုရားေဟာ သုတၱန္ တစ္ခုခုထဲက ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကို စတင္ျပီးေတာ့ ေဟာၾကားပါေတာ့မယ္။ ေအးေလ... သူက ဘုန္ၾကီးလူထြက္ပီပီ တရားေဟာျပီးမွ ဆုေပးတတ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။.. အဲဒီေနာက္ အေဖက သားေတြ သမီးေတြကို ဆု စတင္ေပးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလို ဆုေပးျခင္း စတင္တာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ အေဖက အသံေတြ ယိုင္ျပီး ေခ်ာင္းေတြ တဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးပါေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ အေဖက ကြမ္းစားတဲ့ ထုံးစံရွိတာမိုလို႕ ကြမ္းသီးတယ္ထင္လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေရတစ္ခြက္ အေျပးခတ္လို႕ အေဖရဲ႕ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါေလး ယူေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ကြမ္းျဖတ္ျပီးလို႕ ကန္ေတာ့တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း အေဖမွာေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးတာက ေပ်ာက္မသြားပဲ ဆက္လက္ရွိေနျမဲပါပဲ။ အဲဒီလို က်ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္မိတာကေတာ့ အေဖမ်က္ဝန္းမွာ ဘယ္ကေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ အရည္ေတြ ေရာက္ေနျပီ ... အေဖ..။

ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက အေဖတူသားဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ မတူခဲ့ဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္မွတ္ယူထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃-၄ ႏွစ္အတြင္းက ေလာကၾကီးကို စကၠန္႕အနည္းငယ္ေလာက္ အဆက္ျပတ္သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒီႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ႏွလုံးအထူးကုေတြနဲ႕ စစ္ေဆးၾကည့္ေပမဲ့လည္း ႏွလုံးေရာဂါရယ္လို႕ ထင္ရွားတဲ့ ေရာဂါေဗဒ ေသေသခ်ာခ်ာ မရွိပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အရင္လို႕ အျမင့္ေတြကေန ေအာက္ကို ငုံၾကည့္ဖို႕ ေတာ္ေတ္ာေလး ေၾကာက္လာမိတယ္။ အရင္ကနဲ႕ေတာ့ မတူေတာ့တာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ။

ဒီႏွစ္ဆန္းေလာက္မွာ ဘ၀ရဲ႕ အထုအႏွက္ အရိုက္အပုတ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလးခံလာရျပီးတဲ့ေနာက္ အရယ္အျပဳံးေတြ အရင္ကလို ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ခ်စ္ဇနီးတစ္ေယာက္ တစ္ရက္မွာ ေစ်းသြားဝယ္ရင္းနဲ႕ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ပစၥည္းေတြကို ေစ်းခ်လို႕ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို အားရဝမ္းသာနဲ႕ ဖုန္းလွမ္းဆက္ျပီး ေျပာတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကီး သူရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ဆီကို အလိုလို ကူးစက္လာတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေလ.. ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဝမ္းသာသြားမိတယ္။ သူရဲ႕ အေပ်ာ္သံေတြနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ေလ... ကၽြန္ေတာ္မ်က္လုံးေထာင့္စြန္းမွာ အရည္ေလးေတြ အလိုလို ေရာက္လာျပန္တယ္။


လြန္ခဲ့တဲ့ လက ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ အရည္အခ်င္းစစ္ၾကည့္တဲ့ စာေမးပြဲမွာ သမီးက သခ်ၤာနဲ႕ သိပၸံဘာသာရပ္ေတြမွာ အျမင္႔ဆုံး ဂုဏ္ထူးဆု၊ အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးရတယ္လို႕ ေက်ာင္းကျပန္လာတဲ့ သမီးက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ျပီး ေဖေဖေရ.. ဂ်ဴဂ်ဴ ဒီလို ဒီလို ျဖစ္တယ္လဲ ဆိုေရာ.. ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေတာ္ေတာ္ဝမ္းသာလိုက္တာ... သမီးဆီက ဖုန္းခ်ျပိးတဲ့ ေနာက္ ကားေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္း ဒါမွ ငါ့သမီးကြ ဆုိျပီး တစ္ေယာက္တည္း ေအာ္ဟစ္ ဂုဏ္ယူမိရင္းကေန ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က မိဘဆရာ အသင္း ႏွစ္ပတ္လည္ ဆုေတြ တက္ယူတဲ့ အခါမွာလည္း အျမဲအားေပးတတ္တဲ့ အေဖ တစ္ေယာက္ ငါ့လိုမ်ား ျဖစ္မွာပဲေလ..လို႕ ရုတ္တရက္ သတိေတြရရင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ စို႔ တက္လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေခ်ာင္းေတြလဲ တဟြတ္ဟြတ္ဆိုး.. အသံေတြလဲ တုန္လိုက္လာတာ.. ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖ နဲ႕ အေမကို ကန္ေတာ့ျပီးတိုင္း အေဖ ဆုေပးရင္ ျဖစ္တတ္တဲ့ အတိုင္းပါလားေနာ္.....။

xxxxxxxxxxxxxx
ၾကည့္ေနရင္း ၾကည့္ေနရင္း.. ဘာေၾကာင့္ အားငယ္သလဲ ေျပာစမ္းပါ.. မငိုရဘူး... မင္း ငိုရင္ ငိုခ်င္တယ္...။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အားငယ္လို႕ ငိုမိတာ မဟုတ္သလို ... အေဖလဲ အားငယ္လို႕ ငိုမိတာ ဘယ္ဟုတ္ပါမလဲ....။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္တူတာကေတာ့ ...........။

ေမာင္ျခိမ့္

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္က ကြယ္လြန္သြားရွာျပီျဖစ္တဲ့ အေဖ နဲ႕အေမကို သတိရျခင္းမ်ားစြာျဖင့္.........


(ဦးၿခိမ္႔ facebook မွာ ေရးထားတဲ႔ ပို႔စ္ေလးပါ)


ဒီေန႔ မနက္ပဲ သမီးေလး OC class ၀င္ခြင္႔ offer ရေၾကာင္း သိခဲ႔ရတယ္။  facebook မွာ စေတးတပ္စ္ တင္ရင္း ....


အန္တီဆြိလဲ ဦးၿခိမ္႔လိုပဲ  ...


မ်က္ရည္ငွက္မ်ား နားေစသတည္း  ...

Friday, October 4, 2013

အဘြားရဲ ႔ ခ်ိတ္ထမီ ...





ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူးရာသီမယ္ အကၤ်ီအထူေတြသိမ္းရင္းနဲ႔  ဘီရိုေထာင္႔က ကပ္ပံုးေလးတစ္ပံုးေတြ႔ေတာ႔ ဖြင္႔အၾကည္႔ ကြ်န္မရဲ႔ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလး ထြက္လာတယ္။   အၿပာေရာင္ေနာက္ခံပိုးစမွာ ေရာင္စံုခ်ိတ္အေကြ႔အေကာက္ေတြနဲ႔ လွေတာ႔ လွသားလို႕ထင္မိရဲ႔။ ကြ်န္မ ဘဲြ႔ယူတုန္းက ၀တ္ခဲ႔တဲ႔  တစ္ထည္တည္းေသာ ပိုးလြန္းခ်ိတ္ကေလးေပါ႔။ 

ဒါေလးေတြ႕ေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ ငယ္ငယ္က အဘြားရဲ႔  ခ်ိတ္ထမီေလးကို သြားသတိရတယ္။ အဘြားရဲ႔ ခ်ိတ္ထမီကေလးကေတာ႔ ပန္းေရာင္ ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔နဲ႔အရင္႔ ၂ေရာင္တဲြ ေဖာက္ထားတဲ႔ ပိုးခ်ိတ္ကေလးေပါ႔။ အေရာင္စပ္ထားပံု၊ ပန္းေလးေတြ၊ ခ်ိတ္ကေလးေတြ ေဖာက္ထားပံုက အေတာ္ေလးကို လွတယ္ေၿပာရမယ္။ အဘြားမွာ အဲလို ပဲြသြားလမ္းလာ ခ်ိတ္ထမီလွလွေတြ သံုး-ေလးထည္ ရွိေပမဲ႔ အဲဒါေလးကေတာ႔ အလွဆံုး။ ခေလးမ်က္စိထဲ အ၀င္ဆံုး။ ငယ္ငယ္က ဒါမ်ိဳး လွတပတ မၿမင္ဖူးေလေတာ႔ အဘြားရဲ႔ ခ်ိတ္ထမီေလးေတြ႔ရင္ လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ ၿဖစ္မိတာခ်ည္းပါပဲ။ 

အပ်ိဳအရြယ္ေလးေရာက္လာေတာ႔ ပဲြသြားလမ္းလာရွိတယ္ဆို အဘြားခ်ိတ္လံုခ်ည္ မ်က္ေစာင္းတထုိးထိုးနဲ႔ေပါ႔။ အေမတို႔ကလဲ လွတပတ ၀ယ္ေပးႏိူင္တာမွ မဟုတ္တာကိုး။ အဲလိုဆို  တစ္ခါတစ္ေလ ထုတ္၀တ္ခြင္႔ေပးေပမဲ႔ အပိုင္ေတာ႔မေပးဘူးရယ္ဗ်။ အဲလိုေတာင္းတိုင္း အဘြားက ဘာေၿပာေလ႔ရွိလဲဆို " ဟဲ႔ ငါေသရင္ လႊမ္းဖို႕ ဒါေလးေတာ႔ ခ်န္ထားပါေအ ... " ဆို ေၿပာေလ႔ရွိတယ္။ ဟိုးငယ္ငယ္ခေလးဘ၀ကေတာ႔ "ငါေသရင္လႊမ္းဖို႔ .. " ဆိုတဲ႔ စကား ၾကားဖူးလြန္းလို႔ ရိုးေနေပမဲ႔ အဓိပါယ္ရယ္ ေသခ်ာ သိလွတယ္ မဟုတ္။ ဒီလိုပဲ အဘြားေၿပာတဲ႔ စကားေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ႔တာ အဓိပါယ္မသိတာေတြ အမ်ားသားလား။

ခု ၾကီးမွ ဒါကို ေသခ်ာၿပန္စဥ္းစားၾကည္႔ေတာ႔ အဘြားေၿပာခ်င္တာက သူ႔မွာ ေသရင္ အေပၚကေနလႊားဖို႔ သူ႔ရဲ႔ အဖိုးအတန္ဆံုး အလွဆံုးလို႔ထင္တဲ႔ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးကို သိမ္းထားခ်င္တာ။ သူေသရင္ဒါေလး လွတပတ ၀တ္ၿပီးမွ ေသခ်င္တာ၊ ေသတာေတာင္ လွခ်င္ေနေသးတာ။ ေအာ္ လူေတြက ေသရင္လဲ ေနာက္ဘ၀မကူးခင္ ၀တ္ေကာင္းစားလွေလးေတြနဲ႔ လွလွပပ  ၊ အသုဘ လာရွဳသူေတြေရွ႕မွာ လွလွပပ ၿဖစ္ခ်င္ၾကတာပါကလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

ကြ်န္မမယ္ ကံေကာင္းသည္လား ကံဆိုးသည္လား မဆိုသာ။ လူမွဳေရးပဲ ေခါင္းပါးခဲ႕သည္လား ၿပန္စဥ္းစားေနရတယ္။ ခုအသက္အရြယ္အထိ အသုဘ တို႔ ၊ သုသာန္တို႔ ပို႔ဖူးတယ္မရွိ။ အမ်ိဳးထဲကၿဖစ္ၿဖစ္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ နီးနီးစပ္စပ္ ကြယ္လြန္ဖူးသူမရွိလို႔လား။ ဒီလိုလဲမဟုတ္။ ရွိေနရင္လဲ ကိုယ္နဲ႔ အေ၀းၾကီးမွာ ၿဖစ္ေနေတာ႔ မသြားၿဖစ္တာမ်ိဳး ၿဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႔။ အဲလိုဆိုေတာ႔ ကြ်န္မမွာ အဲလို ေတြ မၿမင္ဖူးေတာ႔ ေသတဲ႔သူေတြက လွတပတ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႔ လား။ အၿပင္မွာ ကြ်န္မ မသိဖူး မၿမင္္ဖူးဘူး ၿဖစ္ေနတာ။
 
 အဲဒီ ငါေသရင္ လႊမ္းဖို႕ဆိုတဲ႔ အဘြားလဲ အခုအသက္ၾကီးကာမွ သူ႔ရပ္သူ႔ရြာၿပန္ေခါင္းခ်မယ္ဆိုၿပီး အေမတို႔နဲ႔ တစ္သက္လံုးအတူေနရာကေန သူ႔ရြာသူ ၿပန္သြားတာ ဦးေလးနဲ႔ ညီမ၀မ္းကဲြ ေၿမးမေတြက  ေစာင္႔ေရွာက္ေနရတယ္။ အဘြားအသက္က ၉၀ ေက်ာ္ၿပီ။ အဘြားရဲ႔ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးကေရာ အဘြားေလာက္ သက္ဆိုးရွည္ပါ႔မလား ။ ပိုးေတြေပါက္ ေဆြးေၿမ႕ေနေလာက္ၿပီေပါ႔။ အေကာင္းပကတိရွိေနေသးရင္ေတာင္ အဲဒါေလးေရာ အဘြားယူသြားဖုိ႔ သတိရပါရဲ႔လား။ အသက္ၾကီးေတာ႔ သတိေတြလဲ ေမ႔ေလ်ာ႔ ခဲ႔ၿပီ မဟုတ္လား။   

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ႔ေနာ္ .. ..။ ကြ်န္မေသရင္ေရာ အဲလိုလွပခ်င္ေနေသးလား။ ခုခ်ိန္ထိေတာ႔ စဥ္းစားလို႔ မရေသးဘူး။ မနက္က ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးကိုင္ၿပီး စဥ္းစားၿပီး ၿပံဳးေနမိတယ္။ အဘြားေၿပာသလိုေၿပာရရင္ၿဖင္႔ ကြ်န္မမွာလဲ ေသရင္ လႊားဖို႔ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလး တစ္ထည္ေတာ႔ အဆင္သင္႔ရွိေနၿပီမဟုတ္လား။   ဂ်ဴဂ်ဴ လာေတာင္းရင္ေတာ႔ "အေမေသရင္လႊားဖို႔ ဒါေလးေတာ႔ မယူပါနဲ႔ေအ... " ဆို အဘြားေလသံ ငွါးေၿပာရဦးေတာ႔မလို။  ။