စြယ္ေတာ္ေၿမမွ ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား ...

မေကမွ ဘ၀တူ ေက်ာင္းလြမ္းသူ အခ်င္းခ်င္း တက္ဂ္လာတဲ႔ ပို႔စ္ေလးၿဖစ္ပါတယ္။ ပံုေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ႔ထဲက စိတ္၀င္စားစရာ ပံုအခ်ိဳ႕ကို ေရြးထုတ္ၿပီး မွတ္မိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ႔ကို ပဲ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။

မဆြိတီ ေက်ာင္းသြားရ၊လာရတာ ကားရွားတာ တစ္ေၾကာင္း၊ ေမွာ္ဘီကားခေတြ ေစ်းၾကီးလာတာ တစ္ေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ အေဆာင္မွာေၿပာင္း ေနခဲ႔တယ္။ 4th yr ႏွစ္ သဇင္မွာ ခဏပဲေနလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး၂ႏွစ္ကို ဂ်ီေဟာမွာ ေနခဲ႔တယ္။ တစ္ခန္းမွာ လူ၄ေယာက္ေနရတယ္။ အရင္ပို႔စ္မွာ ေရးခဲ႔တဲ႔ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ေနာက္သူနဲ႔ တဲြေနမဲ႔ သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ရယ္ေပါ႔။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ဒီေကာင္ေတြနဲ႔လဲ အရမ္းခင္သြားၿပီး ေၿပာမနာ၊ ဆိုမနာ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ ၿဖစ္သြားပါတယ္။

မဆြိတီ အေဆာင္ေနခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေၿပာရရင္ ေဘးခန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္းလဲ မပါ မၿဖစ္ပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ေဘးခန္းက အင္မတန္ ေသာင္းက်န္း၊ ဗရုတ္က်တဲ႔ ၃ေယာက္နဲ႔ မဆြိတီတို႔ အခန္းက ၄ေယာက္ ေပါင္းၿပီး တစ္ခန္းနဲ႔ တစ္ခန္း စၾက ေနာက္ၾက၊ ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကတာေတြဟာ ေနာက္ပိုင္း အေဆာင္မွဴးသိၿပီး ေခၚအဆူခံရတဲ႔ အထိ ဂ်ီေဟာမွာ ေၿပာစမွတ္ၿဖစ္ခဲ႔လို႔ပါပဲ။ ဒီအေၾကာင္းေတြ ေနာက္မွပဲ ေရးပါေတာ႔မယ္။

ေအာက္က ပံုကေတာ႔ အခန္း၂ခန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ အေဆာင္ dinner ညမွာ အမွတ္တရ ရိုက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ပံုပါ။ မဆြိတီရဲ႔ ခ်စ္သူနယ္ခ်င္းၾကီးကေတာ႔ dinner မတက္လို႔ သူ႔ပံုေတာ႔ မပါပါဘူး။ အဲဒီ dinner ကို ေယာက္်ားေလးေဆာင္ A,B,C,D,E,F နဲ႔ ေမာင္ႏွမေဆာင္မိွဳ႕ " ၾကိဳ႕ကုန္းေဆာင္မ်ား Dinner " ဆိုၿပီး တဲြလုပ္ေတာ႔ ဂ်ီေဟာသူမ်ားဟာ ေယာက္်ားေလးေဆာင္ေတြကို သြားတက္ရတာပါ။ ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာပဲဆိုေတာ႔ ၅မိနစ္ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ အင္းစိန္လမ္းမကေန ေက်ာင္း၀န္းထဲ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ရင္ ၿမင္ေနရတဲ႔ အေဆာင္ေတြပါ။

အဲဒီမွာ အေဆာင္သူေတြ အေၾကာင္းၾကံဳလို႔ ေၿပာရရင္ အဲဒီဒင္နာကို အေဆာင္သူေတြက လွတပတ ၀တ္စားဆင္ယဥ္ၿပီးမွ သြားတက္ၾကတာ။ ပထမေတာ႔ ကိုယ္လဲ အေဆာင္ေရာက္စဆိုေတာ႔ ဘယ္သိမလဲ။ ဒင္နာအတြက္ သူတို႔ေတြ အၿပတ္ၿပင္ဆင္ေနၾကေတာ႔ ကိုယ္လဲ ဘာ၀တ္ရမွန္းမသိ။ ေစ်းၾကီးတဲ႔ ရယ္ဒီမိတ္ အသစ္ေတြလည္း မ၀ယ္ႏိူင္နဲ႔ ၿဖစ္ေနတံုး တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီအခ်ိန္ အစ္ကို မေလးရွားက ပို႔တဲ႔ ပိ္တ္စေလး ဆိုင္အပ္ၿပီး အသစ္တစ္ထည္ ခ်ဳပ္လိုက္ရပါေရာလား။ အဲဒီတံုးကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္လွတယ္ထင္တာ။ ခုေတာ႔ ေတာေဂၚဒီဇိုင္းေပါ႔ဂ်ာ။

အဲဒီမွာဗ်ာ။ ဟိုေကာင္ေတြက အက်ႍေတြတင္သာမက ဖိနပ္ေတြပါ ေလဒီရွဴးေတြ၊ဘာေတြ စီးၿပီး ရိွဳးထုတ္ၾကတာကလား။ အဲဒီေခတ္က ေလဒီရွဴးဆိုတာ ေတာ္ရံုလူ စီးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ သိပ္လဲ ေပၚၿပဴလာ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ အဲဒါ စီးေနက်မဟုတ္ေတာ႔ အၿပန္က် ဖိနပ္ေတြ ေပါက္ၿပီး အဲဒီေကာင္ေတြ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ေထာ႔က်ိဳးေတြနဲ႔ တအားအား၊ တအီးအီး ေအာ္ ေလွ်ာက္ေနၾကတာ ။ ေနာက္ေတာ႔ မခံႏိူင္လို႔ ဖိနပ္ေတြ ခြ်တ္ၿပီးေလွ်ာရေတာ႔တာ။ အလာတံုးေတာ႔ ရိွဳးစမိုးအၿပည္႔နဲ႔ ေကာင္ေတြ အၿပန္က် ဖိနပ္မပါတာၾကည္႔ၿပီး မဆြိတီတုိ႔က ၀ိုင္းဟားၾကတာ တလမ္းလံုး ရယ္ေနရတယ္။


ဒီပံုကလဲ ဒင္နာညကပဲ။ ဒင္နာကၿပန္လာလာခ်င္း ဟိုဘက္ခန္းက ဗရုတ္ေကာင္ေတြက လာေၿပာတယ္။ သူတို႔ အခန္းမွာ ဘူးသီးၾကီးတစ္လံုး ေရာက္ေနတယ္တဲ႔။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ဗ်ာ။ ဘူးသီးနဲ႔ အေဆာင္ ဘာဆိုင္တံုး။ အေဆာင္မွာ ဟင္းလဲ ခ်က္စားလို႔ရတာမဟုတ္။ ဗရုတ္က်ခ်င္လို႔ကို သက္သက္ သယ္လာတာ။ အဲဒီအခန္းက ေမငယ္ဆိုတဲ႔ေကာင္က သူ႔ေယာက္္ဖၾကီးက လက္ေဆာင္ေပးလို႔ ယူလာတယ္ဆိုလားပဲ။ ေပးစရာရွားလို႔ ဘူးသီးတဲ႔ဗ်ာ။ ဒီဘက္ခန္းကေကာင္ေတြကလဲ ဗရုတ္က က်ခ်င္ေတာ႔ ဘူးသီးၾကီးနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကမယ္ဆို အမွတ္တရ ရိုက္ထားၾကတာ။ (ေဘာင္းဘီေတြကေတာ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္မွာမိွဳ႕ ရိွဳးထုတ္ၿပီး ၀တ္ထားၾကတာပါဗ်ာ။ ပံုမွန္ အေဆာင္မွာ လံုၿခည္ပဲ၀တ္ၾကပါတယ္။)


ဒါကေတာ႔ ဒင္နာမွာ Decoration လုပ္တဲ႔ပံုေတြနဲ႔ ရိုက္ထားတာပါ။ ကာတြန္းဆဲြတဲ႔သူက အဖဲြ႔ထဲက တစ္ေယာက္နဲ႔ သက္ဆိုင္သူမိွဳ႕ ပဲြအၿပီးမွာ ၿဖဳတ္ၿပီး ေပးလိုက္တာပါ။


ဒါကေတာ႔ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လက္တဲြကာ ေၿပးလႊား ေပ်ာ္ပါးခဲ႔စဥ္က။ ဖီးဆစ္ ဒီပတ္မန္႔နားမွာ ထင္တာပါပဲ။


ဒါကေတာ႔ အင္းယားလိပ္နားက စက္မွဳ (၁) မွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ field ဆင္းေတာ႔ သင္တန္းၿပီးခါနီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အမွတ္တရ ရိုက္ထားတဲ႔ ပံုၿဖစ္ပါတယ္။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ေန႔လည္စာစားရင္း အမွတ္တရ ရိုက္ထားတာပါ။ ဒီထဲက ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ႔ စကၤာပူမွာ ရွိေနပါတယ္။ ရုပ္ေၿပာင္ေနတဲ႔ ပံုေတြ အမွတ္တရပါ။ ခြင္႔ေတာင္းဖို႕ကလဲ တစ္ေယာက္နဲ႔မွ အဆက္အသြယ္ မရွိေတာ႔လို႔ ဒီတိုင္းပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ ပံုေတြ မေက်နပ္လို႔ ကန္႔ကြက္တဲ႔သူရွိရင္ တစ္ပတ္အတြင္း လာကန္႔ကြက္ႏိူင္ပါတယ္။ ပန္းကေလးမ်ားနဲ႔ ဖံုးေပးပါမယ္ခင္ည။


ဒါကေတာ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ၾကံခင္း၊ ထံုးဖိုဖက္ ေလ႕လာေရး ခရီးထြက္ခဲ႔တံုးက အမွတ္တရ ရိုက္ခဲ႔တဲ႔ပံုပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စုရိုက္တဲ႔ ပံုေတြေတာ႔ ပါမလာပါဘူးခင္ည။ အဲဒီတံုးက ကား ၄-၅ စီးနဲ႔ ကိုယ္တို႕ စက္မွဳေတြခ်ည္းပဲ ထြက္ခဲ႔ၾကတာ။ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ဟိုးေတာထဲက စက္အၾကီးၾကီးေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ကား ထုတ္တဲ႕ စက္ရံုေတြၾကည္႔ၿပီး ပါးစပ္အေဟာင္းသားၿဖစ္ခဲ႔ရတာ မွတ္မိတယ္။ BE ဆင္း စက္ရံု၀န္ထမ္းေတြရဲ႔ ဘ၀ကိုလဲ အံ႔ၿသခဲ႔ရပါတယ္။ အဲဒီညက မီးပံုပဲြမွာ ကိုယ္တို႔အတန္းထဲက နာမည္ၾကီး ေတာ္ဟန္၀င္းရဲ႔ ၿမန္မာအက အလြန္နာမည္ၾကီးခဲ႔ေၾကာင္း မသက္ေ၀မွ တစ္ခါေရးဖူးပါတယ္။ အဲဒီပို႔စ္ေၾကာင္႔လဲ သူ႕ကို မသက္ေ၀ၿဖစ္ေၾကာင္း ရိပ္မိခဲ႔တာပါ။


ဒါကေတာ႔ ပု၀ါ၂စ အသာခ် ဆရာမဘ၀ မွာ ရိုက္ထားတဲ႔ ပံုပါ။ အေတာ္ရင္႔ က်က္သြားတယ္ေနာ္ ... ((ဟမ္))


ေနာက္ဆံုးပံု၂ပံုကိုေတာ႔ ဦးေမာင္ၿခိမ္႔ပံုေတြနဲ အဆံုးသတ္ပါမယ္ခင္ညာ။ ဒါကေတာ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ME တန္းေတြ ဆရာကန္ေတာ႔ပဲြ ဲၿဖစ္ပါတယ္။ ၾကံဴလို႔ေၿပာရရင္ ဦးေမာင္ၿခိမ္႔က မဆြိတီထက္ ၂ႏွစ္ စီနီယာက်ပါတယ္။


Mechanical က သူတို႔ EC ေတြ စုရိုက္ထားတဲ႔ ပံုၿဖစ္ပါတယ္။


ဒါကေတာ႔ ကိုေမာင္ၿခိမ္႔ ခိုးထုတ္ ခိုးထည္နဲ႔မိတာ မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ သူက အဲဒီတံုးက AME (Association of Mechanical Engineering) အသင္းရဲ႔ အတြင္းေရးမွဴးဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အဲလို စာအုပ္ေတြ သယ္ရထမ္းရတာေတြလဲ တကယ္လုပ္ခဲ႔ရပါသတဲ႔ဗ်ား။ (အဲဒီတံုးက ME ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ စာအုပ္ေတြ၊ Tutorial , practical စာရြက္စာတန္းေတြ အကုန္လံုးကို AME အသင္းကပဲ ေရာင္းခ်ေပးပါတယ္။ )


(ကိုယ္က ရယ္စရာ ဗရုတ္သုတ္ခေတြပဲ ေရးေနက်ဆိုေတာ႔ အေဆာင္သူေတြ အေၾကာင္း ဟာသလုပ္သလိုၿဖစ္သြားရင္ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါ။ တကယ္ေတာ႔ အေဆာင္သူေတြ စာလဲ အလြန္ၾကိဳးစားၿပီး စာအလြန္ေတာ္ၾကပါတယ္။ မဆြိတီတို႔ဘက္ရွ္က ေမဂ်ာေပါင္းစံုက Roll 1 ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂ်ီေဟာမွ မိန္းခေလးမ်ားၿဖစ္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။ ပံုထဲက မဆြိတီရဲ႔သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ တစ္ေယာက္ကလဲ နာမည္ၾကီး ေမဂ်ာတစ္ခုက Roll 1 ပါ။ )