ဥေပေစၦတကကံ ... အပိုင္း (၂)

 ဥေပေစၦတကကံ ... မွ အဆက္

ဆြိဆြိတီေလးမွာ ထိုေန႔ညက ေဒၚေလးက အေဖာ္ေခၚထား၍ ထိုတိုက္ခန္းက ကိုေဇာ္တို႔ မေဆြတို႔ အိပ္ေသာ ကုတင္ၾကီးေပၚတြင္ ေဒၚေလးရယ္၊ ေမာင္၀မ္းကဲြေလးရယ္ႏွင္႔ အိပ္လိုက္ရပါသည္။ ကိုေဇာ္ႏွင္႔ မေဆြတို႔မွာ ဥေပေစၦတကကံ ႏွင္႔ေသဆံုးခဲ႔ရပါသည္။  ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ အင္မတန္ပင္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရပါသည္။ လူၿပိန္းစကားေၿပာလွ်င္ အစိမ္းေသဟုပင္ ေၿပာလို႔ ရပါသည္။ သို႔ေပမဲ႔ သူတို႔ အိမ္တြင္ေနစဥ္ေရာ ညေရးညတာ အိပ္ရာေပၚမွာေရာ ေၿခာက္ေၿခာက္ၿခားၿခား ဘာတစ္ခုမွ မၿဖစ္ခဲ႔ပါ။ ႏွစ္ေယာက္လံုး စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းသူမ်ားၿဖစ္ရာ ေကာင္းရာ မြန္ရာပဲ တစ္ခါထဲ ေရာက္သြားၾကသည္လား စဥ္းစားေနမိပါသည္။

ေနာက္မွ ေဒၚေလးတို႔ ေၿပာၿပလို႔ သိရသည္မွာ မေဆြတို႔သည္ ထိုအခ်ိန္က အလြန္နာမည္ၾကီးေသာ ရဟႏၱာဟု သမုတ္ခံရေသာ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႔ ေရႊဟသၤာဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးအား ကိုးကြယ္ရာ ဆရာေတာ္မွ သူတို႔အား ဥေပေစၦတက ကံၿဖင္႔ ကြယ္လြန္ကိန္း ၿမင္သည္ဟု ေဟာၾကားခဲ႔ဖူးသည္ဟူ၍ၿဖစ္ပါသည္။

**************************************************************************

ထုိအၿဖစ္ အပ်က္မ်ား ၿဖစ္ပြားခဲ႔ၿပီး ေနာက္ အႏွစ္ ၂၀ခန္႔အၾကာ ...

စကၤာပူၿမိဳ႔ ဧရာရာဂ်ာ (AYE) အၿမန္လမ္းမၾကီးေပၚတြင္ ကားေလးတစ္စီးသည္ အရွိန္အဟုန္ၿဖင္႔ ေၿပးလွ်က္ ရွိသည္။ ကားေပၚတြင္ အယ္လ္စိုင္းဇီ၏ အလြမ္း သီခ်င္း ေဆြးေဆြး ေၿမ႔ေၿမ႔က လြင္႔ၿပန္႔ေနသည္။

အၾကင္နာ ဇာတ္လမ္းေလး ...

 အလြမ္းေၿပာင္းေရးဖို႔ ...

 ေသြးနည္းနည္း ေအးေအာင္ ... 

အခ်ိန္ေပးပါဦးကြယ္ ...

အခ်ိန္ကား ည၈နာရီ ရွိၿပီ။ ဆြိဆြိတီ တစ္ၿဖစ္လဲ အန္တီဆြိသည္ အလုပ္မွ ၿပန္လာၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ည ၈နာရီဆိုေတာ႔ AYE ေပၚမွာ ခါတိုင္းရံုးဆင္းခ်ိန္လို ကားေတြ က်ပ္မေန။  ထို႔ေၾကာင္႔ ကားကို ပံုမွန္ထက္ အရွိန္ၿမွင္႔ကာေမာင္းလိုက္သည္။ ကားေမာင္းရင္း ေန႔တိုင္းဖြင္႔လြန္း၍ အလိုလိုအလြတ္ရေနေသာ သီခ်င္းကို ဆိုေနက်အတိုင္း လိုက္ညည္းေနသည္။ သီခ်င္းသာ လိုက္ညည္းေနသည္။ စိတ္သည္ကား သီခ်င္းမွာမရွိ။ ရံုးမွ အလုပ္မ်ား ေခါင္းထဲပါလာသည္။ လက္ရွိဘ၀အေၾကာင္း ေတြးေနမိသည္။

ခုတစ္ေလာ အန္တီဆြိတစ္ေယာက္ ေနရတာမေပ်ာ္ပါ။ ေယာက်္ားလုပ္သူသည္ ဘ၀ အဆင္ေၿပေရးအတြက္ တကြ်န္းသို႔ အလုပ္သြားရွာရာ ၆ လၾကာၿပီ။ အလုပ္မရေသး။ အဆင္မေၿပလွ်င္ ၿပန္လာရေတာ႔မည္။ အန္တီဆြိကိုယ္တိုင္လည္း အလုပ္မွာ အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းမ်ား ရင္ဆိုင္ေနရသည္။  ကိုယ္နွင္႔အလုပ္တဲြလုပ္သူက ရုပ္တရက္ၾကီး ေဟာလီးေဒးဆိုကာ ခြင္႔ ၂ပတ္တိတိယူသြားသည္။ သူ၏မၿပီးၿပတ္ေသးေသာ အလုပ္မ်ားအားလံုး ကိုယ္႔အေပၚလႊဲခဲ႔သည္႔အၿပင္ ကိုယ္တာ၀န္ယူေနရေသာအပိုင္းကလဲ ဆီးရီးယက္စ္ ၿဖစ္ေနသည္။ ေနာက္သူသံုးသည္႔ ေဆာ႔ဖ္၀ဲႏွင္႔ ကိုယ္သံုးသည္႔ ေဆာ႔ဖ္၀ဲကမတူ။ ကိုယ္ကြ်မ္းက်င္သည္႔ ေဆာ႔ဖ္၀ဲသံုးလွ်င္ နာရီ၀က္ၿဖင္႔ၿပီးႏိူင္ေသာအလုပ္ကို သူ႔ေဆာ႔ဖ္၀ဲၿဖင္႔လုပ္ေတာ႔ တစ္ေနကုန္လုပ္တာေတာင္ အဆင္မေၿပ။ ကုမၸဏီကလည္း ထိုပေရာဂ်က္ကို ေနာက္ဆံုးေဆာ႔ဖ္၀ဲၿဖင္႔သာ သံုးေစခ်င္သည္။ အန္တီဆြိတို႔ အခက္ေတြ႔ပါၿပီ။ ပံုမွန္အားၿဖင္႔ အန္တီဆြိသည္ ရံုးတြင္ ဘယ္ေတာ႔မွ ညဥ္႔နက္မိုးခ်ဳပ္ လုပ္ေလ႔ မရွိ္ပါ။ စေန၊ တနဂၤေႏြ ၿပန္လာ လုပ္ေလ႔လည္းမရွိပါ။ ယခုေတာ႔ ပေရာဂ်က္က အရမ္းအေရးၾကီးသည္႔အခ်ိန္ အတူတဲြလုပ္သူက ခြင္႔ယူသြားရာ ၿပသနာအားလံုး သူ႔ေခါင္းေပၚ ပံုက်ကုန္သည္။

ဒီၾကားထဲ ညေနၿပန္ခါနီး R&D မန္ေနဂ်ာက (ကိုယ္႔အထက္က မန္ေနဂ်ာကို ေက်ာ္၍) စားပဲြနားကပ္ကာ လာေၿပာသည္။ ဒီအပတ္ စေန (သို႔) တနဂၤေႏြ လာဆင္းႏိူင္ပါမည္လားတဲ႔။ သူေၿပာေတာ႔ ပထမေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကြ်ဲၿမီးတိုသြားသည္။ အရင္ကလို ဆိုလွ်င္ၿဖင္႔ ေယာက္်ား အားကိုးႏွင္႔ ဒီအလုပ္ထြက္ရလဲ ဘာအေရးလဲဆိုကာ ဘုေတာမိမည္။ ခုေတာ႔ "ငါ ကတိေတာ႔ မေပးဘူး။ လာႏိူင္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါ႔မယ္"ဟုသာ ေၿပာခဲ႔သည္။ အန္တီဆြိသည္ အလုပ္တြင္ Productive ၿဖစ္သည္ဟု နာမည္ၾကီးရာ ၈ႏွစ္ေက်ာ္လုပ္ခဲ႔ေသာ ဤကုမဏီတြင္ သူအလုပ္တစ္ခုကို အခ်ိန္ပိုေတြ လုပ္ေနရၿပီ ဆိုလွ်င္ၿဖင္႔ ကုမၸဏီက မေတာ္မတရား ေစခိုင္းထားၿပီဟု အၿမဲတြက္တတ္ရာ ဒီတစ္ခါေတာ႔ ရွိေစေတာ႔ဟု စိ္တ္က ေတးထားလုိက္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ႔လဲ စိတ္က အလုပ္ထဲမွာ။ အန္တီဆြိတို႔သံုးေသာ ေဆာ႔ဖ္၀ဲစစ္စတန္အရ အိမ္သို႔လဲ အလုပ္သယ္လုပ္လို႔မရပါ။ ဒီေတာ႔ အလုပ္က ၿပသနာကို ဘယ္လိုေၿဖရွင္းရမည္လဲ စိတ္ကအၿမဲေတြးေနသည္။ သို႔ႏွင္႔ စေနေန႔ ေရာက္လာေတာ႔ မနက္အေစာၾကီး ၃နာရီေလာက္ႏိူးေနသည္။ စိတ္က ေၿဖရွင္း၍မရေသာ ၿပသနာကို တစ္ခ်ိန္လံုးစဥ္းစား အၾကံထုတ္ေနၿပန္သည္။ ေနာက္ဆံုး အၾကံတစ္ခုရလာသည္။  ဤတြင္ စိတ္ၿမန္ေသာ အန္တီဆြိသည္ ခ်က္ခ်င္း ေရထခ်ိဳး ၿပင္ဆင္ကာ ရံုးသို႔ ေၿပးေလေတာ႔သည္။ အခ်ိန္ကား မနက္ ၆နာရီခဲြသာရွိေသး၍ AYE မွာ ကားကလဲ ရွင္းလွသည္။ ကားကို တဟုန္ထိုးေမာင္းေလရာ ခါတိုင္း traffic ၿဖစ္ေသာအခ်ိန္ နာရီ၀က္၊ ၄၅ မိနစ္ေမာင္းရေသာခရီးကို ၈မိနစ္ႏွင္႔ ရံုးေရာက္ေလသည္။ အမွန္ကေတာ႔ အႏၱရာယ္ အလြန္မ်ားပါသည္။ အန္တီဆြိသည္ ရံုးမွအလုပ္ အဆင္မေၿပတာေရာ၊ ဘ၀တြင္ အဆင္မေၿပတာပါေရာ၍ အရဲြ႔တိုက္ကာ ၿဖစ္ခ်င္ရာၿဖစ္ စြတ္ေမာင္းၿခင္းၿဖစ္ရာ ကံေကာင္းေထာက္မ၍ အသက္ေဘး မေရာက္ခဲ႔ပါ။ ( ဦးၿခိမ္႔ေဟာခဲ႔ေသာ ဥေပေစၦတကကံႏွင္႔ ေသကိန္းမပါခဲ႔ဆိုသည္မွာ မွန္ခ်င္ မွန္ႏိူင္ပါသည္။)

ရံုးေရာက္ေတာ႔ တစ္ရံုးလံုး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း။ မနက္ ၁၁နာရီေလာက္က်မွ EE ဖက္မွ တစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္။ မနက္က စဥ္းစားမိသည္႔  အၾကံအတိုင္း လုပ္ၾကည္႔ရာ အနည္းငယ္ အဆင္ေၿပလာ၍ ၀မ္းသာရသည္။ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ဖံုး၀င္လာသည္။ ကိုင္လိုက္ေတာ႔ က်သြားသည္။ ဤသို႔ ၃ၾကိမ္ခန္႔ၿဖစ္ေနရာ အလုပ္ရွဳပ္ေန၍ ဖံုးနံပတ္လဲ မၾကည္႔အား။ ေနာက္မွ မသကၤာ၍ ေခၚသူကို ၾကည္႔လိုက္မွ အေမတို႔ဆီမွ ဖုံးၿဖစ္ေနသည္။ ရန္ကုန္မွ အေမတို႔ ဖံုးဆက္လိုေသာ္ ဤသို႔ ေခၚေနက်ၿဖစ္သည္။ 

အေမ႔ကို ၿပန္ေခၚေတာ႔မွ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းကိုၾကားလိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲမွာ မိုးၾကိဳးပဲ ပစ္ခ်လိုက္သလို။ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းလိုက္တာ။ ေဒၚေလးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္တိုက္ခံရလို႔ ဆံုးရွာၿပီတဲ႔။ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ၀မ္းနည္းၿခင္း၊ ႏွေၿမာၿခင္း၊ ယူၾကံဳး မရၿခင္း အားလံုးၿပည္႔ေနသည္။

ညေနရံုးကၿပန္ေတာ႔ စိတ္မေကာင္းစရာ၊ လူ႔ဘ၀၊ လူ႔ေလာက၊ အလုပ္က အဆင္မေၿပမွဳ၊ ဘ၀ အဆင္မေၿပမွဳေတြ ေရာေထြးကာ အန္တီဆြိတစ္ေယာက္ ဖြင္႔ထားေတာ႔ အယ္လ္စိုင္းဇီသီခ်င္းလဲ မညည္းႏိူင္ေတာ႔ပါ။ ေလာကၾကီးအား စက္ဆုတ္ကာ အေတြးေတြကလဲ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္၊ ေရာက္ယက္ခတ္ ကားကိုသာ စြတ္ေမာင္းရင္း၊ ငိုခ်င္စိတ္ကို ၿမိဳခ်ကာ ကိုယ္႔ အေပၚ အၿမဲ ေကာင္းခဲ႔တဲ႔  ေဒၚေလး၏ ဘ၀ အေၾကာင္း ေနာက္ေၾကာင္းၿပန္ စဥ္းစားေနမိေတာ႔ပါသည္။

***************************************************************************

ေဒၚေလးအေၾကာင္းေၿပာရလွ်င္ ဦးေလးအေၾကာင္းအရင္စ ေၿပာမွ ၿဖစ္မည္။ အေဖ႔ညီအငယ္ဆံုး ဦးေလးကို ဆြိဆိြတီတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးက "ေလးေလး" ဟုေခၚသည္။ ေလးေလးသည္ ငယ္ငယ္က ၿမင္းလွည္းေမာင္းကာ အသက္ေမြးသည္။ ၿမင္းလွည္းေမာင္းကာ၊ ၿမင္းစာ ေၿပာင္းရိုးေတြ ေရာင္းကာ အေမႏွင္႔ အစ္မ အဖြားၿဖစ္သူကို လုပ္ေကြ်းသည္။ ေနာက္ပိုင္း အားကစားဖက္လိုက္သြားရာ  စစ္ကိုင္းတိုင္း၏ နာမည္ၾကီး အေၿပးခ်န္ပီယံ ၿဖစ္လာသည္။ ဆြိဆြိတီတို႔ ငယ္ငယ္က ေအာင္ဆန္းကြင္းတြင္ ေလးေလး အေၿပးၿပိဳင္စဥ္ သြားၾကည္႔ဖူးသည္။ ေလးေလးက ၿပိဳင္ပဲြတိုင္း အၿမဲ ပထမရသည္ကို မွတ္မိသည္။ ေလးေလးက ထက္ၿမက္သူ၊ ေခါင္းေဆာင္တတ္သူၿဖစ္ေလေတာ႔ အားကစားသမားမ်ားၾကား ထင္ေပၚသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တိုင္းအားကစားမွဴးအၿဖစ္ ရာထူးတိုးကာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒိုင္းမရရွိခဲ႔ေသာ စစ္ကိုင္းတိုင္းသည္ ေလးေလး အားကစားမွဴးၿဖစ္သည္႔ႏွစ္မွာ တိုင္းႏွင္႔ၿပည္နယ္ဒိုင္းကို ရခဲ႔ပါသည္။ မ၀ိပၸံတို႔လို နာမည္ေက်ာ္မ်ားသည္ ေလးေလးထရိန္းေပးခဲ႔ေသာ ေလးေလး၏ တပည္႔ရင္းမ်ားၿဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ေတာ႔ ေလးေလးလဲ အားကစားသမားဘ၀မွ အနားယူကာ ကိုယ္ပိုင္ သစ္စက္ေထာင္ စီးပြားေရး အၾကီးအက်ယ္လုပ္သည္။ ေလးေလးသည္ အားကစားသမားမ်ားကို ထရိန္းေပးခဲ႔၍လားမသိ။ သစ္စက္တြင္လည္း အလုပ္သမားမ်ားႏွင္႔အလုပ္လုပ္ရာတြင္ နွဳတ္အလြန္ၾကမ္းေလသည္။ သို႔ေပမဲ႔ ေစတနာပါသည္ကို သိေတာ႔ အလုပ္သမားမ်ားက ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသၾကသည္။ သစ္စက္အလုပ္သည္ လႊသြားမ်ားၾကား သစ္လံုးအေလးအပင္မ်ားႏွင္႔ အလုပ္လုပ္ၾကရရာ အႏၱရာယ္အလြန္မ်ားသည္ၿဖစ္ရကား အလုပ္သမားမ်ား မထိခိုက္ေစေရးအတြက္ ဂရုဏာေဒါေသာႏွင္႔ ေအာ္ဟစ္ေၿပာဆိုေနၿခင္းသာၿဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ၾကသည္။

ထို႔အၿပင္ ေလးေလးသည္ သူ႔အိမ္ပတ္၀န္းက်င္ ရပ္ကြက္ထဲမွ ခေလးမ်ား၊ ဆင္းရဲသူမ်ားကို သစ္စက္ထဲတြင္ လႊစာၾကံဳး၊ ေသတၱာရိုက္ အစရွိသၿဖင္႔အလုပ္ေပးထားေသးသည္။ လုပ္ခကိုလည္းမႏွိမ္သည္႔အၿပင္ သူမ်ားေပးသည္ထက္ ပိုေပးသည္။ သူ႔ အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ဆို လက္ကလဲ ဖြာသည္။ ဟင္းခ်က္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားငွါးကာ ေန႔လည္စာ၊ ညစာ အိုးၾကီး အိုးငယ္ ခ်က္ေကြ်းေသးသည္။  အေပါက္ဆိုးသေလာက္ ေစတနာေကာင္းေသာ ေလးေလးပါ။ ထိုစဥ္က ဆြိဆြိတီတို႔ ေက်ာင္း၃ႏွစ္ပိတ္၍ ေလးေလး သစ္စက္ထဲ အလုပ္လုပ္ဖူးရာ သူ႔ဦးေလးႏွင္႔ သူ႔သစၥာေတာ္ခံ အလုပ္သမားဦးေလးၾကီးေတြ ခါးကုန္း၊ လက္ေနာက္ၿပန္ပစ္ကာ ဟုတ္ကဲ႔ အကိုၾကီးဆိုကာ  စကားေၿပာဆိုေနသည္ကို ၾကားတိုင္း ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ကားၾကည္႔ေနရသလို၊  ေဂါ႔ဖားသားကားမွ မာလြန္ဘရန္ဒိုၾကီးသာ ေၿပးၿမင္မိပါသည္။ (သစ္စက္လုပ္ငန္းသည္ ထင္သည္ထက္ ပို၍ ရွဳပ္ေထြးကာ လူၾကမ္း၊ လူဆိုး၊ သစၥာေစာင္႔အလုပ္သမား၊ ပုလိပ္၊ ေတာေခါင္း၊ ေထာက္လွမ္းေရး တို႔ပါ ပါ၀င္ပတ္သတ္ပါသည္။)

ေဒၚေလးႏွင္႔အိမ္ေထာင္က်ေတာ႔ ေဒၚေလးက အစိုးရ၀န္ထမ္း။ ေဒၚေလးသည္ကား ဦးေလးႏွင္႔ ဆန္႔က်င္ဖက္။ အင္မတန္ နွုတ္ခ်ိဳသည္။ လူခ်စ္လူခင္မ်ားသည္။ အလုပ္သမားမ်ားႏွင္႔ ေဟလား၀ါးလား ေနသည္။ ေပ်ာ္တတ္သည္။ ေနတာထိုင္တာ ရိုးကုတ္သည္။ သစ္စက္ပိုင္ရွင္ဟု မထင္ရ။ အလြန္လည္း အားနာတတ္သည္။ လက္ဖြာေသာေလးေလးႏွင္႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ အလြန္ႏွေၿမာတတ္သည္။ ဆြိဆြိတီေလး အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး သူတို႔အိမ္တြင္ ၀မ္းကဲြေလးေတြႏွင္႔ အတူေနရာ ဆြိဆြိတီေလးကို သူ႔သားသမီးေတြႏွင္႔ တန္းတူ သေဘာထားပါသည္။ ေခၚပံုကလဲ ငါ႔သမီး၊ ငါ႔သမီးဟု ပါးစပ္ဖ်ားမွမခ်။ ဆိုင္ကယ္စီးသင္ေပးသည္။ အပ်ိဳ အရြယ္ေလး ၀တ္ခ်င္စားခ်င္မွာပဲ ဆိုကာ အ၀တ္အစားလည္းဆင္ေသးသည္။ တူ၀ရီး၂ေယာက္လံုး ေလးေလးကို ေၾကာက္ရသည္ၿဖစ္ရာ ေလးေလးနွင္႔ယွဥ္ေသာ္ စပ္မွေတာ္ရေသာ အေဒၚက ပိုရင္းေနသလိုပင္။ တူ၀ရီး၂ေယာက္ တိုးတိုးေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္လည္းၿဖစ္သည္။

ေဒၚေလးအေၾကာင္းေၿပာေနရင္းႏွင္႔ ဦးေလးႏွင္႔ပတ္သတ္၍ သတိရသည္မွာ ေလးေလးသည္ လူကသာ အလုပ္သမား လူၾကမ္းၾကီးမ်ားႏွင္႔ အတူတဲြကာ သူကိုယ္တိုင္လဲ လူၾကမ္းစိတ္ၾကမ္းဆိုသလို ၿဖစ္ေနေပမဲ႔  တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာမ်ားတြင္ အလြန္ေၾကာက္တတ္သည္။ တစ္ခါသား ေလးေလးဆိုင္ကယ္ေနာက္က လိုက္ဖူးသည္တြင္ ေလးေလးသည္ ဆိုင္ကယ္ကို အၿမန္မေမာင္း ေႏွးေႏွးသာေမာင္းသည္။ ေမာင္းရင္းႏွင္႔လည္း ဆိုင္ကယ္ ေမာင္းရာတြင္ သတိထားဖို႔၊ အတင္႔မရဲဖို႔ သတိေပးေနသည္။ ေလးေလးသည္ ဘယ္အလုပ္မဆို သတိ၀ီရီယနွင္႔ လုပ္သူ၊ ေဘးအႏၱရာယ္ထိခိုက္မည္ကို အင္မတန္ စိုးရိန္တတ္သူလည္း ၿဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ၿပီး ဦးေလးသည္ သူ႔ဘ၀တြင္ ၁၀တန္းပင္မေအာင္ခဲ႔ရာ သူ႔တူ၊ သူ႔တူမမ်ားကို ပညာတတ္ၾကီးေတြ ၿဖစ္ေစခ်င္သည္။ ထိုစဥ္က ဆြိဆြိတီမွာ စက္မွဳတကၠသိုလ္ ဒုတိယနွစ္ၿဖစ္ရာ အလြန္ဂုဏ္ယူေလသည္။ တစ္ခါသားတြင္ သူ႔သစ္စက္မွ အင္ဂ်င္ေတြ ပတၱားၾကိဳးေတြနွင္႔ စက္ရံုအသစ္ေဆာက္ဖို႔အလုပ္ရွဳပ္ေနသည္။ အနားမွာရွိေသာ အင္ဂ်ုင္နီယာေက်ာင္းသူ ဆြိဆြိတီေလးကို ပတၱားၾကိဳး အရွည္၊ ေမာ္တာ စက္ပတ္ေရ၊ စက္သီး စက္ပတ္ေရ (RPM)  အစရွိသည္တို႔ တြက္ခိုင္းေလရာ  တတ္သမွ်၊ မွတ္သမွ် တြက္ေပးလိုက္ရာ လူလာတိုင္း ကြ်န္ေတာ႔တူမ တြက္ေပးတဲ႔ စက္ဆိုကာ ဂုဏ္ယူကာေၿပာတတ္သည္။ (ယခုအခ်ိန္ထိ အလည္ေရာက္တိုင္းလည္း  ညည္း တြက္ေပးသည္႔ စက္ဆိုကာေၿပာေလ႔ရွိပါသည္။)

ေနာက္တစ္ခု မွတ္မိသည္မွာ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ဦးေလးသည္ အားကစားသမားေဟာင္းပီပီ အားကစားလည္း လိုက္စားရာ  ေဒၚေလးကို ေခၚကာ မနက္တိုင္း လမ္းေလွွ်ာက္ထြက္ေလ႔ရွိသည္။ အန္တီဆြိမွာ ေဒၚေလးရယ္၊ ခေလး၂ေယာက္ရယ္ႏွင္႔ အတူအိပ္ရာ "ကိုေကးေရ"  ... " ၿမင္႔ေရ.."  ႏွင္႔ မနက္ခင္း လမ္းေလွ်ာက္ခါနီး လင္မယား၂ေယာက္ ေၿပာဆိုေနသံမ်ား၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ႏိွဳးသံမ်ားက မနက္တိုင္းၾကားေနက်၊ ရင္းႏွီးေနက် အသံမ်ား ၿဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ပိုင္း ဆြိဆြိတီေလး စကၤာပူေရာက္ေတာ႔ ေဒၚေလးမွ အရြယ္ေရာက္လာၿပီၿဖစ္ေသာ သူ႔ခေလးေတြကို ရွဳပ္ေထြးၾကမ္းတမ္းလွေသာ ဒီသစ္စက္မွာပဲ၊ ဒီၿမိဳ႔ေလးမွာပဲ ဘ၀တစ္ခုလံုး ၿမွဳတ္ႏွံကာ မေနေစလို။ တကၠသိုလ္မွ ဘဲြ႔အသီးသီးရၿပီးေသာ ခေလး ၂ေယာက္လံုးကို ဂ်ပန္ပို႔ကာ ပညာသင္ အလုပ္သြားလုပ္ေစသည္။ ထိုအခ်ိန္ ေလးေလးလဲ က်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းေတာ႔ ေဒၚေလးကို အစိုးရ အလုပ္မွထြက္ကာ သစ္စက္ကို ဦးေဆာင္လုပ္ေစသည္။ သစ္စက္အၿပင္ တည္းခိုခန္းလုပ္ငန္းကလည္း အေတာ္တိုးတက္ေနၿပီၿဖစ္ရာ ထိုလုပ္ငန္းကိုလည္း ဦးေဆာင္ေစၿပန္သည္။ ေဒၚေလးဦးစီးၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ေဒၚေလး၏ ဆက္ဆံေရး အဆင္ေၿပမွဳ ၊ ေလးေလး၏ ေနာက္ပိုင္းမွ ပံ႔ပိုးမွဳမ်ားၿဖင္႔ စီးပြားေရးသည္ ယခင္အခ်ိန္မ်ားႏွင္႔မတူ တမူထူးၿခားကာ အလြန္တိုးတက္လာသည္ဆိုပါသည္။

*******************************************************************************

 အန္တီဆြိသည္ ကားေမာင္းရင္း ေဒၚေလးတို႔ ေလးေလးတို႔ အေၾကာင္း ေတာင္စဥ္ေရမရ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးေနရာ  ကားပါ႕ကင္မွာ ကားရပ္ေတာ႔မွ လက္ရွိ ပစၥက အခ်ိန္ၿပန္ေရာက္သည္ကို သတိရလာသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ေလးေလးကို ဖုံးေခၚရန္ ၾကိဳးစားသည္။ သို႔ေပမဲ႔ မေခၚၿဖစ္ခဲ႔ပါ။ ေလးေလးသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ အရြယ္ေရာက္ေနၿပီၿဖစ္ေသာ သားေလးေရာ သမီးေလးပါ ႏိူင္ငံရပ္ၿခားေရာက္ေန၍ တစ္ေယာက္တည္း အားငယ္ေနေရာ႔မည္။ သို႔ေပမဲ႔ အန္တီဆြိ ဖံုးေခၚလွ်င္ စိတ္ကို ထိန္းႏိူင္မည္မဟုတ္ပါ။ ငိုခ်မိမည္ေသခ်ာသည္။ ကိုယ္ေခၚ၍ အားမေပးႏိူင္သည္႔အၿပင္ သူ႔ေ၀ဒနာ ပိုဆိုးေစမည္ကို မလိုလားပါ။ အေဖတို႔ထံ ဖုံးဆက္ အၾကိဳးအေၾကာင္းထပ္ေမးေတာ႔ အေဖကေတာ႔ သူ႔ညီထံ  အေရးေပၚ ရထားလက္မွတ္၀ယ္ကာ သြားပါၿပီတဲ႔။

 

ေနာက္ဆံုး အေဖ႔ထံမွ ၿဖစ္ပံုပ်က္ပံု သတင္းစံုၾကားရသည္တြင္ ထိုေန႔က ေလးေလးႏွင္႔ေဒၚေလး ခါတိုင္းလိုပဲ လင္မယား ၂ေယာက္ ေစာေစာထ လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ စစ္ကိုင္းတံတားနားေရာက္ေတာ႔ တံတားၿပင္ေနသည္။ တံတားေပၚက လမ္းေလးေအာက္ေၿခနားမွာ ေက်ာက္တံုး၊ ေက်ာက္ခဲေတြ လုပ္လက္စ ၿပန္႔က်ဲရွဳပ္ပြေနသည္တဲ႔။ ၂ေယာက္အတူ ေလွ်ာက္စရာပင္ လမ္းကမရွိေတာ႔  ေလးေလးက ေနာက္က၊ ေဒၚေလးက ေရွ႔ကေလွ်ာက္သည္တဲ႔။ အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာ ေဒၚေလးဟာ တံတားလမ္းေလးေပၚကေန ကားလမ္းမေပၚ ေၿခေခ်ာ္အက်၊ အရွိန္ၿပင္းၿပင္းေမာင္းလာသည္႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ ဆိုင္ကယ္က ၀င္တိုက္ခဲ႔သည္တဲ႔။ ေဒၚေလး ေအာက္ကို လဲအက် လမ္းေပၚမွ ေက်ာက္ခဲၾကီးနဲ႔ ေခါင္းနဲ႔ အက်မွာ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနသတဲ႔။ သူ႔ေရွ႔မွ အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို အစအဆံုး ၿမင္လိုက္ရသည္႔ေလးေလးဟာ ေနရာမွာပင္ ရူးမတတ္ပဲၿဖစ္ခဲ႔သည္တဲ႔။ ဘယ္အရာမဆို မေတာ္တဆၿဖစ္မွာေတြ ေၾကာက္လို႔ အၿမဲ ဂရုစိုက္ခဲ႔တဲ႔ ေလးေလး၊ သူ႔ေရွ႔နားတင္ ေဒၚေလးတစ္ေယာက္လံုး မရွဴမလွၿဖစ္ေနတာကို ဘာမွမကယ္ႏိူင္၊ မကူႏိူင္ခဲ႔၊ မဟန္႔တားႏိူင္ခဲ႔ပါေပ။ ေသြးအိုင္ထဲလဲေနသည္႔ ေဒၚေလးကို ေပြ႔ၿပီး " ၿမင္႔ .. ၿမင္႔... သိပ္နာေနလား ..." လို႔ ေမးေတာ႔ အၿမဲ အားနာတတ္တဲ႔  ေဒၚေလးက မနာဘူးဆို ေခါင္းရမ္းၿပၿပီး ဇက္ေလးက်ိဳးက်သြားသည္တဲ႔။ အၿဖစ္အပ်က္ကို ၾကားရေတာ႔ ပို၍ပင္ရင္နာရပါသည္။ ၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလ ေဒၚေလးရယ္ ....

 ေဒၚေလး၏ရုပ္အေလာင္းကို ေနာက္ေန႔ ခ်က္ခ်င္းသၿဂိဳလ္ရာ ဘုန္းၾကီးမွ တရားေပးေတာ႔ ေလးေလးတစ္ေယာက္ ငိုတာ ငိုတာ ထိမ္း၍ပင္မရပါတဲ႔။ ေလးေလး အရမ္းခံစားေနရသည္ ၾကားေတာ႔ ဆြိဆြိတီတစ္ေယာက္ အားေပးရန္ ဖုံးကို ေကာက္ႏွိပ္သည္။ ဟိုဖက္က လာကိုင္သူက ခဏကိုင္ထားပါတဲ႔။ ေနာက္ ေလးေလး အသံၾကားရသည္။  " ေအး ... ဆြိတီလား ..." .... ေလးေလး၏ အသံ၀ါ၀ါၾကီးၾကားရေတာ႔ ဆြိဆြိတီလဲ မေနႏိူင္ေတာ႔။ " ေလးေလး ေနေကာင္းလား.. " ဆိုသည္ကလဲြ၍ စကားလဲ ဆက္မေၿပာႏိူင္ေတာ႔။ တရံွဳ႔ရံွဳ႔ႏွင္႔သာ ငိုေနေတာ႔သည္။ ဟိုဖက္က ကာရကံရွင္ ေလးေလးကပဲ တဖန္ ၿပန္အားေပးေနရတဲ႔ အၿဖစ္။ " ေအးပါေအ ...  သူ႔မွာ  ဥေပေစၦတကကံက ပါလာတယ္ ...  ဒီေလာက္ပဲ ေနရမယ္ ... ကံက ဒီေလာက္ပဲပါတယ္ ဆိုေတာ႔ ဘယ္တတ္ႏိူင္မွာလည္း  ... ... ... "

ေဒၚေလးရဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးသည္ အလြန္စည္ကားလွသည္တဲ႔။  သတင္းကို ၾကားသည္ႏွင္႔ သူႏွင္႔ ေက်းဇူးရွိခဲ႔ဖူးေသာ ရြာမ်ားမွ ရြာလံုးကြ်တ္ပင္လာေရာက္ၾကပါသည္တဲ႔။ သူေစ်း၀ယ္ဖူးေသာ ေစ်းမွ ေစ်းေတြပိတ္ကာ လာၾကသည္တဲ႔။ ေနာက္ေန႔ပင္ ခ်က္ခ်င္းခ်ေသာ္လည္း ေဒၚေလးရဲ႔ အသုဘမွာ ကားအစီးေရမ်ားစြာၿဖင္႔ ၿမိဳ႔ေလးတစ္ခုလံုး က်ပ္ညပ္သြားပါသည္တဲ႔။

ေနာက္ေတာ႔ ဂ်ပန္က ၀မ္းကဲြေမာင္နွမလည္း ရရာ ေလယာဥ္ၿဖင္႔ ၿပန္လာၾကရာ အေမ႔ရုပ္အေလာင္းကို သူတို႔ မမီွလိုက္ၾကပါ။ အေမကို အလြန္ခ်စ္ေသာ၊ အေမက အလြန္ခ်စ္ေသာ သနားစရာ ေမာင္ႏွမပါ။

 ေမာင္ႏွမ ၂ေယာက္ စိတ္ထားေလးေတြ ေကာင္းရွာသည္။ ဆိုင္ကယ္တိုက္သြားသည္႔ ေကာင္ေလးလဲ ထိခိုက္ဒါဏ္ရာရကာ ေဆးရံုေရာက္ေနေတာ႔ ဟိုက၊ ဒီက မေက်နပ္လို႔ တရားဆဲြမယ္ ဘာမယ္၊ ရိုက္မယ္၊ ႏွက္မယ္နဲ႔ ၾကိမ္းေမာင္းတဲ႔ လူအုပ္ကို တရားခ်သည္။ " ခ်ိဳေမက ေသသြားၿပီပဲ...  ဘာမွလုပ္လို႔ မရေတာ႔ဘူး၊ ၿပန္လဲမရွင္ေတာ႔ဘူး၊ သူလဲ တမင္၀င္တိုက္တာမွ မဟုတ္တာ ... " ဆိုကာ သူ႔အေမအတြက္ ရတဲ႔ အလွဴေငြေတြနဲ႔ ေကာင္ေလး ေဆးကုသစံရိတ္အတြက္ ၿပန္လွဴလိုက္ၾကသည္တဲ႔...။

ဥေပေစၦတကကံ ႏွင္႔ ရုပ္တရက္ အသက္ဆံုးပါးခဲ႔ရေသာ ေဒၚေလးႏွင္႔ အစ္ကိုၿဖစ္သူ ကိုေဇာ္၊ မေဆြ တို႔ အားလံုး ေကာင္းရာ မြန္ရာ ေရာက္ၾကပါေစေသာ္ ... ။          ။

ၿပီးပါၿပီ။

ဥေပေစၦတကကံ ...

ကိုေမာင္ၿခိမ္႔သည္ ေဗဒင္လကၡဏာ အလြန္၀ါသနာပါရာ ဆြိဆြိတီ၏လက္ဖ၀ါးေလးကို ကိုင္ၾကည္႔ကာ လကၡဏာဖတ္ေလ႔ရွိသည္။ ၿပီးေတာ႔ ေဗဒင္ဆရာလို ဟန္ပါပါၿဖင္႔ " ၾကည္႔စမ္း ညည္းအသက္လမ္းေၾကာင္းၾကီးက ရွည္လိုက္တာ ၿပီးေတာ႔ ၿဖဴးေနတာပဲ .... ဥပေစၦတကကံ နဲ႔ေတာ႔  ေသမွာ မဟုတ္ဘူး" ဟု ေၿပာေလ႔ရွိသည္။ ဆြိဆြိတီေလးမွာ "ဥေပေစၦတကကံ" ဆိုသည္ကို နားမလည္၊ ဘာတုန္းလို႔ ေမးလွ်င္ ကားတိုက္တာတို႔၊ ေလယာဥ္ပ်က္က်တာတို႔၊ သူမ်ားသတ္လို႔ ေသရတာတို႔လို  ရုတ္တရက္ အေသဆိုးၿဖင္႔ မေသရာ ဟူ၍ ၿဖစ္ေလသတတ္။

***********************************************************************************

လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္ေပါင္း ၃၀ေက်ာ္ခန္႔ကၿဖစ္သည္။

 ဆြိဆြိတီေခၚ ဘုတ္အီးမေလးသည္ အစိမ္းပုပ္ေရာင္စကပ္ အကြက္က်ား၊ စကပ္ႏွင္႔အဆင္တူ ေကာ္လံအကြက္က်ားေလးပါသည္႔ အစိမ္းေဖ်ာ႔ေရာင္ ေဖာ႔ရွမ္အက်ီ လက္ေဖာင္းေလးကို ၀တ္ကာ  ေအာက္ကိုငံု႔ၾကည္႔လိုက္၊ မွန္ၾကည္႔လိုက္ႏွင္႔ သူ႔ကိုသူ ၾကည္႔မ၀ၿဖစ္ေနသည္။ ၀တ္စံုသည္ကား ထိုေခတ္အခ်ိန္က နာမည္ၾကီး  "ေဘာ္ဘီ" ဆိုေသာကားထဲမွ ကုလားမင္းသမီးေလး ၀တ္ေသာ ၀တ္စံုၿဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ႔ သူ႔အေမ သိမ္ၾကီးေစ်းမွ ၀ယ္လာေသာ အစိမ္းေရာင္ ေဒါက္ၿမင္႔ဖိနပ္ကို စီးကာ အိမ္ထဲတြင္ပင္ တေဒါက္ေဒါက္ႏွင္႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနၿပန္သည္။ ေဘးမွၾကည္႔ေနသာ အေမႏွင္႔ ေဒၚေလးတို႔ကလဲ "ခေလးႏွင္႔ အေတာ္ပါပဲ ဒီေလာက္ဆို ... " ဟု ဆိုကာ  စကားစၿမည္ေၿပာေနၾကသည္။ 

အေမတို႔ေၿပာစကားမ်ားအရ ဘုတ္အီးမေလးသည္ ေဒၚေလးႏွင္႔အတူ မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုသုိ႔ လိုက္သြားရမည္။ ထိုအတြက္ ၀တ္စံုကို အစမ္း၀တ္ၾကည္႔ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ႔  မဂၤလာေဆာင္ကလဲ သာမန္ေညာင္ည မဟုတ္၊ ဘုတ္အီးမတို႔လို ၀န္ထမ္းတန္းလွ်ားတြင္ေနေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင္႔ လံုး၀ မစပ္ဆက္ေသာ အင္းယားကန္ဟိုတယ္တြင္ က်င္းပမည္႔ မ်က္ႏွာၾကီး အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ မဂၤလာေဆာင္ၿဖစ္ေလသည္။ 

 ဤေနရာတြင္ ေဒၚေလးအေၾကာင္း ေၿပာရဦးမည္။ ေဒၚေလးဆိုသည္ကား ဦးေလးႏွင္႔စပ္မွ ေတာ္ရေသာ (အေဖ႔ညီအငယ္ဆံုး) ဦးေလးမိန္းမၿဖစ္ပါသည္။ သူတို႔သည္ သူ႔အကိုမဂၤလာေဆာင္တက္ရန္ တစ္နယ္တစ္ေက်းမွ လာၾကၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ရန္ကုန္တြင္ တည္းခိုရန္ ေဆြမ်ိဳးဆို၍ ဆြိဆြိတီတို႔အိမ္သာရွိရာ ေရာက္တိုင္း ဒီမွာသာ တည္းၾကသည္။ ေဒၚေလးသည္ ခေလးခ်စ္တတ္သူၿဖစ္ရာ ဘုတ္အီ္းမေလးကို အလြန္ခ်စ္သည္။ တူမေလး၊ တူမေလး ပါးစပ္ဖ်ားမွမခ်။ ဘယ္သြားသြား အေဖာ္ေခၚသြားေလ႔ရွိသည္။ ခုလည္း သူ႔အစ္ကို မဂၤလာေဆာင္ကို ေခၚသြားဦးမည္တဲ႔။

မဂၤလာေဆာင္မည္႔ သတို႔သား၊ ေဒၚေလးအစ္ကို ဆိုသည္ကိုေတာ႔ ဘုတ္အီးမ တစ္ခါမွ်ပင္ မၿမင္ဖူးပါ။ တရက္ကေတာ႔ ေဒၚေလးက သတို႔သမီးအိမ္ သြားၾကမည္ဆိုကာ ဟိုက ကားလႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ဟိုင္းလတ္စ္ကားေလးက လမ္းမၾကီးမွသည္ လမ္းသြယ္ေလးေတြ၊ ေနာက္ ၿခံက်ယ္၊ ၀န္းက်ယ္ေတြရွိေသာေနရာသို႔ ေကြ႔၀င္ကာ ဂိတ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးၿဖတ္ကာသြားေနသည္။  ဂိတ္တစ္ခုေရာက္တိုင္း ကားေမာင္းသူက အေလးၿပဳလိုက္၊ ဂိ္တ္ေစာင္႔က အေလးၿပန္ၿပဳလိုက္ႏွင္႔ သတိထားမိသည္။

မၾကာမီမွာပင္ ၂ထပ္တိုက္ အၿမင္႔ၾကီးေဆာက္ထားေသာ ခန္းနားလွပေသာ ၿခံက်ယ္ၾကီးထဲသို႔ ေကြ႔၀င္ကာ ကားေပၚတီကိုေအာက္တြင္ ရပ္လိုက္သည္။ ေဒၚေလးက သမီးလာဆိုကာ အ္ိမ္ထဲ၀င္ၾကသည္။ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ႔ ဆိုဖာၾကီးေတြ အၾကီးၾကီးေတြေပၚမွာ အသက္ ၅၀ေလာက္ရွိသည္႔ ရုပ္ရည္ ခန္႔ခန္႔ေခ်ာေခ်ာ ဘဘၾကီးႏွင္႔ အန္တီၾကီးတို႔ ထိုင္ေနၾကသည္။ အန္တီၾကီးမွ " ေဟာ ေရာက္လာၾကပလား.." ေမးကာ ေဒၚေလးႏွင္႔ စကားစၿမည္ေၿပာေနၾကသည္။ ဘဘၾကီးသည္ ထိုေခတ္အခ်ိန္က အရွိန္ၾသဇာၾကီးမားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ဟု ေနာက္ပိုင္းမွ သိရပါသည္။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔မွာ မာန္မာန အရိပ္အေရာင္မ်ားကိုေတာ႔ မေတြ႔ရပါ။ ဆြိဆြိတီေလးကိုလည္း ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးႏွင္႔ သမီး နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ ဘယ္ႏွစ္တန္း ေရာက္ၿပီလဲဟု ႏွုတ္ဆက္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားခ်ိန္ၿဖစ္ရာ " ငါးတန္းေၿဖထားတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ဆို ေၿခာက္တန္းတက္ရမွာ" ဟု ၿပန္ေၿပာေလရာ ဘဘၾကီးက "ေအး အဲဒါဆို ေနာက္ႏွစ္ေတာ႔ ေၿခာက္တန္းဆို ငါးေၿခာက္ေစာ္နံေတာ႔မွာပဲ ဟား..ဟား " ဟုပင္ ရယ္စရာေၿပာလိုက္ေသးသည္။

ေနာက္ေန႔ မဂၤလာေဆာင္ပဲြကလဲ အလြန္ပင္စည္ကားလွပါသည္။ သတို႔သမီးကလဲ ေၾကြရုပ္ကေလးလို ေခ်ာေမာလွပပါသည္။ သတို႔သားကလဲ အသားညိဳညိဳ၊ အရပ္ၿမင္႔ၿမင္႔ ေယာက္်ားပီသ ခန္႔ညားကာ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို စမတ္က်က် ၀တ္ထားရာ သတို႔သမီးႏွင္႔ လိုက္ဖက္ညီလွပါသည္။ (သတို႔သားသည္ စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ဟု ေနာက္ပိုင္းတြင္ သိရပါသည္။) တီး၀ိုင္းမွလဲ နာမည္ၾကီး အႏုပညာသည္ အဆိုေတာ္မ်ားမွ အခါေတာ္ေပးၾက၊ သီဆိုၾကႏွင္႔ အစားအေသာက္မ်ားမွာလဲ ကိတ္မုန္႔၊ ဆိတ္သားပတ္ဖ္၊ ေရခဲမုန္႔ အစရွိသည္တို႔ကို လွလွပပ၊ ၿပင္ဆင္ထားရာ ဒီလိုပဲြမ်ိဳး တစ္ခါမွ်မၿမင္ဖူးေသာ ဘုတ္အီးမေလးမွာ ၿမင္သမွ် အထူးအဆန္းခ်ည္းသာ ၿဖစ္ေနပါေတာ႔သည္။ 

*************************************************************************

 ေနာက္ပိုင္း ဘုတ္အီးမတို႔မိသားစုလည္း ၀န္ထမ္းအိမ္ရာမွ ေၿပာင္းကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔စြန္တြင္ အိမ္ေလးတစ္လံုး၊ နွင္းဆီစိုက္ရန္ ၿခံေလး တစ္ၿခံ ၀ယ္ကာ ေၿပာင္းေနၾကသည္။ ေဒၚေလးတို႔  လင္မယားလဲ ရန္ကုန္ကို မၾကာခဏလာလည္၊ဘုတ္အီးမေလးလဲ ေတာ္ေတာ္သိတတ္သည္႔အရြယ္ ေရာက္ပါၿပီ။ ေဒၚေလးတို႔လာတိုင္း သူ႔အစ္ကိုေနသည္႔ ရန္ကင္းတိုက္ခန္းဖက္ သြားသြားလည္ရာ ထံုးစံအတိုင္း ဘုတ္အီးမတို႔က ကန္႔လန္႔ပါၿမဲပင္။ ေဒၚေလးကလဲ မိန္းခေလး အေဖာ္မရိွရာ ဒီတူမလုပ္သူကို အေဖာ္စပ္ၿမဲ။

ေဒၚေလးနွင္႔အတူ ရန္ကင္းက တိုက္ခန္းေလး သြားလည္တိုင္း ေဒၚေလးအစ္ကိုကို ေတြ႔သည္႔အခါမ်ားတြင္ အိမ္ေရွ႔က ခံုမွာ ထိုင္ေနသာတာမ်ားသည္။ ဘယ္မွ ထသြားထလာလဲ မေတြ႔ရ။ စစ္၀တ္စံုလည္း ၀တ္သည္မေတြ႔ရ။ အရပ္၀တ္ေဘာင္းဘီရွည္ေလးႏွင္႔ စာအုပ္ဖတ္ခ်င္ဖတ္ ေအးေအးေအာေအာ ထိုင္ေနသည္သာ မ်ားသည္။စကားေၿပာရာတြင္လည္း ခပ္ေအးေအး၊ ညင္ညင္သာသာေပမဲ႔ အသံ၀ါၾကီးႏွင္႔ေၿပာတတ္သည္။ငယ္ငယ္က ေဒၚေလးတို႔ ေၿပာတာေတြနားမလည္ေသး၍ ေနာက္ပိုင္းမွသိရသည္မွာ
 ေဒၚေလးအစ္ကိုသည္ တိုက္ပဲြတြင္ မိုင္းထိကာ ေၿခေထာက္ ၂ဖက္စလံုး ၿဖတ္ထားရသူၿဖစ္သည္။ မဂၤလာေဆာင္စဥ္က ေၿခေထာက္အတုတပ္ထားၿခင္းေၾကာင္႔ ဆြိဆြိတီေလးက မသိၿခင္းၿဖစ္သည္။

 ေၾကြရုပ္ေလးလိုေခ်ာေမာေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္၏သမီးက အညတရ ေၿခ၂ဖက္မရွိသည္႔ စစ္ဗိုလ္ေလးကို လက္ထပ္သည္႔ မဂၤလာသတင္းသည္ ထိုေခတ္ ထိုအခ်ိန္က အလြန္နာမည္ၾကီးခဲ႔ပါသည္။ အဆိုေတာ္ ေမဆြိပင္ သူတို႔ အေၾကာင္းစပ္ထားေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဆိုခဲ႔ဖူးပါသည္။ ဆြိဆြိတီေလးက သူတို႔ကို ကိုေဇာ္ႏွင္႔ မေဆြဟုေခၚပါသည္။ မေဆြသည္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္သမီးေပမင္႔ ရုပ္ရည္ေလး ေခ်ာေမာသလို မာန္မာနမရွိ၊ စိတ္ရင္းေကာင္း၊ သေဘာမေနာေကာင္းသူတစ္ဦးၿဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတရံ ဆြိဆြိတီေလးကိုလည္း ညီမေလးအတြက္ဆိုကာ ႏိူင္ငံၿခားၿဖစ္မိတ္ကပ္ဗူးမ်ား၊ မုန္႔ဖိုးမ်ားလည္း ေပးတတ္ပါေသးသည္။

 

မေဆြမွာ သားေလးတစ္ေယာက္၊ သမီးေလးတစ္ေယာက္ေမြးထားၿပီး အမ်ားအားၿဖင္႔ ႏိူင္ငံၿခားထြက္ အလုပ္လုပ္ေနတတ္သည္။ ေယာက္်ားက ဒုကၡိတမိွဳ႔ ေဆြကိုယ္တိုင္ စီးပြားထြက္ရွာရမယ္ဆိုကာ ဂ်ပန္သို႔သြားကာ အလုပ္လုပ္သည္ဆိုသည္။ အလြန္လည္း ထက္ၿမက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးၿဖစ္ပါသည္။  ေနာက္ပိုင္း မေဆြလည္း သားသမီးေလးေတြ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေရာက္လာေတာ႔ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္တည္း စိတ္မခ်တာေရာ၊ ေငြေၾကးလည္း အတန္ငယ္ၿပည္႔စံုလာလာတာေရာ၊ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ဒီမွာပဲ စီးပြားရွာမည္ဆိုကာ  ၿပန္လာသည္။  ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႔အေဖ ဘဘၾကီးမွာ လယ္ယာႏွင္႔သစ္ေတာ ၀န္ၾကီးၿဖစ္ေနပါၿပီ။

မေဆြၿပန္လာေတာ႔ ဂ်ပန္မွ အထပ္သားစက္၊ လွွ်ာထုိးစက္မ်ား သစ္အေခ်ာထည္စက္ အစရွိသၿဖင္႔ သစ္လုပ္ငန္းႏွင္႔ပတ္သတ္ေသာ စက္အေကာင္းစားေတြ ၀ယ္ခ်လာသည္။ ေနာက္ေတာ႔ ေမွာ္ဘီ၊ ဖက္မွာထင္သည္၊ ေၿမကြက္၀ယ္ကာ သစ္သားအေခ်ာကိုင္စက္ရံုအၾကီးၾကီး ေဆာက္သည္ၾကားသည္။ စက္ရံုကို အလြယ္တကူၾကည္႔ရွဳစီမံႏိူင္ေအာင္ စက္ရံုႏွင္႔ မနီးမေ၀းမွာလဲ  အိမ္ေလးတစ္လံုးေဆာက္ထားေသးသည္။

တစ္ရက္ေတာ႔ အေမကေၿပာသည္။  ေဒၚေလးတို႔ ရန္ကုန္ေရာက္ေနသည္တဲ႔။ ေဒၚေလးတင္မက ေဒၚေလးအထက္က အစ္မ အေမသန္းလဲ ပါသည္တဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ အေမကဆက္ေၿပာေသးသည္။ ကိုေဇာ္ႏွင္႔ မေဆြေတာ႔ ေမွာ္ဘီမွာ ကားအက္ဆီးဒင္႔ၿဖစ္လို႔ ၂ေယာက္လံုး ဆံုးသြားၿပီဟု။ ဆြိဆြိတီေလးမွာ ကိုယ္႔နားကိုပင္ ကိုယ္မယံုႏိူင္၊ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လား။ အၿဖစ္ဆိုးလိုက္တာ မေဆြနဲ႔ ကိုေဇာ္တို႔ရယ္ ... ၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလဆိုကာ စိတ္မေကာင္းၿခင္းၾကီးစြာၿဖစ္ရသည္။ ေနာက္ေတာ႔ အေမနွင္႔ ေဒၚေလးတို႔တည္းရာ ရန္ကင္းက ကိုေဇာ္တို႔ိအိမ္သြားၾကသည္။ ခေလးေတြကိုေတာ႔ အဘိုးေတြ အဘြားေတြ အိမ္ပို႔လိုက္ပါၿပီ။

ေဒၚေလးႏွင္႔ေတြ႔ေတာ႔ အက်ိဴးအေၾကာင္း အစံုအလင္ သိရပါသည္။ ထိုေန႔က စက္ရံုနားက အိမ္မွာ မေဆြတို႔မိသားစု ခေလးေတြေရာ ေခၚကာ ညအိပ္ၾကသည္။ မနက္ေစာေစာ ခေလးေတြ မႏိူးေသးခင္ လင္မယား၂ေယာက္ စက္ရံုဖက္ကို ကားေလးေမာင္းကာ သြားၾကည္႔ၾကသည္။  အၿပန္မွာ အိမ္ရွိရာ လမ္းသို႔ ေကြ႔ရန္ ဘယ္ဖက္မီးကို အခ်က္ၿပသည္။ ဤတြင္ ေနာက္မွာပါလာေသာ အေ၀းေၿပးကားၾကီး တစ္စီးသည္၊ အခ်က္ၿပနားလည္မွဳလဲြကာ ေက်ာ္ခိုင္းသည္ထင္၍ ေက်ာ္အတက္၊ မေဆြကလည္း ကားကို ေကြ႔အခ်မွာ ကားကို ခါးလည္ကၿဖတ္တိုက္လိုက္ရာ ကိုေဇာ္ကေတာ႔ ပဲြခ်င္းၿပီး ေသဆံုးခဲ႔သည္။ မေဆြကေတာ႔ ေဆးရံုေရာက္မွ ဆံုးသြားသည္တဲ႔။ မေဆြသည္ကား ေသဆံုးခ်ိန္ထိ ေယာက္်ားၿဖစ္သူကို စိတ္မခ် ။ ကိုေဇာ္ .. ကိုေဇာ္ ... ဟု ေခၚကာ ေဆးရံုကားေပၚ ပါသြားသည္ဆိုပါသည္။

အၿဖစ္မွာ ရင္နာစရာေကာင္းလွပါသည္။ အေ၀းေၿပးလမ္းမေပၚ၀ယ္ စာအုပ္မ်ားတြင္မေရးထားေသာ လမ္းစည္းကမ္း၊ ကားသမားအခ်င္းခ်င္း နားလည္မွဳမ်ားရွိရာ ဘယ္မီးၿပလွ်င္ ေက်ာ္တက္ဟု အဓိပါယ္ရပါသည္။ ဤသည္ကို မသိခဲ႔ေသာ ဂ်ပန္မွ ၿပန္ေရာက္ကာစ  ကားေမာင္းလည္းၾကမ္းၿပီး သူမွန္လွ်င္လံုး၀ မေလွ်ာ႔သည္ဟု နာမည္ၾကီးေသာ၊ ဘယ္ေကြ႔မည္ အခ်က္ၿပကာ ရဲရဲေကြ႔၀င္ခဲ႔ေသာ မေဆြေမာင္းသည္႔ကားကို ၿဖတ္တိုက္မိၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ဘာမဟုတ္သည္႔ မွားယြင္းမွဳေလးၿဖင္႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ေယာက္လံုး ဆိုးဆိုးရြားရြား အသက္ဆံုးရံွဳးခဲ႔ရပါသည္။

ဆြိဆြိတီေလးမွာ ထိုေန႔ညက ေဒၚေလးက အေဖာ္ေခၚထား၍ ထိုတိုက္ခန္းက ကိုေဇာ္တို႔ မေဆြတို႕႔ အိပ္ေသာ ကုတင္ၾကီးေပၚတြင္ ေဒၚေလးရယ္၊ ေမာင္၀မ္းကဲြေလးရယ္ႏွင္႔ အိပ္လိုက္ရပါသည္။ ကိုေဇာ္ႏွင္႔ မေဆြတို႔မွာ ဥေပေစၦတကကံ ႏွင္႔ေသခဲ႔ရပါသည္။  ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ အင္မတန္ပင္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရပါသည္။ လူပိန္းစကားေၿပာလွ်င္ အစိမ္းေသဟုေၿပာလို႔ ရပါသည္။ သို႔ေပမဲ႔ သူတို႔ အိမ္တြင္ေနစဥ္ေရာ ညေရးညတာ အိပ္ရာေပၚမွာေရာ ေၿခာက္ေၿခာက္ၿခားၿခား ဘာတစ္ခုမွ မၿဖစ္ခဲ႔ပါ။

ဆက္ပါဦးမည္ ....

အႏွဳတ္ ၈၅၀ ႏွင္႔ စခဲ႔ေသာ ...

သူမ်ားေတြ ေၿပာတာၾကားဖူးသည္။ သူတို႔ဘ၀သည္ သုညမွ စသည္ ... ဆိုေတာ႔ ဦးၿခိ္မ္႔က အၿမဲေၿပာသည္။ တို႔ဘ၀က အနွဳတ္ ၈၅၀ ႏွင္႔ စခဲ႔သည္တဲ႔ .....  ............  ။

ဆရာမေဆာင္ကို ပို႔လာေသာ သူ၏ဓာတ္ပံု

ဆြိဆြိတီ NUS မွာ ေက်ာင္းတက္ခြင္႔ရသည္ဆိုေတာ႔ ကိုေမာင္ၿခိမ္႔က စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ သူလုပ္ရတဲ႔ အလုပ္က PCB ေတြ ထုတ္တဲ႔ စက္ရံုက စက္ေတြကိုၿပင္သည္႔ Operator သာသာ Engineering Assistant မွ်သာၿဖစ္သည္။ မူရင္းလစာ ၁၆၀၀ အၿပင္ အိုတီေတြ ဘာေတြေတာ႔ရသည္။ ညဆိုင္းေတြဘာေတြ ဆင္းရသည္။ အမွန္တကယ္အားၿဖင္႔ ကိုေမာင္ၿခိမ္႔လို AIT မွ စေကာ္လာၿဖင္႔ ရခဲ႔ေသာ (Industrial Engineering) မာစတာသမားတစ္ေယာက္အတြက္ကေတာ႔ အလုပ္သည္ နိမ္႔က်လြန္းလွသည္။ AIT မွ မာစတာကို စကၤာပူမွ အသိအမွတ္မၿပဳဟုဆိုသည္။ သူ႔အလုပ္ကလဲ ရွားသည္ဆိုသည္။ ထားပါေတာ႔။ ကိုေမာင္ၿခိ္မ္႔ကေတာ႔ စကၤာပူကို ရရာေနရာကေန စ၀င္သည္႔ သေဘာၿဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း ေၿဖးေၿဖး အလုပ္ၿပန္ရွာကာ EP ေလွ်ာက္မည္ ရည္မွန္းထားသည္။

ဆြိဆြိတီမွလည္း ဤပံုေလး ၿပန္ပို႔ေပးသည္။

ဒီၾကားထဲ ဆြိဆြိတီကလည္း တေမွာင္႔။ စကၤာပူလာေက်ာင္းတက္မည္ဆိ္ုေတာ႔ ပထမေတာ႔ သူ႔ေမာင္ေလး စကၤာပူကုမဏီမွ သေဘၤာသား တစ္ေယာက္ရွိရာ ကိုယ္တိုင္လည္း part time ၀င္လုပ္၊ မေလာက္ပါက ေမာင္ေလးထံမွ  လစဥ္ မေလာက္ေသာေငြကို ေခ်းကာ ေက်ာင္းတက္မည္ မွန္းကာ ေလွ်ာက္လိုက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ တကယ္တန္း တက္ခြင္႔ရၿပီဆိုသည္႔ အခ်ိန္က်ေတာ႔ ဘာမေၿပာညာမေၿပာႏွင္႔ ေမာင္လုပ္သူက သေဘၤာေပၚက ဆင္းခ်လာသည္။ သူၿပန္လာမည္႔ေန႔က ကိုယ္သြားမည္႔ေလယာဥ္ႏွင္႔ အဆင္းအတက္ပင္ၿဖစ္ေနေသးသည္။ သည္ေတာ႔ ကိုေမာင္ၿခိ္မ္႔မွ ေမးသည္။ ေက်ာင္းဘယ္လိုတက္မည္လဲ။ ဘယ္လို အစီအစဥ္ရွိလဲ။ ပတ္တိုင္းလုပ္မည္ဆိ္ုေတာ႔ ပတ္တိုင္းေလာက္လုပ္ရံုႏွင္႔ ေငြမေလာက္ႏိူင္တဲ႔။ ေနာက္ဆက္ေၿပာသည္။ သူ ေက်ာင္းစားရိတ္ ေထာက္ပံ႔ေပးမည္။ သို႔ေပမဲ႔ သမီးရီးစားဘ၀ႏွင္႔ေတာ႔မဟုတ္။ ၂ေယာက္အတူေနရမည္။ လက္ထပ္ရမည္ ဟူ၍ၿဖစ္သတည္း။

ဆြိဆြိတီလည္း ပထမေတာ႔ စဥ္စားသည္ ... စဥ္းစားပါသည္။ သမီးရီးစားဆိုေသာ္ၿငားလဲ ၂ခါေလာက္သာ ဆံုေတြ႔ဖူးသူကို လက္ထပ္ႏိူင္မည္ေလာ။ သူ႔ကို အမွန္တကယ္ခ်စ္သေလာ၊ စြန္႔စားရဲသေလာ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ရန္ကုန္မွ ကိုေမာင္ၿခိ္မ္႔၏ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ အစ္မတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေထာက္ခံခ်က္၊ တိုက္တြန္းစကားမ်ားနွင္႔ ဆြိဆြိတီလည္း စိတ္ပိုင္းၿဖတ္လိုက္သည္။ ကိုယ္ကလည္း မစြန္းခင္းကရွိ၊ ကန္ဇြန္းခင္းက ၿငိေနၿပီကိုး။

ေနာက္ေတာ႔စလံုးထြက္ဖို႔ကိစၥေတြလိုက္လုပ္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ရန္ ေလာေလာဆယ္လိုသည္႔ေငြရယ္၊ ဟိုမွာေရာက္ေရာက္ခ်င္း သံုးဖို႔ဆိုကာ အေမက ဒဂံုၿမိဳ႔သစ္မွာ ရထားေသာ သူ၏ရွိစုမဲ႔စု အိမ္ေလးကို ေပါင္ေပးလိုက္သည္။ အေမတို႔ကေတာ႔ ဆြိဆြိတီေလး လက္ထပ္မည္႔ ကိစၥေတြ ဘာမွမသိ။ ဟိုေရာက္ရင္ ေက်ာင္းစားရိတ္ရေအာင္ part time ၀င္လုပ္မည္ ဟုသာ ေၿပာခဲ႔သည္။ 

စကၤာပူေလယာဥ္ကြင္းဆင္းသည္႔ေန႔က ေလဆိပ္မွာ သူလာၾကိဳေတာ႔ သူ၏ မ်က္မွန္ေအာက္မွ မ်က္လံုးအၾကီးၾကီးေတြ၊ မ်က္၀န္းညိဳညိဳၾကီးေတြၾကည္႔ကာ စိတ္ထဲမွာ  တစ္မ်ိဳးပဲခံစားရသည္။ တစိမ္းပဲဆန္ေနသလိုလို။ ေၾကာက္ပဲ ေၾကာက္တာလား။ ရင္ပဲ ခုန္ရမွာလား။ ယခင္သမီးရီးစားေတြ႔စဥ္ကလို ခံစားမွဴမ်ိဳးမဟုတ္။ ငါမနက္ၿဖန္ လက္ထပ္ရေတာ႔မည္႔သူပါလား ဟူသည္႔ ခံစားမွဳမ်ိဳး။ သူကလဲ အဲေန႔က ေလဆိပ္ အင္မီဂေရးရွင္းက ထြက္လာသည္႔ ဆြိဆြိတီကိုေတြ႔ေတာ႔ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြားသည္ဆိုသည္။ ... ဒီေလာက္ မဲပိန္ေၿခာက္ေနတဲ႔ ေတာသမကို သူူယူရေတာ႔မွာပါလား...  ခုပဲေနာက္ေၾကာင္းၿပန္ ထြက္ေၿပးရင္ေကာင္းမလားဆိုကာ ေတြးမိေၾကာင္း ေနာက္ေၿပာင္ေၿပာၿပပါသည္။ သူထင္ထားသည္႔ပံုႏွင္႔ တၿခားစီၿဖစ္ေနသည္ဆိုပါသည္။
(ထိုသို႔ေၿပာတိုင္း ဦးေမာင္ၿခိ္မ္႔တစ္ေယာက္ ဗိုက္ေခါက္မ်ား နာရသည္ကိုေတာ႔ လူအမ်ားေရွ႔မိွဳ႔ မေၿပာလိုေတာ႔ပါ း)

ေနာက္ေန႔မွာ သူတို႔ေနေသာ အိမ္တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေကြ်းေမြး အသိအမွတ္ၿပဳကာ မဂၤလာကိစၥ စီစဥ္ထားသည္ဆိုသည္။ ညေနဖက္ေရာက္ေတာ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း အစ္မၾကီးေတြ ခ်က္ဖို႔ၿပဳတ္ဖို႔ စီစဥ္ေနရာ သံပုရာသီးလွီး၊ ၾကက္သြန္လွီး ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးရေသးသည္။ မနက္ၿဖန္ မဂၤလာေဆာင္ဆိုေတာ႔ အိမ္မွာ ကူလုပ္ေပးသူ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႔ စီစီညံညံရွိလွသည္။ တစိမ္းတရံ အစ္မ၊ အစ္ကိုေတြၾကား ေနတတ္ေအာင္ ေနေနရသည္။ သတို႔သမီးဟု သူ႔ကိုယ္သူ ခံယူရမွာလား၊ ဇေ၀ဇ၀ါၿဖစ္ေနေသာ ဆြိဆြိတီကေတာ႔ သူ႔မဂၤလာပဲြရယ္လို႔ပင္ မထင္။ အမ်ိဳးေတြအိမ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္မွာ အလွဴရွိလို႔ သြားကူေပးရံုေလာက္သာ ထင္ေနသည္။ ညေနေစာင္းေတာ႔ လက္စြပ္၀ယ္ရေအာင္ဆိုကာ ဂ်ဴေရာင္းပိွြဳင္႔ဖက္ကို ကိုေမာင္ၿခိ္မ္႔ရယ္ အစ္မတစ္ေယာက္ႏွင္႔ သြားၾကသည္။ ဂ်ဴေရာင္းပိွြဳင္႔မွ ပ်ားပန္းခတ္မွ် ရွဳပ္ေထြးေနေသာ ေဘာင္းဘီတို၊ စကတ္မ်ားၿဖင္႔ သြားလာေနေသာ လူအုပ္ကို မၾကာခင္ကမွ ေလဆိပ္မွ ဆင္းလာသည္႔ ေတာသူမတစ္ေယာက္က တအံ႔တၿသေငးၾကည္႔ေနေလသည္။ ေအာ္ ႏိူင္ငံရပ္ၿခားၿမိဳ႔ၾကီးကို ေရာက္ခဲ႔ၿပီ။ တစ္ခါတည္း အိမ္ေထာင္လည္း ၿပဳရဦးမည္။

လက္စြပ္ေလးေတြ၊ ခုေတာ႔ မေတာ္ေတာ႔လို႔ ခြ်တ္သိမ္းထားရသည္။

လက္ထပ္စာခ်ဳပ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္စု လက္မွတ္ ထိုးၾကတယ္။ သတို႔သားက သိပ္ေတာ႔ မေပ်ာ္ပါဘူး ...

ေနာက္ေန႔ေတာ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း အေယာက္ ၃၀ေလာက္ကို ၾကက္သားအာလူးဟင္း၊ ပလာတာတို႔ၿဖင္႔ ဧည္႔ခံ ေကြ်ူးေမြးကာ ဓာတ္ပံုရုိက္ၾကၿခင္း၊ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္မွာ အေပ်ာ္ လက္မွတ္ထိုးၾကၿခင္း၊ လက္ထပ္လက္စြတ္လဲလွယ္ၿခင္း အစရွိသည္တို႔ကို ၿပဳကာ ဘာဂုဏ္ ပကာသနမွ်မပါ၊ ဘာအၾကြားအ၀ါမွလဲ မပါပဲ အၾကင္လင္မယားဘ၀ ေရာက္ခဲ႔ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း ၃-၄လေလာက္ေနမွ ROM တြင္ လက္မွတ္ေရးထိုးကာ စာခ်ဳပ္စာတမ္း လင္မယား ဘ၀ေရာက္ပါသည္။ ခ်စ္သူ၂ဦး ခ်စ္ၾက လက္ထပ္ၾကရာတြင္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းထက္ အခ်စ္၊ ကတိက၀တ္၊ သစၥာေစာင္႔စည္းမွဳ တို႔က ပိုအေရးၾကီးသည္ဟု ခံယူထားသူ၂ဦး လက္ထပ္ေသာ ပဲြၿဖစ္ပါသည္။ ROM မွာ လက္ထပ္ၿပီးေတာ႔ အိမ္ကအေမတို႔ကို အသိေပးကာ ကိုေမာင္ၿခိမ္႔ ရန္ကုန္ၿပန္ သူ႔မိဘမ်ားႏွင္႔ ဗမာ႔ဓေလ႔ထံုးစံ သြားေရာက္ ေတာင္းရမ္းေပးပါသည္။

ကိုေမာင္ၿခိမ္႔တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာရွိရာ ထိုစဥ္က အတူေနသည္မွာ ကိုေမာင္ရစ္ (မိုးမခ)၊ ႏွင္႔ ကိုေအးေက်ာ္ေက်ာ္ တို႔ၿဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က သူတို႔ႏွင္႔ same batch သူငယ္ခ်င္း လင္မယားအိမ္တြင္ သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ အတူငွါးေနၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ ေနာက္ တစ္အိမ္ထဲ မေနေသာ္လည္း သူတို႔စားအိမ္၊ ေသာက္အိမ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုေနေသာ ဂ်ဴေရာင္းအိစ္မွာလည္း သူငယ္ခ်င္း ၄-၅ ေယာက္ရွိေသးသည္။ ထိုထဲမွ သူ႔အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း (သူကေတာ႔ ဂြတို ဟု ခ်စ္စႏိူးေခၚပါသည္ ) ထိုအကိ္ုထံမွ မဂၤလာေဆာင္ကိစၥ၊ လက္ထပ္လက္စြပ္ အစစအရာရာအတြက္ ေငြလိုအပ္ရာ ေငြ ၈၅၀ ေခ်းထားသည္ဟု ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ သိရပါသည္။ ဆြိဆြိတီမွာလည္း ေငြအနည္းငယ္ပါရာ ယူပါလားဆိုေတာ႔ ဆြိေလး ေက်ာင္းအပ္ဖို႔ ေငြ တလံုးတခဲတည္းလိုတာ အဲ႔က်မွသံုးဟု ဆိုပါသည္။

ROM မွာ လက္ထပ္ၾကေတာ႔ ... ဟင္း ဟင္း သတို႔သားၾကီး လွခ်က္ေတာ႔ေနာ္ ...

ကိုေမာင္ၿခိ္မ္႔၏ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမွာလည္း ေၿပလည္လြန္းလွ၍ ထိုေငြကို ေခ်းလိုက္သည္မဟုတ္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ကူညီလို၍သာၿဖစ္ရာ သူေနာက္ပိုင္းေငြလိုလာေတာ႔ ငပြအဆင္ေၿပရဲ႔လားဟုသာ တြင္တြင္ေမးေနသည္။ (သူကလည္း ငပြဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚပါသည္။) သူေငြလိုေၾကာင္း တိုက္ရိုက္ေတာ႔ မေမး။ ကိုေမာင္ၿခိ္မ္႔မွာလည္း သူငယ္ခ်င္းအိမ္တြင္ မဂၤလာေဆာင္ၿပီး ေနာက္လတြင္ (သူ႔သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ႏွင္႔အတူ) မိန္းမအသစ္ကေလး လက္ဆဲြ၍ အိမ္ေၿပာင္းရမည္ၿဖစ္ရာ အိမ္စေဘာ္ေၾကး၊ ပဲြစားေၾကး၊ အိမ္လခမ်ား ေပးစရာရွိေသး၍ အဆင္မေၿပေသးေၾကာင္း ေၿပာရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ထိုေငြ ၈၅၀သည္ ေနာက္အိမ္ေၿပာင္းၿပီး ၂လေလာက္ ၾကာမွ ဆပ္ႏိူင္ပါေတာ႔သည္။

ဤသို႔ၿဖင္႔ အႏွဳတ္ ၈၅၀ ႏွင္႔ စခဲ႔ေသာ ဘ၀၂ခု ေပါင္းဆံုခဲ႔ပါသည္။   ။

အႏွဳတ္ ၈၅၀ က ခုေတာ႔ အတိုးေတြ ပြားေနပါၿပီ။ ဂ်ဴဂ်ဴဆိုတဲ႔ ခ်စ္သမီးေလးနဲ႔။ း)

တီတီဆြိ ရဲ႕ NUS ေနာက္ေၾကာင္းၿပန္ ...

ဒီပို႔စ္ကို ဘေလာ႔ဂ္လာလာဖတ္တဲ႔ ညီမေလးတစ္ေယာက္က ေတာင္းဆိုထားတာ ၾကာပါၿပီ။ မဆြိတီလဲ ကိုယ္ေရးတာနဲ႔ သူသိလိုတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြ ကိုက္မွ ကိုက္ပါ႔မလားဆို စိုးရိမ္ၿပီး ေရးေပးပါ႔မယ္လို႔ ကတိေပးၿပီး မေရးၿဖစ္ခဲ႔ဘူး။ ခုေတာ႔ သိသမွ်၊ မွတ္မိသမွ် အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ ရွယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ညီမေလး မုတ္ ေက်နပ္ႏိူင္ပါေစ။




NUS တက္ဖို႔ အစ AIT မွ
မဆြိတီတုိ႔ RIT ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ေတာ႔ ေႏြးေအးမွာ ထိုင္ၾကရင္း စာေတာ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေၿပာၿဖစ္ၾကတယ္။ သူက ေက်ာင္းၿပီးရင္ AIT (Asian Institute of Technology) စေကာ္လာ ေလွ်ာက္မယ္ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕dream ကို ေၿပာၿပေနေလရဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး AIT ဆိုတာကို စၾကားဖူးခဲ႔တာ။ မဆြိတီတို႔ အဖို႔မွာေတာ႔ စာကလဲ ေၿပာရေလာက္ေအာင္ မေတာ္၊ မိဘကလဲ မခ်မ္းသာေတာ႔ AIT ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ အေ၀းမွ ေ၀းၾကီး။ စိတ္ကူးထဲ၊ အိမ္မက္ထဲေတာင္ ထည္႕မမက္ဖူးခဲ႔တာ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလး ေၿပာေနတဲ႔ သူ႔ရဲအနာဂတ္ အိမ္မက္ကိုသာ အားက်စိတ္ေတြနဲ႔ ေငးၿပီး နားေထာင္ေနမိေတာ႔တယ္။ အဲဒီေခတ္က စာေတာ္တဲ႔ ေက်ာင္းသားတိ္ုင္းရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းၿပီးရင္ ႏိူင္ငံၿခား စေကာ္လာရတဲ႔ AIT သြားတက္မယ္ဆိုတဲ႔ အိမ္မက္ကုိယ္စီနဲ႔ေပါ႔။

ဒီလိုနဲ႔ မဆြိတီလဲ ေက်ာင္းၿပီး၊ ေက်ာင္းမွာပဲ ဆရာမအလုပ္၀င္လုပ္ၿပီး ၂ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ AIT မွာတက္ေနတဲ႔ ဦးၿခိမ္႔နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူတို႔ရဲ႕ တိုက္တြန္းအားေပးမွဳေတြနဲ႔ ဘ၀မွာတစ္ခါမွ အိမ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ႔ AIT ကို စေကာ္လာ လွမ္းေလွ်ာက္လိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းဆိုသလိုပဲ မဆြိတီနဲ႔ ဆရာမေဆာင္မွာ အခန္းခ်င္းကပ္ရပ္ေနတဲ႔ EC (Electronic Engineering)က သူငယ္ခ်င္းကလဲ AIT ေလွ်ာက္တယ္။ ၀င္ခြင္႔ေတြ ထြက္လာေတာ႔ ၂ေယာက္လံုး partial scholar ပဲ ရၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက မိဘေတြက ခ်မ္းသာေတာ႔ ပါရွယ္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သြားတက္မယ္တဲ႔။ တကယ္တန္းေတာ႔ AIT ေက်ာင္းစံရိတ္က အင္မတန္မွ ေစ်းၾကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ေတာ္ရံုတန္ရံုလူ စေကာ္လာအၿပည္႔ရမွသာ တက္ႏိူင္တာပါ။ ပါရွယ္ကို ထပ္စိုက္ တက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး သိန္း ၆၀-၇၀ေလာက္ ရွိမွ တက္ႏိူင္မွာ။ အဲဒီအခ်ိန္ကိုယ္႔မွာ သိန္း၆၀မေၿပာနဲ႔၊ ေငြ၆ေထာင္ေတာင္ ၿပည္႔ေအာင္မရွိပါ။ သူငယ္ခ်င္းမိဘေတြက ေတာ္ေတာ္ခ်မ္းသာလို႔ သာ တက္ႏိူင္တာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ရက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ၂ေယာက္သား (သူငယ္ခ်င္းက အေဖာ္ေခၚလို႔) ေက်ာင္းတက္ဖို႔ စာရြက္စာတန္းကိစၥအတြက္ အီးစီက ဆရာၾကီး ေဒါက္တာစန္းတင္႔အိမ္ကို ေရာက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

အဲဒီမွာ ဆရာၾကီးေဒါက္တာ စန္းတင္႔က သူ႔ေလသံအတိုင္း ခပ္ေအးေအးနဲ႔ ရွင္းၿပပါေတာ႔တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို AIT မွာ Partial ကို ပိုက္ဆံထပ္စိုက္ၿပီး တက္မဲ႔အစား NUS ကို သြားတက္ပါ။ အဲဒီက ဘဲြ႔က စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔အတြက္ ပိုၿပီး အေထာက္အကူၿပဳပါတယ္။ စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆို ရည္မွန္းထားရင္ စကၤာပူက တကၠသိုလ္က ပိုၿပီး အာမခံခ်က္ရွိပါတယ္ ဆိုၿပီး AIT ကုန္က်စံရိတ္နဲ႔ NUS ကုန္က်စံရိတ္ကို တြက္ၿပၿပီး ႏိွဳင္းယွဥ္ၿပပါတယ္။ ဆရာၾကီးေက်းဇူးၾကီးမားပါေပတယ္။ ဆရာၾကီၤးအိမ္ကၿပန္လာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ဟာ NUS အိမ္မက္ကို စတင္မက္ခဲ႔ၾကပါၿပီ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ (၁၉၉၆-၁၉၉၇ ေလာက္မွာ) NUS က ေပးတဲ႔ ASEAN Scholar ဆိုၿပီး စ နာမည္ၾကီးလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ခုဘေလာ္ဂါၿဖစ္ေနၾကတဲ႔ မတန္ခူးတို႔၊ စုခ်စ္သူတို႔ဟာ NUS ASEAN Scholar ရဲ႕ပထမဆံုး batch ေတြပါ။ စာလဲ အလြန္ေတာ္ၾကတဲ႔သူေတြပါ။


NUS ေလွ်ာက္ၾကၿပီ။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္းက NUS ကို ေလွွ်ာက္တာ full scholar ရပါတယ္။ ASEAN scholar ၿဖစ္ပါတယ္။ မဆြိတီလဲ အရင္ ေၿပာခဲ႔ဖူးတဲ႔ အတိုင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေလွ်ာက္တာကို ကူညီၿပီး အတူေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ NUS ၀င္ခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္။ Mechanical and Manufacturing Engineering ေမဂ်ာ ၿဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ ကံေကာင္းတယ္။ စကၤာပူေရာက္ေတာ႔ NTU ကလည္း စေကာ္လာရေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားစာရတာနဲ႔ NTU မွာ တက္ၿဖစ္ပါသြားတယ္။ မဆြိတီကေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သူ႕ရဲ႕ ေထာက္ပံ႔စံရိတ္နဲ႔ NUS မွာ full time တက္ပါတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဆံုၾကသည္ ...
မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းတက္ဖို႔လာေတာ႔ ေလယာဥ္အတူစီးလာတာ စုစုေပါင္း မိန္းခေလး ၄ေယာက္ပါ။ မဆြိတီတို႕ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ရယ္၊EC က အၾကီးတန္း ဆရာမတစ္ေယာက္ရယ္၊ တစ္တန္းၾကီးတဲ႔ EC က အစ္မတစ္ေယာက္ရယ္ပါ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာကို NUS မွာ ေက်ာင္းတက္မဲ႔ ေက်ာင္းက ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ဆံုပါတယ္။ သူတို႔က ၃ေယာက္ Aeronautical ကၿဖစ္ၿပီး မဆြိတီတို႔နဲ႔ same batch ေတြပါ။ အယ္ရိုေတြက ဘာသာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မက္ကယ္နီကယ္ေတြနဲ႔ ေရာတက္ရေတာ႔ မ်က္ႏွာေတြက မ်က္မွန္းတန္းမိေနပါၿပီ။ သူတို႔ကလဲ NUS မွာ Mechanical and Manufacturing Engineering ပဲ တက္ၾကမွာဆိုေတာ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ္နဲ႔ ေမဂ်ာတူ အတန္းတူေတြ ၿဖစ္လာပါတယ္။

Culture Shock ေလာ၊ စိတ္ပူပန္မွဳေလာ ...
စကၤာပူေရာက္ေတာ႔ အရင္ေရးခဲ႔ဖူးသလို မဆြိတီဟာ အင္မတန္ စိတ္ပူပါတယ္။ စာေတြလိုက္ႏိူင္ပါ႔မလား၊ ဆရာေတြ အဂၤလိပ္လို စာရွင္းတာ နားလည္ပါ႔မလား၊ စာေမးပဲြေအာင္ပါ႔မလား၊ စလံုးလူမ်ိဳး class mate ေတြနဲ႔ ဘာသာစကားအခက္အခဲ စတာေတြအတြက္ စိုးရိမ္ေနတယ္။ ဒါ႔အၿပင္ အခုတေလာေၿပာေနၾကတဲ႔ Culture shock ဆုိလား။ နယ္ပယ္အသစ္တစ္ခုကို ေရာက္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဒီက ေနထိုင္စားေသာက္မွဳ၊ လူေနမွဳဘ၀ ေတြနဲ႔ ေနသားမက်ေသးေတာ႔ အေတာ္ကို ေနရတာ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ညေန၊ ညေန ေက်ာင္းသြားၿပီဆို MRT ေပၚက စလံုးလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ခပ္တည္တည္၊ မ်က္ႏွာေက်ာ ေသေသေတြကို ၾကည္႔ၿပီး ၀မ္းပဲနည္းသလိုလို၊ အားပဲ ငယ္သလိုလို ခံစားမွဳမ်ိဳး ၿဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ပံုစံေတြက ၀မ္းနည္းအားငယ္ေနတဲ႔ မဆြိတီအတြက္ "နင္႔ဟာနင္ ၀မ္းနည္းတာ၊ အားငယ္တာ တို႕နဲ႔ မဆိုင္ဘူးေဟ႔ ... အေနသာၾကီး ..." လို႔ ေၿပာေနသလိုပါပဲ ။ ဒီၾကားထဲ MRT က " တီ တီ တီ တီ ... door is closing ... " ဆိုတဲ႔ အသံကိုၾကားတိုင္း ငိုခ်င္ေနတယ္၊ အိမ္ကို အၿမန္ၿပန္ေၿပးခ်င္စိတ္သာ ေပါက္ေနမိေတာ႔တာပါပဲ။

ေက်ာင္းထဲ ပထမအေခါက္ ...
ပထမဆံုး ေက်ာင္းထဲကိုသြားတဲ႔ အေခါက္က မွတ္မိေသးတယ္။ ဦးၿခိမ္႔လဲပါတယ္။ NUS ME ဌာနက စာေရးမေလး တစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းကိစၥေတြေမးတာ သူကလဲ ၿပန္ရွင္းၿပပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူေၿပာတာေတြက ပလစ္ပလစ္ ... ပလပ္ပလပ္ ... ရႊတ္ရႊတ္ ... ရွက္ရွက္ေတြသာၾကားရတယ္ တစ္လံုးမွ နားမလည္ခဲ႔ပါဘူးခင္ညာ။ စိတ္ထဲမွာလဲ ဒီစလံုးမဟာ ဒီအဂၤလိပ္စကားကိုပဲ လူေတြနားမလည္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးမ်ား ေၿပာေနပါလိမ္႔ေပါ႕။ သူမိွဳ႔ အဂၤလိပ္စကားကို ဒီလိုၾကီးၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာတတ္ပါေပတယ္ေပါ႔။ ဦးၿခိမ္႔ပါလို႔သာပဲဗ်ာ။ ဦးၿခိမ္႔က ကိုယ္႔အား ကိုယ္ကိုး ကိုယ္႔ဟာကိုယ္နားလည္ေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုလို႔ ေနာက္ပိုင္း ေသခ်ာနားေထာင္ေပမဲ႔လဲ စလံုး accent ကို လံုး၀ကို နားမလည္ခဲ႔တာပါ။ စိတ္ဓာတ္လဲ ေတာ္ေတာ္က်မိပါတယ္။
(အခုမ်ားေတာ႔ အန္တီဆြိတို႔ စလံုးအက္ဆန္႔ကို ေက်ညက္ေနတာမွ ကားတစ္စီးလံုး ေရာင္းခဲ႔တာသာၾကည္႔ပါေတာ႔။ ကားပဲြစားလားလို႔ ေမးတဲ႔သူေတာင္ရွိေသး း))

ေက်ာင္းလခအတြက္ အၿပန္အလွန္ေထာက္ခံ ေငြေခ်းၾက ...
မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းတက္တံုးက ေက်ာင္းလခက Semester တစ္ခု( ၆လစာ) ကိုု စလံုး ၂၅၀၀ ပဲ ေပးရပါတယ္။ ခုေတာ႔ ၂ဆေလာက္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ေက်ာင္းလခကို အၿပည္႔ေပးစရာမလိုပဲ ဘဏ္ကေန ၈၀% ေခ်းခြင္႔ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းအပ္ၾကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပတ္လည္ရိုက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေထာက္ခံၾက၊ လက္မွတ္ေတြထိုးၾကနဲ႔ ေငြေခ်းၾကတာ ေပ်ာ္စရာၾကီးခင္ည။ ေနာက္ဆံုး ေငြေခ်းအၿပီး ေက်ာင္းလခ ၅၀၀ ပဲ ေပးရပါေတာ႔တယ္။ အင္မတန္မွ သက္သာပါတယ္။ က်န္တဲ႔ အေၾကြးကလဲ ေက်ာင္းၿပီး အလုပ္ေတြ ဘာေတြရမွ တစ္လ ၅၀မ်ိဳး ၁၀၀မ်ိဳး ေအးေဆးဆပ္ၾကရေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကို အဆင္ေၿပပါတယ္။

ပထမဆံုး ရတဲ႔ PR offer ...
ေနာက္ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာစရာ တစ္ခုက မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတံုး ေက်ာင္းၿပီးရင္ PR ေလွ်ာက္ခြင္႔ရေၾကာင္း Offer letter ေတြ လာတယ္္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒါ မဆြိတီတို႔ batch က ပထမဆံုး စရတာပါ။ အဲဒီေခတ္က EP ေတြ၊ work permit ေတြနဲ႔ပဲ လုပ္ေနၾကတာမ်ားၿပီး ဗမာလူမ်ိဳး PR ဆိုတာ အင္မတန္မွ ရွားပါးပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ၇ႏွစ္ ၈ႏွစ္ EP နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔သူေတြေတာင္ ေလွွ်ာက္လို႔မရတဲ႔ ေခတ္ပါ။ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္း EP နဲ႔ လုပ္ေနသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိလို႔ သိရတာပါ။ သူတို႔ေတြၾကည္႔ၿပီး PR ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ အေ၀ၾကီး၊ ဘာမွမဆိုင္ဘူးလို႔ ထင္ထားေနရာကေန အဲဒီစာေလးရလာေတာ႔ ၀မ္းသာလိုက္တာမွ ေဖာ္မၿပႏိူင္ေအာင္ပါပဲဗ်ာ။

ဘယ္ ဘာသာေတြ ေရြးၾကမလဲ ...
မဆြိတီတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာသာေတြ (module) ေရြးခ်ယ္ေတာ႔လဲ စာလုပ္ရလြယ္ေအာင္ အတူတူေတြပဲ ေရြးၾကတာမ်ားတယ္။ အမ်ားအားၿဖင္႔ ေရွ႕ batch ကလူေတြကိုေမး၊ ဆရာ သေဘာေကာင္းတယ္၊ အသင္အၿပေကာင္းတဲ႔ ဘာသာ၊ အရင္က သင္ဖူးတဲ႔ အစပ္အဆက္ရွိတဲ႔ ဘာသာ၊ လြယ္မယ္ထင္တဲ႔ ဘာသာေတြအၿပင္ အလုပ္အတြက္ အေထာက္အကူၿပဳမဲ႔ဘာသာေတြ ေရြးၾကတာမ်ားပါတယ္။ MSc ဘဲြ႔အတြက္ ၁၀ဘာသာ ယူရမွာၿဖစ္ၿပီး ပေရာဂ်က္လုပ္မယ္ဆို ၆ဘာသာပဲ ယူဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီမွာ အားလံုးပဲ ပေရာဂ်က္က အလုပ္၀င္ရင္ အေထာက္အကူၿပဳတယ္၊ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံလုပ္ကိုင္ရၿပီး Thesis လဲေရးရတာဆိုေတာ႔ အဂၤလိပ္စာအတြက္လဲ အေထာက္အကူၿပဳတယ္ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၆ဘာသာနဲ႔ ပေရာဂ်က္ကို ေရြးၾကပါတယ္။ မဆြိတီကေတာ႔ Semester တစ္ခုကို ၃ဘာသာၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီး တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ပေရာဂ်က္ကိုလဲ နဲနဲခ်င္းတဲြလုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ႔ပါတယ္။


ေက်ာင္းတက္ရတာ ေပ်ာ္စရာ ...
မဆြိတီတို႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းစတက္ရေတာ႔ ထင္ထားသလိုမဟုတ္ပဲ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ႔ပါတယ္။ မေပ်ာ္ပဲေနရိုးလား၊ အတန္းထဲမွာ ၿမန္မာခ်ည္း အေယာက္ အစိတ္-၃၀ေလာက္ရွိေနလို႔ပါပဲ။ လူ ၈၀ေလာက္ရွိရင္ ၿမန္မာ၊ တရုတ္နဲ႔ ကုလားက ညီတူညီမွ်ေလာက္စီရွိေနေတာ႔ ကိုယ္႔ဗမာေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔၊ အေပၚ batch က အကိုၾကီးေတြက ရယ္စရာေတြေၿပာ၊ တ၀ါး၀ါး တဟားဟားနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ဗမာ အဖဲြ႔ထဲမွာကို ဒီမွာ ၄-၅ႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ၿပီး part time လာတက္တဲ႔ အကိုၾကီးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ၊ ေနာက္ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြ၊ မဆြိတီတို႔လို ခုမွ စတက္တဲ႔ full time သမားေတြ၊ အယ္ရိုကအဖဲြ႔ေတြ၊ RIT က ကိုယ္႔အငယ္ batch ေတြ အစံုပါပဲ။

အဲဒီထဲမွာ ဘရူးႏိူင္းမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး လာတက္တဲ႔ အသက္ ၄၀ေက်ာ္ လူပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္လဲပါတယ္။ ယူတဲ႔ဘာသာေတြလဲ တူေတာ႔ ပေရာဂ်က္ေတြ အတူလုပ္ၾက၊ စာေမးပဲြနီးရင္ လိုက္ဘရီမွာ ခ်ိန္းၿပီး စာအတုူၾကည္႔ၾကနဲ႔ေပါ႔။ အဲဒီအေပၚက လူပ်ိဴၾကီးဆို စာအတူၾကည္႔ရင္ ၿခင္းတစ္လံုးနဲ႔ လာတာဗ်။ အညာမွာ ပဲြၾကည္႔သလို သူ႕ၿခင္းထဲမွာ လက္ဖက္ပဲြနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း ဓာတ္ဗူးနဲ႔ စားစရာ၊ ေသာက္စရာေတြနဲ႔ စာၾကည္႔ၾကတာခင္ဗ်။

အေပါင္းအသင္း စံုတဲ႔ NUS ...
အဲဒီမွာ မထင္မွတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဟာင္း၊ ဆရာမေဟာင္းေတြလဲ ဆံုရ စာသင္ေဖာ္အတူၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ ေက်ာင္းက အိုဖိုး (04 ) က်ဴတိုရီအၿမဲသင္တဲ႔၊ စာအၿမဲေမးခဲ႔တဲ႔ ဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔လဲ အတူတက္ခဲ႔ရတယ္။ ပိုလို႔ ခင္မင္ ရင္းႏွီးခဲ႔ရတယ္။ ေနာက္ RIT ဖိုင္နယ္တံုးက အတူတက္ခဲ႔ရတဲ႔၊ လွလြန္းလို႔ အၿမဲေငးခဲ႔ရတဲ႔ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႔လဲ NUS မွာ အတူတက္ခဲ႔ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ၊ တစ္ရက္သား အတန္းေနာက္က်မွ ေလဒီရွဴး တစ္ေဒါက္ေဒါက္၊ စတိုင္ေဘာင္းဘီနဲ႔ စမတ္က်က်၀တ္လို႔ အတန္းထဲကို ၀င္လာတဲ႔ အစ္မ လွလွကို ေတာသူမ မဆြိတီ ေငးၾကည္႔ေနမိတယ္။ သူက စလံုးကို ေက်ာင္းၿပီးကထဲက ေရာက္ခဲ႔တာဆိုေတာ႔ သူ႔စတိုင္က လိုကယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ မၿခားဘူး။ ေနပံု၊ သြားပံု လာပံုကလဲ မဆြိတီတို႔လို ကုတ္ခ်ိခ်ိမဟုတ္ဘူး။ ရုပ္ကေလးလွသေလာက္ အလုပ္တစ္ဖက္၊ ခေလးတစ္ဖက္နဲ႔ part time တက္၊ ေက်ာင္းစာေတြကိုလဲ မခိုမကပ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ အစ္မကို ေလးစားအားက်ခဲ႔တယ္။ ေၿပာရရင္ မဆြိတီ NUS မွာ တစ္ႏွစ္ခဲြ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔စဥ္အတြင္း ကိုယ္နဲ႔ same batch သူငယ္ခ်င္းေတြအၿပင္၊ ကိုယ္႔ထက္ အၾကီး batch၊ အငယ္ batch ေတြ နဲ႔ ခင္မင္ခဲ႔ရၿပီး စကၤာပူမွာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္ က်ယ္ၿပန္႔ခဲ႔တယ္။

မွတ္မွတ္ရရ solar ဆရာ ...
မဆြိတီတို႔ ပထမ semester တက္ေတာ႔ solar energy ဆိုတဲ႔ ဘာသာရပ္ကို လူတိုင္းနီးပါး ယူၾကတယ္ဗ်။ ဒီေတာ႔ ဆုိလာအခ်ိန္ဆို ၿမန္မာေတြ အမ်ားဆံုး စုမိတဲ႔ အခ်ိ္န္။ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးေပါ႕ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ဆိုလာသင္တဲ႔ဆရာက ခ်န္ဂီေလဆိပ္ရဲ႕ ဆိုလာပေရာဂ်က္ကို ဦးေဆာင္လုပ္ေနတဲ႔သူဆိုေတာ႔ project အေသးေလးေတြကအစ တကယ္႔ ပေရာဂ်က္အစစ္ေတြဆုိေတာ႔ စိတ္၀င္စားစရာလဲေကာင္းတယ္။ ဆရာက စလံုးတရုတ္။ စကားေၿပာတာလဲ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔။ သေဘာေကာင္းတဲ႔ အၿပင္ ၿမန္မာေတြကုိလဲ ေတာ္ေတာ္ခင္တယ္။ အတန္းထဲက ၿမန္မာအခ်ိဳ႕ကိုေတာင္ အလုပ္မရွိ ေငြေရးေၾကးေရး အဆင္မေၿပရင္ သူ႔ပေရာဂ်က္မွာ အလုပ္ေပးထားေသးတယ္။

NUS မွာ notes ထုတ္ၿခင္း ...
ဆရာေတြ စာသင္တာ နားလည္လားဆိုေတာ႔ တကၠသိုလ္ဆိုရာမွာ အစကတည္းက ဆရာေတြ သင္ရံုနဲ႔ နားလည္သေဘာေပါက္ စာၿပန္ၾကည္႔စရာမလို ဆိုတာ အင္မတန္မွ ရွားပါတယ္။ ဆရာေတြ lecture ေပးသေလာက္ေတာ႔ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ အစကတည္းက RIT မွာလဲ စာေတြက အဂၤလိပ္လိုပဲ သင္ရေတာ႔ ထင္ထားသေလာက္ သိပ္ေတာ႔ ထူးထုူးၿခားၿခား မရွိလွပါဘူး။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ စာၿပန္ဖတ္၊ notes ထုတ္။ ေမးခြန္းေတြ တြက္ၾကည္႔ အဲဒါေတြ ထံုးစံအတိုင္းလုပ္ရင္ နားလည္ပါတယ္။ ဆရာအမ်ားစုကေတာ႔ အေရးၾကီးတာ၊ စာေမးပဲြမွာ ေမးႏိူင္တာေတြကို စာသင္ေနရင္းနဲ႔ ေသခ်ာေၿပာသြားေတာ႔ ကိုယ္က အတန္းမွန္တယ္ဆို သူေၿပာတာေလးေတြ စာေမးပဲြနီးရင္ အေလးေပးၾကည္႔ရင္ ေအာင္ပါတယ္။

မဆြိတီမွာ အလုပ္ကလဲမလုပ္၊ full time တက္တာဆိုေတာ႔ သူမ်ားေတြထက္ စာၾကည္႔ခ်ိန္ပိုရေတာ႔ စာေမးပဲြနီးရင္ စာဖတ္ရတာ ပိုနားလည္ေအာင္ Notes ကို စာၾကည္႔ရင္း တစ္ခါထဲ ေသခ်ာထုတ္ထားပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြကိုလဲ တတ္ႏိူင္သေလာက္၊ ရသေလာက္ တြက္ထားတယ္။ က်န္တဲ႔ part time သမားေတြကိုလဲ Notes ေတြကို ရွယ္ေပးေတာ႔ သူတို႕ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။ အထူးသၿဖင္႔ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ကလဲ တက္ေနၾကေတာ႔ ကိုယ္႔ notes ေတြ၊ solution ေတြက သူတို႔ေတြ အတြက္ အင္မတန္ အက်ိဳးရွိပါတယ္တဲ႔။ မဆြိတီ notes အထုတ္ေကာင္းတာ အဲဒီႏုတ္စ္ေတြဟာ ေက်ာင္းၿပီးတဲ႔တိုင္ ေနာက္တက္တဲ႔သူေတြက လာငွါးလို႔ သူတို႔ကို အထုတ္လိုက္ေပးလိုက္တာမွာ NUS အဆက္ဆက္ လက္ဆင္႔ကမ္းရတဲ႔ notes ေတြ ၿဖစ္သြားပါသတဲ႔ ။ NUS မွာေက်ာင္းတက္တဲ႔ အငယ္တစ္ေယာက္က ၿပန္ေၿပာၿပလို႔ သိရပါတယ္။ ဘာသာတိုင္းေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ grade ေကာင္းခဲ႔တဲ႔ ၂ဘာသာပါ။

စာေမးပဲြ result ...
ပထမ semester ၿပီးေတာ႔ ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ၿပီဆိုေတာ႔ အရင္RIT တံုးကလို ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ကပ္ထား တိုးၾကည္႔ရတာမ်ိုး ဟုတ္ဘူးခင္ည။ အြန္လိုင္းထဲမွာ ကိုယ္႔ဟာကိ္ုယ္ key in လုပ္ၿပီး ၀င္ ၾကည္႔ရတာ။ မဆြိတီကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေၾကာက္တတ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ေအာင္စာရင္းကိုယ္ ၾကည္႔တာထံုးစံမရွိပါဘူး။ ဦးၿခိမ္႔ သူ႔ရံုးကေန အင္တာနက္ထဲ၀င္ ၾကည္႔ေပးမွ သိရတာခ်ည္းပါပဲ။ grade ကေတာ႔ သိပ္အေကာင္းၾကီးလဲ မဟုတ္ အဆိုးၾကီးလဲ မဟုတ္ အသင္႔အတင္႔ပါပဲဗ်ာ။ ဆိုလာကေတာ႔ ကိုယ္လဲ သိပ္စိတ္၀င္စားလို႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ A+ ရဖူးပါတယ္။ က်န္တာေတြကေတာ႔ C ေတြပဲမ်ားပါတယ္။ D ရတဲ႔ ဘာသာေတာင္ရွိတယ္။ အဲဒီဘာသာကေတာ႔ က်မယ္ေတာင္ ထင္တာ။ open book ကို un-seen ေတြခ်ည္းေမးလို႔ လူတိုင္းၿပာခဲ႔တဲ႔ ဘာသာေပါ႔။ အတန္းထဲ ဘာမွမေၿဖပဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ႔သူေတာင္ရွိတယ္။ လူတိုင္းနီးပါး D ပဲရၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ္ရင္ C ေပါ႔။


Straight A ၿမန္မာ student ...
ဒီမွာ ၾကံဳလို႔ တစ္ခုသတိရတာေလး ေၿပာပါဦၤးမယ္။ မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းမတက္ခင္ NUS မွာ ဘာသာရပ္အားလံုး A ေတြခ်ည္းပဲရတဲ႔ ၿမန္မာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဦးၿခိမ္႔တို႔ batch ကပါ။ NUS မွာ အဲလို ဘာသာစံု A ရဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုခက္မယ္ဆိုတာ ေၿပာစရာေတာင္မလိုပါဘူး။ အဲလို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရွိတာဟာ မဆြိတီတို႔ ၿမန္မာလူမ်ိဴးေက်ာင္းသားေတြအတြက္ impression ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ NUS က ဆရာ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြ အင္မတန္ေတာ္ပါလားလုိ႔ အသိအမွတ္ၿပဳစရာ ၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း NUS ကေန ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေက်ာင္းတက္ခြင္႔ေပးခဲ႔လို႔ အတန္းထဲမွာ ၿမန္မာေတြတရုန္းရုန္းနဲ႔ ၿဖစ္ေနတာကပဲ သက္ေသပဲ မဟုတ္လား ခင္ဗ်ာ။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ NUS မွာ ေက်ာင္းတက္ရင္ PR ရတယ္ဆိုေတာ႔ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းတက္တာဟာ ပိုလို႔ ပိုလို႔ ေခတ္စားလာခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ grade မမီတဲ႔ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ဟာ RIT က စာေရးၾကီးေတြကို လာဘ္ထိုး၊ အမွတ္ေတြကို လိမ္လည္ၿပီး စေကာ္လာေတြ ေလွ်ာက္္ၾက၊ စေကာ္လာေတြ ၿဖစ္ရက္နဲ႔ စာေမးပဲြေတြက်ၾကနဲ႔ ၿမန္မာေက်ာင္းသားမ်ား အေတာ္ နာမည္ပ်က္ပါတယ္လို႔ သတင္းမ်ားလဲ ၾကားခဲ႔ရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းလဲ NUS မွာ ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ေက်ာင္း၀င္ခြင္႔ကို က်ပ္လိုက္တယ္လို႔လဲ သတင္းမ်ား ၾကားဖူးပါတယ္။

မဆြိတီနဲ႔ project (Dissertation) ...
မဆြိတီ ပေရာဂ်က္လုပ္ေတာ႔ ေရြးတဲ႔ဆရာက ေစာနက straight A ရတဲ႔ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ပေရာဂ်က္ ဆရာပါပဲ။ ဒီေတာ႔ ဆရာ႔မွာ ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ impression က ေတာ္ေတာ္ကို ေကာင္းေနပါၿပီ။ မဆြိတီတင္မက ကိုယ္နဲ႔ အတူတက္တဲ႔ အယ္ရိုက သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္လဲ အဲဒီဆရာနဲ႔ပဲ ပေရာဂ်က္ လုပ္ပါတယ္။ ပေရာဂ်က္ ေခါင္းစဥ္ကို ဆရာက ၃ခုေပးၿပီး ေရြးခိုင္းပါတယ္။ မဆြ္ိတီ ေရြးတဲ႔ ေခါင္းစဥ္က " Development of a temperature sensor approach to tool conditioning monitoring " ပါတဲ႔။ လူပိန္းနားလည္ေအာင္ေၿပာရရင္ တြင္ခံုေတြမွာ စက္စားတဲ႔ tool ေလးေတြဟာ စက္စားတာၾကာေတာ႔ ပ်က္စီးၿပီး လဲရေတာ႔မယ္႔အေၿခအေနကို ေရာက္လာပါတယ္။ စက္စားတာၾကာေလ tool က ပိုပူလာပါတယ္။ tool ရဲ႕အပူခ်ိန္ကို sensor လုပ္ၿပီး tool လဲရမဲ႔အခ်ိန္မွာ စက္ကအလိုအေလွ်ာက္ရပ္ၿပီး tool ကို လဲႏိူင္ေအာင္လုပ္ရတဲ႔ ပေရာဂ်က္ပါ။

အဲဒီမွာ ပထမဆံုး ပေရာဂ်က္လက္ေတြ႔ လုပ္ဖို႔ Lab ခန္းထဲ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ Lab ထဲက တြင္ခံုေမာင္းတဲ႔ စလံုးဦးေလးၾကီးေတြက ေစာနက ေက်ာင္းသားအေၾကာင္း၊ စာေတာ္တဲ႔ အေၾကာင္း straight A ရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာၿပီး ခ်ီးမြန္းခန္းထုတ္ေတာ႔တာပဲဗ်ိဳ႔။ စာေတာ္တဲ႔ ေက်ာင္းသားကေတာ႔ ဆရာေတြတင္မက Lab ထဲက ဦးေလးၾကီးေတြ အထိပါ သတင္းေမႊးေနတာပါပဲဗ်ာ။

ပေရာဂ်က္ဆရာေၿပာင္းၿခင္း ...
မဆြိတီ ပေရာဂ်က္လုပ္ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ ပေရာဂ်က္ဆရာေၿပာင္းရမယ္ေၿပာတယ္။ အရင္ဆရာက ပေရာဂ်က္က ပရိုဂရမ္းမင္းပိုင္း ပါလာေတာ႔ သူ႔ပေရာဂ်က္ကို တၿခား ပရိုဂရမ္းမင္းပိုင္တဲ႔ ဆရာကုိ လဲႊေပးလိုက္တာ။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲဒီဆရာအသစ္က အရမ္းေတာ္တာ နာမည္ၾကီး၊ ေက်ာင္းမွာ ရာထူးလဲေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္။ ေဟာ္စတယ္တစ္ခုကုိလဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္။ စာတမ္းေတြလဲ အမ်ားၾကီးေရးေနတယ္။ ဆရာ႔နာမည္က Dr. Andrew A.0 Tay တဲ႔။ သူ႔မွာ အခ်ိန္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ရွားပါးတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ရဲ႕ လက္ေတြ႕ကရတဲ႕ Result နဲ႔ flow chart ကိုသံုးၿပီး ပရိုဂရမ္းမင္း ေရးမဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လဲရွိသဗ်။ ပထမဆံုး ဆရာနဲ႔ ေတြ႔တဲ႔ အေခါက္က ပရိုဂရမ္းမင္းေရးမဲ႔ ဟိုသေကာင္႔သားကို စာမလုပ္လိုု႕ဆိုၿပီး ဆူလိုက္တာ ရစရာမရွိဘူးဗ်ာ။ ခပ္ဆိုးဆိုး ခပ္ေတေတ Undergrad ေက်ာင္းသားၿဖစ္ပံုရပါတယ္။ ပံုစံက ဂ်စ္ကပ္ကပ္ခင္ဗ်။ ကိုယ္ကေတာ႔ နဲနဲ ၾကိဳးစားလုပ္ထားေပမဲ႔ ဆရာက ဆူေနေတာ႔ ေၾကာက္ေနတာ။ ေနာက္ေတာ႔ ကုိယ္႔ရဲ႕result နဲ႔ ၾကိဳးစားမွဳကိုေတာ႔ ဆရာက ခ်ီးက်ူးၿပီး အသိအမွတ္ၿပဳပါတယ္။ ဆရာက အလုပ္မ်ားေတာ႔ တစ္ခါသား thesis အၾကမ္းေရးၿပီးလို႔ ခ်ိန္းလိုက္တာ သူ႔ ေဟာ္စတယ္က ရံုးခန္းမွာ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ညေနပိုင္းၾကီး။ ကိုယ္ေရးတဲ႔ထဲက အဓိကမွားေနတဲ႔ အဂၤလိပ္စာေတြ ဘာေတြ ေသခ်ာစစ္ေပးပါတယ္။ တကယ္ကို ေစတနာနဲ႔ေသခ်ာစစ္ေပးတာပါ။

ဆရာ႔ထံသို႔ စာတစ္ေစာင္ ...
ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္အေခ်ာတစ္ခါ ထပ္ၿပင္ၿပီး ဆရာ႔ကို ထပ္စစ္ေပးဖို႔ခ်ိန္းတာ တစ္လသာၾကာသြားတယ္။ ဘာမွကို အေၾကာင္းၿပန္စာ မလာဘူး။ ဆရာ အင္မတန္ အလုပ္ရွဳပ္လို႔ ကိုယ္႕အတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိူင္ဘူးနဲ႔ တူပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မဆြိတီ ကလဲ ကိုယ္႔အပူနဲ႔ကိုယ္။ student pass နဲ႔ part time အမည္ခံ အလုပ္လုပ္ေနၿပီ။ student pass ကလဲ အရင္ သက္တန္းထပ္တိုးထားတာ ေနာက္လဆို သက္တမ္းကုန္ေတာ႔မွာ။ အဲဒီထက္ ပိုတိုးလို႔လဲ မရေတာ႔ဘူး။ သက္တမ္းကုန္ စေတးမရွိေတာ႔ ဒုကၡေရာက္ေတာ႔မွာပဲဆို အလြန္အမင္းစိုးရိန္ပူပန္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ညမွာ တစ္ညလံုး မအိပ္ပဲ ရွိမဲ႔စုမဲ႔ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားနဲ႔ ဆရာမွ စစ္မေပးရင္ ဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ေရာက္ေတာ႔မွာ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း၊စာရွည္ၾကီးေရး၊ အီးေမး တစ္ေစာင္ ပို႔မွပဲ စာၿပန္ၿပီး ေနာက္ဆံုးအဆင္႔ Hard cover တင္ဖို႔ အဆင္႔ထိေရာက္ေအာင္ စစ္ေပးပါေတာ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ မဆြိတီလည္း ေနာက္ဆံုး Hard cover တင္ၿပီး ေက်ာင္းၿပီးပါေတာ႔တယ္။ စုစုေပါင္း အလုပ္မရွိပဲ full time တစ္ႏွစ္ခဲြ ၊ အလုပ္လုပ္ရင္း (Thesis ေရးတဲ႔အခ်ိန္+ ဆရာေတြ ေစာင္႔တဲ႔အခ်ိန္ ) ႏွစ္၀က္ စုစုေပါင္း NUS ၂ႏွစ္နီးပါး ၾကာခဲ႔ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ME ဆက္တက္မလား ...
Dissertation ၿပီးေတာ႔ ဆရာ၂ေယာက္က ေခၚေမးပါတယ္။ ဒီပေရာဂ်က္ကို ဆက္လုပ္မလား၊ MSc ၿပီး ME ဲ႔ဆက္လုပ္ ... ၿပီးရင္ doctorate ဆက္တက္ ... scholar အတြက္ recommend လုပ္ေပးမယ္ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းတက္၊ စာၾကည္႔ရတဲ႔အလုပ္ကို အင္မတန္ ၿငီးေငြ႔၊ ပ်င္းရိေနၿပီၿဖစ္တဲ႔ မဆြိတီဟာ လက္ရွိအလုပ္ကလဲ ၀င္ေငြေလးရွိေနၿပီဆိုေတာ႔ ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါရမ္းၿပီးသာ ၿငင္းလိုက္ပါေတာ႔တယ္ခင္ဗ်ား။ ။

Screw Driver ကိုင္ခဲ႔ရ ကြ်န္မဘ၀ပါရွင္ (၂)...

မဆြိတီ၏ ထမင္းစား လက္မွတ္မ်ား ...





မဆြိတီတို႕ ေၾကာင္ဖမ္းၿခင္း ...
3D နဲ႔ ဒီဇိုင္းဆဲြရမယ္ဆိုလို႔ အဲဒီအခ်ိန္က တတ္တာဆိုလို႔ Auto CAD က 3D ပဲရွိတာ။ Auto CAD အေၾကာင္း ေနာက္ေၾကာင္းၿပန္ရရင္ မဆြိတီဆရာမလုပ္ေတာ႔ ေက်ာင္းထဲက ဆရာမမ်ားေဆာင္မွာေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က Auto CAD ဆိုတာ အေတာ္ေပၚၿပဴလာၿဖစ္ေနၿပီ။ ဆရာဦးသိန္းထြဋ္တို႔ဖြင္႔တဲ႔ Geocomp မွာ တက္ၾကတာမ်ားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔လို႔ ေမးရင္ ေဟ႔ နင္ဘာလုပ္ေနလဲဆို ေၾကာင္ဖမ္းေနတယ္ေၿဖၾကတယ္။ အစေတာ႔ ဘာေၿပာေနမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္မွ ေၾကာင္ဖမ္းတယ္ဆိုတာ Auto CAD သင္တန္းတက္ေနတယ္လို႔ သေဘာေပါက္တယ္ဗ်ား။

ဒီေတာ႔ မဆြိတီလဲ နီးနီးနားနား ေက်ာင္းနားက ခ၀ဲၿခံမွာ ညေနတိုင္း ေၾကာင္သြားသြားဖမ္းပါတယ္။ ေၾကာင္ဖမ္းဆရာကေတာ႔ အခုေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာ နာမည္ၾကီးေနတဲ႔ ဓာတ္ပံုဆရာ ကိုေ႒း၀င္းပါပဲဗ်ာ။ ဆရာကေတာ႔ ေစတနာလဲပါ၊ ေသခ်ာလဲ သင္ေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၃လေလာက္ သင္ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ 3D ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး၊ ဦးေသာင္းေကာင္းမွဳနဲ႔ MIT ေၿပာင္းရလို႔ သင္တန္းကို ရပ္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ ၂ႏွစ္ေလာက္အၾကာ ဒီလာခါနီးက်မွ မၿပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကား အဲေလ မၿပီးေသးေသာ Auto CAD ကို ဆရာမ ေဒၚစႏၵာေအးနဲ႔ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ တစ္ပတ္နဲ႔ အၿပီးသင္ခဲ႔ရတာပါ။ ဆရာမနဲ႕ေတာ႔ 3D ကို အဓိကထားသင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာမကလဲ ရတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာ ေစတနာနဲ႔ ေသခ်ာကို သင္ေပးခဲ႔တာ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ (အဲဒီအခ်ိန္ ဆရာကိုေ႒း၀င္းသင္တန္းက ခ၀ဲၿခံမွာ မရွိေတာ႔ၿပီကိုး။)


ထူးဆန္းတဲ႔ အလုပ္ရွင္ ...
အလုပ္အေၾကာင္း ၿပန္ဆက္ရရင္ အဲဒီအလုပ္ရတာလဲ အံ႔ၿသစရာ။ ၾကားရက္ သတင္းစာထဲက မထင္မရွား တစ္လက္မ ပတ္လည္ေလာက္သာရွိတဲ႔ ေၾကာ္ၿငာေလးကို ေလွ်ာက္လိုက္တာ အင္တာဗ်ဴးေခၚတာဗ်ာ။ ေခၚတဲ႔ ပို႔စ္က Mechanical Designer ပါ။ အင္တာဗ်ဴးေခၚေတာ႔ ဘယ္အလုပ္က ေခၚတာလဲ မနဲၿပန္ရွာရတယ္။ စေနသတင္းစာထဲက ေၾကာ္ၿငာအၾကီးၾကီးေတြ လိုက္ၾကည္႔ေနတာကိုး။ ဗ်ဴးတဲ႔ေနရာက တန္ဂ်ံဳဘာဂါး ၃၇ ထပ္မွာ။ အလုပ္ရွင္ဂ်ပန္ကိုယ္တိုင္ ဗ်ဴးတာပါ။ ေမးတဲ႔ ဂ်ပန္က အသက္၃၀ေလာက္။ ခပ္ငယ္ငယ္ပဲ။ သိပ္ယဥ္ေက်းတယ္။ တံခါးကို လာဖြင္႔ေပးၿပီး ကုန္းၿပီး ႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ၿပန္ေတာ႔လဲ တံခါး၀နားထိလိုက္ပို႔ တံခါးကို ကိုယ္တိုင္ဖြင္႔ေပးၿပီးမွ ကုန္းၿပီး ႏွဳတ္ဆက္ၿပန္တယ္။ ငါအလုပ္ရွင္ဆိုတဲ႔ သေဘာမ်ိဳးမရွိပဲ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံတယ္။ စကားေၿပာတာလဲ သိပ္ယဥ္ေက်းတယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုလံုးလဲ သ႔ူတစ္ေယာက္ပဲေတြ႕တယ္။ တၿခားသူေတြက out sourcing သြားေနၾကတယ္ဆိုပဲ။ အင္တာဗ်ဴးေတာ႔လဲ Technical ပိုင္းဆိုင္ရာ သိပ္မေမးဘူး။ မာစတာဘဲြ႔ရတာ ေသခ်ာလားေမးတယ္။ ဆာတီဖီကိတ္ေတြ ၾကည္႔တယ္။ ပါစင္နယ္ ဟိုဟာေမး၊ ဒါေမးပဲ။ ၁၅မိနစ္ - မိနစ္၂၀ ေလာက္ပဲၾကာမယ္ ဗ်ဴးတာ။ သူတို႔ကုမၸဏီက out sourcing ကုမၸဏီပါတဲ႔။ တၿခားကုမၸဏီေတြက လိုအပ္တဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာေတြကို လိုက္ၿပီး ၿဖည္႕ေပးရတယ္ေပါ႔။ မဆြိတီက Tuas ဖက္က weight machine ထုတ္တဲ႔ ကုမၸဏီတစ္ခုကို out sourcing engineer အေနနဲ႔ သြားရမယ္ေပါ႔။ ဗ်ဴးၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ ခ်က္ခ်င္းပဲ confirm လုပ္ၿပီး စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးရတယ္။ Benefit ေတြ ဘာေတြ အကုန္ကေတာ႔ ကုမၸဏီၾကီးေတြ အတိုင္းပါပဲတဲ႔။ ဒါကေနာက္မွ ဦးၿခိမ္႔ကေၿပာတာ။


3D ေလ႔က်င္႔ခန္း ...
အလုပ္က ေနာက္ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ေနမွ စ ဆင္းရမွာဆိုေတာ႔ ဒီၾကားထဲ မဆြိတီတို႔ အိမ္မွာ 3D အဆဲြက်င္႔ရပါေတာ႔တယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ႏွစ္ခဲြက တစ္ပတ္တည္း ဖုတ္ပူမီးတိုက္သင္ၿပီးကထဲက လံုး၀မကိုင္ၿဖစ္တာ။ 3D modeling တတ္တယ္ဆိုေၿပာၿပီး၊ တကယ္မလုပ္ႏိူင္ရင္ အလုပ္ထဲမွာ အရွက္ကဲြမွာ ေၾကာက္တာနဲ႔ တစ္ပတ္လံုး ေန႔ေန႔ညည တစ္ခ်ိန္လံုး အဆဲြက်င္႔ပါေတာ႔တယ္ခင္ညာ။ ေနာက္ဆံုး အလုပ္၀င္မဲ႔ေန႔ ေရာက္ခါနီးေတာ႔ အိမ္က တယ္လီဖံုးနဲ႔ ပံုစံတူ 3D ေမာ္ဒယ္ေလးၿဖစ္သည္အထိ ဆဲြတတ္သြားပါတယ္။

မွတ္သားဖြယ္ ၀တ္စားဆင္ယင္ပံု ...
အဲသမွာ ပထမဆံုး အလုပ္သြားမယ္႔ေန႔႔ Tuas ကုမၸဏီကို ဂ်ပန္သူေ႒းက လိုက္ပို႔မွာပါ။ ဂ်ဴေရာင္းပိႊဳင္႔ MRT ကို မနက္ ၈နာရီ အေရာက္ ခ်ိန္းထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ မဆြိတီတို႔ ၀တ္စားဆင္ယင္ပံုကို ေဖာက္သည္ခ်ပါရေစဦး။ အလုပ္ထဲမွာဆိုေတာ႔ ႏိူင္ဂံဂ်ားကားေတြၾကည္႔ထားေတာ႔ ေဖာ္မယ္လီး ကုတ္အက်ႍနဲ႔ စတိုင္ေဘာင္းဘီနဲ႔ အဟုတ္ပဲ။ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ကုတ္အက်ႍကို မ၀ယ္စဖူး ကလင္မန္းတီးက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ပိုက္ပိုက္ ၅၀ ေပးၿပီး ၀ယ္ထားတာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ပံုမွန္အက်ႍတစ္ထည္ ၁၅က်ပ္ ၂၀ဆို ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းေနၿပီကို။ ဦးၿခိမ္႔က အဲေလာက္ေစ်းၾကီးတာ ၀ယ္ရမလားဆိုေတာင္ ေၿပာေသးတယ္။ အဲလို စတိုင္ၾကီးနဲ႔ ဟုတ္လွၿပီေပါ႔။ ဟိုဖက္ကုမၸဏီလဲေရာက္ေရာ ဘယ္အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းမွ ကိုယ္႔လို ကုတ္အက်ႍၾကီး တကားကားနဲ႔ စတိုင္ေဘာင္းဘီၾကီးနဲ႔ မ၀တ္ၾကဘူးဆိုတာ ေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ ေတာသူမ မဆြိတီ နဲနဲေတာင္ ရွက္သြားတယ္။ ပံုမွန္ ေရွာ႔ပင္းထြက္သလို အေရာင္ေလးေတြနဲ႔ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပဲ ၀တ္ၾကတာပါကလားလို႔ ပထမဆံုး သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။

out sourcing ကုမၸဏီ ဆိုသည္ကား ...
အဲဒီမွာ ပထမဆံုး ေဘာ႔စ္နဲ႔ ၊ HR မန္ေနဂ်ာနဲ႔ စကားေၿပာၾကရင္းနဲ႔မွ နဲနဲ သေဘာေပါက္လာတာတစ္ခုက out sourcing ကုမၸဏီဆိုတာ လက္စသတ္ေတာ႔ ေအးဂ်င္႔ ကုမၸဏီသေဘာမ်ိဳးပါပဲကလား။ သူက အလုပ္သမားကို ဒီကုမၸဏီကို လာပို႔မယ္။ ဒီကုမၸဏီက ကိုယ္႔ကို ေပးတဲ႔ လစာထဲကေန သူက ဘယ္ေလာက္ % ၿဖတ္ယူသလဲေတာ႔ မသိရဘူး။ ကိုယ္က ဒီကုမၸဏီမွာ တစ္ႏွစ္ ကန္ထရိုက္အေနနဲ႔ စလုပ္ရမယ္။ တစ္ႏွစ္ၾကာလို႔ ကန္ထရိုက္ ထပ္မတိုးရင္ ေနာက္ကုမၸဏီသြားရမယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ သူေပးတဲ႔ လစာက ကိုယ္ေတာင္းတာထက္မ်ားေနေတာ႔ ေက်နပ္ပါတယ္ေလ။ သူ႔ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကိုယ္လို အေတြ႕အၾကံဳမရွိတဲ႔သူကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ခန္႔လိုက္တာ။ အမွန္က သူက ဒီကုမၸဏီက ေဘာ႕စ္အၾကီးဆံုးနဲ႔ ဂ်ပန္အခ်င္းခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေတြမိွဳ႔ သူ႕ကို ကူညီၿပီး စားေပါက္ဖြင္႔ေပးလိုက္တဲ႔ သေဘာေတြလဲပါတယ္။ ၾကံဳလဲ ၾကံဳရပါ႔။ ေအးဂ်င္႔ေတာင္မွ ရွားရွားပါးပါး ဂ်ပန္ကေန ေအးဂ်င္႔လာဖြင္႔တဲ႔ သူနဲ႔ တုိးရတယ္လို႔ပဲ။

မဆြိတီ အဲလို ပထမဆံုး အလုပ္စဆင္းရတဲ႔ ေန႔က တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီေန႔ ၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ဇန္န၀ါရီလ ၄ရက္ပါပဲ။ ဒီေန႔ဟာ မဆြိတီ စလံုးမွာ အလုပ္လုပ္တာ ၁၁ႏွစ္ တိတိၿပည္႔တဲ႔ ေန႔ပါ။ လြတ္လပ္ေရးေန႔မိွဳ႔ မွတ္မွတ္ရရ ပိုၿဖစ္သြားတာပါ။


စကၤာပူမွ ပထမဆံုး အလုပ္ offer letter


ဆက္ပါဦးမည္ ...

Screw Driver ကိုင္ခဲ႔ရ ကြ်န္မဘ၀ပါရွင္ (၁)...

ဆရာမၾကီး ပတၱၿမားခင္ကို ေနာက္တာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ဆရာမၾကီးက ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကိဳက္ခဲ႔ရတဲ႔ ဆရာမၾကီးမိွဳ႔ ခုခ်ိန္ထိ ေလးစားအားက်လွ်က္ပါ။ ခုတေလာ ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္းရဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြကေန ဆရာမၾကီးလက္ရာေလးေတြ ၿပန္ဖတ္ေနရေတာ႔ ဆရာမၾကီးရဲ႔ အရင္ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေလးသတိရသြားရင္း ကိုယ္႔အေၾကာင္းေလးလဲ ေရးခ်င္လာလို႔ပါ။

႔မဆြိတီမယ္ ဘေလာ႔ေတြ ဖိုရမ္ေတြထဲ ဟင္းခ်က္နည္းေတြသာ တြင္တြင္ ေရးေနတာ။ တကယ္႔ ကန္လန္႔ကာေနာက္ကြယ္က ဇာတ္လမ္းကေတာ႔ ေန႔စဥ္ Screw Driver ေတြ၊ ပလာယာေတြ၊ တြီဇာေတြကိုင္ၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ကိုင္ေနရတဲ႔ ဘ၀ပါ။ R&D အင္ဂ်င္နီယာ ဘ၀မယ္၊ CAD နဲ႔ modeling လုပ္ၿပီးရင္ ပစၥည္းေတြကို prototype လုပ္ရတယ္။ အစမ္းဆင္ၾကည္႔ရတယ္ေပါ႔။ အဲဒီအဆင္႔ေတြက designer ကိုယ္တိုင္ Screw Driver ေတြ၊ ကရိယာတန္ဆာပလာေတြ သံုးၿပီး တပ္ၾကည္႔၊ ဆင္ၾကည္႔ရတယ္။ ဟိုးေနာက္ဆံုး mass production ေရာက္တဲ႔ အထိ ကိုယ္က process engineer ကိုလည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ သင္ေပးရေသးတာ ဆိုေတာ႔ အဲလို Screw Driver လို tools ေတြနဲ႔က အၿမဲရင္းႏွီးေနရတာ။

ဒီေတာ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ေရွာ႔ပင္သြားရင္ DIY လို Home fix လို ဆိုင္ေတြ ေရာက္ရင္ Screw Driver ေတြ အေသး၊ အၾကီး၊ အလွ၊ အၿပား၊ cross ၊ မ်ိဳးစံုရွာ၀ယ္ေတာ႔တာပဲ။ အဲဒီမယ္ floral စကတ္လွလွ၊ နွဳတ္ခမ္းနီ၊ ပါးနီနဲ႔ မမလွလွ(အဲေလ အန္တီ ၀၀) တစ္ေယာက္ ကုန္းကုန္း၊ ကုန္းကုန္းနဲ စိတ္၀င္တစား screw driver တန္းေရွ႔မွာ ေငးေနမယ္၊ေရြးေနမယ္၊ ရွာေနမယ္ဆို တီတီဆြိလို႔သာ မွတ္ေပေရာ႔ပဲ။ ကိုယ္႔မွာ အဲလို ပစၥည္းေတြထည္႔တဲ႔ tool box ရွိတယ္။ လူမ်ားဆီက မငွါးခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ အၿပည္႔အစံု၀ယ္ထားတာ။ အထဲမွာ screw driver ဆိုဒ္မ်ိဳးစံုရွိတယ္။ တီြဇာ၊ ပလာယာ၊ ဂြရွင္၊ အယ္လန္ကီး၊ ကတ္ေၾကး၊ ဓား၊ ၀ါယာညွပ္တဲ႔ ကပ္ေၾကး၊တူေသးေသးေလးေတြ၊ vernier clipper ၊ ေပတံမ်ိဳးံစံု အစံုပလံုပါပဲ။ အမ်ားဆံုးကေတာ႔ အဲဒီ Screw Driver ဆိုဒ္စံုေတြပါပဲ။

အင္ဂ်င္နီယာဆိုလို႔ ေနာက္ေၾကာင္းၿပန္ရရင္ ေဆးၿပဳတ္ၿပီး အင္ဂ်င္နီယာလိုင္းရတယ္ဆိုေတာ႔ အေမ ပထမဆံုးေၿပာတဲ႔ စကားက ငါ႔သမီးရယ္တဲ႔ မိန္းခေလးနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာနဲ႔ ၿဖစ္ပါ႔မလားေအ တဲ႔ ။ မိန္းခေလးဆိုေတာ႔ အလုပ္ရွာရခက္မွာပဲ တဲ႔။ အင္ဂ်င္နီယာၿဖစ္ရတဲ႔ ၾကားထဲ ဒုတိယႏွစ္မယ္ လိုင္းခဲြေတာ႔ အမွတ္နည္းလို႔ civil ကို ကပ္ၿပဳတ္ၿပီး စက္မွဳဖက္ေရာက္ခဲ႔ၿပန္တယ္။ အေမ႔မယ္ ေၿပာစရာ စကားမရွိေတာ႔ၿပီ။ မိန္းခေလး စက္မွဳအင္ဂ်င္နီယာဆိုေတာ႔ စက္ေတြထဲ ၿဖစ္ပါ႔မလားေအ တဲ႔။ သူ႕သမီး ပိန္ေညွာ္ေညွာ္ ယဲ႔တဲ႔တဲ႔ကို စိုးရိန္တၾကီးေၿပာရွာတယ္။ စကၤာပူဖက္ ေက်ာင္းတက္မယ္၊ အလုပ္ရွာမယ္ဆို္ၿပန္ေတာ႔လဲ အေမ႔မယ္ စိတ္ပူၿပန္တယ္။ မိန္းခေလး၊ စက္မွဳ အလုပ္ရွာလို႔ လြယ္ပါ႔မလား ..... .... .... ....

မဆြိတီ NUS မွာ ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္ခဲြေလာက္ဆက္တက္ၿပီးေတာ႔ ဘဲြ႔လြန္တစ္ခုထပ္ရတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္က ေက်ာင္းၿပီးၿပီးခ်င္း အလုပ္အရမ္းေပါတဲ႔ အခ်ိန္ၿဖစ္ေနတယ္။ ၂၀၀၀ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ေပါ႔။ အလုပ္ေတြ သတင္းစာကေန ပစ္တယ္။ အဲဒီတံုးကသိပ္ေတာ႔ မေရြးဘူး။ မဲမဲၿမင္ရာ ပစ္တာပဲ။ လူကလဲ ေက်ာင္းၿပီးကာစ အလုပ္လုပ္ရေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ သိပ္တက္ကြ်ေနတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔။ ပထမဆံုး အင္တာၿဗဴး ၃ခုသြားရတယ္။ လစာကေတာ႔ ၂၀၀၀ ပတ္၀န္းက်င္။ ကံေကာင္းခ်က္ကေတာ႔ ၃ခုလံုးက အလုပ္ခန္႔တယ္ဗ်ာ။ ပထမဆံုးတစ္ခုက ခ်န္ဂီနားဆိုေတာ႔ အေ၀းၾကီးတဲ႔၊ ဦးၿခိမ္႔ကပယ္တယ္။ အဲဒီမယ္ ၾကံဳလို႔ေၿပာရဦးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ဦးၿခိ္မ္႔ကလဲ အလုပ္ရွာေနတာ။

ေနာက္ေၾကာင္းထပ္ၿပန္ရရင္ သူ႔ခမ်ာမယ္ AIT မွာ စေကာလာနဲ႔ မာစတာၿပီးေတာ႔ စလံုးမယ္ အလုပ္လာရွာတာ အဆင္မေၿပဘူး။ ။ ဦးၿခိမ္႔က အလုပ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ကံသိပ္မေကာင္းဘူး။ ဒီၾကားထဲ ၉၇ ႏွစ္ အကုန္ေလာက္ ဆိုးရို႕စ္ - အာရွ စီးပြားကပ္ဆိုက္ခ်ိန္။ အလုပ္ကလဲ ရွားေနခ်ိန္ဆိုေတာ႔ ပိုဆိုးတယ္။ အင္တာဗ်ဴးေလး တစ္ခုရဖို႔ကို မလြယ္ဘူးတဲ႔။ အလုပ္ကၿငိၿပန္ေတာ႔ EP က ဂ်က္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ၾကံရမရတဲ႔ အဆံုး ေအးဂ်င္႔နဲ႕ ဆက္ၿပီး work permit နဲ႔ စက္ရံုတစ္ခုမယ္ operator ေလာက္အဆင္႔နဲ႔ စလုပ္ခဲ႔ရတာ။ PCB ထုတ္တဲ႔ စက္ေတြကို ပ်က္ရင္ လိုက္ၿပင္ေပးရတဲ႔ EA (Engineering assistant) ။ မဆြိတီနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ၿပီး EA ဘ၀နဲ႔ပဲ မိန္းမကိုေက်ာင္းထား၊ ညဆိုင္းေတြဆင္းၿပီး အေတာ္ေလး ကသီလင္တနဲ႔။ မဆြိတီေက်ာင္းၿပီးခါနီးေတာ႔ သူလဲ စာခ်ဳပ္ၿပည္႔ၿပီဆိုေတာ႔ ရတဲ႔ ဘဲြ႔နဲ႔ ကိုက္မယ္႔ တူတူတန္တန္ အလုပ္တစ္ခုရွာေနတာ။ အဲဒီေတာ႔ ၂ေယာက္လံုး အလုပ္ေတြ ပစ္ၾကသေပါ႔။ ကိုယ္ကအားေနေတာ႔ သူ႔အတြက္လဲ ပစ္ေပးေပါ႔။

အဲဒီ ပထမဆံုး ခ်န္ဂီကအလုပ္က လင္မယား၂ေယာက္လံုးကို အင္တာဗ်ဴးေခၚသဗ်ာ။ အခ်ိန္ကလဲ ေရွ႔ဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ဆိုေတာ႕ လင္မယား၂ေယာက္ အတူသြားၾကတာေပါ႔။ ဘတ္စကားၾကီးစီးၿပီးေတာ႔သြားၾကတာ။ ၂ေယာက္လံုးတလွည္႔စီ အင္တာဗ်ဴးၿပီး အင္တာဗ်ဴးတဲ႔ သူက လင္မယားဆိုေတာ႔ အံ႔ၾသေနတာ။ အင္တာဗ်ဴးခန္းထဲမွာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ သူေဌးက အသက္ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိတဲ႔ သူ႕သားကို ပါေခၚထားသဗ်ာ။ သားလုပ္သူကလဲဟိုဟာေမး ဒါေမးနဲ႕ အင္တာဗ်ဴးသေပါ႕။ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ခေလးက အင္တာဗ်ဴးတာဆိုေတာ႔ အဲဒီအထဲက ဦးၿခိမ္႔က ေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုေနၿပီ။ သူကလဲ သူတို႔ႏွစ္မွာ စာေတာ္တဲ႔ထဲပါေတာ႔ သူကလဲ သူ႔ ဘဲြ႕ကို သိပ္ အေလးထားတာ။ သူ႕ pride ကို ထိတယ္၊ ဘာညာေပါ႔။

ေနာက္၂ရက္၃ရက္ေလာက္ေနေတာ႔ ကုမၸဏီက မဆြိတီကိုၿပန္ေခၚတယ္။ ဦးၿခိ္မ္႔ကိုေတာ႔ ၿပန္မေခၚေတာ႔ဘူး။ အလုပ္ကလဲ ပထမဆံုးရတယ္ဆိုေတာ႔ မဆြိတီက ဘရိတ္အုပ္လို႔မရဘူး။ အရမ္းကို လုပ္ခ်င္ေနၿပီ။ ဦးၿခိ္မ္႔က ဖ်က္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ေ၀းတာေရာ၊ သူတို႔ရဲ႔ ပံုစံကို မၾကိဳက္တာေရာ။ အဲဒီမွာ မဆြိတီ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးတယ္။ မိဘေတြကို ေပးခ်င္ ကမ္းခ်င္၊ ကိုယ္ပိုင္ ၀င္ေငြရွာခ်င္ေနၿပီဆိုေတာ႔ အဲဒီအလုပ္ကို လုပ္ခ်င္လိုက္တာ တပိုင္းကိုေသလို႔။ လင္မယား ေတာ္ေတာ္စကားမ်ားၾကတယ္။ မဆြိတီတို႔ ဆိုးခ်က္ေတာ႔ ေယာက္်ားကို ရန္ေထာင္တယ္။ ေတာ္က ၂ေယာက္ အင္တာဗ်ဴးတာခ်င္း၊ ေတာ႔ကို မေခၚလို႔ က်ဳပ္ကို မလုပ္ခိုင္းတာလားေတြ ဘာေတြ ၿဖစ္ကုန္တယ္။ အမွန္က အဲဒီအခ်ိန္က မဆြိတီတို႕က ကလမန္းတီးမွာေနတာဆိုေတာ႔ စကၤာပူ အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ အရမ္းေ၀းတာ လဲပါတယ္။ ဦးၿခိမ္႔က ေနာက္အလုပ္ေတြလဲေတြ႔ဦးမွာပါ။ ရွာပါဦးလို႔သာေၿပာတယ္။

ဒုတိယတစ္ခုက ကုမၸဏီက ေသးေသးေလး။ ေသးတာမွ ေဘာ႔စ္ရယ္ ကိုယ္ရယ္ ၂ေယာက္တည္းလို႔ေတာင္ေၿပာရမယ္။ ေဘာ႔စ္ကေတာ္ေတာ္လဲ သေဘာေကာင္းသဗ်။ အင္တာဗ်ဳးတာမွာ စကားေၿပာလို႔ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ကတ္တေလာက္မွာထည္႔ဖို႔ အတြက္ စက္ပစၥည္း အစိတ္အပိုင္းေလးေတြကို Auto CAD နဲ႔ ပံုေတြ ဆဲြေပးရမတဲ႔။ သူကဂ်ဴေရာင္းဖက္မွာ။ ဦးၿခိ္မ္႔ကေတာ႔ ကုမၸဏီေသးတယ္။ အာမခံခ်က္မရွိဘူးတဲ႔။ မလုပ္ပါနဲ႔တဲ႔ ဆိုေတာ႔ မလုပ္ရၿပန္ဘူး။ တတိယတစ္ခုက်ေတာ႔ ဂ်ပန္ကုမၸဏီဗ်ာ။ Auto CAD နဲ႔ပဲ 3D ပံုေတြဆဲြရမယ္။ 3D modeling လုပ္ရမယ္ေပါ႔။ လစာလည္း ပိုတာနဲ႔ အဲဒီမွာပဲ လုပ္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။

(ေရးရင္း ရွည္သြားလို႔ ေနာက္မွ ဆက္ေရးပါမည္။)