မင္းကေတာ္ အေမ

မဆြိတီငယ္ငယ္က နယ္မွာေနတဲ႔ ဦးေလးအိမ္ အလည္သြားေလ႔ရွိတယ္။ ဦးေလးမွာ သားတစ္ေယာက္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးထားတာမွာ လင္မယား၂ေယာက္လံုး ခေလးေတြကို သိပ္အလိုလိုက္တယ္။ စီးပြားေရးကလည္း အဆင္ေၿပေတာ႔ ခေလးေတြ ဘာလိုခ်င္လဲ၊ ဘာစားခ်င္လဲ လိုေလေသးမရွိ အၿမဲၿဖည္႔ဆည္းေပးေနေတာ႔တာပဲ။  တစ္ခါသား မွတ္မွတ္ရရ ညၾကီး မင္းၾကီး အၾကီးေကာင္ေလးက ၿမိဳ႕ထဲက ေခါက္ဆဲြေၾကာ္စားခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အေမလုပ္သူက  ဆိုင္ကယ္ေလးေပၚတက္ တဖုတ္ဖုတ္နဲ႔ ထြက္သြားၿပီး ၀ယ္ေတာ႔တာပဲ။  ည ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲၾကီးထဲကိုေလ။ ကိုယ္္႔မွာ ေဒၚေလးတို႔ၾကည္႔ၿပီး တရားက်တယ္။ ခေလးေတြ အဲေလာက္အလိုလိုက္ရလားဆို ကရုဏာေဒါေသာၿဖစ္ရတယ္။

ကိုယ္လဲ ခေလးအေမၿဖစ္ေရာ၊ ေဒၚေလးတို႔ထက္ကို သာပါေပ႔တယ္ေၿပာရမယ္။ သမီးဘာစားခ်င္လဲ၊ ဘာလိုခ်င္လဲ အၿမဲၿဖည္႔ဆည္းေပးခ်င္ေနေတာ႔တာပဲ။ သမီးေလး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ ေပ်ာ္ေအာင္သာ ထားခ်င္ေနတာ။ ေက်ာင္းမွာလဲ သမီးမ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ လိုေလေသးမရွိ လိုက္လုပ္ေပးေသးတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဒီေန႔ေတာ႔ ဘာပဲြရွိတယ္။ ဘာယူသြားရမယ္ဆို လိုတာကို မ်က္ႏွာမငယ္ရေစဘူး။ အစားအေသာက္ဆိုလဲ ေန႔လည္စာအတြက္တစ္ဖံု၊ recess အတြက္ဆို တစ္မ်ိဳး မပါမေနရေလေအာင္ မ်ိဴးစံုစီမံခ်က္ၿပဳတ္ၿပီး ထည္႔ေပးလိုက္တာပဲ။

တစ္ခါလဲ ေက်ာင္းမွာ မသန္မစြမ္းခေလးမ်ားအတြက္ အလွဴေငြ ထည္႔ရမယ္ဆိုတာကို လမ္းေရာက္မွ သမီးက သတိရတယ္။ ဒါနဲ႔ သမီးကို ေက်ာင္းပို႔ၿပီး ခ်က္ခ်င္း အိမ္တစ္ေခါက္ၿပန္ယူ သမီးအခန္းကို လိုက္ေပးရတယ္။ သမီးတို႔ ေက်ာင္းက မီတာ ၆၀၀-၇၀၀ ေလာက္သာေ၀းတယ္ ဆိုေပမဲ႔ ေက်ာင္းက ကုန္းတက္ေလးေပၚတက္ရေတာ႔ အသြားအၿပန္၄ေခါက္သြားရတာ ေမာတာအၿပင္  လူက ေတာ္ေတာ္လဲၿငီးေငြ႔သကိုး။ ကိုယ္တိုင္က အစကတည္းက တစ္ခုခုေမ႔လို႔ ဒီလမ္းနဲ႔ဒီလမ္း ၂ေခါက္ၿပန္ေလွ်ာက္ရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး အင္မတန္ၿငီးေငြ႔တတ္တဲ႔ လူစားမ်ိဴး။ သမီးကိစၥမိွဳ႕သာ လုပ္ေပးရတယ္ေပါ႔။

ဒီေန႔လဲ ေက်ာင္းမွာ movie day တဲ႔။ ခေလးေတြကို ရုပ္ရွင္လိုက္ၿပမယ္ေပါ႔။ ဒါ႔အၿပင္ ရုပ္ရွင္ရံုမွာစားဖို႔ တက္ဒီဘဲရုပ္ ဘီစကစ္ယူရမယ္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္က သတိေမ႔တတ္လြန္းလို႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ရက္ေလာက္ကတည္းက လြယ္အိပ္ထဲ ၾကိဳထည္႔ၿပီးသား။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ဒီေန႔မနက္ လြယ္ေနက်အိပ္ေလး ေလွ်ာ္ထားတာ ေၿခာက္လို႔ ေၿပာင္းအထည္႔မွာ အဲဒီ တက္ဒီဘဲ ဘီစကြတ္ထုတ္ေလးေတြ ပါမလာေတာ႔ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သားအမိ၂ေယာက္ ေက်ာင္းသြားၾက၊ လမ္းက်မွ မဂ်ဴဂ်ဴက သတိရတယ္။ ဒါနဲ႔  ထံုးစံအတိုင္း တက္ဒီဘဲ ဘီစကစ္မပါလို႔ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးတဲ႔ အေမၾကီးက သမီးေက်ာင္းကို အေမလာပို႔မယ္ဆိုၿပီး ၿပန္ခဲ႔တယ္။ အမွန္က မပါလဲ ဘာမွ မၿဖစ္ေလာက္ဘူး။ ကိုယ္က ခေလး ဆရာမမွာတဲ႔မုန္႔ မပါလို႔ စိတ္အားငယ္မွာ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးတာ။ သူYအတြက္ ေန႔လည္စာေရာ ရီဆက္အတြက္ပါ   အစံုထည္႔ေပးလိုက္ၿပီးသား။

ေၿပာရရင္ေတာ႔ ဒီလမ္းၾကီးကို တစ္ေခါက္ၿပန္ေလွ်ာက္ သြားေပးရမွာ ၿငီးေငြ႔ေနၿပီ။ လမ္းက ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းေတြက မ်ားကမ်ားနဲ႔ဆိုေတာ႔ေလ။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ဒီေန႔ ဦးၿခိမ္႔ရံုးကို ကားမယူသြားေတာ႔ ကားေလးနဲ႔ ၿပန္သြားမလား စိတ္ကူးေသးတယ္။ ကားေမာင္းမယ္ၾကံေတာ႔ အိမ္ေရွ႔မွာ တစ္ၿခားပါ႔ကင္လုပ္ထားတဲ႔ ကားတစ္စီးက လမ္းကို ပိတ္လုနီးပါးဆိုေတာ႔ လမ္းပဲေလွ်ာက္သြားေတာ႔မယ္ဆို ကမန္းကတန္းေလး အေၿပးကေလး သြားတာေပါ႔။

ေက်ာင္းနားေရာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႔အ၀ိုင္းမွာ ရုပ္ရွင္သြားဖို႔ထင္တာပဲ၊ ဘတ္စကားၾကီးေတြ ၄-၅စီး လွမ္းၿမင္ေနရတယ္။ ခေလးေတြလဲ ကားေတြေပၚမွာ အၿပည္႔ပဲ။ ေဟာ ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြက တစ္စီးၿပီး တစ္စီး ထြက္သြားၾကတာ ေနာက္ဆံုး၂စီးပဲ က်န္ေတာ႔တယ္။ ဟယ္ ငါေတာ႔ မမီွေလာက္ေတာ႔ဘူးနဲ႔တူတယ္ဆို တက္ဒီဘဲ မုန္႔ထုပ္ေလး၂ထုပ္ကိုင္ ေက်ာင္းကုန္းတက္ေလးေပၚ အေၿပးတက္၊ ေမာခ်က္ေတာ႔။ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ အတန္းေတြ ပါခ်င္မွ ပါဦးမွာပါဆို စိတ္ကေတာ႔ မေလွ်ာ႔ေသးဘူး။ ေက်ာင္းနားလဲ ကိုယ္ကလဲြလို႔ ဘယ္ခေလးအေမမွလဲ မရွိ။  တက္ဒီဘဲမုန္႔ထုပ္ေလးကိုင္ထားၿပီး ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ႔ တီတီဆြိဆိုတဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔အေမၾကီး တစ္ေယာက္တည္းရယ္။

ဘတ္စ္ကားေတြနားေရာက္ေတာ႔ တစ္စီးက  ခေလးေတြ တက္ေနတံုး။ ေနာက္ ထြက္လုဆဲဆဲ တစ္စီးကိုၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴ႕သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ၿပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၿမင္ေနရတယ္။ ဟ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒါ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ကားပဲဆို တက္ဒီဘဲ ဘီစကစ္ထုပ္ေလး ခုန္ခုန္ ေၿမွာက္ေၿမွာက္ၿပၿပီး ခေလးေတြကို ၿပတယ္။ ခေလးေတြကလဲ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားတဲ႔ ကိုယ္႔ကို မမွတ္မိတာလား။ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔သာ ၾကည္႔ေနၾကတယ္။ မ်က္မွန္ကိုခြ်တ္ၿပီး ဂ်ဴဂ်ဴ႕အတြက္ မုန္႔ဆို ေၿခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ၿပမွ မယ္မင္းၾကီးမေလးမ်ားက သတိၿပဳမိၿပီး ဂ်ဴဂ်ဴရွိတဲ႔ ေနရာကို လက္ညိွဳးထိုးၿပီး ေၿပာတယ္။ ေဟာ ေပးမလို႔ ၾကည္႔ေနတံုးရွိေသး ဘတ္စ္ကားၾကီးက ၀ူးဆို ထြက္သြားပါေလေရာဗ်ာ။ ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးး .........................

ဂ်ဴဂ်ဴ႔အေမၾကီးမွာ ေမာရက်ိဳး မနပ္ခ်က္။ အဲ႔နားတင္ လူက သာေခြယိုင္ၿဖစ္ခ်င္ေနၿပီ။  ခေလးေတြ ေၿပာလို႔မ်ား ဘတ္စ္ကားဒရိုင္ဘာၾကီးက ကားရပ္ေပးမွာလားလို႔ ဘတ္စ္ကားေနာက္ပိုင္းကို ေငးၾကည္႔ေနမိေသးတယ္။ ဘတ္စ္ကားက တေၿဖးေၿဖး ေ၀းသာသြားတယ္ ရပ္ေပးမဲ႔ အရိပ္အေရာင္မၿမင္မွ တပ္ဆုပ္ၿပန္ဖို႔ သတိရတယ္။ အပင္ပမ္းခံၿပီး လာေပးတာကို ကပ္လဲြသြားေသးတယ္ဆို ယူၾကံဳးမရၿဖစ္။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္လဲ အၿပစ္တင္။ ငါကိ္ုက အ တာပါ။ ဘတ္စကား ဒရိုင္ဘာၾကီးကို လက္ၿပၿပီးတားရမွာ။ မဂ်ဴဂ်ဴတို႔ကလဲ မေအ လာေပးမယ္ဆိုတာကို လမ္းဖက္ၾကည္႔မေနဘူးေပါ႔။ သူကေတာ႔ ေအးေဆးပဲ။ မေအကို ၿမင္ကို မၿမင္တာဗ်ား။ လာေပးမယ္ ဆိုတာကိုေတာင္ ေမ႔ခ်င္ေမ႔ေနမွာ။

အၿပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးလဲ တက္ဒီဘဲ ဘီစကစ္မုန္႔ထုပ္ေလး၂ထုပ္ကိုင္ၿပီး တေရြ႔ေ႔ရြ႕ ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ႔ အေဒၚၾကီးက အၿဖစ္အပ်က္ေတြကိုေတြး ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ေၿပးၿမင္လိုက္တာက ငယ္ငယ္က ၾကည္႔ဖူးတဲ႔ ရုပ္ရွင္ "မင္းကေတာ္"ဆိုတဲ႔ ကားထဲက မင္းကေတာ္ အေမၾကီး အၿဖစ္ကိုပဲ။

အဲဒီကားထဲမွာေတာ႔ အေမၾကီးက အေၾကာ္ေရာင္းတာ။ သမီးေလးေက်ာင္းတက္ေတာ႔ ေဗဒင္အရ မင္းကေတာ္ၿဖစ္မဲ႔ သမီးဆိုၿပီး ဒုကၡခံ ေက်ာင္းထား၊ ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ အေၾကာ္ေရာင္း ေငြရေအာင္ရွာ။ သမီးအတြက္ အစစအရာရာ အနင္႔နာခံ ၿဖည္႔စည္းေပး။ သမီးလုပ္သူကေတာ႔ ေပၚေက်ာ႔။ အေမကိုလဲ မကူ။ အေမက အေၾကာ္သည္မွန္းသိမွာ ရွက္လို႔ အေမလို႔ မေၿပာ နဲ႔ ဇာတ္နာေအာင္ လုပ္ထားတာ။ ၀ထၳဳကလဲ ပညာ၀န္ ဦးဖိုးက်ားေရးတဲ႔ မင္းကေတာ္ ဆိုတဲ႔ ၀ထၳဳပဲ။ သိပ္နာမည္ၾကီးတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အလုပ္ကမရွိ၊ ေန႔စဥ္ သမီးေက်ာပိုးအိပ္လြယ္ ဖတ္သီဖတ္သီနဲ႔ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔၊ ဘာမွ အလိုက္မသိ၊ နားမလည္တတ္ေသးတဲ႔ သမီးေလးနဲ႔ ကိုယ္႔အၿဖစ္ကို ဇာတ္နာေအာင္ေတြးၿပီး အဲဒီ မင္းကေတာ္ အေမပဲ ေၿပးေၿပးၿမင္မိေတာ႔တာပဲ။