ကြမ္း၊ေဆးလိပ္ႏွင္႔ သင္႔က်န္းမာေရး ..

ကြမ္းယာနဲ႔ ေဆးလိပ္ ၿပတ္သြားသူတစ္ဦးမွ ေရးသားပါသည္။

ပံု/

တီတီဆြိ

 
 
(ပံုကို ဒီ လင္႔ခ္ ကေန ယူပါတယ္)

ကၽြန္ေတာ္႔လို ကြမ္းလဲစားဖူးျပီး ေဆးလိပ္ကိုလဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာက္ခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကြမ္းမစားပါနဲ႕ ေဆးလိပ္မေသာက္ပါနဲ႕လို႕ တျခားသူကို အၾကံေပး ဆုံးမစကားေျပာမယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကသိကေအာက္ျဖစ္မွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ စကားေတြကို အေလးအနက္ထားမွဳ နည္းပါးခ်င္လဲ နည္းပါးမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီလို ကြမ္းစား ေဆးလိပ္ေသာက္သုံးမွဳကို ၿပဳလုပ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ၾကဳံခဲ့ရတဲ့ အျပစ္ေတြနဲ႕ အဲဒီလိုကြမ္းမစား ေဆးလိပ္မေသာက္ျခင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးေက်းဇူး ရရွိတာရယ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေၿပာၿပခ်င္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အသက္ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ဘ၀မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတာေတြ႕လို႕ ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႕ဘာသာဘာ၀ ေဆးလိပ္ကို ၀င္ေရာက္ဖြာျဖစ္ရင္းကေန အသက္ ၄၂ႏွစ္အထိ ေဆးလိပ္ေသာက္လိုက္၊ ၃ လျဖတ္ ၿပန္ေသာက္ ၆လျဖတ္ ၿပန္ေသာက္နဲ႕ ၂၅ႏွစ္တိတိ ေသာက္ခဲ့တဲ့သူပါ။ အဲဒီေဆးလိပ္ကို ၿဖတ္ခ်င္ရင္ ကြမ္းစားျပီးျဖတ္ရင္ရတယ္လို႕ ဆိုတာနဲ႕ ကြမ္းစားျပီး ၿဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ကြမ္းစားတဲ့ စြဲျမဲျခင္းတစ္ခု ပိုမိုလာျပီး ေဆးလည္းမျပတ္ ကြမ္းလဲမျပတ္ ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ 

 ကၽြန္ေတာ္ကြမ္းစားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိႏၵိယကလာတဲ့ ဆစ္ဂနယ္လို႕ေခၚတဲ့ ၃၅၀ေဆး၊ ဟန္ဒရက္လို႕ေခၚတဲ့ ၁၀၀ေဆး၊ ၉၂ ေဆး စသည္တို႕နဲ႕ ေရာေႏွာစားခဲ့တာမဟုတ္ပဲ ဗမာေဆးရြက္ၾကီးနဲ႕ စားခဲ့တာပါ။ ကြမ္းဆိုတာ ကြမ္းရြက္၊ ကြမ္းသီး နဲ႕ ထုံး ၃ မ်ိဳးေပါင္းျပီး စားရင္ေတာင္မွ လူကိုတက္ၾကြ လန္းဆန္းေစတဲ့ ဓါတ္သေဘာမ်ိဳး ၿဖစ္ေစပါတယ္။ Research လုပ္သူမ်ားရဲ႕ အဆိုအရ ကြမ္းသီးမွာက ေဆးလိပ္လို စြဲလမ္းေစတဲ့ ဓါတ္တခုပါ၀င္ပါတယ္။ အဲဒီဓါတ္သေဘာတရားက ဦးေႏွာက္၊ ႏွလုံး၊ အဆုတ္ ပန္ကရိယတို႕ကို ႏိွဳးဆြ အလုပ္လုပ္ေစတတ္ပါတယ္။ ဒါအျပင္ ကြမ္းသီးနဲ႕ ထုံးတို႕ ဓါတ္ျပဳၿပီး ထြက္လာတဲ့ oxidant က ပါးစပ္ကင္ဆာျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါ႔အျပင္ အဲဒီ ကြမ္းယာထဲမွာပါတဲ႕ ထုံးက မလိုလားအပ္ပဲ ဆဲလ္ေတြကို ပြားေစလို႕ ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

အခုေျပာျပခဲ့သလို ကြမ္းသီး၊ ကြမ္းရြက္ နဲ႕ ထုံး ၃မ်ိဳးတည္းသာ စားသုံးတဲ့ လူမွာ ပါးစပ္ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္ေၿခမ်ားေနခ်ိန္မွာ ဒီထက္ပိုျပီး ဗမာေဆး၊ ဆစ္ကနယ္၊ ၉၂၊ ၁၀၀ စတဲ့ ေဆးမ်ိဳးစုံေတြ ထည့္ျပီး စားသုံးလိုက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ ပါးစပ္ကင္ဆာ ၿဖစ္ေပၚလာဖို႕ ပိုမ်ားလာတာပါပဲ။ ဒီထက္ပိုျပီး ၿဖစ္တာက ကြမ္းယာထဲမွာ ထည့္သြင္းျပီး စားတဲ့ ေဆးေတြက ေဆးလိပ္ (စီးကရက္) ထဲမွာထည့္တဲ့ ေဆးေတြကို အနံအရသာ ေၿပာင္းျပီး ထည့္သြင္းထားတာပါ။ ကြမ္းယာတစ္ယာမွာ အဲဒီးေဆးေတြကို စီးကရက္တစ္လိပ္ သို႕မဟုတ္ တစ္၀က္ခန္႕ ထည့္သြင္းျပီး စားသုံးတယ္ဆိုရင္ပဲ တစ္ေန႕ကို ကြမ္းယာေပါင္း ၂၀ယာ ကေန ၃၀ ယာ အထိ စားေသာက္သူဆိုတာ တစ္ေန႕ကို စီးကရက္တစ္ဗူး သို႕မဟုတ္ တစ္ဗူးခြဲ ေသာက္သုံးေနသူလို႕ ဆိုလို႕ရပါတယ္။ ေဆးလိပ္ရဲ႕ ဆိုက်ိဳးလိုပဲ ကြမ္းယာထဲ ေဆးထည့္စားတဲ့သူရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြကေတာ့

(၁) ပုံမွန္လူေတြထက္ ၂၂ ဆ ပိုျပီး ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမ်ားပါတယ္။
(၂) အသက္ ၃၀ မွ အသက္ ၅၀ အတြင္း ႏွလုံးေရာဂါနဲ႕ အသက္ဆုံးရႈံးဖို႕ ပိုမ်ားပါတယ္
(၃) ဒါအျပင္ ေလျဖတ္၊ ေသြးတိုးစတဲ့ ေရာဂါေတြျဖစ္ဖို႕ သာမန္လူထက္ ႏွစ္ဆခန္႕ပိုမ်ားပါတယ္။
(၄) အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းနဲ႕ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာ ျဖစ္ပြားႏိုင္ပါတယ္။

(ပံုကို ဒီလင္႔ခ္ကေန ယူပါတယ္။)

မသိသာတဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြကေတာ့
(၁) ကြမ္းစားတဲ့ သူမ်ားက ပါးစပ္မွာ အေရာင္ေတြစြဲက်န္ရစ္ျပီး သြားမ်ားကိုလည္း ညစ္ထဲေစတယ္။
(၂) သြားဖုံးမ်ားကိုလည္း အလ်င္အျမန္ပ်က္စီးေစျပီး အသက္အရြယ္မေရာက္ခင္မွာ သြားမ်ားက်ိဳးေစပါတယ္။
(၃) ကြမ္းစားသူမ်ားက ေခၽြးထြက္မ်ားျပီး အနံဆိုးကို ျဖစ္ေပၚေစတယ္။
(၄) ကြမ္းထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ ထုံးဓါတ္က ကိုယ္ခႏၶာထဲေရာက္သြားျပီး ေက်ာက္ကပ္ကို ပ်က္စီးေစပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ရက္က အြန္လိုင္း ေၾကျငာတစ္ခုမွာ ေတြ႕လိုက္တာက ကြမ္းယာကို တစ္ေန႕ ၁၅၀၀ က်ပ္ဖိုး (ကြမ္းတယာ ဘယ္ေလာက္မွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ) ခန္႕ ေန႕စဥ္စားသုံးလို႕ ပါးစပ္ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ ၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။ မ်က္ေစ့ထဲျမင္ေအာင္ေျပာရရင္ ပါးတျခမ္းကခ်ိဳင္႔၀င္ေနတာ အရိုးေခါင္းကို လူေရခြံအုပ္ထားရုံ ခ်ိဳင္႔ခြက္ေနပါတယ္။ မ်က္လုံးတစ္လုံးက အေၾကာလိုက္ျပီး ပိတ္ေနပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆုိး၀ါးစြာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရတာပါပဲ။

တခါတေလမွာ တန္ေဆး လြန္ေဘးဆိုတာရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ ကြမ္း ၁၅၀၀ က်ပ္ဖုိးကုန္ေအာင္ စားသုံးေနတဲ့သူက သူရဲ႕ ပါးစပ္ထဲမွာ အဆက္မျပတ္ထည့္ထားပုံရပါတယ္။ ထိုကဲ့သို႕ စြဲလမ္းမွဳမ်ိဳးျဖစ္လာရင္ ဆရာ၀န္နဲ႕ ျပသျပီး ေဆးျပတ္ေအာင္ ကုသသင့္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လဲ ယခင္က ကြမ္းစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ အလြန္ဆုံး ၅ယာခန္႕ေပါ့။ မ်ားသြားရင္ ၁၀ယာခန္႕ စားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘာေဆးမွ မထည့္ပဲ ကြမ္း၊ ထုံး ကြမ္းသီးနဲ႕ အာေမႊးဆိုတာပဲ ထည့့္ျပီးစားပါတယ္။ အခု ကြမ္းမစားတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါျပီ။ ကြမ္းမစားေတာ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္သြားေတြက အရင္ကလို မည္းမေနေတ့ာပဲ ၿပန္ျဖဴလာပါတယ္။ ကြမ္းမစား ေဆးလိပ္မေသာက္ေတာ့ အရင္တုန္းက ေသြးတိုးတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသြးမတိုးတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါျပီ။ ဘီယာေသာက္၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီး၊ အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲ မစားရဲတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒါေတြကို ေကာင္းေကာင္းစားေနပါျပီ။

 (ပံုကို ဒီလင္႔ခ္ ကေန ယူပါတယ္ )

ေဆးလိပ္ကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္လိုက္တာ အခုဆိုရင္ တႏွစ္ျပည့္ပါျပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ေဆးလိပ္ေသာက္သူမရွိ၊ဆိုေတာ့ ေဆးလိပ္လဲ ျပတ္ခဲ့ပါတယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ ကြမ္းမစားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရႈရတာ ပိုေကာင္းလာတယ္။ အေျပးေလးက်င့္ခန္းလုပ္ရင္ ယခင္ထက္ ပိုျပီး ေျပးႏိုင္လာတယ္။ အခု တစ္ႏွစ္ျပည္ျပီျဖစ္လို႕ ႏွလုံးေရာဂါ Heart Attack ျဖစ္ဖို႕ တစ္၀က္တိတိ က်ဆင္းသြားပါတယ္။ 

ဒီႏိုင္ငံမွာ ေဆးလိပ္ျဖတ္လုိက္ရင္ တဆင့္ခ်င္းေကာင္းမြန္ေစတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကေတာ့

(၁) ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီး ၈ နာရီမွာ ေသြးထဲက ၈၇% နီကိုတင္းနဲ႕ ကာဘြန္မိုေနာ့ဆိုဒ္ေတြကို တစ္၀က္ေလ်ာ့က်ေစပါတယ္။
(၂) ၂၄နာရီမွာဆိုရင္ေတာ့ ၂၉% ကာဘြန္မိုေနာ့ဆိုဒ္အားလုံးကုန္သြားျပီးေတာ့ အဆုတ္ထဲက အရိအခၽြဲေတြကို စတင္ရွင္းလင္းလာပါျပီ။
(၃) ၄၈နာရီရီၾကာလ်င္ ခႏၵာကိုယ္ထဲမွာ နီကိုတင္းဓါတ္မရွိေတာ့ပဲ၊ အနံအရသာအေနနဲ႕ သိသိသာသာ တိုးတက္လာပါလိမ့္မယ္။
(၄) ၇၂ နာရီၾကာတဲ့ အခါမွာ အသက္ရႈရတာ ေကာင္းမြန္လာျပီး အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းမ်ားက ပိုမိုျပီးေပ်ာ့ေျပာင္းလာကာ အားေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။
(၅) ၂ ပတ္မွ ၁၂ ပတ္အတြင္း ေသြးလွည္ပတ္မွဳ ေကာင္းလာျပီး လမ္းေလွ်ာက္၊ ေျပးတဲ့ အခါမွာ ပိုမို အေမာခံလာပါလိမ့္မယ္။
(၆) ၃လ မွ ၉ လအတြင္း ေခ်ာင္းဆိုးျခင္း ခၽြဲက်ပ္ျခင္းမ်ား ေကာင္းမြန္လာပါလိမ့္မယ္။
(၇) တႏွစ္ျပည္မယ္ဆိုရင္ ႏွလုံးေသြးေၾကာႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ ေရာဂါျဖစ္ပြားရန္ တစ္၀က္ခန္႕ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္။
(၈) ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္သြားလ်င္ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း ရာသက္ပန္ စြန္႕လြတ္ျခင္းျမင့္မားလာပါလိမ့္မည္။
(၉) ၅ႏွစ္မွ ၁၅ ႏွစ္အတြင္း ေလျဖတ္ေရာဂါျဖစ္ပြားႏိုင္ျခင္း ေလ်ာ့ပါးသြားျပီး သာမန္ေဆးလိပ္မေသာက္သူမ်ားကဲ့သို႕ ရွိလာပါလိမ့္မည္။


ကၽြန္ေတာ္အတြက္ သိသာ ထင္ရွားတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ေၿပာရရင္ေတာ့ တႏွစ္ကို ေငြ ေဆးလိပ္ဖိုး တပတ္ ၆၀ X ၅၂ = ၃၁၂၀ ခန္႕ + အသက္အာမခံ သက္သာမွဳ တစ္ႏွစ္ ၃၀၀ သက္သာသြားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကြမ္းစားသူမ်ား အေနနဲ႕ တတ္ႏိုင္သမွ် ေလ်ာ့စားပါ။ ေဆးလိပ္ေသာက္သူမ်ားလည္း ေလ်ာ့ေသာက္ပါ။ ျပီးရင္ လုံး၀မစားေတာ့သူ သို႕မဟုတ္ လုံး၀မေသာက္သူမ်ားျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ပါလို႕ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကို ေဆးလိပ္မေသာက္ရန္ အျမဲတြန္းအားေပးခဲ့ေသာ ဇနီးဆြိ၊ ညီမငယ္ စုခ်စ္သူ တို႕အားေက်းဇူးတင္လ်က္။

ေမာင္ျခိမ့္

ၾကက္ကင္ သံေ၀ဂ ...

ကြ်န္မတို႔အိမ္မွာ ၾကားရက္ တစ္ပတ္လံုး ဗမာစာ၊ တရုတ္စာ အစရွိသၿဖင္႔ အိမ္မွာပဲ မ်ိဳးစံု ခ်က္စားၾကတယ္။ စေနေန႔က်ရင္ေတာ႔ မီးခိုးတိတ္။ မိသားစု နားနားေနေန အၿပင္ေလးဘာေလးေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႔ အၿပင္မွာပဲ စားၾကေလ႔ရွိတယ္။ အဲဒီလိုက်ရင္ သားအမိ သားအဖ ၃ေယာက္မွာ ဘာစားၾကမလဲဆို ပ႗ိပကၡၿဖစ္ၾကတယ္။ အၿမဲ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စားခ်င္တာေတြက မတူၾကဘူးကိုး။ 

ဂ်ဴဂ်ဴတို႔အေဖကေတာ႔ အမ်ားအားၿဖင္႔ တရုတ္စာ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္လို၊ soup လိုဟာမ်ိဳး၊ ကိုရီးယားစာ၊ ဗီယက္နမ္စာေတြ အၿပင္ ကုလားစာ အစရွိသၿဖင္႔ စားခ်င္တယ္။ ဂ်ဴဂ်ဴတို႕ကေတာ႔ ခေလးပီပီ Mc Donald , KFC , Hungry Jack လို fast food ေတြ စားခ်င္တယ္။ ကြ်န္မကလဲ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ အေဖလို ကိုးရီးယားစာ တရုတ္စာေတြ စားခ်င္တာ မ်ားပါတယ္။ အဲလိုေတြ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးၿဖစ္ေနေတာ႔ food court ေတြ ဘာေတြသြားရင္ေတာ႔ အဆင္ေၿပပါရဲ႔။ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ ကိုယ္ ေရြးစားၾကရံုေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ကိုရီးယားစာလို ဟာမ်ိဴးက်ေတာ႔ သူတို႔သီးသန္႔ဖြင္႔တဲ႔ ရက္စ္ေတာရန္႔ေတြမွာမွ ရတာဆိုေတာ႔ အဲလိုမ်ိဳးဆို သားအဖ၂ေယာက္ တစ္ပတ္စီ အလွည္႔ေပးရတယ္။ ဒီအပတ္ ကိုးရီးယားစာဆို ေနာက္အပတ္ ဂ်ဴဂ်ဴ႔ အတြက္ စပါယ္ရွယ္ Hungry Jack မွာ ဘာဂါ သြားစားၾကတယ္။ ဒီမွာလဲ ဘာဂါဆိုတာမ်ိဳးဟာ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္ေလေတာ႔ အဲလိုဆိုင္ေတြမွာစားတာဟာ ေခြ်တာရာေတာင္ ေရာက္ပါေသးတယ္။ အဲလို fast food ဆိုင္ေတြမွာဆို သာမန္ ဆင္းရဲသားေတြ၊ လူလတ္တန္းစားေတြသာ စားေလ႔ရွိၾကတာကိုး၊ ကြ်န္မတို႔မွာ အထူးစပါယ္ရွယ္အေနနဲ႕ သြားစားေနရေတာ႔ ၿပံဳးေတာင္ ၿပံဳးမိေသး။ (Hungry jack က ဘာဂါကေတာ႔ ကြ်န္မလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္္တဲ႔ အထဲပါပါတယ္။ )

မေန႔ကေတာ႔ တနဂၤေႏြေန႔။ မနက္မိုးလင္းကထဲက ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ အေဖက ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔ ထေတာ႔ေလ။ ဟင္းခ်က္ရဦးမယ္ေလ နဲ႔ လူကို လာလာႏိွဳးေနတာ။ ကြ်န္မက အဂၤါေန႔နဲ႔ ၾကာသပေတးေန႔ေတြမွာ အလုပ္သြားရေတာ႔ သူက အဲဒီေန႔ေတြ အတြက္ကို ၾကိဳခ်က္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲ ထည္႔ထားခ်င္တာ။ ကြ်န္မကလဲ ေရခဲေသတၱာ ဖရီဇာထဲ ခဲထားတဲ႔ အစားအေသာက္ စားရတာေလာက္ ဖီလင္ေအာက္တာမရွိေတာ႔ ခ်က္မထားခ်င္ဘူး။ လူကလဲ မေန႔က အၿပင္မွာ တစ္ေနကုန္သြားထားေတာ႔ ပ်င္းေနတာရယ္ ေနာက္ ဘုရားေလးဘာေလးရွိခိုး၊ တရားေလးဘာေလးထိုင္ တနဂၤေႏြမနက္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္ေသးတာနဲ႕ ေန႔လည္စာကို ၾကက္ကင္တစ္ေကာင္ပဲ ၀ယ္စားေတာ႔မယ္၊ ညေန ေနေစာင္းမွပဲ dinner အတြက္ ေအးေဆးခ်က္စားမယ္ဆို ေၿပာလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ မနက္ခင္းမယ္ ခ်က္ၿပဳတ္စရာေတြ၊ လုပ္ကိုင္စရာေတြ  ေခါင္းထဲ ထည္႕ထားစရာမလိုပဲ ဘုရားေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္၊ တရားေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္လိုက္ႏိူင္တယ္။ ေအးခ်မ္းလွတဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ခုကို ၾကက္ကင္ ၁၂က်ပ္တန္နဲ႔ ၀ယ္လိုက္တဲ႔သေဘာေပါ႔ေလ။

ၾကက္ကင္ဆိုလို႔ ၾကက္ကင္ကေတာ႔ ထံုးစံ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ အၾကိဳက္ေပါ႔။    အိမ္မွာ ကိုယ္ေတြက တၿခားဟင္းေတြ ခ်က္စားရင္လဲ ဂ်ဴဂ်ဴ႔အတြက္ ဗိုလ္စာလို အဲလိုမ်ိဳးေတြ ထပ္စီစဥ္ေပးရတာေတာ႔ သူစားတာ ကိုယ္ပါ ၀င္စားလိုက္ေတာ႔ အထူးအေထြ ဘာခ်က္ရမလဲ စဥ္းစားစရာမလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔။ အိမ္မွာ ၾကက္ကင္နဲ႔ တဲြစားရေအာင္ coleslaw ေလးသုတ္၊ garlic bread ေလးေတြကင္နဲ႔ ၿပင္ဆင္ရံုေပါ႔။ ေနာက္ coke ဗူး တစ္ဗူးဖြင္႔။ အေတာ္သက္သာပါတယ္။ ၾကက္ကင္ကလဲ တစ္ေကာင္မွ ၁၀ - ၁၂ ေဒၚလာေလာက္ပဲဆိုေတာ႔ အကုန္အက်ကလဲ သက္သာေသး။  တစ္ခါတစ္ရံလဲ ၾကက္ကင္ဖို႔ လုပ္ထားတဲ႔ ready made ၾကက္သားအေကာင္လိုက္ကို spices ေတြနဲ႔ နယ္ထားတာေတြ ေရာင္းတယ္။ အဲဒါကို အာဗံထဲ ထည္႔ကင္ၿပီးလဲ တစ္ခါတစ္ရံစားတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက အိမ္မွာပ်င္းတဲ႔ ေန႔ေတြဆို ၾကက္ကင္၀ယ္စားတယ္။ တစ္ခါတရံ ကိုယ္တိုင္ ကင္စားတယ္ေပါ႔။

အဲလိုၾကက္ကင္အေၾကာင္းေၿပာမိေတာ႔ ကြ်န္မငယ္ငယ္က ရွားရွားပါးပါး ၾကက္ကင္စားခဲ႔ဖူးပံုေလး သတိရလို႔ ေၿပာၿပဦးမယ္။  ငယ္ငယ္ကေတာ႔ ဆင္းရဲေတာ႔ ဆိုင္ေတြဘာေတြမွာ စားဖို႔ အခြင္႔အေရးက အင္မတန္မွ ရွားပါးခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီၾကက္ကင္ကလဲ စားဖူးကထဲက စားေကာင္းလြန္းလို႔ ဘ၀မွာ အၿမဲအမွတ္ရေနမိတဲ႔ အစားအေသာက္တစ္ခုမိွဳ႔ တခုတ္တရ ေၿပာရတာပါ။

ကြ်န္မအေဖမွာ ညီ၂ေယာက္ရွိရာမွာ အဲဒီအခ်ိန္က ညီအၾကီးက ၿမန္မာႏိူင္ငံ အလည္ပိုင္း မံုရြာနားက ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ၿမိဳ႔မွာ သမ၀ါယမ လူၾကီးၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္အခါက ဦးေလးဟာ ထံုးစံ သမလူၾကီးဆိုေတာ႔ ေငြေရးေၾကးေရး အေတာ္ကို ေပါမ်ားတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္က ေတာရြာၿမိဳ႔ကေလးေတြဟာ အဲဒီသမ၀ါယမဆိုင္က ပစၥည္းေတြကိုပဲ အားထားေနရတာပါ။ သမဆိုင္ကို ဘယ္ပုဂၢလိက ဆိုင္ကမွ မယွဥ္ႏိူင္ပါဘူး။  အရင္က ဦးေလးတို႔က ဆင္းရဲပါတယ္။ လင္မယား၂ေယာက္လံုး၀န္ထမ္း၊ သားသမီး ဘုစုခရု ၅ေယာက္နဲ႔ မနဲရုန္းကန္ေနရတာပါ။ ဦးေလးက အလုပ္မွာေတာ႔ ေတာ္တယ္လို႔ နာမည္ၾကီးပါတယ္။  ကံအားေလွ်ာ္စြာ ဦးေလးသမလူၾကီးၿဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္ကစလို႔  ဦးေလးတို႔ သံုးတာ ၿဖဳန္းတာ ေနတာ ထိုင္တာ သိပ္ကို သိသာလွပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ေခတ္စားတဲ႔ GQ တို႔ဘာတို႔လို စပို႔စ္ရွပ္ေတြဆို ဒါဇင္လိုက္ ၀တ္ၾကတာ။ (ဆိုင္ကပစၥည္းေတြလားေတာ႔ မသိပါ) ကြ်န္မေတာင္ ဦးေလး လက္ေဆာင္ေပးလို႔ GQ ရွပ္တစ္ထည္ ရဖူးတယ္။ အၿဖဴေရာင္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႕ ၾကည္ၾကည္ေလး။ ခါးေလာက္မွာ ေထာင္႔ၿဖတ္စင္းအသားနဲ႔ တဲြခ်ဳပ္ထားတာ။ GQ နဲ႔ မိန္းခေလး ဘာဆိုင္လဲ ေမးရင္ေတာ႔ အဲဒီေခတ္က ထမီတိုတိုနဲ႔ အဲလို စပို႔စ္ရွပ္ ပြပြၾကီးေတြ တဲြ၀တ္တဲ႔ေ ခတ္ဆိုေတာ႕ ကြ်န္မ သိပ္ၾကိဳက္ခဲ႕ေတာ႔ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မွတ္ရရရွိေနခဲ႔တာပါ။

ဦးေလးေပးတဲ႔ GQ ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေခတ္က ၀တ္စားဆင္ယင္ပံုကို မ်က္ေစ႔ထဲ ၿမင္ေအာင္လို႔ပါ။

ဦးေလးအေၾကာင္းဆက္ရရင္ အရင္က ရန္ကုန္လာရင္ ရိုးရိုးကုတ္ကုတ္နဲ႔ အိမ္မွာပဲ တည္းေလ႔ရွိတဲ႔ ဦးေလးဟာ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ရန္ကုန္လာရင္ ဟိုတယ္မွာသာ တည္းပါတယ္။ ဆိုင္အတြက္ ပစၥည္း၀ယ္ဖို႔ ကားၾကီးတစ္စီးနဲ႔ သူ႔ေနာက္လိုက္ ေနာက္ပါ အေခြ်အရံေတြအၿပင္ ေငြထည္႔တဲ႔ အိပ္ၾကီး အၾကီးၾကီးဆဲြလို႔ အိမ္ကို ခဏသာ ေရာက္ပါေတာ႔တယ္။ အဲဒါဆို ဦးေလးက အေမ႔ကို သူ႔ ေငြအိပ္ၾကီး အပ္အပ္ထားတာ။ အစ္မတို႔လဲ ေငြအဆင္မေၿပရင္ အဲဒီထဲက ယူထားဆိုလဲ ေၿပာေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဦးေလးလဲ အလုပ္ကၿပဳတ္ေတာ႔ ရတဲ႔ အခ်ိန္ စုစု ေဆာင္းေဆာင္းမရွိေတာ႔ အရင္အတိုင္း ဒံုရင္းဘ၀ ၿပန္ေရာက္သြားတယ္။ အေမကဆို "ဟယ္ ငါ အဲဒီအခ်ိန္က သူေၿပာသလို ယူထားမိ အေကာင္းသား။ သူတို႔ ခုလို အဆင္မေၿပခ်ိန္ ၿပန္ေပးလို႔ရတာေပါ႔ .. " ဆို တဖြဖြေၿပာရွာတယ္။ အရင္က ၿမိဳ႕နယ္က လူၾကီးေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔ စည္စည္ကားကား ဦးေလးအိမ္ဟာလဲ က်ီးနဲ႔ ဖုတ္ဖုတ္သာ က်န္ေတာ႔တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ဦးေလးဟာ စိတ္နာလြန္းလို႔ သူၿမိဳ႔မွာ မေနေတာ႔ပဲ စစ္ကိုင္းေတာင္ဖက္က ဘုရားတစ္ဆူမွာ အလွဴခံ ေကာက္တဲ႔ ဘုရားလူၾကီးအၿဖစ္နဲ႔ တစ္သက္လံုး အရိုးထုတ္သြားပါတယ္။ ေလာကဓံဆိုတာ တကယ္ကို ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္ ၾကက္ခြပ္ပမာဆိုတာ သံေ၀ဂ ရစရာပါ။

အဲဒီလိုဦးေလး တန္ခိုးထြားေနတဲ႔အခ်ိန္ ကြ်န္မလဲ တကၠသိုလ္ေတြ ၃ႏွစ္ပိတ္တဲ႔ အခ်ိန္ ဦးေလးအငယ္ သစ္စက္မွာ သြားအလုပ္လုပ္ေနတာ။ ညီမ၀မ္းကဲြေတြ (ညီအစ္ကို ၃ေယာက္ကေမြးတဲ႔ ညီအစ္မ၀မ္းကဲြေတြ ၅ေယာက္ရွိပါတယ္) ခ်စ္ၾကေတာ႔ မိုင္ ၅၀ေလာက္ေ၀းတဲ႔ အဲဒီဦးေလးအၾကီး ေနတဲ႔ ေနရာကိုလည္း သြားလည္ၾကတယ္။ အဘြားလဲပါတယ္။ အဲလိုသြားလည္တဲ႔ေန႔ပဲ ညေနစာအတြက္ ဦးေလးက ၾကက္အေကာင္လိုက္ကင္ တစ္ေကာင္နဲ႔ တၿခားစားစရာေတြကို ရက္စေတာရန္႔ကေန ၀ယ္ေပးလိုက္တာပါ။ ဦးေလးရဲ႔ သမကားၾကီးနဲ႔ လာၾကတာဆိုေတာ႔ ကားေဆာင္႔ ဘာေဆာင္႔နဲ႔ ခရီးကလဲ ပမ္းလာေတာ႔၊ ဆာကလဲ ဆာ၊ ဦးေလးအိမ္ေရွ႔က ကြပ္ပ်စ္ေလးမွာပဲ အဲဒီ ၾကက္ကင္နဲ႔ တၿခား ရက္စ္ေတာရန္႕က အစားအေသာက္မ်ားနဲ႔ စားရတာ အလြန္မွပဲ ခံတြင္းၿမိန္လွပါတယ္။ 

အိမ္မွာပဲ အေမရံုးသြားခါနီး ကမန္းကတမ္းခ်က္ထားတဲ႔ အိမ္ဟင္းေတြနဲ႔သာ စားဖူးတဲ႔ ကြ်န္မအတြက္ေတာ႔ ရက္စေတာရန္႔က ဟင္းမ်ားရဲ႔ အရသာဟာ အင္မတန္မွ ထူးကဲလွပါတယ္။ ၾကက္ကင္ဟာ ဘာဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ေတြနဲ႔မ်ား လုပ္ထားလဲ မသိပါ။ အသားကလဲ ႏူးအိေနၿပီး ေမႊးေနပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ၾကီးက လာခဲ႔ေပမဲ႔ ေအာ္ ေငြရွိရင္  ဒီလိုရြာသာသာၿမိဳ႔ေလးမွာလဲ ဒီလို စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြကို စားႏိူင္တာပဲဆိုတာလဲ အသိတစ္ခုရခဲ႔ပါတယ္။ စားေနရင္းနဲ႔လဲ ငါတို႔ေတြ ငယ္ငယ္က ထမင္းစားရင္းနဲ႔ ဟင္းမေကာင္းရင္ ေမာင္ႏွမတေတြ ဟင္းေတြကို ပါးစပ္ကေန တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး အလွည္႔က် မ်ိဳးစံုေၿပာ စားၾကတာသတိရပါတယ္။ ငါတို႔ မစားရ၀ခမန္း ေၿပာခဲ႔ၾကတဲ႔ ၾကက္ေကာင္လံုးကင္၊ ၀က္ေကာင္လံုးကင္ ဆိုတာေတြဟာ တကယ္ကို အရသာရွိလွပါလားဆို မွတ္မွတ္ရရၿဖစ္မိပါတယ္။

ခုေတာ႔လဲ အဲလို ၾကက္ကင္မ်ိဳးကို မစားခ်င္မွ အဆံုး ဟင္းခ်က္ပ်င္းတိုင္း စားရတဲ႔ ဟင္းေတာင္ၿဖစ္ေနေပမဲ႔ ငယ္ငယ္က စားခဲ႔ဖူးသလို ခံတြင္းၿမိန္ခဲ႔တဲ႔ အရသာကိုေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ၿပန္မရေတာ႔ပါၿပီ။ ဒီမွာလဲ နာမည္ၾကီး ဆိုင္ၾကီးေတြကဆိုေတာ႔ သူတို႔လုပ္ထားတာလဲ ငယ္ငယ္က ေတာၿမိဳ႔ေလးမွာ စားဖူးတာထက္မသာရင္ေတာင္မွ အဲသေလာက္ အရသာေတာ႔ ရွိေလာက္မွာၿဖစ္ေပမဲ႔ ပါးစပ္ေတြက စားရပါမ်ားလို႔ ထံုေနလို႔ ေတာ္ရံုအရသာ ထိုးမေဖာက္ႏိူင္တာ ၿဖစ္ေလာက္မယ္ထင္ပါရဲ႔။

ဟိုတစ္ေလာကေတာင္ ဦးေလး သမီးအငယ္ဆံုးေလး မဂၤလာေဆာင္လို႔ အေဖတု႔ိကေၿပာလို႔ လက္ဖဲြ႔ပို႔ေပးလိုက္ေသးတယ္။  ေအာ္ ခုခ်ိန္ ဦးေလးတစ္ေယာက္လဲ အသက္ ၇၀ေလာက္ရွိေရာေပါ႔။ ဘုရားလူၾကီးဘ၀နဲ႔ ဘ၀ကို ခ်ိဳ႔ခ်ိဳ႔ငဲ႔ငဲ႔ ၿဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔တဲ႔ ဦးေလး ၾကက္ကင္ေတာင္မွ စားႏိူင္ပါဦးမလား ... ၾကက္ကင္တစ္ခု အရင္းၿပဳ ဦးေလးရဲ႔ အၿဖစ္ကို  သံေ၀ဂ ယူႏိူင္ၾကပါေစ။  ။

(ပံုမ်ားကို google မွ ယူပါသည္ ။ 

credit to original uploader.)

မုန့်ဟင်းခါးတော့ မုန့်ဟင်းခါး ...

အန်တီဆွိဟာ အင်မတန် အပျင်းထူလှတယ်။ စလုံးမှာနေတုံးကတော့ အိမ်မှာ ကြီးတော်ကြီးရှိနေတော့ ကြီးတော်က အကုန် လုပ်ကိုင်ပေးတော့ စားချင်တာပြောလိုက်ရုံပဲ။ သူက ချက်ဖို့ အကုန်ပြင်ဆင်ပေးတာကိုး။ ခုဒီရောက်တော့ ဘာမဆို ကိုယ့်ခြေ က်ိုယ့်လက်ဆိုတော့ ပင်ပမ်းမှာ ကြောက်တာနဲ့ ဘာမှ သိပ်လုပ်မစားဖြစ်တော့ဘူး။ ခု အလုပ်လုပ်တော့ ပိုတောင် ဆိုးသေး။ လွယ်တာတွေပဲ ချက်လိုက်တာပဲ။

ဒါတောင် ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ ၇လလောက်က မုန့်ဟင်းခါးစားချင်တာနဲ့ သွေးတောင်းလွန်းလို့ ဖလင်မန်တန်ဈေးမှာ ငါးခူတွေလဲ ရလာတာနဲ့ ၂ကေဂျီလောက်ဝယ်ပြီး ငါးကို ဆီသတ်ထားလိုက်တာ။ မုန့်ဟင်းခါး ရယ်ဒီမိတ်ထုပ်တွေတော့ အထုပ်နံ့တစ်မျိုး ထွက်လို့ဆို မစားတာ ၄-၅နှစ်လောက်ရှိပြီ ထင်တာပဲ။ အဲဒီနေ့က ထူးထူးဆန်းဆန်း စပါးလင်တွေလဲပေါလို့ဆို ဝယ်လာတာ စပါးလင်တင် ၇ကျပ်ဖိုးဗျာ။ မုန့်ဟင်းခါး ဆီသတ်ချက်တာတော့ ပင်ပမ်းတာပေါ့။ လက်က ကိုက်တတ်တော့ ပိုဆိုးသေး။ ဆီသတ်ပြီးတဲ့ ညကျရင် လက်ကကိုက်တာနဲ့ ကောင်းကောင်းအိပ်လို့မရဘူး။

ါးလေးဆီသတ်ပြီး နောက်တစ်နေ့ပဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ လုပ်အားပေးရှိတာရယ် ကိုယ့် မွေးနေ့ရယ် တိုက်ဆိုင်နေတာနဲ့ ကုသိုလ်လေးလုပ်ချင်လို့ အဲဒီ ငါး ၂ကေဂျီ ဆီသတ်ထားတာ အကုန် ချက်လိုက်တယ်။ နောက် ကုလားပဲတွေစိမ်ပြီး ပဲကပ်ကြော်တယ်၊ ကြက်ဥတွေပြုတ်-လှီး၊ ငါးခြစ်တွေ ကို ငါးဖယ်ကြော်လို ကြော်-လှီး၊ မုန့်ဖတ်တွေပြုတ်၊ ဆီချက်တွေချက်၊ ငရုပ်သီးကိုလဲ ကိုယ်တိုင် လှော်ထောင်း၊ နံနံတွေ၊ သံပုရာတွေလှီး အစုံပေါ့၊ ငါးခူနဲ့ ချက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ကိုယ့်ဟာကိုတော့ ရှယ်ပေါ့ဗျာ။ အဟက် ... တကယ်တန်းတော့ မုန့်ဟင်းခါး မုန့်ဟင်းခါးနဲ့ ပြောတော့သာလွယ်တာ လုပ်ရတာ ဟိုဟာနဲနဲ ဒီဟာနဲနဲနဲ့ ပင်တော့ အတော်တော့ပင်ပမ်းသားဗျ။ မုန့်ဟင်းခါးချက်ရောင်းသူတွေ၊ အလှူပေးသူတွေ အင်မတန် ချီးကျူးပါသဗျား။

ချက်ပြုတ်ပြီးတော့ အိုးက်ို အဖုံးလုံအောင် တိပ်တွေနဲ့ ပိတ်၊ သယ်စရာတွေလဲ ငံပြာရည်က အစ ဗူးလေးတွေထဲ ထည့်ပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းသယ်သွားတာ။ ဟိုရောက်တော့ မုန့်အိုးကို ပြန်နွှေးပြီး ကျွေးရအောင် စားပွဲပေါ် အဆင်သင့်တင်ထားတာပေါ့။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဲဒီနေ့မှာပဲ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အမြဲချက်ပြုတ်နေတဲ့ အန်တီကြီးတွေကလဲ လုပ်အားပေးတွေကို ထမင်းကျွေးဖို့ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်နေကြတာ။ ကိစ္စမရှိဘူးပေါ့။ ထမင်းစားကြပြီး နေ့လည် ဆာရင် မုန့်ဟင်းခါးလေး အဆာပြေ စားကြပေါ့။ ဒါနဲ့ သူတို့ချက်ပြုတ်နေရာ ကိုယ်လဲ ခဏ ဝင်ကူပြီး သမီးကျူရှင် ကြိုစရာရှိတာနဲ့ သွားကြိုဖို့ ထွက်လာခဲ့တယ်။

ူး

သမီးလေး ကြိုပြီးပြန်ရောက်တော့ လူတွေမျက်နှာကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပေါ့။ ကိုယ့်ကိုပဲ ဦးစားပေးသလိုလို၊ အားပဲနာနေသလိုလိုပေါ့။ ကိုယ့်မုန့်ဟင်းခါးအိုးတော့ မတွေ့တော့ပြီ။ စားလို့ ကုန်သွားတာလား၊ ထူးတော့ ထူးသားပေါ့။ မေးတော့ မေးမနေပါဘူး။ သူတို့တွေ စကားပြောတဲ့နား ထိုင်မိမှ ညီမလေးတစ်ယောက်က အစ်မရေ သိပြီးပလားတဲ့ ... အစ်မ မုန့်ဟင်းခါးအိုးထဲ ပဲကုလားဟင်းတွေရောမိလို့ အကုန် သွန်ပစ်လိုက်ရတယ် ဆိုပဲ ... အန်တီဆွိမှာဗျာ ... လူကသာ ဟန်မပျက် ပြုံးနေရတယ် ... ရှားရှားပါးပါး ဘယ်တော့မှ အပင်ပမ်းမခံတဲ့သူက ကိုယ်အပင်ပမ်းခံချက်ထားတာလေး၊ ဘယ်သူမှ မစားလိုက်ရပဲ အကုန်သွန်လိုက်ရတယ်ဆိုတော့ အတော် ခံစားသွားရတာ။ ဘာမှလဲ ဆက်မေးမနေတော့ပါဘူး၊ ဖြစ်ပြီးပြီပဲ ရှိပါစေတော့ပေါ့။  အဲဒါလဲ စိတ်ထဲ တော်တော်မကောင်းလို့ ၂ညလောက် လူက အိပ်မပျော်ဘူး။

  စိတ်မကောင်းတာက ၂မျိုးဗျ။ ပထမက မုန့်ဟင်းခါး အပင်ပမ်းခံချက်ထားတာလေး သွန်ပစ်လိုက်ရလို့။ နောက်တစ်မျိုးက အဲဒါနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ဟိုညီမလေး တစ်ယောက်ကလွဲလို့ ကာရကံရှင်အပါအဝင် ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်ကို အကျိုးအကြောင်းပေါ့လေ  အဲလိုတော့ဖြစ်သွားတယ်ပေါ့ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ " စောရီး ပါ " ဆိုတာလေး တစ်လုံးတောင် မပြောတာပဲ။ လူလူချင်း respect မရှိဘူး၊ အချင်းချင်း လေးစားမှုမရှိဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါပဲ။ အမှန်ကတော့ သူတို့လဲ အားနာလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်း မသိတာလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ပေါ့လေ ဒါပေမဲ့ပေါ့ဂျာ .....  နောက်ပြီး  အော် ငါ့မှာ တစ်ခါတစ်ရံလေး ကုသိုလ်လုပ်ချင်မှ ဖြစ်ရတယ်ပေါ့။  အဲဒီကတည်းက မုန့်ဟင်းခါးကို စိတ်နာလို့ ချက်မစားဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီ။ မွေးနေ့ကတည်းကဆို တွက်ကြည့်တော့ ၇လလောက်ရှိပြီပေါ့။ ဒီကြားထဲ ဖလင်မန်တန်ဈေးလဲမရောက်ဖြစ်တော့  စပါးလင် ဝယ်မရတာလဲပါတယ်။

အိမ်မှာ ချက်မစားဖြစ်ပေမဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းဈေးရောင်းပွဲတို့၊ အသိအိမ်က အလှူတို့ ဘာတို့တော့ စားဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့လဲ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ မုန့်ဟင်းခါး အထုပ်တွေဖောက်ပြီး ချက်ကြတာပါပဲ။ စားလို့လဲ တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ အော် ... သူတို့တောင် ချက်တာ ကောင်းသေးတာ ငါလဲ ဆီတွေ အပင်ပမ်းခံ သတ်မနေတော့ပါဘူး။ အထုပ်ဖောက်ချက်ကြည့်ဦးမယ်ဆို ဟိုနေ့က မြန်မာဆိုင်ရောက်တော့ မုန့်ဟင်းခါးထုပ်လေး တစ်ထုပ် ဝယ်လာခဲ့တယ်။

ဒီနေ့မနက်တော့ အိပ်ရာက ထ ကတည်းက မုန့်ဟင်းခါးလေး ချက်စားမယ်စိတ်ကူးနေတာ။ နိူးနိူးချင်းပဲ သမီးကိုကျောင်းပို့ဖို့ သူ့အဖေကိုပဲ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပြီး မုန့်ဟင်းခါး အထုပ်ဖောက်ချက်ဖို့ ပြင်ဆင်ပါတယ်။

ရေနွေးဆူအောင်တည် ပဲမှုန့်၊ ဆန်မှုန့် ရေဖျော်ထည့်၊ ကြက်သွန်နီ ဥကြီး ၃-၄ဥထည့်၊ ကြက်ဥ ၃လုံးထည့်ပြုတ်၊ စပါးလင်တွေ ထုရိုက်ထည့်၊ မုန့်ထုပ်ထဲပါတဲ့ ငါးဆီသတ်တွေထည့်၊ ပိုချိုအောင် အိမ်မှာရှိတဲ့ ငါးကိုလည်း မုန့်ဟင်းခါးအိုးထဲ ထည့်ပြုတ် ပြီးတော့ ဘလန်ဒါနဲ့မွှေ ပြန်ထည့်၊ ကြက်ဥပြုတ် အခွံသင်၊ တစ်လုံးကို ပါးပါးလှီးထည့် ... နောက်ထန်းလျက်လေး ၂လုံးလောက် ပစ်ထည့်၊  မီးဖိုပေါ် မီးအေးအေးနဲ့ နာရီဝက်လောက်တည်။ အိုးကျတော့ အပေါ့ အငံမြည်း ...

ကျက်ပါပြီဂျာ ...  မုန့်ဟင်းခါး။ ဟိုက်ရှားပါး ... အထုတ်ဖောက် ချက်တာလဲ ထင်သလောက်မဆိုးပါကလား ... မုန့်ဟင်းခါးများငတ်ပြီဆို ဘာဖြစ်ဖြစ် စားကောင်းနေတာပဲကိုး။ တကယ့်ကိုမှ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ရန်ကုန်စတိုင် အရောင် ခပ်ညိုညိုနဲ့ မုန့်ဟင်းခါးပါ ခင်ည။

 ကဲ ... မုန့်ဟင်းခါးတော့ မုန့်ဟင်းခါး ... အထုပ်ဖောက် ချက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ... စားကြပါဦး ...

အော် စောနက မုန့်ဟင်းခါး ကုလားပဲဟင်းး) ဇာတ်လမ်း ပြန်ဆက်ရရင် အဲလို ရောမိပြီး ဘယ်သူမှ စစချင်း မသိဘူးတဲ့ဗျ။ အဲဒါ တစ်ယောက်က မုန့်ဟင်းခါးစားချင်တယ်ဆိုမှ ပြင်ပေးတော့မှ ဘယ်နှယ့် သူ့မုန့်ဟင်းခါးထဲ အာလူးတွေရော၊ ပဲသီးတွေရော ခရမ်းသီးတွေရော ပါနေလို့ဆို ငိုအားထက်ရယ်အားသန်တောင် ဖြစ်ရသေး။ အဲဒီ ပဲကုလားဟင်းချက်လာတဲ့ အစ်မကလဲ ဒီရောက်မှ ကိုယ်နဲ့ အတော်ခင်တဲ့ အစ်မဖြစ်နေတော့ ခုတော့ ပြောပြီး ရယ်နိူင်ကြပါပြီပေါ့လေ။

Bonus

တစ်ခါတစ်ရံ အဲလိုဟင်းမျိုး အရမ်းစားချင်တာ။ ၇ွှေခေါင်းပြောင်ဟင်း ခေါ်ကြတယ်။

ဝက်သား ဒညင်းသီးချက် အန်တီဆွိ ဖေးဘရိတ်ပေါ့။ စင်္ကာပူမှာတုံးကတော့ ဒညင်းသီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စီးစီးတွေ စားရတယ်။ ဒီရောက်တော့ ရေခဲစိမ်တွေပဲစားရတယ်။

ဆူးမိန် ...siu mai ကလဲ ဂျူဂျူလေးလဲ ကြိုက်လို့ လုပ်စားဖြစ်တယ်။

ချဉ်ပေါင်၊ မျှစ်၊ ကန်ဇွန်းရွက်ချဉ်ရည် ငရုပ်သီးထောင်း - ဒါလဲ ဝက်သားအချိုချက်လေးနဲ့ ဆို ရှယ်ပဲ။

နာနက္သီး ထမင္းေက်ာ္- ဂ်ဴဂ်ဴ႔အတြက္ပါ။

Chicken pop corn ဒါလဲ သမီးအတွက် ချစ်ကန်း ပေါက်ပေါက် ဆို ဂျူဂျူတို့ သိပ်ကြိုက် ..

bok choy ကြော်လဲ စားကောင်းတယ်။

ငပိကြော်  ၊ အပေါ်ကလို ချဉ်ပေါင်ဟင်းနဲ့ဆို အသားဟင်းတောင် မလိုပေါင်ဗျာ။

ချဉ်ပေါင် ပုဇွန်ကြော် ဒါလဲ ဖေးဘရိတ်ပဲ ...

သူ့အဖေရယ် ပြောမှ ပြောတတ်ပလေတယ် ....

မဆွိတီသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကိုယ်သူ guilty ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတွေးနေတတ်သည်။ အတိတ်က မလုပ်ခဲ့မိသော အကြောင်းအရာများကို တွေးကာ အော် ငါ ဘာလို့ ဒါမလုပ်ခဲ့ပါလိမ့် ဒါလေးကို ငါဘာလို့ သည်းညည်းမခံပါလိမ့် ဆိုကာ နောင်တလည်း  ရ တတ်သေးသည်။

ဥပမာ ဂျူဂျူလေးကိစ္စ။ ဘဝတွင် အမြဲပဲ guilty ဖြစ်နေခဲ့သည့် ကိစ္စတစ်ခု။ သမီးလေးမွေးတော့ အိမ်မှာ ထိမ်းရအောင် ကြီးတော် ခေါ်ထားရာမှ အစပြုသည်။ သမီး ရက်သားလေးမှာ ဦးခြ်ိမ့်က အလုပ်ဆင်းစရာရှိ၍ အိပ်ရေးပျက်မည်စိုးကာ ကြီးတော်က အပြင်ထွက်အိပ်ခိုင်းသည်။ မဆွိတီတို့ အိပ်ရာတွင် သမီးက အလည်က ကြီးတော်နဲ့အမေက တစ်ဖက်တစ်ချက် အိပ်ကြရာ သမီးသည် ထိုအချ်ိန်က jaundice ဖြစ်ကာ ဆေးရုံမှာ ၂ရက်ထားခဲ့ရတော့ ဆေးရုံကတိုက်သည့်နိူ့ဘူးကို စွဲကာ အမေနို့ကို ကောင်းကောင်းမစို့။ အမေကလဲ နို့က သိပ်မထွက်တော့ မအေနို့တိုက်တိုင်း ခလေးမှာ စိတ်တိုကာ ငိုလေသည်။ ပုံမှန်ဆို ဘာသံမှမကြားရသည့်ခလေးက မအေနို့နှင့်တွေ့မှ အရွယ်နှင့်မလိုက် ဒေါသတကြီးအော်နေတတ်သည်။ သူလိုသလောက် နို့က မလိုက်၍ဖြစ်မည်။ ထိုအခါတွင် ကြီးတော်ဖြစ်သူမှာ သူ့တူမ ပေါက်စနှီးမ၏ငိုသံကို မကြားရက်ရကား ချက်ချင်း နို့ဘူးဖျော်ကာ တိုက်ရာ  နို့ဘူးကျမှ မယ်မင်းကြီးမက ဝမ်းသာအားရစို့လေသတည်း။ 

ဤသို့နှင့် တစ်ပတ်ခန့် စခန်းသွားကြပြီး တစ်ညတွင် အိပ်ရာ တစ်ရေးနိုး ခလေးကို ထနို့တိုက်မည်ပြုရာ အိပ်ရာထဲတွင် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ထီးထီးကြီး ဖြစ်နေသည်။ ကြီးတော်ရော ခလေးရော မရှိကြတော့ပြီ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ရှာကြည့်ရာ ကြီးတော်ကြီးသည် သူ့တူမကို သူ့အခန်းကို ခေါ်သွားကာ အိပ်ရာပေါ်ဝယ် နို့ဘူးဖြင့် နှစ်ဦးသား ကျေနပ်နေကြခြင်းဖြစ်လေသတည်း။ ကြီးတော်ကြီးကတော့ စေတနာနှင့် မအေလုပ်သူ ကောင်းကောင်း အိပ်ရအောင် ဆိုလေသည်။ ကိုယ့်မှာသာ နို့တွေ တင်းပြီး နာလာတော့ သမီးခေါ်ကာ တိုက်မည်လုပ်တော့ သူကနို့ဘူးအပြည့်စို့ထားရကား ဗိုက်၀နေ၍ အမေနို့ကို လှည့်၍မျှပင် မကြည့်ပြီ။ သို့နှင့် ဦးမောင်ခြိမ့်ခေါ်ကာ စက်အကူအညီဖြင့် တီတီဆွိတစ်ယောက် ခလေးတစ်ယောက်ရမှ လူစင်စင်ကနေ နွားအသွင် နို့ညှစ်ကာ ပုလင်းထဲ ထည့်ရတော့သည်။ 

အမေနို့လေးဝင်ပါမည့် အကြောင်း အိမ်မှာ နိုညှစ်သံတွေ ဆူညံလှသည်မှာ တစ်လလောက်ကြာလာတော့ ဘယ်အရာမှ သိပ်သည်းညည်းမခံတတ်သူ၊ ကွန်ပလိမ့်ကွင်းန်ဟု ကိုကိုခြိမ့်မှ အမည်ပေးထားသူ တီတီဆွိကား ညည်းလေပြီ။ တစ်ည အိပ်ရာအထတွင် ရင်ဘတ်နေရာမှ နို့တွေခဲနေပြီး နာကျင်လွန်းရုံမက နို့ကျိတ်ပင်ဖြစ်တော့မလိုဖြစ်ရာ ဒီပုံအတိုင်းတော့ မဖြစ်တော့ချေဆိုကာ သမီးကို နို့တိုက်ခြင်း၊ နို့ညှစ်ခြင်း အလုပ်မှ ရပ်လိုက်တော့မည် ဆုံးဖြတ်သည်။ နာကျင်မှုကို မခံစားနိူင်တော့ပါ။ ထိုနေ့မှစ၍ ဂျူဂျူလေးလဲ ဘူးနို့ဖြင့် နှစ်ပါးသွားကာ သူ့အဒေါ်နှင့်ပင် အတူအိပ် သူ့အဒေါ်အခန်းတွင်ပင် အတူနေပါတော့သည်။

သမီး ၃-၄နှစ်လောက်ရောက်တော့ အသိအစ်မတစ်ယောက် ဒုတိယ သမီးလေးမွေးသည်။ NUS ထဲ မှာ အလုပ်လုပ်သည်။ နေသည်က Bukit Batok မှာ။ ရုံးကခွင့်၂လကုန်တော့ နေ့ခင်းဖက် ထမင်းစားချိန်ဆို  ရုံးကနေ MRT စီး အိမ်ပြန်ကာ ခလေးနို့တိုက်လေသတတ်။ အစ်မရယ် ဒုက္ခခံလိုက်တာဆိုတော့ ခလေးတွေဟာ တစ်နှစ်လောက်အထိ မိခင်နို့ကို သောက်သုံးဖို့ လိုကြောင်း၊ အဲဒီအချိန်ဟာ ခလေးဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးဖို့လိုတဲ့ အတွက် အင်မတန် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ဖြစ်ကြောင်း၊  သူ့သမီးလေးတွေကို ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ သမီးလေးတွေ ဖြစ်လိုတဲ့ အတွက် ဤမျှအထိ ဒုက္ခ ခံရကြောင်းပြောတော့ တီတီဆွိမှာ ပြောစရာ စကားရှာမရပြီ။  ဂျူဂျူလေးကို တစ်လကျော်ခန့်သာ နို့တိုက်ခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအကြောင်းတွေ မသိ၍မဟုတ်၊ သိသည်။ သို့ပေမဲ့ ကိုယ်က ထိုအချိန်က ဖြစ်သည့် ဝေဒနာကို တော်တော် မခံမရပ်နိူင်ဖြစ်ကာ သမီးနို့တိုက်တာကို ရပ်ဆဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ပြောသလောက်တော့လည်း serious ကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ် မထင်ထားခဲ့သည်ကိုး။

ထိုနေ့မှစ၍ တီတီဆွိ၏ စိတ်ထဲတွင် ထို Guilty စိတ်က အမြဲ လွှမ်းမိုးထားရာ သမီလေးကျောင်းတက်၊ ဉာဏ်ရည်မှ ကောင်းပါ့မလား။ စိတ်ထဲမှာ အမြဲ သံတယကြီးနှင့်ဖြစ်နေပါသည်။ သမီးသူငယ်တန်းပြီးခါနီးတော့ အိမ်မှာပဲ သင်္ချာတွေ အင်္ဂလိပ်တွေ ကိုယ်တိုင်သင်ပေးရာ သင်္ချာတွင် ခလေးက အပေါင်းအနှုတ်က ကုန်ပါပြီ။ ရှိသမျှသော သူငယ်တန်း မေးခွန်းဟောင်းတွေပြီးတော့ သူ့အဖေအပြင်က ဝယ်သည့် စာအုပ်တွေ။ ပြီးတော့ တစ်တန်းစာကို ကြိုလုပ်ထားရာ ဟော အမြှောက်၊ အစားတွေ ရောက်လာလျှင် သူမရတော့။ အမြှောက်အလီတွေလဲ ကျက်ခိုင်းတာမရ။ တီတီဆွိ၏စိတ်မှာ အတော်ပင် စိတ်ပျက်မိပါသည်။ သမီးလေး ဉာဏ်ရည်မမီလို့ ဒါတွေမရတာလား။ ရှင်းပြတာလဲ နားမလည်ပေ။ သို့နှင် P1 ရောက်တော့ ကူမွန်မှာ စအပ်ကာ သင်္ချာ ဉာဏ်ရည်တိုးတက်လာအောင် သင်ကြားစေခဲ့ပါသည်။ 

သမီးလေးနဲနဲကြီးလာတော့ သူ့အရွယ်နှင့် သူ့စာ ကွက်တိဖြစ်လာတော့ တော်တော်တိုးတက်လာပါသည်။ အမှန်က ခလေးတွေမှာ သိပ်ငယ်သေးသည့်အချိန် သူ့အရွယ်နှင့် သူ့ဉာဏ်ရည် သူသင်ကြားရမည့်စာ ကွက်တိဖြစ်မှ ခလေးက လုပ်နိူင်ပါမည်။ ဒါကို သေချာနားမလည်၍ အထင်မှားနေခြင်းဖြစ်ပါသည်။  နောက်ပိုင်းတွင် ကူမွန်တွင် ၂တန်းကျောသည်အထိ ဖြစ်လာရာ အော် ငါထင်နေတာ မှားနေပါလား။ သမီးက တော်သားပဲဟု အနည်းငယ် ဖြေလို့ရပါသည်။ 

အမှန်က ဂျူဂျူလေးက သူ့အဖေနှင့် အလွန်တူပါသည်။ ဉာဏ်ရည်မဆိုးလှပါ။ မဆွိတီတို့လို တကုတ်ကုတ်နှင့် စာသိပ် ကျက်စရာ ဖတ်စရာမလိုသော အစားထဲက ဖြစ်ပါသည်။ မဆွိတီတို့ ငယ်စဉ်က စာတွေ spelling တွေ အလွတ်ကျက်ရတာ မှတ်မိပါသည်။ မီးနင်းတွေ spellingတွေ တော်တော် အော်ကျက်ခဲ့ရပါသည်။ ဂျူဂျူသည် မည်သည့်စာကိုမျှ ကျက်ရသည် မရှိဖူးပါ။ spelling တွေဆိုလည်း ကျောင်းမှာ ဆရာမပေးပြီးသည်နှင့် အိမ်မှာ သူ့အလိုလိုရပါသည်။ မဆွိတီတို့လို အသေအလဲ ကျက်မှတ်နေစရာမလိုပဲ သူဟာသူ ဉာဏ်ကောင်းပြီးသားဆိုတော့ စာသိပ်လုပ်စရာမလိုသူဖြစ်ပါသည်။ 

အဖေတူသမီးမှို့ စာပျင်းတာလေးတစ်ခုရယ် ရှမ်းတတ်တာလေးရယ်တော့ ပြောစရာရှိပါသည်။ မေးခွန်းဟောင်းများဖြေခိုင်းလျှင်လည်း တစ်ခါတစ်လေ သူပျင်းမှာစိုးလို့ မေမေနဲ့တူတူလုပ်မယ်လေနော် ဆို သူဖြေသည်ကို ကြည့်နေရာ အလွန်ပင် မြန်လှပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အချို့ သင်္ချာ ပုစ္စာများဆို ကိုယ်က စဉ်းစားနေတုံးရှိသေး သူက ဇက် ... ဇက်နဲ့ အဖြေကို ချရေးသွားရာ ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လား သေချာပြန်ကြည့်ရပါသည်။ ကြုံ၍ ပြောရလျှင် ပြီးခဲ့သည့် Term က report card ပေးရာ ဂျူဂျူလေးက  A တွေချည်း အားလုံးရပါသည်။ အော် ... ဆရာမက အမှတ်ပေးကောင်းလို့ထင်တယ်ဆိုကာ လူတိုင်း A တွေချည်းရတယ် အောက်မေ့မိတာ အမှန်က သူနဲ့တွဲတဲ့ (ကိုယ်က အင်မတန်  တော်တယ်လို့ထင်တဲ့ ) စလုံးမလေးအမေက သူ့သမီးတော့  B တွေ အများကြီးပါတယ်ပြောပါသည်။ Interview နေ့မှာ ဆရာမနှင့်သွားတွေ့တော့လဲ သူ့ကိုဆရာမက ချီးမွန်းနေရာ အမေနိူ့ကို တစ်လတည်းတိုက်မိ၍ Guilty ဖြစ်နေသူ တီတီဆွိမှာ သက်ပျင်းချရပါတော့သည်။

သမီးရပို့ကတ်ရပြီး တစ်ညနေ ဦးခြိမ့်နှင့် တီတီဆွိတို့ သမီးမရှိခိုက် သမီးအကြောင်း စကားလက်ဆုံပြောနေကြလေသည်။

တီတီဆွိ ။ ။ " တော့ ကိုကိုခြိမ့်ရဲ့ .... သမီးလေးက ဆွိလေး ထင်ထားသလောက် ဉာဏ်က မဆိုးပါဘူး။ ဆွိလေးဖြင့် သမီးကို ကိုယ့်နို့ မတိုက်လိုက်ရတော့ အမေနိူ့သိပ်မစို့လိုက်ရတဲ့ ခလေး ဒုက္ခပဲလို့ ..နွားနို့က ရတဲ့.နို့မှုန့်တွေ သောက်ရတာ ခလေး ဉာဏ်ရည်မှ ကောင်းမှ ကောင်းပါ့မလား။ intelligent မှ ဖြစ်ပါ့မလားထင်နေတာ။ ခုတော့လဲ မဆိုးပါဘူး ...  တော်သေး နော် .... ဟင်း ... ဟင်း ..."

ကိုကိုခြ်ိမ့် ။ ။ ( ပြောင်စပ်စပ် မျက်နှာပေးဖြင့် ...)

"ဟားဟား  ... အဲဒါ ညည်းနိူ့ မစို့ခဲ့ရလို့ နေမှာပေါ့့ဟ ...."

အန်တီဆွိသည် ကိုကိုခြိမ့်အား  ... ညက်မှောင်ကုတ်ဖြင့် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသတည်း။    ။

(ခလေးအမေတွေ အဲလို Guilty မျိုုး မဖြစ်ရအောင်၊ ခလေးတွေကို တစ်နှစ်အထိ အမေနိူ့ကို တိုက်ကြစေလိုပါသည်။ )

အတၱသမားက်ေနာ္ ...

တို႔အိမ္က ေရႊဘ ... အဲေလ ဦးေမာင္ၿခိမ္႔က သူေရးထားတဲ႔ အက္ေဆးေလး တင္ေပးပါဆိုလို႔။ အားေပးၾကပါဦးေနာ္။ သူကေတာ႔ ေလးေလးနက္နက္ေတြ ေတြးတတ္ေရးတတ္တယ္။ အန္တီဆြိလိုေတာ႔ ေပါေတာေတာ ေပါက္တက္ကရ မဟုတ္ဘူးရယ္ဂ်။  ဖတ္ၾကည္႕ၾကပါဦးေနာ္။ ....
--------------------------------------------------------------------------------------------

    အတၱဆိုတဲ့ သေဘာတရားကို ဗုဒၶဘာသာထဲမွာေတာ့ အျမဲရွိျခင္း၊ အတၱဆိုတာမရွိဘူး အနတၱဆိုတာ မတည္ျမဲျခင္းဆိုတဲ့တရားသေဘာ အနတၱသာရွိတယ္လို႕ ဗုဒၶဘာသာ မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီေလာက္သာ မွတ္သားထားခဲ့ဖူးပါသည္။ အတၲဆိုတာကို ျမန္မာ့အဘိဓါန္ မွာ လိုက္ရွာေတာ့ ””မိမိ သို႕မဟုတ္ ငါ”” ဆိုျပီး ေျပာထားတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႕ ေျပာလ်င္ေတာ့ ego လို႕ ေျပာဆိုလ်င္ရႏိုင္ပါသည္။ အတၱၾကီးမားသည္လို႕ ဆိုလိုက္လ်င္ မိမိအက်ိဳးအတြက္သာ ၾကည့္ေသာသူ၊ မိမိမွလြဲ၍ သူတပါးအက်ိဳးကို မငွဲ႕ကြက္သူလို႕ ဆိုရပါလိမ့္မည္။

    ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကေကာ တကယ့္ကိုပင္ အတၱသမားတစ္ေယာက္ပါလားဆိုလ်င္ ဟုတ္ပါသည္လို႕ေၿဖလ်င္လည္း ရသလို မဟုတ္ပါလို႕ ေၿဖလ်င္လဲ မမွားပါ။ ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ ေကာင္းတဲ့ဖက္ကိုပဲ လိုက္ၾကည့္ရမည္ဆိုလ်င္ ကၽြန္ေတာ္သိတတ္သည္ကာလမွ စတင္ျပီး ယေန႕အထိ တစ္ပါးသူအခက္အခဲျဖစ္ေနပါက ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ႏွစ္ျမဳပ္၍ ကၽြန္ေတာ္လိုက္လံကူညီေျဖရွင္းေပးတတ္သည္၊ အသိပညာ အတတ္ပညာ လိုအပ္ပါကလည္း ကိုယ္သိသေလာက္ မခၽြင္းမျခံ လုိက္လံ သင္ၾကားျပသေပးတတ္ပါသည္။ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္လည္း ဒါနအဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ အားက်ိဳးမာန္တက္ ၀င္ေရာက္ကာ တတ္အားသမွ် လွဳဒါန္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ အသိမိတ္ေဆြမ်ားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္တတ္သူဟု ရာခိုင္ႏွဳန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သတ္မွတ္ထားလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယုံၾကည္ထားပါသည္။

    အမွန္တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ““ငါ”” ဆိုတဲ့ အတၱသမားၾကီးမားသူ တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မိသားစုတြင္ အေဖ အေမ၊ အေဖ အေမ မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ အမၾကီး၊ အမေလး၊ အကိုၾကီး အကိုေလး တို႕ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္၏ တူေတာ္ေမာင္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သံေယာဇဥ္ရွိပါသည္။ ထိုကဲ့သို႕ မိဘေမာင္ဖြား ေဆြမ်ိဳးမ်ားကို ထိခိုက္ေစာ္ကားလာလ်င္ ကၽြန္ေတာ္အား ေစာ္ကားေျပာဆိုသကဲ့သို႕ ခံစားရပါသည္။ ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်လာေသာအခါ ဇနီးႏွင့္ သမီးပါ ပါ၀င္လာျပန္ပါသည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ငါပိုင္ဆိုင္ေသာ စက္၀ိုင္း အနည္းငယ္ၾကီးလာပါသည္။ ထိုမိဘေမာင္ဖြားေဆြမ်ိဳး မ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မိသာစု ဇနီးနဲ႕ သမီးကို ထိပါးလာလ်င္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလြန္အင္မတန္ စိတ္ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းအား နည္းပါလွပါသည္။ ငါ့သမီးေလး၊ ငါဇနီး တစ္ခုခုျဖစ္မယ္၊ ငါ့သမီးေလး ေတာ္တယ္။ ငါ့သမီးေလး လွတယ္။ စသျဖင့္ ငါေတြ တိုးလာျပန္သည္။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ဇနီး၏ မိဘ ႏွစ္ပါးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္၏ အ၀န္းအ၀ိုင္းထဲသို႕ ထည့္လိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေယာက္ခမ ကို ကၽြန္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္ကိုခ်စ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္၏ အေဖႏွင့္ အေမကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိဘအစားထို မိဘသဖြယ္ ရုိေသမိပါသည္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေယာက္ခမကလည္း တစ္ဦးေမတၱာ တစ္ဦးမွာဆိုသလို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်စ္ပါသည္။ ထိုအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေယာက္ခမမ်ားအတြက္ဆိုလ်င္လည္း ငါ့ေယာက္ခမက ရိုးတာ၊ ငါေယာက္ခမ ဆိုသည္ ငါေတြ လွိဳင္လွိဳင္ေပါ ခဲ႔ရျပန္သည္။

    လူပုဂၢိဳလ္အေပၚမွာ မက္ေမာတြယ္တာစြာ ေနတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္၏ အတၱသည္ ဒီေနရာမွ မရပ္တန္႕သြားေသးပဲ မွီတြယ္ရာ၌ အတၱၾကီးမားေနတတ္ျပန္ပါေသး၏။ ကၽြန္ေတာ္၏ေမြးရပ္ေျမ ပ်ဥ္းမနားကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ပင္တြယ္တာသူျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႕က ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္စရာေကာင္းေနလို႕ တြယ္တာေနရသလဲဆိုလ်င္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား ေၿပာၿပစရာမရွိပါ။ ပထ၀ီသေဘာတရားအရ ပဲခူးရိုးမအစြယ္ႏွင့္ ရွမ္းကုန္းေျမျမင့္အၾကား တည္ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၿမိဳ႔ကေလးသည္ မိုးေလ၀သမွန္ကန္၍ ပူခ်ိန္တန္လ်င္ပူ၊ ေအးခ်ိန္တန္လ်င္ေအး၊ မိုးရြာခ်ိန္တန္လ်င္ သင့္တင္စြာရြာသြန္းတတ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ျမိဳ႕ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အလိုလိုေနရင္းကို ခ်စ္ၾကိဳးသြယ္မိေနပါသည္။ အစိုးရ အဆက္ဆက္ ၿမိဳ႕ရြာမ်ား စည္ပင္သာယာေအာင္လုပ္လ်င္လည္း ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႕ေလးက အျမဲတမ္းကြက္ေက်ာ္ က်န္ရစ္ခဲ့ရပါသည္။ ၿပီးခဲ့ေသာ စစ္အစိုးရလက္ထက္ ေနျပည္ေတာ္ဆိုသည့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တည္ေထာင္သည့္အခါတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမိဳ႔ကေလးမွာ ေဘးမွ ကြင္း၍က်န္ခ့ဲရသည္။ အလြန္အင္မတန္ မ်က္ႏွာငယ္သည္ ျမိဳ႕ကေလး တျမိဳ႕သာ ျဖစ္ပါသည္။ တခါတရံ အြန္လိုင္းေလာကက စစ္အစိုးရကို မုန္းတီးမွဳျဖင့္ ေနျပည္ေတာ္ကို အျပစ္ဖို႕ ေၿပာဆိုရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႕ကေလးကို နင္ပဲငဆ ဆဲဆိုရြတ္ေနပါက ကၽြန္ေတာ္ႏွလုံသားေတြကို တစစစီ မႊန္းေနသေယာင္ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိပါသည္။ ထိုကဲသို႕ ေၿပာဆိုလာသူမ်ားကို ေတြ႕ပါကလည္း ထိုသူမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေတာ့ဟု စိတ္ထဲတြင္ ငါ့ျမိဳ႕ ငါ့ေမြးရပ္ ငါ့ေနရာ ဆိုသည့္ အတၱၾကီး၏ အမိုက္ေမွာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုံးလြမ္းေနပါေတ့ာသည္။

    အရြယ္ေလးရလာေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕က စက္မွဳတကၠသိုလ္ၾကီးမွာ ေက်ာင္းတက္ ၆ ႏွစ္၊ ၾကာျမင့္ခ်ိန္ ၁၀ႏွစ္ နီးပါးေနခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ၾကီးကို သံေယာဇဥ္ေတြ တြယ္ျငိလာျပန္သည္။ ဘြဲ႕ေတြ ဒီဂရီေတြ ရ႐ွိျပီး အလုပ္အကိုင္ထဲ ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္တကၠသိုလ္ၾကီးဆိုျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႕ေရာက္တိုင္း အလြမ္းေျဖရတာ ပ်က္ကြက္တဲ့ အၾကိမ္ရယ္လို႕ မရွိျပန္ပါ။ စက္မွဳတကၠသိုလ္က ဘြဲ႕ရတယ္ဆိုရင္ ၾကီးသူကိုရိုေသ ငယ္သူေတြကို ေလးစား၊ ငယ္ရြယ္သူေတြ အခက္အခဲေတြ႕ရင္ ၀ိုင္းကာ သိုင္းကာ ကူညီေျဖရွင္းေပးမိတယ္။ တခါတေလမ်ား ကိုယ္ေက်ာင္းထြက္ေတြ ေပါက္တတ္ကရ လုပ္ကိုင္လို႕ အမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းကဲ့ရဲ႕ရင္ ကိုယ့္မွာ မ်က္ႏွာေတြပူျပီး မေနတတ္ မထိုင္တတ္တဲ့အထိ ၿဖစ္ခဲ့မိျပန္သည္။ ေဒါက္တာခ်မ္းျငိမ္း စစ္အစိုးရႏွင့္ ပူးေပါင္းလို႕ လူအမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းအျပစ္တင္ရင္ ငါ့ကိုမ်ား ေျပာေလသလား ျဖစ္ရတတ္သည္။ ဆရာဦးညီလွငယ္ရဲ႕ ပညာေတာ္မွဳ ေက်ာ္ၾကားျပန္ရင္လည္း ငါတို႕ ေက်ာင္းက ဆိုျပီး ရင္ၾကီး ေကာ့ကာ ေကာ့ကာနဲ႕ ငါဆိုတဲ့ အတၱၾကီးက တြဲပါေနျပန္ပါသည္။ ေအာ္.. အတၱ အတၱ ေတြလား ငါဆိုတဲ့ မာန္မာနေတြလား မခြဲျခားႏိုင္ျပန္ပါဘူး။

    မိဘေဆြမ်ိဳး အရပ္ေဒသ သင္ၾကားရာ ေနရာေတြမွာ ““ငါ”” ဆိုတဲ့ အတၱစြဲေတြၾကီးမားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္တုိင္းျပည္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံႏွင့္ ပတ္သက္လာလ်င္လည္း အစြဲအလန္းၾကီးမားေနဆဲပဲၿဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံ၏ အထင္ကရမ်ားျဖစ္ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ လက္ရွိသမၼတ ဦးသိန္းစိန္တို႕ ကမၻာႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခုံအလယ္မွာ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ အထင္ကရ ၿဖစ္လာလ်င္လည္း အဲဒါ ငါတို႕ ၿမန္မာေခါင္းေဆာင္၊ ငါတို႕ သမၼတၾကီးလို႕ လက္မေလး တစ္ေထာင္ေထာင္ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ပဲျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၂-၃ ႏွစ္ခန္႕က ကမၻာေပၚတြင္ နံပါတ္ ၂ အာဏာရွင္ၾကီး ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံသည္ ၿမန္မာႏိုင္ငံ၊ ကမၻာ႔ အဆင္းရဲဆုံးႏိုင္ငံထဲက ၿမန္မာႏိုင္ငံဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာမွာ ဇီးရြက္ေလာက္ႏွင့္ ကိုယ္မ်က္ႏွာ ကိုယ္မေဖာ္ရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ရျပန္သည္။

    တကယ္တမ္း ၿပန္ေတြးၾကီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုသည္ သတၱ၀ါသည္ အတၱတရားမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ လူပုဂၢဳိလ္ေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က နားေထာင္ဖူးသည္ ပေလးဘြိဳင္သန္းႏိုင္ရဲ႕ အတၱသမား က်ေနာ္ကို တိုးတိုးေလး ရြတ္ဆိုမိပါသည္။

    ““ ငါဆိုတဲ့ အတၱအစြဲေတြ မကင္းခင္ ငါကိုယ္တုိင္ အမွားလုပ္မိမွာပဲ....xxxxxxxx မာန္မာနတက္တယ္၊ ထင္တာေလး လုပ္မယ္၊ မွန္တယ္လို႕ ထင္ေသာ္လည္းကြယ္ ၀န္ခံဖို႕ခက္တယ္... လူသားမွာ အမွား၀ကၠႏၱနဲ႕ အစဥ္႐ႈပ္ေထြး အမွားမ်ားသမို႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အတၱစိတ္လြန္ကဲလို႕.... xxxxx  ေဟး ဗုဒၶဘုရားေဟာေလသည္မွာ မြန္ျမတ္စိတ္ထားၾက၊ ကူညီျခင္း အလွ လူလူခ်င္း ေသြးဆက္ပါ ””

    ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြတ္တန္း၀င္ျပီး နိဗၺာန္ကို မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ သိေနေတာ့ အတၱဆိုတာေလးကေတာ့ ဆက္လက္ျပီး ရွိေနအုန္းမွာပါပဲ။ သို႕ေသာ္လည္း အမ်ိဳးကိုခ်စ္တဲ့ အတၱတရားေလးပဲ ရွိျပီး လူလူခ်င္းလွည့္ပတ္ခ်င္း ကိုယ္က်ိဳးၾကည့္ခ်င္းကို နည္းပါးေအာင္ေနထိုင္ၾကျပီး စိတ္ထား မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ေလး နဲ႕ အမ်ားအက်ိဳးေလးကို ထမ္းရြက္ေဆာင္တယ္ဆိုရင္ေကာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အတၱသမား က်ေနာ္လို႕ ေခၚပါ့အုံးမလားလို႕ မသိဆိုး၀ါးစြာ ျပန္ျပီး ေမးခြန္ထုတ္မိေနျပန္ပါေတ့ာသည္။

    ေမာင္ျခိမ့္

GPS နဲ႔ တို႔အိမ္က ေရႊဘ

ေရႊဘအစစ္ပံု (မၿမင္ဖူးမွာစိုးလို႔ း)

အန္တီဆြိက တစ္ခါတစ္ခါ စဥ္းစားတယ္။ ေအာ္ ငါတို႔ေတြ ခုေခတ္မွာ လူၿဖစ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းပါလားလို႔။  ကိုယ္ ကားေမာင္းတဲ႔အခ်ိန္လဲေရာက္ေရာ GPS ေတြ ေပၚလာတယ္။ လမ္းေတြ ေနရာေတြ အမွတ္အသားအလြန္နည္းၿပီး အင္မတန္ မ်က္ေစ႔လည္တတ္တဲ႔သူက စကၤာပူလို၊ ဆစ္ဒ္နီလို ၿမိဳ႔ၾကီးေတြမွာ GPS မပါပဲ ကားေမာင္းဖို႔ဆိုတာ ေတြးေတာင္ မေတြးရဲဖူးကိုး။  အဲဒါေတြးမိရင္ ဟိုးအရင္ကလူေတြ ဒီေလာက္ ကားလမ္းေတြ ရွဳပ္ယွက္ခက္ေနတာ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ႔ေနရာ ဒီတိုင္းၾကီး ဘယ္လိုမ်ား ရွာသြားၾကသလဲဆို စဥ္းစားရတာ ဥာဏ္ေတာင္ မမွီဘူးရယ္။

အိမ္က GPS ကေလးကို အန္တီဆြိ ကားလိုင္စင္ရတဲ႔ ေန႔ကပဲ ၀ယ္ထားတာ။ ကားစေမာင္းကတည္းက GPS ေလးသံုးၿပီး ေမာင္းေနက်ဆိုေတာ႔ အဲဒါမပါရင္ပဲ ကိုယ္႔မွာ တစ္ခုခု လိုေနသလိုလို။ အဟက္ ... အဲဒါေလးနဲ႔ ေမာင္းေတာ႔ သူေၿပာတဲ႔အတိုင္း ဘယ္ေကြ႔၊ ညာေကြ႔၊ U- turn ၊ round about  နဲ႔ ေနာက္ဆံုး Reach your destination ဆို ေရာက္ကေရာပဲ။ လမ္းမွားသြားလဲ  သူက ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေနာက္ဆံုး  ကိုယ္သြားခ်င္တဲ႔ေနရာ ေရာက္ေအာင္ေတာ႔ ညြန္ေပးတာပဲ။ သံုးခဲ႔တဲ႔ ၃ႏွစ္အတြင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ႔ reliable ၿဖစ္တယ္ထင္တာပဲ။ 

  

reliable ၿဖစ္တယ္ဆိုတာေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လဲ သူလဲ အူေၾကာင္က်ား ၿဖစ္တတ္ေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ လမ္းအသစ္ေတြ၊ ေလာေလာလတ္လတ္ လမ္းေတြ ၿပင္ထားတာတို႔၊ တိုးထားတာတို႔၊ ပိတ္ထားတာတို႔ဆို သူမသိဘူး။ အဲလိုက် ဥပမာ သူက ညာခ်ိဳးေၿပာတယ္။ ကိုယ္ကလဲခ်ိဳးဖို႔ ၿပင္ေနၿပီ။ ေနရာေရာက္ေတာ႔ ခ်ိဳးမယ္အလုပ္မွာ ညာခ်ိဳးစရာ လမ္းမရွိဘူး။ ဟမ္)))) (လမ္းအလယ္မွာ ကြန္ကရစ္နဲ႔ ပိတ္ၿပီး ကာထားတာကိုး ...) အဲလိုမ်ိဳးဆို  ကိုယ္႔မွာ  ၿပသနာကို ကမန္းကတမ္း ေၿဖရွင္းရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ ေဘးက ၀ိုင္းအားေပးၾကတာ ကားဟြန္းသံေတြကို တစ္လမ္းလံုး ဆူညံသြားတာပဲ။ (ဟိဟိ ဂုတ္က်ားေတြ အစုလိုက္ ၀ိုင္းေဟာင္တဲ႔ အတိုင္းပဲ... ) ကားဟြန္းသံေလာက္ကေတာ႔ အန္တီဆြိတို႔က ၿဖဳံကို မၿဖံဳေတာ႔ဘူးခင္ည။

ၿမိဳ႔ထဲ လမ္းေတြ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု အရမ္းနီးကပ္ၿပီး ရွဳပ္ေထြးၿပီဆိုလဲ GPS က အူေၾကာင္ေၾကာင္ၿဖစ္တတ္တယ္။ လမ္းေတြက အရမ္းနီးေတာ႔ သူက တၿခားလမ္းထင္ၿပီး ညႊန္ေတာ႔ အကုန္တလဲြေတြ ၿဖစ္ကုန္ေရာ။ အိမ္က ကိုကိုၿခိမ္႔ဆို GPS ကို ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းခ်ီးေပးတယ္။ အင္တာနက္ထဲမွာ ရွာၾကည္႔ရင္ GPS ညႊန္လို႔ဆို ကားေတြ တလဲြၿဖစ္တာ ဟာသလုပ္ထားတဲ႔ ပံုေတြမွ တစ္ပံုၾကီးပဲ။

တစ္ခါလဲ မလကၠာဖက္သြားေတာ႔ ကုိကိုၿခိမ္႔တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္အုပ္ၾကီးေပါ႔။ ကားေတြ ၄-၅စီးနဲ႔ စီတန္းသြားၾကတာ။ GPS ပါတဲ႔ ကိုကိုၿခိ္မ္႔က ေရွ႔ဆံုးကေမာင္းေပါ႔။ အၿပန္က် ၿမိဳ႔ထဲမွာ သြားခ်င္တဲ႔ ေနရာ လမ္းေပ်ာက္ေနေတာ႔ GPS ေခၚရာ လိုက္ၾကေရာ။ အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႔လဲေရာက္ေရာ လမ္းမကိုၿဖတ္ၿပီး ဘုရားေစာင္းတန္းေတြလို အ၀တ္ၿဖဴၾကီးေတြနဲ႔ မန္းတပ္ထိုးထားတာ ေတြ႔ေတာ႔ မဏပ္ထဲ ၿဖတ္ရမလား မၿဖတ္မလားမသိ။ GPS ကလည္း အဲဒီလမ္းကိုပဲ ေကြ႔ခိုင္းေနေတာ႔ စဥ္းစားခ်ိန္က သိပ္မရ။ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ဟာဆို ... ေကြ႕၀င္လိုက္တာမွာ အိမ္ထဲ ခဏအၾကည္႔မယ္ ဟမ္မေလး အသုဘ အေလာင္းၿပင္ထားတာဗ်ား။ လူက အထဲေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး အၿပင္ဖက္မွာ ပက္လက္ၾကီး။  ဦးၿခိမ္႔တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တန္းစီၿပီးကို အဲဒီအိမ္က မဏပ္ထဲ ၿဖတ္ၾကတာ။ အိမ္ရွင္ေတြကေတာ႔ ဘယ္လိုထင္မယ္မသိ။  ခပ္တည္တည္နဲ႔ တန္းစီၿပီးေတာင္ ၿဖတ္၀င္ၾကသကိုး။ ကိုယ္ေတြေတာ႔ အဲဒီတံုးက ရယ္လိုက္ရတာ အူေတာင္နာတယ္။ တကယ္႔ကို ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ပဲ။

ဒီေန႔မနက္လဲ ဦးၿခိ္မ္႔ကား service ၀င္ရမွာဆိုေတာ႔ မနက္ေစာေစာ ရံုးမသြားခင္ သူ႔ကားကို service center မွာ သြားအပ္ရမွာ။ အၿပန္က် သူၿပန္လို႔ရေအာင္ သူသြားကထဲက အန္တီဆြိကလဲ ကိုယ္႔ကားနဲ႔ သူ႔ေနာက္က လိုက္ေပါ႔။  (ဒီမွာက Bus ေတြ Taxi ေတြ အားကိုးလို႔မရဘူးဂ်) ၿပီးေတာ႔ သူက ကိုယ္႔ကားကိုေမာင္း ၂ေယာက္အတူ အိမ္ၿပန္၊ သမီးကို ေခၚ၊ ေက်ာင္းပို႔၊ ၿပီးရင္ သူ႔ရံုးလိုက္ပို႔ အဲလို စီစဥ္ထားတာ။

 အဲဒါ service centre အသြားမွာ အန္တီဆြိက မ်က္ေစ႔လည္တတ္ေတာ႔ သြားရမဲ႔ေနရာကို GPS key in လုပ္ၿပီးသားအဆင္သင္႔ ကားမွာ တပ္ေပးထားတယ္။ သူကေတာ႔ သူ႔ ဟမ္းဖုန္းက ေၿမပံုေလးနဲ႔ ေရွ႔ကသြား ကိုယ္က သူ႔ကားေနာက္က ထပ္ခ်ပ္မခြါလိုက္ေပါ႔။ သူ႔ကားေပ်ာက္သြားေတာ႔လဲ ဘာအေရးလဲ ။ ကိုယ္႔မွာ GPS key in ၿပီးသားကိုး။

အိမ္ကအထြက္ ေမာင္းခါစရွိေသး။ GPS က power ၾကိဳးမတပ္ထားတာ သတိရလို႔ ၿပန္အတပ္မွာ touch screen ကို ထိမိေတာ႔ တီ ... တီ ဆို အသံၾကားရတယ္။ setting တစ္ခုခု ေၿပာင္းသြားတယ္ထင္လို႔ ပိုေသခ်ာေအာင္ ကိုယ္သြားမဲ႔ေနရာကို recently found ဆုိတဲ႔ function က အေပၚဆံုးက လိပ္စာကို ေရြးၿပီး ၿပန္ ႏွိပ္လိုက္တယ္။ ကိုယ္လဲ သြားရမဲ႔လိပ္စာ ေသခ်ာေတ ာ႔ မသိဘူး။ သူ key in လုပ္ေပးတာဆိုေတာ႔ အေပၚဆံုးကဟာပဲ ၿဖစ္မွာပါဆို ရမ္းႏွိပ္လိုက္တာ။ ဒါက ပိုပိုလိုလိုပဲေလ။ သူ႔ကားေနာက္က လိုက္မွာပဲ။ ကိစၥမရွိ။

ၿပီးေတာ႔ သူ႔ကား နီညိုေလးေနာက္ ထပ္ခ်ပ္မခြါ လိုက္ေတာ႔တာပဲ။ မနက္ေစာေစာဆိုေတာ႔ လမ္းၾကားေတြမွာေတာ႔ ကားက အရွင္းသားလား။ ေခ်ာလို႔။ ေဟာ လမ္းမၾကီးလဲ ေရာက္ေရာ ေတြ႔ပါၿပီ။ ကားေတြက traffic ၿဖစ္ေနၿပီ။ ကိုကိုၿခိမ္႔က ကားေမာင္းတာ ၿမန္တယ္။ ဆံုးၿဖတ္တာလဲ ၿမန္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ေယာက္်ားေတြနဲ႔ မိန္းမေတြ ကားေမာင္းတာ မတူတာပဲ။ ကိုယ္ေတြက အရမ္းစဥ္းစားတယ္။ ဆံုးၿဖတ္တာလဲ ေႏွးတယ္။ ေၾကာက္လဲ ေၾကာက္တတ္ေတာ႔ မရဲဘူး။ ကားကိုလဲ သူ႔ေလာက္ေတာ႔ အၿမန္မေမာင္းရဲဘူး။ ကိုယ္ေမာင္းေနက် speed ထက္ကို ပိုၿပီးေမာင္းတာေတာင္ မီွေအာင္ မနဲလိုက္ေနရတယ္။ မီးပိြဳင္႔တစ္ခု အေရာက္မယ္ မီးပိြဳင္႔ ၀ါေနတာ သူၿဖတ္ခ်သြားတယ္။ မၿဖတ္လို႔ မရဘူး။ သူက အရမ္းကပ္ေနၿပီ။ ကိုယ္က် ရပ္လို႔ရေသးတယ္။ လိုက္မယ္ဆိုလဲ လိုက္လို႔ရတယ္။ လိုက္ရင္ေကာင္းမလား ဆံုးၿဖတ္ခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း ေၾကာက္တတ္သူဆိုေတာ႔ ဘရိတ္အုပ္ၿပီး ရပ္ပလိုက္တယ္။

မီးပိြဳင္႔လႊတ္ေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းေနာက္မီးပိွြဳင္႔တစ္ခု ထပ္မိပါေရာ။ ကိုကိုၿခိမ္႔ကား နီညိဳေရာင္ေလးေတာ႔ အစရွာမရေတာ႔ၿပီ။ ကဲ ... ဘာအေရးလဲဆို GPS ေလး အားကိုးနဲ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ဆက္ေမာင္းေပါ႔ ... အဟက္။  ေဟာ ေမာင္းေနရင္းနဲ႔ ...  GPS က ဟိုတစ္ပတ္က သြားထားတဲ႔  Olympic park ထဲကိုပဲ ညႊန္ညြန္ေနသဗ်ာ။ လူက မသကၤာခ်င္ေတာ႔။ ငါ ေစာနက လိပ္စာမသိပဲ ရမ္းေရြးလိုက္တာ မွားေနၿပီနဲ႔ တူတယ္ေပါ႔။ အရင္တစ္ခါ ဆားဗစ္စင္တာကို သြားဖူးတာ အိုလမ္းပစ္ပတ္ခ္ထဲကို ၿဖတ္မေမာင္းရပါဘူးဆို လူက နေ၀တိမ္ေတာင္ၿဖစ္ေနၿပီ။ 

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူေၿပာတဲ႔ေနာက္ေတာ႔ လိုက္ေေမာင္းေနဆဲပဲ။ မီးပိွြဳင္႔  ခဏမိေတာ႔ လိပ္စာကို ေသခ်ာေအာင္ ဖုန္းဆက္ေမးဦးမွပါဆို အိပ္ထဲ ဖုန္းကို စမ္းေတာ႔ ဖုန္းကလဲ စမ္းလို႔မရ။

မနက္က ဘက္ထရီသြင္းထားတာၿဖဳတ္၊ သမီး အိုင္ပက္နဲ႔ ေၿပာင္းတပ္တာေတာ႔ သတိရတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ယူလာမိလား၊ မယူလာမိလားလဲ သတိမရ။ ဖုန္းကေတာ႔ရွာမေတြ႔ၿပီ။ အိမ္ကအထြက္ အိပ္ထဲမထည္႔ပဲ ဖိနပ္စင္ေပၚမ်ားတင္မိသလား။ စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနတာ ... လမ္းက် လမ္းၾကားေလးတစ္ခု၀င္ၿပီး ခဏရပ္၊ ေဘးက ေတြ႔တဲ႔လူ ဖုန္း ခဏ ငွါးဆက္ရင္ ေကာင္းမလား။ အြန္ ... ဖုန္းငွါးဆက္ရေအာင္လဲ ဒီလိုခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ ဘယ္သူမွလဲ အၿပင္မွာ လမ္းေလွ်ာက္မွာမဟုတ္။ လမ္းေလွွ်ာက္တဲ႔သူ ေတြ႔ရင္ေတာင္ ဘယ္မွာလဲ ကိုကိုၿခိ္မ္႔ဖုန္းနံပတ္။ ငါမွအလြတ္မရတာကို ...  အေရးၾကီး ဖုန္းနံပတ္ေတြ ေရးထားတဲ႔ မွတ္စုစာအုပ္ကလဲ ပါမလာ ... ခဏပဲဆို အိပ္အေသးထဲ wallet ရယ္ ေနကာမ်က္မွန္ရယ္ပဲ ေကာက္ထည္႔လာတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ မသိေတာ႔။ အေတာ္ အက်ပ္ရိုက္ေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အင္း GPS ကို go home လုပ္ခိုင္းၿပီး အိမ္ၿပန္၊ အိမ္က်မွ ကိုကိုၿခိ္မ္႔ကိုဖုန္းၿပန္ဆက္၊ လိပ္စာေမး ဆားဗစ္စ္စင္တာ ၿပန္သြား အဲလိုက် အကုန္တလဲြေတြ ၿဖစ္ၿပီး သမီးေက်ာင္းပါ ေနာက္က်ကုန္ေတာ႔မွာပဲ ဆို ... ကားေမာင္းရင္းနဲ႕ စဥ္းစားေနတာ ဦးေႏွာက္ေတြကို ေၿခာက္ေနတာပဲဂ်ာ။

ကားကလဲ ဂ်ီပီအက္စ္ရဲ႔ ေခၚေဆာင္ရာ သြားေနၿမဲပဲ။ ေတြးေနရင္းး ... အေတြးေတြရွဳပ္ေနရင္းနဲ႔  ေမာင္းေနတာ  ၅မိနစ္ ၁၀မိနစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။  ဒီလိုနဲ႔ သြားေနရင္းနဲ႔ဗ်ာ အမွတ္တမဲ႔အၾကည္႔ ကိုယ္႔ေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ နီညိဳေရာင္ ကားေလးတစ္စီး။ ခပ္တည္တည္ပဲ ကိုယ္႔ေရွ႔မွာ။ နံပတ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဟမ္မေလး ကိုကိုၿခိမ္႔ကားပါကလား။  အန္တီဆြိတို႔ ေဖာ္မၿပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာသြားတာမ်ား။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ မင္းသမီး လူၾကမ္းေတြနဲ႔ ဒုကၡေရာက္လို႔ ၾကံရမရၿဖစ္ေနတံုး မင္းသားေရႊဘကို ေရာက္လာသလိုပဲဂ်ာ။ အဲသလို ေတြးမိတာေရာ၊ သူ႔ကားေတြ႔ေတာ႔ ေပ်ာ္သြားတာေရာ ကားေမာင္းရင္း ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးၾကီးေတာင္ၿဖစ္လို႔။ ေတာ္ေသးတာေပါ႔။ လမ္းကေတာ႔ မမွားဘူးပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက အဲဒီ ေရြဘ ကိုယ္႔ေရွ႔ေရာက္ေနမွန္းမသိတာ။ ဒါနဲ႔သူ႔ေနာက္က ဆက္လိုက္ရင္း  ခဏေနေတာ႔ ဆားဗစ္စင္တာ ေရာက္ပါေလေရာဂ်ာ။

ကိစၥ၀ိစၥေတြၿပီး၊ အၿပန္က် သူက ကားေမာင္း ကိုယ္က သူ႔ေဘးမွာ (မင္းတမီးေပါ႔ဂ်ာ) ထိုင္ရင္း ေစာနက အၿဖစ္ကို ၿပန္ေၿပာၿပတယ္။ ကိုကိုၿခိမ္႔ရယ္ ... ဆြိေလး ကိုကိုၿခိ္မ္႔ကားေတြ႕ေတာ႔ ၀မ္းသာခ်က္ေတာ္ ... ရုပ္ရွင္ေတြထဲ မင္းသမီး ဒုကၡေရာက္ေနတံုး မင္းသား ေရႊဘ ေရာက္လာသလိုပဲဆို ေၿပာေတာ႔ "ဟင္ ညည္းက ဒီနားက်မွ ငါ႔ေတြ႔တာလား .." တဲ႔။ "ငါက ညည္းေရွ႕က ေမာင္းတာ ... ဟိုးအိုလမ္ပစ္ပတ္ခ္ အထြက္ကတည္းကပဲ..." " ငါ႔မွာ ညည္းကို ေစာင္႔ေခၚေနေတာ႔ ေႏွးေနတာနဲ႔ ေနာက္ကားေတြ ေက်ာ္တက္ ဘုၾကည္႔ၾကည္႔တာခံရတယ္ " တဲ႔။

 ၾကည္႔ဦး ကိုယ္႕ေရွ႕ ေရႊဘၾကီးတစ္ေယာက္လံုး တစ္ခ်ိန္လံုးရွိေနတာကို လူကၿပာယာခတ္ေနေတာ႔ မၿမင္တာဗ်ား။ ။

ကိုယ္႔အိမ္က ေရြဘ ေတြလဲ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေရႊဘက ေရႊဘ ပါပဲဂ်ာ။  ။

တို႔အိမ္က ေရႊဘ ။

အာဂ်ီႏိူမိုတို (သို႔) အခ်ိဳမွဳန္႔ (သို႔) MSG (သို႔) 621 ရွာပံုေတာ္

အန္တီဆြိနဲ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔
မဆြိတီတို႔ ၉တန္း၁၀တန္းေလာက္ေပါ႔။ တစ္ရက္ အေမ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ေတာ႔ မုန္႔ဟင္းခါးထဲ ငါးေတြ မ်ားပါရက္နဲ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔ေတြ အမ်ားၾကီးထည္႔တာ ေတြ႔တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အေမအခ်ိဳမွဳန္႕ေတြ သံုးတာ မ်ားလိုက္တာလို႔။ မုန္႔ဟင္းခါးတင္မဟုတ္၊ လဖၻက္ဆိုလည္း အခ်ိဳမွဳန္႔ ႏိူင္းခ်င္းနဲ႔ နယ္လိုက္တာပဲ။ ငါးေၿခာက္ဖုတ္ဆိုလဲ ဆီထဲမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔အေခ်ာင္းေလးေတြေတာင္ ၿမင္ရတယ္။  အေမရယ္ အခ်ိဳမွဳန္႔ေတြ သံုးတာ မ်ားလိုက္တာဆိုေတာ႔ သူတို႔လွ်ာက စဲြေနၿပီတဲ႔။ အခ်ိဳမွဳန္႔မပါရင္ အရသာမရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔က ပေလာပီနံကေန လုပ္ထားတာဆိုေတာ႔ သိပ္အႏၱရာယ္မရွိပါဘူးတဲ႔ ေၿပာေသးတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အေမလဲ အသက္ၾကီးလာေတာ႔ ကင္ဆာေတြဘာေတြ ၿဖစ္မွာေၾကာက္လို႔ထင္ပါရဲ႔ ဟိုတစ္ေခါက္ၿပန္ေတာ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာ႔သံုးလာတာေတြ႔ရတယ္။

ကိုယ္လဲ ဦးၿခိမ္႔နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ေတာ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔ အနည္းငယ္္ေတာ႔ သံုးမိတယ္ ထင္တာပဲ။ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ႔ပါ။ ေနာက္သမီးေလးေမြး၊ ၾကီးေတာ္ေရာက္လာေတာ႔ စာအုပ္ေတြ၊ အင္တာနက္ေတြထဲ အခ်ိဳမွဳန္႔ ဘာၿပဳတယ္၊ ညာၿပဳတယ္ဆိုတာနဲ႔ အိမ္မွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ လံုး၀မသံုးရလို႔ အမိန္႔ထုတ္ထားတယ္။ အခ်ိဳမွဳန္႔အစား သၾကားတို႔၊  ငါးငံၿပာရည္၊ ပဲငံၿပာရည္၊ ပုဇြန္ေၿခာက္မွဳန္႔ အစရွိသၿဖင္႔ အစားထိုးသံုးတယ္။ ဟင္းခ်ိဳေတြ ဟင္းခါးေတြခ်က္ရင္ေတာ႔ တစ္ခါတစ္ရံ ခေနာ (Knorr) လို႔ ေခၚတဲ႔ ၾကက္သားမွဳန္႔အတံုးေလးေတြ ပစ္ပစ္ထည္႔ၿပီး ဟင္းကို ပိုခ်ိဳေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။

ၾကက္သားမွဳန္႔အစ

တစ္ရက္ေတာ႔ အိမ္မွာအတူေနတဲ႔ အိမ္ငွါး ညီအစ္ကို ကိုက္လံေၾကာ္ၾကေတာ႔ အနံ႔ကလဲ အေတာ္ေမႊးတာနဲ႔  ဒီလိုေမႊးေအာင္ ဘာနဲ႔မ်ား ေၾကာ္ၾကလဲဆို ၿမည္းၾကည္႔ရာမွာ အိမ္မွာ ၾကီးေတာ္ အၿမဲေၾကာ္တဲ႔ ကိုက္လံေၾကာ္နဲ႔ မတူ၊ အရသာကလဲေကာင္း၊ အနံ႔ကလဲေမႊး ေတာ္ေတာ္အရသာ ရွိပါလားဆို သူတို႔က ၾကက္သားမွဳန္႔နဲ႔ ေၾကာ္တာတဲ႔ဗ်။ အဲဒီၾကက္သားမွဳန္႔က ငရုပ္ေကာင္းေတြ ဘာေတြနဲ႔ seasoning powder လို ေသခ်ာေမႊးေအာင္ လုပ္ထားတာကိုး။ သူတို႔သံုးတဲ႔ ၾကက္သားမွဳန္႔ေလး တံဆိတ္မွတ္ထားၿပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ဟင္းရြက္ေၾကာ္ရင္ အဲဒီၾကက္သားမွဳန္႔ေလးနဲ႔ ေၾကာ္တာ တရုတ္ဆိုင္က ေၾကာ္တဲ႔အရသာအတိုင္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ သတိထားမိတယ္။

အဲဒီကထဲက ၾကက္သားမွဳန္႔ပဲေလဆို စိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔ သံုးလာတာ ခုေအာ္ဇီေရာက္တဲ႔ အထိပဲ။ ဒီေရာက္ေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေတာ႔ ပိုေတာင္ဆိုးေသး။ ဟင္းအရသာေလး ပိုေကာင္းေအာင္ဆို အသားငါးေတြဆို ဆားေတာင္သိပ္မသံုးၿဖစ္ပဲ ငံၿပာရည္နဲ႔ အဲဒီၾကက္သားမွဳန္႔နဲ႔ နယ္လိုက္တာပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ေရာက္ကတည္းက ဆားတစ္ထုတ္၀ယ္ထားတာ ခုထိ က်န္ေနေသးတယ္။ ဒါေတာင္ ၀က္အူေတြ၊ ကလီစာေတြခ်က္ရင္ ဆားနဲ႔ ပြတ္ပြတ္ေဆးလို႔ ဆားက ေလ်ာ႔သြားတာ။ ေနာက္မိွဳ႔ အထုတ္ေတာင္ ပ်က္မယ္မထင္ဘူး။

ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္က ေဆာင္းပါးနဲ႔ 621
တစ္ေန႔ကပဲ ေဖ႔စ္ဘြတ္မယ္ အခ်ိဳမွဳန္႔ ဘာေရာဂါၿဖစ္မယ္၊ ညာေရာဂါၿဖစ္မယ္ဆို ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ဖတ္ရၿပန္ပါေရာ။ အဲဒီမွာ ကြန္မန္႔ေတြမွာ ေမးထားတာ အခ်ိဳမွဳန္႔ကေတာ႔ ဟုတ္ပါၿပီ။ ၾကက္သားမွဳန္႔ကေရာ ဘယ္လိုလဲ၊ ဘာလဲဆိုေတာ႔ ၾကက္သားမွဳန္႔ အင္မတန္သံုးတဲ႔ အန္တီဆြိလဲ သိခ်င္လာတယ္။ ၾကက္သားမွဳန္႔မွာေရာ အခ်ိဳမွဳန္႔ပါသလား။ ၾကက္သားမွဳန္႔သံုးရင္ေကာ safe ၿဖစ္သလား။ ထံုးစံအတိုင္း ဂူဂဲလ္ထဲ၊ ၀ီကီထဲ ေမႊေႏွာက္ရွာ..  အားလားမား .. ပါလိုက္တာမွ အန္တီဆြိသံုးတဲ႔ ၾကက္သားမွဳန္႔ထုတ္ရဲ႔ Ingredient ထဲမွာ 621 ဆိုတာ ၿပဴးေနတာပဲ ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီ 621 ဆိုတာ Monosodium L-glutamate (MSG) ကိုပဲ Flavour enhancer No 621 ဆို အမည္ေပးထားတာပါပဲ။ ေအာ္ဇီမွာေတာ႔ MSG ကို 621 ေခၚၿပီး အၿခားဥေရာပႏိူင္ငံေတြမွာေတာ႔ E621 (ေရွ႔က E တစ္လံုးေပါင္းထည္႔ၿပီး) ေခၚပါတယ္။ MSG မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အခ်ိဳမွဳန္႔ကဲ႔သို႔ အစားအေသာက္ေတြရဲ႔ အရသာကို ေကာင္းမြန္ၿပီး၊ စဲြတတ္တဲ႔ ဓာတ္ေပါင္းေတြအားလံုးကို အဲလို Flavour enhancer number ေတြ 620 ကေန 640 အထိေပးထားပါတယ္။ ေအာက္ကလင္႔ခ္မွာ သြားၾကည္႔ႏိူင္ပါတယ္။

FLAVOUR ENHANCERS (620-640)


MSG by any other name .......

In Japan, MSG is labeled as 味の素 or Ajinomoto
In China, MSG = wie jing
In the Phillipines,  MSG = Vetsin
In Thailand, MSG = phong churot
In Germany, MSG = Natriumglutaminat
In Europe - MSG = E621,  but avoid E620-625  as they also contain glutamate
In the US - "umami", MSG, glutamate, free glutamic acid

List of the way msg is hidden ...

hvp (hydrolyzed vegetable protein), glutamate or glutomic acid, modified enzymes, natural flavor (ings), yeast extract or autolized yeast, caseanate, contains maltodextrin, soy concentrate, isolate or soy protein, protein isolates.

ပါေမာကၡ  Kikunae Ikeda

ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ပေရာဖက္ဆာ အီကဲဒါးနဲ႔ သူ႔ပါတနာေတြဟာ ဒီ glutamate ရဖို႔ ေရညွိလို သဘာ၀ပစၥည္းကေန ထုတ္ႏိူင္ရံုတင္မက တၿခားေသာ beet တို႔၊ ပေလာပီနံတို႔၊ ဂ်ံဳ၊ ၾကံရိုးတို႔ အစရွိတဲ႔ သဘာ၀ပစၥည္းေတြကလဲ ထုတ္ႏိူင္တယ္ဆိုတာ သိလာတယ္။ ၁၉၀၉ ခုမွာ ေဒါက္တာ အီကဲဒါးဟာ လူေတြခႏၵာကိုယ္မွာ၊ အသားေတြ ႏိူ႔ေတြမွာ အဲဒီသဘာ၀အတိုင္းေတြ႔ႏိူင္တဲ႔ glutamic acid နဲ႔ ကယ္မီကယ္ ဓာတ္ေပါင္းခ်င္း ဆင္တူတဲ႔  molecular formula C5H9NO4 ကို ေဖာ္ထုတ္ၿပခဲ႔ပါတယ္။

 ေနာက္ဆံုး MSG ထုတ္လုပ္ပံုကေတာ႔ ပရိုတင္း ထဲမွာပါတဲ႔ glutamic acid ကို bacterial fermentation လုပ္ၿခင္းၿဖင္႔  glutamate ဆိုတဲ႔ ဓာတ္ကို ပထမထုတ္လုပ္ပါတယ္။ အမွန္က glutamate ဆိုတာ သူ႔ခ်ည္းဆို ဘာမွ အရသာမရွိပါဘူးတဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔ sodium ဆားနဲ႔ ေရာၿပီးမွသာ အရသာကို ပိုတက္ေစတာအၿပင္ ဆားက  crystal ပံုေၿပာင္းဖို႔လြယ္ေတာ႔ ဆားနဲ႔ေပါင္းၿပီး Mono-sodium glutamate (MSG) ဆိုၿပီး ထုတ္ပါတယ္။ trade name ကေတာ႔ အမ်ားသိၾကတဲ႕ You are sure ... it is pure ... အာဂ်ီႏိူမိုတို ေပါ႔ ခင္ဗ်ား ...

MSG မွာ ဆား (ဆိုဒီယမ္) ၁၃% ပါၿပီး အိမ္သံုးဆား(ဆိုဒီယမ္ကလိုရိုက္) မွာေတာ႔ ဆိုဒီယမ္ ၄၀% ပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အခ်ိဳမွဳန္႔သံုးရင္ ဆိုဒီယမ္ ေလွ်ာ႔ခ်သလို ၿဖစ္သြားပါတယ္။

5th taste Umami အရသာ

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ပါေမာကၡ အီခဲဒါးဟာ လူေတြမွာ  ခ်ိဳ၊ ခ်ဥ္၊ ငံ၊ ခါး ဆိုတဲ႔ အရသာ ၄မ်ိဳးသာ သတ္မွတ္ခဲ႔ရာမွ umami လို႔ေခၚတဲ႔  ၅ခုေၿမာက္အရသာ (ၿမန္မာလိုဆို ဟင္းခ်ိဳေတြ ခ်ိဳသလို အရသာမ်ိဳး၊ အဂၤလိပ္လိုဆို savoury) တစ္ခုကိုပါ ထပ္တိုးၿပီး ထိုအရသာဟာ သဘာ၀အားၿဖင္႔ေတာ႔ ပရိုတင္းၾကြယ္၀တဲ႔ အစားအေသာက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပါရွိတဲ႔ အေၾကာင္း ရွင္းၿပထားပါတယ္။ umami အရာသာရွိတဲ႔ glutamate ဟာ အမ်ားအားၿဖင္႔ cheese၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ အသား၊ ႏြားႏို႔၊ မိွဳ အစရွိသည္တို႔မွာ သဘာ၀အတိုင္းရွိၿပီးသားၿဖစ္ပါတယ္တဲ႔။ ခေလးေတြ ေသာက္သံုးတဲ႔ လူေတြရဲ႔ ႏိူ႔မွာ သၾကားဓာတ္အၿပင္ အဲဒီ glutamate ဓာတ္ အေတာ္မ်ားမ်ားပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ခေလးေတြဟာ အေမႏို႔ကို စဲြစဲြမက္မက္ ေသာက္ၾကတယ္လိုလဲ ဆိုပါတယ္။

 ေအာက္က ဇယားကေတာ႔ အစားအေသာက္ ၁၀၀ဂရမ္မွာပါတဲ႔ Bound glutamate  နဲ႔  Free glutamate ရဲ႕  မီလီဂရမ္ အေလးခ်ိန္ေတြၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကို ၾကည္႔ၿခင္းၿဖင္႔ အခ်ိဳမွုန္႔မစားလဲ သူ႔သဘာ၀အေလွ်ာက္ အဲဒီ ဂလူမိတ္ဓာတ္ကို ေအာက္ပါ အစားအေသာက္ေတြကေန ရေနတာ သိရပါတယ္။  အေမႏို႔ ၁၀၀ဂရမ္ မွာ glutamate ၂၂မီလီဂရမ္ ပါၿပီး ႏြားႏို႔က် ၂ မီလီဂရမ္ပဲ ပါပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ အစားအေသာက္ေတြမွာ  ပ်မ္းမွ် bound glutamate ၁၀ ဂရမ္ကေန -၂၀ ဂရမ္အထိပါၿပီး၊ Free glutamate ကေတာ႔ ၁ ဂရမ္ခန္႔ပါပါတယ္တဲ႔။

                                                mg/100g

 

( bound glutamate ဆိုတာ ပရိုတင္းနဲ႔ ေရာေနတဲ႔ glutamate ၿဖစ္ပါတယ္။)

ခရမ္းခ်ဥ္သီးဟာ မထင္မွတ္ရပဲ အဲဒီ အခ်ိဳမွဳန္႔ဓာတ္ အေတာ္ပါတာ ထူးဆန္းစြာေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ထင္ပါရဲ႔၊ ငယ္ငယ္က အိမ္မွာငပိရည္ၾကိဳေတာ႔ စာတစ္လံုးမွ မတတ္တဲ႔ အဖြားဟာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးပစ္ထည္႔ၿပီး ေက်ေနေအာင္ က်ိဳလိုက္ရင္ ငပိရည္က ေတာ္ေတာ္ ခ်ိဳသြားတယ္လို႔ ေၿပာၿပဖူးပါတယ္။  ေနာက္ၿပီး မုန္႔ဟင္းခါးေတြ ဘာေတြခ်က္ရင္ ကုလားပဲအရည္ကို ထည္႔တာ ပိုခ်ိဳေအာင္ဆိုတာ အဲဒီပဲမွာ ဂလူမိတ္ဓာတ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါေနတာေၾကာင္႔ၿဖစ္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာဆို Yong tofu လို႔ေခၚတဲ႔ soup ေရာင္းတဲ႔ ဆိုင္ေတြက ဟင္းခ်ိဳကို ခ်ိဳေအာင္ ပိပိစပ္ (soy bean) ကို ၿပဳတ္ၿပီး အဲဒီကရတဲ႔ အခ်ိဳရည္နဲ႔ တၿခား ၾကက္ရိုး၀က္ရိုးေတြကရတဲ႔ အခ်ိဳရည္ကို ေပါင္းၿပီး ဟင္းခ်ိဳေအာင္ စီမံပါတယ္။ တစ္ခါတရံ ေယာင္တို႔ဟူးဟင္းခ်ိဳရည္မွာ ပဲပိစပ္အလံုးေလးေတြ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ 

 အခ်ိဳမွဳန္႔ safe ၿဖစ္သလား ...

 အခ်ိဳမွဳန္႔ safe ၿဖစ္သလား မၿဖစ္လားဆိုေတာေတာ႔ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာရွိတဲ႔ ႏိူင္ငံေတြက တရား၀င္ က်မ္းမာေရး အဖဲြ႔အစည္းေတြနဲ႔ MSG ကို တသီးပုဂၢလ သုေသသနၿပဳေနတဲ႔ အဖဲြ႔ေတြ ၿငင္းခုန္ေနၾကဆဲပါ။ ၀ီကီမွာဖတ္ၾကည္႔ရင္ အေမရိကန္ အစားအေသာက္နဲ႔ မူးယစ္ေဆး ကြပ္ကဲမွဳ အဖဲြ႔ (FDA) ကေတာ႔ "Generally recognized as safe (GRAS)" ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဥေရာပ သမဂၢ ကေတာ႔ စဲြေစတတ္ေသာ အစားအေသာက္ "Food additive" အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ၿပီး ေအာ္ဇီနဲ႔ နယူးဇီလန္ အစားအေသာက္ဆိုင္ရာအဖဲြ႕ကေတာ႔ MSG ကို "safe for the general population" အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ FAO နဲ႔  WHO တို႔ေပါင္းထားတဲ႔ သုေသသန ေကာ္မတီအဖဲံြ႔သစ္  Joint FAO/WHO Expert Committee on Food Additives (JECFA) က MSG ကို safe ၿဖစ္လြန္းလို႔ သူ႔မွာ ADI လို႔ ေခၚတဲ႔ "Acceptable Daily Intake" ေတာင္ သတ္မွတ္ထားတာ မရွိပါဘူး။

http://www.ajinomoto.com/features/aji-no-moto/en/truth/index.html

(ေအာ္ဇီမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ဟာ safe ၿဖစ္တယ္လို႔ ယူဆထားတာေၾကာင္႔ ရက္စ္ေတာရန္႔ေတြ၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ MSG သံုးတယ္ မသံုးဘူးဆိုတာ ေၾကာ္ၿငာစရာမလိုပါဘူးတဲ႔။ ကိုယ္က MSG sensitive ၿဖစ္တဲ႔သူဆိုမွသာ သူတို႔ကို သံုးမသံုးေမးႏိူင္ပါတယ္တဲ႔။)

အထက္ပါ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ဖတ္ၿပီး အံ႔ၾသမိတာက အြန္လိုင္းမွာ ၿမန္မာလိုေရာ အဂၤလိပ္လိုပါ ေရးထားၾကတဲ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔ရဲ႔ ဆိုးက်ိဳးေတြ၊ ေရာဂါေတြ ဖတ္ရပါမ်ားလို႔ အလြတ္ေတာင္ရေနရာကေန ခုလို အခ်ိဳမွဳန္႔ဟာ သဘာ၀အတိုင္းေတြ႔ရတဲ႔ ဓာတ္ေပါင္းတစ္ခုနဲ႔ ထပ္တူညီတဲ႔ ပစၥည္း တစ္ခု (chemically exactly same) ၿဖစ္တာအၿပင္၊ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ေက်ာ္ သံုးစဲြလာခဲ႔တဲ႔ပစၥည္း၊ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ေက်ာ္ သုေသသနေတြကေန ရတဲ႔ ရလာဒ္ေပၚ အေၿခခံၿပီး Safe ၿဖစ္တယ္လို႔ ထုတ္ၿပန္တာၿဖစ္တယ္။  ေအာ္ဇီလို အစားအေသာက္ safety ဖက္မွာ အင္မတန္ sensitive ၿဖစ္တဲ႔ ႏိူင္ငံေတြကပါ MSG ဟာ safe ၿဖစ္ပါတယ္ဆိုေတာ႔ အင္မတန္ အံ႔ၾသရပါတယ္္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ တၿခားသုေသသန အဖဲြ႔ေတြက ၾကြက္ေတြ၊ တိရိစာၦန္ငယ္ေလးေတြသံုးၿပီး အဆက္မၿပတ္ သုေသသနၿပဳရာကေန ရလာဒ္ေတြကို အေထာက္အထားေတြ ခိုင္ခိုင္လံုလံုနဲ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔ေၾကာင္႔ ၿဖစ္ေစတတ္တဲ႔ ေရာဂါေတြရဲ႔ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ေဖာ္ၿပထားၿပန္ပါတယ္။ 

 "Chinese restaurant syndrome"

ပထမဆံုး အခ်ိဳမွဳန္႔ရဲ႔ အႏၱရာယ္ကို စတင္ေဖာ္ထုတ္ခဲ႔သူကေတာ႔ (၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွာ)  Robert Ho Man Kwok ဆိုသူ အေမရိကန္လူမ်ိဴးၿဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ တရုတ္ဆိုင္ေတြမွာ တရုတ္အစားအေသာက္ေတြ စားၿပီးတိုင္း ၁၅မိနစ္-မိနစ္၂၀အတြင္း သူ႔လည္ပင္း နမ္႔ဗ္ေၾကာေတြ ထံုက်င္ၿပီး ေနာက္ေတာ႔ လက္ေမာင္းေတြ၊ ေနာက္ေၾကာေတြအထိပါ ထံုက်င္မွဳေတြ ၿဖစ္တယ္၊ ဒီေ၀ဒနာကို ၂နာရီၾကာမွ်ခံစားရတယ္ အစရွိသၿဖင္႔ အဂၤလိပ္ေဆးပညာစာေစာင္တစ္ခုကို တိုင္ၾကားစာေရးခဲ႔တာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ "Chinese restaurant syndrome" ဆိုတဲ႔ စကားကို စတင္သံုးစဲြခဲ႔ၿပီး တရုတ္ဆိုင္ေတြမွာ အသံုးမ်ားတဲ႔ MSG ေၾကာင္႔ၿဖစ္ရတယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ အထက္ပါ နာမ္႔ေၾကာထံုက်င္မွဳအၿပင္ ရင္ဘတ္ေအာင္႔ၿခင္း၊ မ်က္ႏွာ အေၾကာတင္းၿခင္း၊ ေခါင္းကိုက္ၿခင္း၊ ႏွလံုးခုန္ၿမန္ၿခင္း၊ အားနည္းၿခင္း၊ မူးေ၀ၿခင္း၊ ပူရွိန္းရွိန္း ခံစားရၿခင္းေတြလဲ ၿဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။ ထိုလကၡဏာမ်ားကို ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ " MSG Syndrome " လို႔လဲ ေခၚၾကပါတယ္။

MSG သုေသသန

အဲဒီတိုင္ၾကားမွဳေနာက္ပိုင္း MSG နဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ႏိူင္ငံေပါင္းစံုက က်မ္းမာေရးသုေသသန အဖဲြ႔ေတြ သုေသသနေပါင္း ရာခ်ီၿပီး ေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၾကရာမွာ ကမၻာအရပ္ရပ္က တရား၀င္ က်မ္းမာေရးအဖဲြ႔အစည္းေတြ ေကာက္ခ်က္ခ်တာကေတာ႔ ထို ေရာဂါလကၡဏာမ်ားဟာ MSG နဲ႔ ပတ္သတ္မွဳမရွိလို႔ အေၿဖထြက္ၿပီး သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကေတာ႔ အေပၚမွာ ေၿပာခဲ႔တဲ႔ အတိုင္း safe ၿဖစ္ပါတယ္တဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ဆက္လက္သုေသသနၿပဳလာရာမွာ ၁၉၉၅ခုႏွစ္မွာေတာ႔ အေမရိကန္ FDA ကေန ရာႏံွဳးအတိအက် မသိတဲ႔ လူဦးေရ အနည္းစုမွာ MSG ကို တစ္ခ်ိန္တည္း ၃ဂရမ္ထက္ပိုစားမိရင္ အဲဒီ MSG  အလာဂ်ီ ၿဖစ္တဲ႔ အထက္ပါေ၀ဒနာမ်ားကို ခံစားရႏိူင္ပါတယ္လို႔ ထုတ္ေဖာ္အတည္ၿပဳခဲ႔ပါတယ္။

MSG နဲ႔ပတ္သတ္လို႔ အဆိုးၿမင္သူမ်ားဖက္ကလည္း သုေသသနေတြ ခိုင္ခိုင္လံုလံု အေထာက္အထားေတြနဲ႔ MSG ေၾကာင္႔ ဦးေႏွာက္နာမ္႔ေၾကာေတြ ေသေစတယ္၊ အ၀လြန္ေရာဂါ၊ ပန္းနာရင္ၾကပ္ေရာဂါ၊ ေခါင္းတစ္ၿခမ္းကိုက္ေရာဂါ၊ ေသြးတိုး၊ ဆီးခ်ိဳ၊ ႏွလံုးေရာဂါ၊ ရင္ဘတ္ေအာက္ၿခင္း၊ စိတ္က်ေရာဂါ၊ Parkinson's diseases အစရွိတဲ႔ ေရာဂါလကၡဏာေတြၿဖစ္ေစေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ခေလးေတြမွာဆိုလဲ မာမီးမြန္းစတား ေခါက္ဆဲြေၿခာက္လို၊ အာလူးေၾကာ္လို MSG ပါတဲ႔ အစားေတြစားၿပီး အၿပဳအမူပိုင္းဆိုင္ရာ ၿပသနာ၊ hyperactive ၿဖစ္ၿခင္း စတဲ႔ လကၡဏာေတြ ေတြ႔ရတဲ႔ အေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ခဲ႔ပါတယ္။

 MSG ကို safe ၿဖစ္တယ္လို႔ အတည္ၿပဳခဲ႔တဲ႔ အဖဲြ႕အစည္းမ်ားဟာလည္း တကယ္ေတာ႔ MSG ထုတ္လုပ္တဲ႔ အာဂ်ီႏိူမိုတိုလို ကုမၸဏီေတြ၊ MSG မွ မသံုးရင္ ေရာင္းမစြံေတာ႔မယ္႔  ေခါက္ဆဲြေၿခာက္လို၊ chicken stock လို စားအေသာက္ကုမၸဏီၾကီးေတြ၊ ေဆးကုမၸဏီၾကီးေတြကေန ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ေထာက္ပံ႔ထားတဲ႔ သုေသသနသမားေတြ၊ research scientist အဖဲြ႔ေတြကေန အတည္ၿပဳထားတာမိွဳ႔ မွန္ကန္မွဳမရွိဘူးလို႔ MSG အဆိုးၿမင္သူမ်ားဖက္က စြတ္စဲြထားပါေသးတယ္။

ကိုယ္တိုင္ အေတြ႔အၾကံဳ
မိမိကိုယ္တိုင္ၿဖစ္ဖူးတဲ႔ လကၡဏာအရေၿပာရရင္ တရုတ္ဆိုင္က တရုတ္စာ၊ ဗမာဆိုင္က ဗမာအစားအေသာက္ေတြ စားၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေရအလြန္ငတ္ၿပီး ေသာက္ေလ ေသာက္ေလ ငတ္မေၿပဆိုသလို ေရေသာက္လို႔ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး မ်က္လံုးေအာက္မွာရွိတဲ႔ eye bag ဟာ အဲလိုအစားအေသာက္ေတြစားၿပီး သိသိသာသာ ေယာင္ရမ္းပါတယ္။ ဒါဟာ MSG ေၾကာင္႔သာမက အစားအေသာက္ေတြမွာပါတဲ႔ ဆိုဒီယမ္ ဆားပမာဏေတြမ်ားလို႔ဆိုတာလဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိူင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔လဲ ေခြ်းထြက္လြန္ၿခင္း၊ စိတ္တိုစိတ္ဆတ္ၿခင္း၊ ည အိပ္မေပ်ာ္ၿခင္း စတာေတြ ခံစားရေၾကာင္း ၾကားဖူးပါတယ္။

အခ်ိဳမွဳန္႔ စဲြသူမ်ား
အိမ္မွာ အခ်ိဳမွဳန္႔စဲြသူေတြ လဲ ရွိပါတယ္။ ရက္စ္ေတာရန္႔ေတြမွာ စားၿပီးရင္ အိ္မ္မွာခ်က္တဲ႔ဟင္းမွာ တစ္ခုုခုလိုေနသလို ခံစားရတယ္၊ ေတာ္ရံုနဲ႔ ဟင္းဆို ခ်ိဳတယ္မထင္ဘူး။ ရက္စ္ေတာရန္႕က အခ်ိဳမွဳန္႔ႏိူင္းခ်င္းနဲ႔ ခ်က္ထားတဲ႔ အစားအေသာက္ေတြကို လွ်ာစဲြ ေနသူကေတာ႔ အိမ္က ဦးေမာင္ၿခိမ္႔ပါပဲ။ သူကေတာ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔ကို safe ၿဖစ္တယ္ဆိုၿပီး သံုးခ်င္သူပါ။ တစ္ခါတရံ ကိုယ္ခ်က္ထားတာ ေကာင္းေနၿပီထင္တာ သူ၀င္ၿမည္းၿပီးရင္ ဟင္းက မခ်ိဳဘူးဆိုၿပီး ဖြက္ထားတဲ႔ ဟင္းခ်ိဳမွဳန္႔ကို ခိုးထည္႕တတ္သူပါ။ အိမ္ကသမီးကလည္း KFC က chicken pop pop ၾကိဳက္တယ္ဆို အေမက အိမ္မွာ လုပ္ေကြ်းေတာ႔ အေမလုပ္တဲ႔ဟာက ဆိုင္ကဟာေလာက္ မေကာင္းပါဘူးတဲ႔။ အေမကေတာ႔ ဆိုင္ေတြမွာလို အခ်ိဳမွဳန္႔မသံုးေတာ႔ ဆိုင္ေတြကဟာ ပါးစပ္စဲြေနတဲ႕ သမီးကို အခ်ိဳမွဳန္႔ဟာ က်မ္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းေစေၾကာင္းရွင္းၿပရပါတယ္။

စကၤာပူမွာေနစဥ္က အိမ္မွာေနတဲ႔ ညီအစ္ကို ေခါက္ဆဲြေၿခာက္ထုတ္ေတြစားရင္ အိမ္ကသမီးဟာ ၀င္ၿမည္းၾကည္႔ရင္းနဲ႔ အဲဒီေခါက္ဆဲြေၿခာက္က အခ်ိဳအရသာကို စဲြပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔အတြက္ေ၀စုဆို သူတို႔စားတိုင္း အေမွ်ာ္ေၿပ ပန္းကန္အေသးေလး တစ္လံုးစာေလာက္ သူစားပါတယ္။ အေမက ၾကက္ရိုးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ခ်ိဳေအာင္ ေခါက္ဆဲြၿပဳတ္ေပးလဲ ေမေမၿပဳတ္တာက ဟိုေခါက္ဆဲြၿပဳတ္ေလာက္မေကာင္းဘူးဆို ကြန္ပလိမ္႔တက္တာ ခံရဖူးပါတယ္။ အခ်ိဳမွဳန္႔အရသာဟာ ခေလးသူငယ္ေတြကို လွ်ာစဲြေစတာကေတာ႔ အမွန္ပါ၊ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ သူလဲ ေခါက္ဆဲြေၿခာက္ထုတ္ လံုး၀မစားရေတာ႔ အေမလုပ္တာ စားလို႔ရသြားပါတယ္။ အေမကေတာ႔ ၾကက္သားမွဳန္႔ေလးနဲနဲေတာ႔ ထည္႔တာေပါ႔။  အဲဒီေခါက္ဆဲြေၿခာက္ (instant noodle) ေတြဟာ အခ်ိဳမွဳန္႔ကို မေတာ္မတရား၊ အလြန္အကြ်ံသံုးထားတာေၾကာင္႔ စားၾကည္႔လိုက္ရင္ အခ်ိဳမွဳန္႔ခ်ိဳသလို ခ်ိဳရဲၿပီး လွ်ာေပၚအလြန္စဲြပါတယ္။ အခ်ိဳမွဳန္႔စားက်င္႔ မရွိသူေတြဆို အေတာ္သိသာပါတယ္။

 MSG ထုတ္လုပ္မွဳ နဲ႔ စားသံုးမွဳ
၂၀၀၉ ကိန္းဂဏန္းမ်ားအရ ကမၻာမွာ MSG အမ်ားဆံုး ထုတ္လုပ္တင္ပို႔ၿပီး စားသံုးမွဳ အမ်ားဆံုးႏိူင္ငံဟာ တရုတ္ႏိူင္ငံၿဖစ္ပါတယ္။ MSG ကို အာရွႏိူင္ငံ ေတြကသာ အသံုးမ်ားၿပီး ဥေရာပနဲ႔ အေမရိကမွာေတာ႔ သံုးစဲြမွဳ အလြန္နည္းပါတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။  အာဂ်ီႏိူမိုတိုကို ပထမဆံုး တီထြင္ခဲ႔တဲ႔ ဂ်ပန္ကေတာ႔ အာရွႏိူင္ငံေတြထဲမွာ သံုးစဲြမွဳ အနည္းဆံုးပါ။ ကမၻာ႔ MSG ထုတ္လုပ္မွဳရဲ႔ ၈၉ရာႏွဳန္းကို (ဂ်ပန္မပါ) အာရွႏိူင္ငံေတြက စားသံုးပါတယ္။

အခ်ိဳမွဳန္႔ သိပ္မစားဘူးဆိုတဲ႔ အေမရိကမွာေတာင္ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိဳမွဳန္႔စားသံုးမွဳ ၿမင္႔တက္လာၿပီး ပ်မ္းမွ် တစ္ေန႔ ဂရမ္ တစ္၀က္ (half gram) ခန္႔ စားပါတယ္။ ဂ်ပန္နဲ႔ ကိုးရီးယားႏိူင္ငံေတြမွာ ေတာ႔ ခန္႔မွန္းေၿခ တစ္ေန႔ ၁၀ဂရမ္ခန္႔ စားပါသတဲ႔။ ၿမန္မာႏိုင္ငံလို၊ တရုတ္ႏိုင္ငံလို ယိုးဒယားလို အခ်ိဳမွဳန္႔စားသံုးပါတယ္ဆိုတဲ႔ ႏိူင္ငံေတြက ဒီထက္ေတာ႔ ပိုမွာေသခ်ာပါတယ္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ..
 MSG ကို ကမၻာ႔ႏိူင္ငံတကာ က်မ္းမာေရးအဖဲြ႔ေတြက မည္သို႔ပင္ safe ၿဖစ္တယ္ဆိုေစကာမူ မိမိကိ္ုယ္ပိုင္ ယံုၾကည္ခ်က္အေနနဲ႔ ( ေရွးက စဲြလာတဲ႔ အခ်ိဳမွဳန္႔ဟာ က်မ္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ႔ အစဲြေတြေၾကာင္႔ပါ ) ၁၀၀% လံုးေတာ႔ ယံုၾကည္မွဳမရွိပါ။ စိတ္ခ်လက္ခ် စိတ္ထင္သလို သံုးစဲြစားေသာက္ဖို႔ရာေတာ႔ မရဲေသးပါ။ သိူ႔ေပမဲ႔လည္း အရင္ကေလာက္ေတာ႔ MSG စားရင္ပဲ ေရာဂါေပါင္းစံုရေတာ႔မလို သံတယရွိေနရာကေန ဒီေလာက္ၾကီးေတာ႔လဲ က်မ္းမာေရးကို မထိခိုက္ေစပါလားလို႔ ေရာနိေသာမနသီကာယ အသင္႔အသင္႔ႏွလံုးသြင္းႏိူင္ၿပီး စိုးရိမ္မွု ေလွ်ာ႔ပါးသြားပါတယ္။

 တစ္ဖက္ကလည္း သုေသသနစာတန္းေတြ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ၿပီး  အထက္မွာ ေဖာ္ၿပထားသလို MSG ကေန ေရာဂါမ်ားစြာကို ၿဖစ္ေစတယ္လို႔ ဆိုထားတာေၾကာင္႔ မေၿပးေသာ္လည္း ကန္ရာရွိ MSG ကို တတ္ႏိူင္သမွ်ေတာ႔ ဆက္လက္ၿပီး ေရွာင္ရွားသြားပါမယ္။ တခ်ိဳ႔ေသာ ၾကက္သားမွဳန္႔ေတြမွာ MSG free ဆို ေရးထားတာေတြ႔ေတာ႔ 621 ပါတယ္လို႔ Ingredient မွာ တရား၀င္ေဖာ္ၿပထားတာနဲ႔စာရင္ေတာ႔ MSG ရာႏွဳန္းၿပည္႔ free မၿဖစ္ရင္ေတာင္ ပိုသက္သာႏိူင္တယ္လို႔ ယူဆၿပီး အဲဒီ ပစၥည္းေတြကိုပဲ သံုးပါမယ္။ ေနာက္ " organic" လို႔ စာတမ္းပါတဲ႔ အစားအေသာက္ေတြကလဲ MSG ပါ၀င္မွဳ ေလ်ာ႔ပါးႏိူင္ၿပီး ပံုမွန္ အစားအေသာက္ေတြထက္ေတာ႔ က်မ္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူၿပဳႏိူင္တဲ႔ အေၾကာင္းေရးရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။   ။

ကိုးကားစာရင္း

http://en.wikipedia.org/wiki/Monosodium_glutamate

http://www.glutamate.org.au/main.html

http://www.food-info.net/uk/national/msg-report.htm

http://www.truthinlabeling.org/

 http://www.msgtruth.org/avoid.htm

http://www.ajinomoto.com/features/aji-no-moto/en/truth/index.html

http://www.nationmultimedia.com/2011/03/15/opinion/MSG-is-as-safe-as-salt-and-pepper-30150873.html

http://www.ihs.com/products/chemical/planning/ceh/monosodium-glutamate.aspx

http://www.aahidaho.com/Article_FDA_MSG.pdf

http://www.foodauthority.nsw.gov.au/_Documents/consumer_pdf/MSG.pdf