ဟင္းက်န္စားသူမ်ား အေၾကာင္း

မဆြိတီတို႔ ငယ္ငယ္က အဘြားနဲ႔ေနရတာဗ်။ အဘြားဆိုတာ အေမ႔ရဲ႕ အေမ။ ဟိုး အညာ မိထၳီလာဖက္က ခုခ်ိန္ထိ မီးမရေသးတဲ႔ ရြာေလးတစ္ရြာမွာေနခဲ႔တာ။ အဘြားက စာမတတ္ ေပမတတ္၊ ၀လံုးေတာင္ ပုပ္ေလာက္ေရးၿပလို႔ ဘာမွန္းမသိေပမဲ႔ ယူထားတဲ႔ေယာက္်ားက် ေခတ္ပညာတတ္ ရံုးစာေရးၾကီး။ ကြန္ၿမဴနစ္ေတြ ေခတ္စားလာေတာ႔ အဘိုးလဲ ႏိူင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုၿပီး ကြန္ၿမဴနစ္ထဲ ၀င္သြားတာမွာ တစ္ေန႔ေတာ႔ အစိုးရတပ္ေတြနဲ႔ တိုက္ပဲြၿဖစ္ၿပီး တိုက္ပဲြမွာ က်သြားတယ္။ အဘြားက အဲ႔သဟာေတြ မလုပ္ပါနဲ႔ဆို တစာစာေၿပာတဲ႔ၾကားက တားမရတဲ႔ အဘိုးကို စိတ္နာလြန္းလို႔ အေလာင္းေတာင္ သြားမေကာက္ဘူးဆိုပဲ။

အဘိုးေသေတာ႔ အဘြားက အသက္အစိတ္။ အရြယ္ေကာင္းတံုး။ အဘြားမ်ား သနပ္ခါးေလး ေၿခဆံုးေခါင္းဆံုးလိမ္းၿပီး အိမ္လည္ထြက္ၿပီဆို ရြာက ကာလသားေတြ ေငးၾကည္႔ရဆိုပဲ။ အဘြားက တရုတ္ေသြးပါေတာ႔ အသားၿဖဴၿဖဴ၊ ေဒါင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည္႔ေကာင္းသကိုး။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး မုဆိုးမ ပူပူေႏြးေႏြး အဘြားလဲ ခေလး ၃ေယာက္ လက္ဆဲြၿပီး စီးပြားေရးအတြက္ ရုန္းရေတာ႔တာပဲ။ ရြာမွာ သူတို႔အေခၚ ေစာင္ခ်တယ္။ ပဲစင္းငုံစိုက္တယ္၊ ၀ါစိုက္တယ္၊ ထန္းလွ်က္ဖိုလုပ္တယ္ အစရွိသၿဖင္႔ေပါ႔။ မုဆိုးမဘ၀နဲ႔ ဘ၀ကို အပင္ပမ္းခံ ရုန္းခဲ႔ရလို႔လား မသိ။ အဘြားဟာ အစစအရာရာမွာ အင္မတန္ ကပ္ေစးနဲ၊ ႏွေၿမာတတ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သမီးအၾကီးဆံုးၿဖစ္တဲ႔ မဆြိတီတို႔အေမလဲ အရြယ္ေရာက္၊ အစိုးရအလုပ္၀င္၊ အိမ္ေထာင္က်ေတာ႔ ေယာက္်ားလုပ္သူ တာ၀န္က်ရာ ရန္ကုန္ဖက္ေၿပာင္းလာရတယ္။ မဆြိတီတို႔ အကိုၾကီးဆံုးကိုေမြးေတာ႔ အဘြားက သူ႔ေၿမးဦးေလး လာၾကည္႔မယ္ဆို လာလည္တာမွာ ေၿမးမ်က္နွာလဲ ၿမင္ေရာ၊ ေၿမးသံေယာဇဥ္နဲ႔ အဘြားမၿပန္ႏိူင္ၿဖစ္ရတယ္။ ဒီလို႔နဲ႔ အဘြားဟာ သမီးၿဖစ္သူနဲ႔ အတူေနလာလိုက္တာ ေၿမးေတြတင္မ၊ ၿမစ္ေတြပါ ထိမ္းရတဲ႔ အရြယ္ထိပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ဆိုရင္ပဲ အဘြား အသက္၉၀ ၿပည္႔ေတာ႔မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ႔ အဘြားဟာ သူ႔ဟိုမွာ လုပ္ေနတဲ႔ စီးပြားေတြ အကုန္ပစ္ၿပီး သမီးနဲ႔ အတူလာေနခဲ႔တာ။ မဆြိတီတို႔အေမကလဲ ရံုး၀န္ထမ္းဆိုေတာ႔ သူမွမေနရင္ ဒီေၿမးေလးေတြ ဘယ္သူထိမ္းမွာလဲဆို သူ႔သမီး ကသီလင္တၿဖစ္မွာလဲ ေၾကာက္ဟန္တူပါရဲ႕။

မုဆိုးမသာဆိုတယ္၊ အဘြားလာေတာ႔ ပါလာတာ၊ အေမ႔အတြက္ လက္၀တ္ရတနာ နီလာလို အၿပာေရာင္ တစ္ဆင္စာ၊ ေရႊမွ အေခါက္ေရႊ၊ ၀ါ၀င္း အိေနတာ။ (ေနာက္ပိုင္း မဆြိတီအပ်ိဳၿဖစ္ေတာ႔ လက္က်န္ ဘယက္ကေလး ယူယူဆဲြေနလို႔။ ၿမင္ဘူးေနတာ။) ေနာက္လူၾကီးေၿခမေလာက္တုတ္တဲ႔ ေရႊေၿခက်င္းၾကီး တစ္စံုလဲ ပါလာေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အဘြားပိုင္တာေတြလဲ မဆြိတီတို႔ ေမာင္နွမေတြေက်ာင္းစံရိတ္ ဘာညာ သံုးတာနဲ႔ ကုန္ရတာပါပဲ။ အဘြားဟာ မီးမလာ၊ ေရရွားတဲ႔ ခပ္ေခါင္ေခါင္ ေတာရြာေလးမွာ မုဆိုးမဘ၀နဲ႔ ဒီလိုအေၿခအေနေရာက္အာင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၿခစ္ၿခဳတ္စုေဆာင္းခဲ႔ရလဲဆိုတာ မဆြိတီတို႔ ငယ္ေသးေတာ႔ မေတြးမိခဲ႔ဘူး။

မဆြိတီတို႔ အေမရံုးသြားၿပီဆို အဘြားက ေစ်းကားၾကီးနဲ႔ ေစ်းလိုက္၊ ခ်က္ၿပဳတ္၊ ၿပင္ဆင္၊ ေၿမးေတြကို ေက်ာင္းပို႔၊ အကုန္လုပ္ရသကိုး။ ခေလးေတြ ေနမေကာင္းရင္လဲ ေဆးရံုလိုက္ပို႔ရေသးတယ္။ စာမတတ္၊ ေပမတတ္ဆိုေတာ႔ ဆရာ၀န္ေတြက ေငါက္လိုက္ နပ္စ္မေတြက ေငါက္လိုက္နဲ႔ အဘြားဟာ အလြန္အင္မတန္ သနားစရာေကာင္းလွတယ္။ ဒီၾကားထဲ ေၿမးေတြကလဲ ေၿပာစကားနားမေထာင္၊ မလိမၼာဆိုေတာ႔ အဘြားမယ္ သမီးခ်စ္လို႔ ဒုကၡေတာထဲ ခုန္ဆင္း သလိုၿဖစ္ေနတယ္။

ဒါတင္မက အဘြားဟာ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းေတြ ခ်က္ၿပီဆိုရင္ သူဟာ အိမ္မွာအၾကီးဆံုးဆိုၿပီး စားဦး၊ စားဖ်ား စားတယ္မရွိ။ ေၿမးေတြ၊ သမက္ေတြ၊ သမီးေတြ မစားခ်င္လို႔ က်န္မွ ႏွေၿမာလို႔ဆို အုိးလူးခြက္လူးေလးနဲ႔ စားေလ႔ရွိတယ္။ သမီးလုပ္သူက "အေမရယ္ အဲေလာက္လဲ ႏွေၿမာမေနပါနဲ႔၊ စားပါအေမ။ ကြ်န္မတို႔ ဒီေလာက္မဆင္းရဲပါဘူး"ဆို ေကာင္းတာေတြ ၀ယ္ေကြ်းလဲ အနားမွာ၀ိုင္းေနတဲ႔ ေၿမးေလးေတြကိုေကြ်း၊ ပိုမွ၊ က်န္မွ၊ မေကာင္းမွ သူက စားတယ္။ အက်န္ေတြ မစားပါနဲ႔ေၿပာလဲ "အို ... လႊင္႔မပစ္ႏိူင္ပါဘူးေအ။ ပိုက္ဆံရွာရ ဘယ္ေလာက္ခက္လဲ။ ငါးၿပားလဲ ငါးၿပားဖိုး ဆယ္ၿပားလဲ ဆယ္ၿပားဖိုး တန္ဖိုးရွိတာပဲေအ႔"ဆို ေၿပာေလ႔ရွိတယ္။

အဘြားအၿပင္သြားရင္လဲ ေတာရြာဓေလ႔ ခ်ည္ၾကမ္း တဘက္ကေလး ေခါင္းေပၚတင္လို႔ "ငါ အိမ္လည္ထြက္ဦးမယ္ေအ ... " ဆိုၿပီး ေနပူၾကီးထဲ ထြက္သြားေတာ႔တာပဲ။ အဲ ၿပန္လာရင္ လမ္းက သစ္ပင္ေအာက္က က်ေနတဲ႔ ဒုတ္ေခ်ာင္း၊ သစ္ကိ္ုင္းေၿခာက္ေတြ အကုန္ေကာက္လာေတာ႔တာပဲ၊ (သူကေတာ႔ ဒုတ္ခေနာင္းေခၚသဗ်။) အိမ္မွာ မီးေမႊးဖို႔ ထင္းရတယ္တဲ႔။ အိမ္မွာရွိတဲ႔ အ၀တ္အစားေတြဆိုလဲ လႊင္႔မပစ္ဘူး။ အေဟာင္းေတြကို အပ္ခ်ည္ေတြနဲ႔ သူ႔ဟာသူခ်ဳပ္ၿပီး ၀တ္ေနတာပဲ။ မဆြိတီတို႔ ၾကီးလာေတာ႔ အဲဒါေတြ လႊင္႔ပစ္မယ္ဆို အဘြားနဲ႔ ရန္ၿဖစ္ရတာ ခဏခဏပဲ။ မဆြိတီတို႔ ခုဒီအိမ္ေၿပာင္းေတာ႔ စလံုးမွာ လႊင္႔ပစ္ခဲ႔ရတာေတြမ်ား ၿမင္ရင္ တက္မ်ားေသသြားမလား မသိဘူး။

အဘြားဘယ္ေလာက္ ကပ္ေစးနဲလဲဆို အမွတ္ရတာေလးတစ္ခု ေၿပာဦးမယ္။ (ဒီနားကစၿပီး ထမင္းစားေနတံုး မဖတ္ပါနဲ႔။ ;)ALERT !!!)မဆြိတီတို႔ အကိုၾကီး ငယ္ငယ္ တစ္တန္းေလာက္ကေပါ႔။ အကိုၾကီးဟာ ငယ္ငယ္က အင္မတန္ ဆပ္ေဆာ႔တယ္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံငါးၿပားေစ႔ေလး ပါးေစာင္ထဲထည္႔၊ ေရေသာက္ၿပ၊ ပိုက္ဆံၿပန္ထုတ္ၿပ လုပ္ေနတာကို၊ သူကလဲအားက်မခံ ပိုက္ဆံ ၁၀ၿပားေစ႔ထည္႔ၿပီး ေရေသာက္ၿပသတဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ပိုက္ဆံက ဗိုက္ထဲ၀င္သြားေရာ။ အေမတို႔မွာ စိတ္ပူၿပီး ဆရာ၀န္ၿပ။ ဆရာ၀န္က အင္အင္းပါတဲ႔အခ်ိန္ ေစာင္႔ၾကည္႔ပါဆိုေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္ဆို အိမ္ေနာက္ေဖးမယ္ သတင္းစားေလးခင္းၿပီး အကိုၾကီး အင္အင္းပါတာကို မဆြိတီတို႔ တစ္မိသားစုလံုး ငုတ္တုတ္ထိုင္ ေစာင္႔ၾကည္႔ၾကတယ္။ မဆြိတီတို႔ ခေလးေတြကလဲ တယ္စပ္စုသကိုး။ အဲဒါ အင္အင္း ပါၿပီးရင္လဲ ဆယ္ၿပားေစ႔ ထြက္ၿပီလားဆို တုတ္ကေလးနဲ႔ ေမႊေနွာက္ ရွာၾကည္႔ရေသးတယ္။ ပထမတစ္ရက္လဲမပါ၊ ဒုတိယတစ္ရက္လဲ မပါေပါ႔။ အေမတို႔လဲ စိတ္ပူေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ရက္ေတာ႔ အဲဒီဆယ္ၿပားေစ႔ ပါလာတယ္။ အဲသမွာဗ်ာ အဘြားလုပ္သူက ၿမန္ခ်က္။ ၿဖတ္ဆို အဲ႔ဆယ္ၿပားေစ႔ေလး တုတ္ကေလးနဲ႔ေကာ္ သတင္းစာစကၠဴေလးနဲ႔ အသာပတ္၊ ေရဘံုဘိုင္ဖက္ယူသြားၿပီး ေရေဆးေနတယ္။ မဆြိတီတို႔အေမက "အေမ႔ ဘာလုပ္တာလဲ လႊင္႔ပစ္လိုက္ပါ " ဆိုေတာ႔ " အမေလး ပိုက္ဆံ ဆယ္ၿပားလဲ ဆယ္ၿပားပဲ လႊင္႔မပစ္ႏိူင္ပါဘူးေအ ... သံုးလို႔ရတယ္ " ဆိုၿပီး ေရေသခ်ာေၿပာင္ေအာင္ေဆးၿပီၤး သိမ္းသြားေလရဲ႔။ ဘယ္မွာမ်ား သြားသံုးလဲေတာ႔ မသိဘူးဂ်ာ။ ဒါကေတာ႔ အထက္က ေခါင္းစဥ္နဲ႔ မဆိုင္ေပမဲ႔၊ အဘြားကပ္ေစးနဲပံုေလး ၾကံဳတံုးေလးပါ။ (ၾကံဳတာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီ း)

ေရွ႔ဆက္ရရင္ ေနာက္ပိုင္း အဘြားလဲ အသက္ၾကီးလာ၊ ဟင္းေတြဘာေတြလဲ မခ်က္ႏိူင္ေတာ႔ အေမပဲ ရံုးတစ္ဖက္နဲ႔ ခ်က္ရတယ္။ မဆြိတီတို႔လဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို ကူ ညီ ညာလုပ္ေပးေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္က် အဲဒီဟင္းအက်န္ေတြ စားသူဟာ ဟင္းခ်က္သူ မဆြိတီတို႔ အေမပဲၿဖစ္မယ္နဲ႔တူတယ္။ မနက္မနက္ဆို ရံုးသြားခါနီး ကမန္းကတမ္း ဟင္းအက်န္ေလးေတြနဲ႔ စားစားေနတာ ေတြ႔ရတာပဲ။

မဆြိတီေလးလဲ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္ ၿခေသၤ႔ကြ်န္းမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး အေၿခက်ေနထိုင္ၾက၊ သမီးေလးရလာေတာ႔ သမီးေလး ထိန္းရေအာင္ဆို သမီးၾကီးေတာ္ကိုအိ္မ္မွာ ေခၚထားတယ္။ ထမင္း၊ဟင္းခ်က္ အိမ္ရဲ႔ အိမ္မွဳကိစၥအ၀၀ကို သမီးရဲ႔ ၾကီးေတာ္ကပဲ တာ၀န္ယူ လုပ္ေပးတယ္ေပါ႔။ အဲ႔သမွာလဲ ဟင္းေတြဘာေတြ ခ်က္ရင္ ထမင္းက်န္၊ ဟင္းက်န္ေတြ ပိုတာေတြ ရွိမွာပဲ။ မဆြိတီတို႔ကေတာ႔ ရံုးကေန အိမ္ၿပန္လာ၊ စားေသာက္ ေဆးေၾကာၿပီး ၿပီးသြားတာပဲ။ အဲဒီအက်န္ေတြလဲ စိတ္ထဲ လဲမရွိခဲ႔ဘူး။ ခုမွစဥ္းစားမိတာက အဲ႔လို အက်န္ေတြကို ၾကီးေတာ္ၾကီး စားပဲ စားပစ္လား။ လႊင္႔ပဲ လႊင္႔ပစ္လား။ ၾကီးေတာ္က သိပ္ေတာ႔ႏွေၿမာတဲ႔သူ မဟုတ္ေတာ႔ ကိုယ္လဲ ေသခ်ာမသိဘူးရယ္ေလ။

မဆြိတီ ဒီဖက္ ကြ်န္းၾကီးဖက္ေရာက္ေတာ႔ ၾကီးေတာ္ၾကီး ပါမလာေတာ႔ဘူး။ ေခၚခ်င္တိုင္းလဲ ေခၚလို႔မရတဲ႔ ေသြးၾကီးလွတဲ႔ ကြ်န္းၾကီးကိုး။ ဒီေတာ႔ မဆြိတီမယ္ အိမ္မွဳကိစၥအ၀၀ လုပ္ရကိုင္ရေတာ႔တယ္။ စလံုးမွာတံုးက အလုပ္ကထြက္ေတာ႔မယ္၊ full time house wife လုပ္ေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ stress အင္မတန္ မ်ားလွတဲ႔ ရံုးကလူေတြက မဆြိတီကို အားက်တဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည္႔ၾကတယ္။ good life, good place ဆိုၿပီး ကြန္ဂရပ္ၾကတယ္။ Sweet ကေတာ႔ Tai Tai ၿဖစ္ၿပီဆိုၿပီး စၾကတယ္။ မဆြိတီကေတာ႔ Tai Tai ေတာ႔မဟုတ္ full time maid ၿဖစ္သြားတာပါဆို ေၿပာရတယ္။ တကယ္လည္း မွန္ပါသဗ်ာ။ ခ်က္တာ၊ ၿပဳတ္တာတင္မက အိမ္သာေဆးတာ၊ ၾကမ္းတိုက္တာကအစ လုပ္ရတယ္။ အိမ္အလုပ္ဆိုတာမယ္ ၿပီးတယ္ရယ္လို႔မရွိ၊ ရွာလုပ္ အလုပ္ကေတာ႔ ရွိေနတာပါပဲ။ အိမ္ေထာင္ရွင္မရဲ႔ တာ၀န္ေတြ ခံစားခ်က္ေတြကိုလဲ သိလာရတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက မဆြိတီ ခုတစ္ေလာ အသက္ၾကီးလာလို႔လားမသိ၊ ကပ္ေစးနဲလာတယ္ ေၿပာမလား၊ ႏွေၿမာတတ္လာတယ္။ ဘာကိုမွ အလဟသ မၿဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဟင္းေတြ ထမင္းေတြ ခ်က္ၿပဳတ္ စားေသာက္ၿပီး ပိုလာၿပီဆို၊ အေကာင္းၾကီးေတြပဲဆို လႊင္႔မပစ္ရက္ဘူး။ ဦးၿခိ္မ္႔ကလဲ ဟင္းက်န္ မရြံတတ္ပါဘူး။ ကူစားေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အိမ္ရွင္မၿဖစ္တဲ႔ မဆြိတီကပဲ အဲဒါေတြကို အမ်ားဆံုး စားရတဲ႔သူၿဖစ္လိမ္႔မယ္။ ဒီေန႔မနက္ပဲၾကည္႔ ။ ဦးၿခိ္မ္႔အတြက္ မနက္စာ။ ပလာတာနဲ႔ ပဲၿပဳတ္။ ဂ်ဴဂ်ဴေလးမ်ား စားမလားလို႔ ပဲၿပဳတ္ေလး ပိုေၾကာ္ၿပီး ခ်န္ထားတယ္။ မယ္မင္းၾကီးမေလးက ႏိူးလာေတာ႔ အဲဒါမစားခ်င္ဘူးတဲ႔။ egg scramble လုပ္ေပးပါတဲ႔ဆို လုပ္ေပးရတယ္။ ဒါတင္မၿပီးေသးဘူး egg pamphlet နဲ႔ လိပ္ေပးပါဦးဆို လုပ္ေပးရၿပန္တယ္။ ၾကက္ဥက ၂လံုးေတာင္ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းသြားခါနီး ကမန္းကတန္းနဲ႔ စားလို႔ဘယ္ကုန္မလဲဗ်ာ။ သမီးက်န္တဲ႔ ဟာေတြက စားပဲြေပၚမွာ ပိုးလို႔ ပက္လက္။

သမီးကို ေက်ာင္းပို႔ၿပန္လာေတာ႔ ခ်က္ဖို႔၊ ၿပဳတ္ဖို႔မလုပ္ခင္ မနက္က သားအဖ၂ေယာက္ စားသြားတဲ႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးဖို႔လုပ္ရင္း အေဖက်န္တဲ႔ ပဲၿပဳတ္ေၾကာ္ရယ္၊ သမီးက်န္တဲ႔ ၾကက္ဥလိပ္အက်န္ေတြကို ပါးစပ္ထဲ ပစ္ ပစ္ထည္႔ရင္း ေအာ္ ငါေတာ႔ တကယ္႔ကို ဟင္းက်န္စားသူဘ၀ ေရာက္ပါေပါ႔လား ဆို အဘြားလုပ္သူကိုပင္ သတိရမိသြားပါေၾကာင္း။ ။


မဆြိတီတို႔အဘြား၊ အသက္ ၈၉ႏွစ္ရွိပါၿပီ။


အဖြင္႔ပံုကို ဒီ ေနရာမွ ယူပါသည္။ Credit to original uploader.

black bean sauce- ရွှေပဲသီးကြော်

မဆွိတီတို့ ဒီကျွန်းကြီးဖက်ရောက်တော့ ဈေးဝယ်ရတာ တော်တော်ဒုက္ခရောက်သဗျ။ အကြောင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ package တွေက အရမ်းကြီးလို့ပါပဲ။ အသီးအနှံတို့၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့ ဝယ်မယ်ဆို တစ်ကေဂျီ-၂ကေဂျီ ထုတ်ပြီးသားတွေပဲ ရောင်းတာ။ မိသားစုများတဲ့သူတွေအတွက် ကောင်းပေမဲ့ မဆွိတီတို့လို မိသားစုနည်းသူတွေကျတော့ အဲဒါတွေကို ရေခဲသေတ္တာထဲထည့်၊ မကုန်မချင်းစားပေရော့ပဲ။ ရေခဲသေတ္တာထဲလဲ အထုတ်ကြီးတွေနဲ့ ပြည့်သိပ်နေတာပဲ။ အသီးအရွက်တွေက ၂ပတ်-၃ပတ်ထက် ပိုထားလို့လဲ မကောင်း၊ လွှင့်လဲ မပစ်ချင်တော့၊ ဟင်းတွေက ထပ် ထပ်လာတယ်။ တစ်ခါလာလဲ အစိမ်းကြော်၊ တစ်ခါလာလဲ ပဲသီးကြော်၊ တစ်ခါလာလဲ ပန်းပွင့်ကြော် ဆိုတော့ ဦးခြ်ိမ့်ခမြာ "ရွှေချဉ်ပေါင်တုံးကာမှ မောင်ဖုန်းပြန်ခဲ့မယ် " ဆိုသလိုဖြစ်နေတယ်။ (ရွှေချဉ်ပေါင်ဆိုမှ သတိရသွားတယ်ဂျာ။ ဒီမှာ ချဉ်ပေါင်ရွက် ရှာမရလို့ ရှိသူများ သတင်းပေးကြပါဦးနော်၊ ဘယ်မှာရနိူင်မလဲဆိုတာ၊ အပင်နော် ... အရွက်ခြောက် မဟုတ်)

အသားငါးတော့ ကြိုက်သလို ချိန်ဝယ်လို့ရလို့ တော်သေးတယ်။ ဒီမှာ အသားက စလုံးမှာထက် ဈေးပိုချိုတယ်။ အသီးအနှံတော့ နဲနဲပိုဈေးကြီးတယ်ထင်တာပဲ။

အစားအသောက်တွေ ရောင်းတာလဲ အဲ့လိုပဲ။ သြော်ဇီမှာတဲ့ အပြင်မှာ ဝယ်စား သိပ်ဈေးကြီးတယ်တဲ့ ပြောကြတယ်။ ဈေးကြီးတာလဲ မပြောနဲ့ဦး။ တရုတ်ဆိုင်တွေမှာ ဟင်းတစ်ပွဲ ၈ကျပ် ၁၀ ဝယ်စားရင် ချလာတာ ဇလုံကြီး၊ ပန်းကန်အကြီးကြီးတွေနဲ့ မနိူင်မနင်းပဲ။ သြော်ဇီတွေက သူတို့ရဲ့ ခန္ဒာကိုယ်ကလည်းကြီးတော့ စိတ်ကြီးတယ်နဲ့တူတယ်း) သူတို့စားတဲ့ ပမာနကလဲ အများကြီးပဲ။ ကိုယ်လို အာရှကလာတဲ့သူတွေ၊ လူကောင်သေးသူတွေကတော့ တစ်ပွဲကို ဘယ်လိုမှ မကုန်နိူင်ဘူး။ ၃ယောက်စားရင် ၂မျိုးမှာပြီးစားမှ အတော်လောက်ပဲ။ ဒါတောင်ကိုယ်တွေက လူကောင်သိပ်သေးသူတွေ မဟုတ်ဘူးနော်။ စစ်ကိုင်းမျိုးကွး)

စကားကို လိုရင်းဆက်ရရင် ဒီအပတ်လဲ Eastwood ဖက် ဈေးဝယ်ထွက်တာ ပဲသီးလေးစားချင်လို့ဝယ်တာ တစ်ကေဂျီ အထုတ်လိုက်ကြီး ၃ကျပ်တဲ့ ဆို ဝယ်လာရတယ်။ ဒါကို ဒီတိုင်းအစိမ်းကြော်လေးကြော်စားလိုက်၊ မြန်မာလို ရိုးရိုးပဲသီးကြော်လေး ကြော်စားလိုက်ဆို ကုန်နိူင်ဖွယ်မမြင်ဘူး။ ဒါချည်းနေ့တိုင်းကြော်မယ်ဆိုလည်း ဦးခြ်ိမ့် အိမ်ပေါ်ကဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါနဲ့ နေ့ခင်းဖက်တွေမှာ မဆွိတီ ထမင်းလေးနဲ့ အဆာပြေစားရအောင်ဆို black bean sauce လေးနဲ့ ကြော်ကြော်စားတာ တော်တော်အရသာရှိသဗျ။ လွယ်လဲလွယ်တယ်။ စားလို့လဲ ကောင်းတဲ့ ပဲသီးကြော်မှို့ ချက်နည်းလေး ရှယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ပဲသီးကို ၂လက်မလောက်အရှည်ဖြစ်ဖြစ် ဖြတ်ထားပါ။ အတောင့်လိုက် အရှည်လေးတွေအတိုင်း ကြော်လဲ ကောင်းတာပဲ။

Spicy Black bean sauce အဆင်သင့်ပြင်ထားပါ။

ဝက်သားအကြေ လက်တစ်ဆုတ်လောက် အသင့်ပြင်ထားပါ။ (မပါရင်လဲ စားလို့ကောင်းပါတယ်)

ကြက်သွန်ဖြူ တစ်မွှာ နုတ်နုတ်စင်းထားပါ။ အန်တီဆွိကတော့ အလွယ် ready made garlic paste ကို သုံးပါတယ်။



ဒယ်အိုးထဲကို ဆီစားပွဲဇွန်းတစ်ဇွန်းထည့် မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ပဲသီးတွေကို ကြွပ်ခါနီးအထိကြော်ပါ။ အစိမ်းရောင်မပျက်ပါစေနှင့်။ ကြက်သားမှုန့်လေး အနည်းငယ်ထည့်ကြော်ပါ။



ပဲသီး အထဲကပါကျက်ရင် ကြက်သွန်ဖြူ၊ ဝက်သားအကြေထည့်ကြော်ပါ။



ဝက်သားကျက်ရင် မီးပိတ်၊ ပူနေတုံးမှာ black bean sauce စားပွဲဇွန်း တစ်ဇွန်းမောက်မောက်ထည့်ပြီး မွှေပေးပါ။




ကဲ ... မလွယ်ဘူးလား။ ထမင်းဖြူ ပူပူလေးနဲ့ လိုက်မှလိုက်။

ၾကိဳက္တယ္ ... ၾကိဳက္ဘူး .. မၾကိဳက္တၾကိဳက္ ... အရမ္းၾကိဳက္

မဆြိတီ ဒီတက္ဂ္ပို႔စ္ေလးကို မေရးခင္ "ဂ်ဴဂ်ဴးေလးတို႔ စာသင္ေက်ာင္း" ဆိုၿပီး ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ ေရးေနတာ။ မေန႔က တစ္၀က္၊ ဒီေန႔ေတာ႔ အၿပီးေရးၿပီး တင္ေတာ႔မယ္ဆို အင္တိုက္အားတိုက္ေရးေနတာ။ လက္ေတာ႔မွာ စာရိုက္ေနတာကိုက တစ္ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းနဲ႔ အသံထြက္တာ။ ၿပီးခါနီးလဲက်ေရာ ဘာခလုပ္မွားႏွိပ္မိလဲ သိဘူးဂ်ာ။ ပို႔စ္တစ္ခုလံုး ပ်က္သြားတယ္။ ဘေလာ႔ဂ္က auto save ဆိုေတာ႔ ဘာမွမရွိတာကို ေအာ္တိုေဆ႔ပ္ လိုက္ေတာ႔ ေရးထားသမွ် ဘာဆို ဘာ .. ဘာ.. ဘာမွ မက်န္ေတာ႔ပါဘူး။ ၿပန္ရမလားလို႔ ၾကိဳးစားေပမဲ႔ မရေတာ႔ လူလဲ အရုပ္ၾကိဳးၿပတ္ကို ၿဖစ္သြားတယ္။ အၾကီးအက်ယ္ကို စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ဘယ္႔ႏွယ္ဗ်ာ။ ကိုယ္ စိတ္အား၊ ဥာဏ္အားနဲ႔ ၾကိဳးစားပမ္းစား ရိုက္ထားတာေလး၊ အစကၿပန္ေရးရမွာ ဆိုေတာ႔ေလ ...

အဲဒီအခ်ိ္န္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ ကြန္မန္႔မွာ အိမ္မက္ေစရာ ဆိုတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္က ညီမေလးက ခုပိ္ု႔စ္ေလးကို ေရးေပးဖို႔ တက္ဂ္ထားတာေတြ႔ေတာ႔ စိတ္ညစ္တာလဲ နဲနဲေပ်ာက္သြားေအာင္ စိတ္ေၿပလက္ေပ်ာက္ပို႔စ္ေလး ေရးလိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးပါ ညီမေလး။
( အမွန္က မဆြိတီကို သူငယ္ခ်င္း အန္တီသက္ေ၀က တက္ဂ္ထားတာ ၾကာၿပီခင္ည။ အရင္းၾကီးေတြဆိုေတာ႔ စိတ္မဆိုးေလာက္ပါဘူးဆိုၿပီး မေရးပဲ မသိခ်င္ေထာင္ ေထာင္ေနတာ။ ခုေရးလိုက္ပါၿပီ။ ၂ခါၿပန္တက္ဂ္ပို႔စ္ကို း))

မၾကိဳက္ၿခင္းကစ ေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အဲ႔သလို အဲ႔သလို ပို႔စ္ေတြ ေရးၿပီးမွ ေပ်ာက္သြားတာ အလြန္အင္မတန္ကို မုန္းပါတယ္ ခင္ည။ မီၾကိဳက္ပါဘူးခင္ည။


မွတ္မွတ္ရရ မၾကိဳက္တာေတြ၊ ၾကိဳက္တာေတြကို စိတ္ထဲ ရွိသလို ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။



ေလွခါးထစ္ေတြ တက္ရတာကို အင္မတန္မုန္းတယ္။

ေလယာဥ္စီးရတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ေလယာဥ္ေၾကာက္တတ္တဲ႔ ေရာဂါရွိလို႔။ Tour ကားၾကီးေတြနဲ႔ အိပ္ၿပီး ခရီးသြားရတာ အရမ္းၾကိဳက္။ လမ္းခရီးမွာ ဆိုင္ေတြ၀င္ စားေသာက္ရတာ အရမ္းၾကိဳက္။

မၿပီးစီးႏိူင္ေသာ အိမ္အလုပ္ေတြကို နိစၥဓူ၀ လုပ္ေနရတာလဲ ၾကိဳက္ဘူး။
အိမ္မွာလုပ္ေပးမဲ႔သူ အေဖာ္နဲ႔ေနရတာ ၾကိဳက္တယ္။

Stress မ်ားတဲ႔အလုပ္ ဘာအလုပ္မဆို မုန္းတယ္။

တစ္ခ်ိန္လံုးၾကီး ေအးစက္ေနတဲ႔ ရာသီဥတုကို မၾကိဳက္ဘူး။

ေၿခာက္ေသြ႔တဲ႔ ရာသီဥတုကိုလဲ မၾကိဳက္ဘူး။

မ်က္နွာေတြမွာ အသားေတြ ေၿခာက္ၿပီး ရုပ္ဆိုးေနတာ အင္မတန္မုန္းသည္။ (မေၿခာက္ရင္ေတာ႔ ရုပ္က လွသကိုး း))

အကၤ်ီေတြ အထပ္ထပ္၀တ္ေန ခြ်တ္ေနရတာ မၾကိဳက္ဘူး။

ဟင္းအေဟာင္းေတြ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ စုၿပံဳေနတာ မၾကိဳက္ဘူး။
ဟင္းေတြ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခ်က္စားရတာ ပိုၾကိဳက္တယ္။

အိမ္မွာ အသံုးမလိုတဲ႔ ပစၥည္းေတြ ရွဳပ္ေနတာလည္း မၾကိဳက္ဘူး။

မပြင္႔မလင္းနဲ႔ ၿမံဳစိစိလူေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။
ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း စိတ္ရွင္းရွင္းလူေတြကို သေဘာက်တယ္။

Sensitive ၿဖစ္တဲ႔သူေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။

ရယ္စရာေၿပာတတ္တဲ႔ သူေတြကို အရမ္း သေဘာက်တယ္။

သရဲကား၊ ထိတ္လန္႔သည္းဖိုကား မၾကိဳက္ဘူး။
ကိုရီးယား ဒရာမာကားေလးေတြ ၾကိဳက္တယ္။
ဟာသကား ဘာကားၿဖစ္ၿဖစ္ၾကိဳက္တယ္။

3D ရုပ္ရွင္ေတြ အရမ္းၾကိဳက္္တယ္။


ညေစာေစာအိပ္ရတာကို မၾကိဳက္္ဘူး။


သမီးေလးနဲ႔ ေနရတဲ႔အခ်ိန္ကို သေဘာက်တယ္။

ေအးစက္ဆိတ္ၿငိမ္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို မၾကိဳက္ဘူး။
လူေတြနဲ႔ စည္စည္ကားကား ၿမိဳ႔ၿပကို ၾကိဳက္တယ္။

ေရွာ႔ပင္ထြက္ရတာ အင္မတန္ၾကိဳက္။ window shopping ပဲၿဖစ္ၿဖစ္။

ေရွာ႔ပင္ထြက္တိုင္း မ၀ယ္ရမေနႏိူင္ ၀ယ္မိတာ၊ ပိုက္ပိုက္ကုန္တာမၾကိဳက္ပါ။

အိမ္မွာ ေအးေအးလူလူ ဖိုရမ္ေလး၀င္လိုက္၊ ဘေလာ႔ဂ္ေလးဖတ္လိုက္ အြန္လိုင္းတက္ေနရတာလည္း ၾကိဳက္ပါ၏။

ေရခ်ိဳးပ်င္းေပမဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီး သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း လွလွပပ ေနရတာ အလြန္ၾကိဳက္သည္။

ေခတ္မီမီ ၀တ္စားဆင္ယဥ္ရတာ ၾကိဳက္တယ္။

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္ရတာ ၾကိဳက္တယ္။

ေခါင္းမေလွ်ာ္တာၾကာလို႔ ဆံပင္ေတြ ကပ္ေစး ကပ္ေစးၿဖစ္ေနရင္ အလြန္မုန္းသည္။

ဆံပင္ေတြ အရြယ္မတိုင္မီ ၿဖဴေနတာ အလြန္မုန္းသည္။

ဆံပင္ေဆးဆိုးၿပီးခါစ ဆံပင္ေလးေတြကို ၾကိဳက္သည္။

ဆံပင္ဆိုးေပးတဲ႔ လူၾကီးလည္း ၾကိဳက္သည္။

မိတ္ကပ္ေလးလိမ္းၿပီး လွတပတေနရတာကို ၾကိဳက္တယ္။

ခိုင္သင္းၾကည္လို 3 step ဆံပင္ပံုစံကို ၾကိဳက္ပါသည္။

ဆံပင္လံုး၀ နက္ေမွာင္ေနသည္ထက္ ဆံပင္ညိဳတိုတိုေလးကို ၾကိဳက္ပါသည္။

အသားဟင္းေတြထက္ ငါး၊ အသီးအရြက္ေၾကာ္ေတြကို ပိုၾကိဳက္သည္။

ခ်ိစ္ေတြ ေထာပတ္ေတြနဲ႔ခ်က္ထားတဲ႔ ဥေရာပအစာေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။

တရုတ္စာၾကိဳက္တယ္။ ကုလားစာ မၾကိဳက္တၾကိဳက္။

solid wood သစ္သားအစစ္ ပရိေဘာဂေတြ ၾကိဳက္တယ္။

အင္တာနက္က ဟင္းခ်က္နည္းေတြကို စမ္းခ်က္ရတာ ၾကိဳက္သည္။

ခေလးေတြကို ေက်ာင္းစာအတြက္ pressure ေပးရတာ မၾကိဳက္ပါ။

လွ်ာအရိုးမရွိတိုင္း ေၿပာတတ္သူ၊ လိမ္ညာတတ္သူမ်ားကို အလြန္အင္မတန္ မုန္းပါသည္။

ထက္ၿမက္ေသာ မိန္းခေလးမ်ား၊ ထက္ၿမက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို သေဘာက်တယ္။ ေလးစားတယ္။

လွတဲ႔ေကာင္မေလးေတြလဲ ၾကိဳက္တယ္။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ႔ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပဲ ေနရတာ ၾကိဳက္တယ္။

တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးမိွဳ႔လားမသိ။ အေဆာင္လို မိန္းခေလး၊ သူငယ္ခ်င္းေဖာ္မ်ားႏွင္႔အတူေနရသည္ကို အလြန္ၾကိဳက္ပါသည္။

ဘ၀မွာ လက္တဲြေဖာ္၊ တိုင္ပင္ေဖာ္၊ ရန္ၿဖစ္ေဖာ္၊ အႏိူင္က်င္႔ေဖာ္၊ စိတ္ေကာက္ေဖာ္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ရွိေနတာလဲ ၾကိဳက္ပါသည္။ (သူငယ္ခ်င္း အပ်ိဳၾကီးမ်ား ငါ႔ကိုသာသတ္ၾကပါေတာ႔ း))


ေရးတာလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားၿပီ။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

ဖ

ဟိုတစ္ေလာက Sydney Olympic Park ကို ပစ္ကနစ္သြားၾကမယ္ဆိုေတာ႔ မဆြိတီမယ္ တစ္ေယာက္တည္း ခ်က္ဟယ္ၿပဳတ္ဟယ္နဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနတယ္။ ဦးၿခိမ္႔ အလုပ္ကၿပန္လာေတာ႔ ပစ္ကနစ္မွာခင္းရေအာင္ ကားဂိုေထာင္ထဲက ဖေယာင္းပုဆိုး ထုတ္ခိုင္းတာ၊ မထုတ္ေပးဘူးဗ်ာ။ သမီးကစားတဲ႔ အခန္းထဲက တစ္ေယာက္အိပ္ ဖ်ာၾကမ္းေလးပဲ ယူမတဲ႔။ မဆြိတီကလည္း ပစ္ကနစ္က လူေတြအမ်ားၾကီး၊ ေတာ႔ဖ်ာၾကမ္းနဲ႔ လူရယ္ခ်င္စရာၿဖစ္မယ္။ ဖေယာင္းပုဆိုးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ ၿပီးေတာ႔ အၾကီးၾကီး၊ ပစ္ကနစ္ထြက္ရင္ ခင္းရေအာင္ဆို စလံုးကေနေတာင္ အပင္ပမ္းခံယူလာတာ။ ထုတ္ေပးပါဆိုတာကို မရဘူးဗ်ာ။ ဖ်ာၾကမ္းပဲ ယူမယ္ဆို ဇြတ္လုပ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔မိသားစု ထမင္းစားေသာက္ၿပီးေတာ႔ သမီးကိုေခၚ၊ ေသာ႔ဖြင္႔ခိုင္းၿပီး ကားဂိုေထာင္ထဲက ဖေယာင္းပုဆိုးအလိပ္ၾကီး ကုိယ္႔ဟာကိုယ္ပဲ ထုတ္လိုက္တယ္။ ကားေပၚတင္မယ္လုပ္ေတာ႔ ကားနဲ႔ မဆန္႔တာနဲ႔ ေခါက္ထည္႔ရအာင္ဆို အိမ္ထဲၿပန္သယ္လာခဲ႔တယ္။ အိမ္ေရွ႕ဧည္႔ခန္းမွာ အလိပ္ၾကီးၿပန္ၿဖည္၊ အလယ္ကေန ပထမ တစ္ေခါက္ေခါက္လိုက္တယ္။ ဒုတိယတစ္ေခါက္ၿပန္အခ်ိဳးမယ္ ဖေယာင္းပုဆိုးက အလယ္ေခါက္ေၾကာင္း၂ခုဆံုရာကအစ၊ ေခါက္ရာေတြအတိုင္း ဟက္တက္ကဲြကုန္ပါေရာလား။

ဆစ္ဒနီက အေအးဒါဏ္ကိုမခံႏိူင္ေတာ႔ ဖေယာင္းပုဆိုးလဲ ၾကြပ္ဆတ္ၿပီး ေခါက္ရာေတြအတိုင္းကဲြထြက္တာ အခင္းတစ္ခုလံုး အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာၿဖစ္ပါေလေရာ။ မဆြိတီမယ္ ဖေယာင္းပုဆိုးအသစ္ၾကီးရဲ႔ အနိစၥသေဘာ ၿဖစ္ပ်က္ေတြကို တရားမရႏိူင္ပဲ ႏွေၿမာသတ စိတ္မေကာင္းၿခင္းၾကီးစြာ ၿဖစ္ေနပါေတာ႔တယ္။

ဒါကိုေဘးကေန ကြန္ၿပဴတာႏွိပ္ရင္း အသာထိုင္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ဦးေမာင္ၿခိမ္႔တစ္ေယာက္ ေၿပာကြက္ေတြ႔ပဟ ဆို ၿပီတီတီမ်က္ႏွာထား၊ ၾကာကူလီ၀င္းၿမင္႔ေလသံနဲ႔

"ကဲ ... အစက ကုိယ္မေၿပာလား။ ညည္း ဖေယာင္းပုဆိုးၾကီး မေကာင္းပါဘူးဆိုတာကို။ အဲဒါေၾကာင္႔ ဖ်ာၾကမ္းေလးပဲ ယူပါမယ္ဆို ကိုယ္ေၿပာတာ... " တဲ႔။

အစထဲက ဖေယာင္းပုဆိုး ထုတ္မေပးလို႔ စိတ္တိုေနတဲ႔ ေဒၚဆြိတီ၊ ဖေယာင္းပုဆိုးၾကီး ကဲြသြားလို႔ ႏွေၿမာတသ စိတ္မေကာင္းရတဲ႔ၾကားထဲ ခုလို ေၿပာတာခံလိုက္ရေတာ႔ ကြ်ဲၿမီးေရာ၊ ႏြားၿမီးေရာ ရွိသမွ်အၿမီး အကုန္တိုသြားတယ္။

" ဒီမယ္ ... ေတာ႔ ...ကေမာင္ၿခိမ္႔ရဲ႔ ... ဖေယာင္းပုဆိုးက ခုေလးတင္မွ ကဲြတာေလ။ ဒီက အေအးဒါဏ္မခံႏိူင္လို႔ ေခါက္လိုက္မွ ကဲြတာ။ ေတာ္က အဲဒါကို ဘယ္လိုၾကိဳသိေနလို႔ မေကာင္းဘူးေၿပာရတာလဲ။ စလံုးမွာတုန္းကလဲ ပစ္ကနစ္သြားတာ ဒါပဲခင္းတာ၊ အေကာင္းပဲဟာကို။ ဒီေရာက္မွ မေအးဒါဏ္မခံႏိူင္လို႔ ကဲြတာေလ။ ေတာ္႔ဟာေတာ္ မထုတ္ခ်င္လို႔ ထုတ္မေပးတာကို ခုမွ မေကာင္းဘူးေလး ဘာေလး လာေၿပာမေနပါနဲ႔ ..."

" အို မင္႔ဟာ။ အဲဒီဖေယာင္းပုဆိုး စ၀ယ္ကတည္းက ကိုယ္မၾကိဳက္တာ။ ကိုယ္တို႔အေမအိမ္မွာေနတံုးကလဲ အဲဒါမ်ိဳး ၀ယ္မခင္းဖူးဘူး။ ဘယ္တံုးကမွလဲ မၾကိဲဳက္ခဲ႔ဘူး။ ညည္း၀ယ္တံုးကလဲ ဘာမွ မေၿပာခ်င္လို႔ အသာေနတာ ... ၾကိဳက္ကို မၾကိဳက္တာေဟ႕ ... "

" အလိုေတာ္ ဖေယာင္းပုဆိုးကဲြမွပဲ ေတာ႔မယ္ မၾကိဳက္ဘူး ၿဖစ္ ၿဖစ္ရေခ်ေသး။ အရင္ကလဲ &%$#%&*)__(*&^%$#$#@$^&&*(()))__)**)__)*^%$ .... ....

ဒီလိုနဲ႔ဖေယာင္းပုဆိုး ေကာင္းတယ္ မေကာင္ဘူးနဲ႔ စကားမ်ားေနၾကတာ။ ေဘးမွာ သမီးဂ်ဴဂ်ဴေလး ရွိတာေတာင္ ေမ႔ေနၾကတယ္။ ခဏေနေတာ႔ သမီးလဲ အေဖနဲ႔ အေမၾကား နားၿငီးလာတယ္ထင္ပါရဲ႔။

"ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ... ခဏေလး ဂ်ဴဂ်ဴ ေၿပာမယ္ ..." ဆို သူလုပ္ေနက်အတုိင္း ညာလက္ကေလး ေၿမွာက္ၿပီးေၿပာတယ္။

အၿငင္းပြားေနရာက သမီးဆီကို ၂ေယာက္လံုး အာရံုေရာက္ၿပီး ၿပိဳင္တူလွည္႔ၾကည္႔လိုက္ၾကတယ္။

"ဂ်ဴဂ်ဴ တစ္ခုခု decide လုပ္ေပးမယ္။ ေဖေဖေရာ ေမေမေရာ နားေထာင္ ..."

ဟုတ္ေနပါၿပီ။ ဂ်ဴဂ်ဴတစ္ေယာက္ ခုတစ္ေလာ အေဖနဲ႔အေမနဲ႔ ကေတာက္ကစၿဖစ္ရင္ သူက ၾကားကေန ၀င္၀င္ေၿဖရွင္းေနတာ ၂ခါ မကေတာ႔ဘူး။

ဟိုတစ္ေလာကလဲ အိမ္တက္လုပ္မယ္ဆိုေတာ႔ မဆြိတီမယ္ တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ္ခဲြကလဲ မရွိဆိုေတာ႔ ခ်က္ဖို႔ၿပဳတ္ဖို႔ ႏိူင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဆိုင္ကမွာၿပီး ေကြ်းရေအာင္ဆို သူကလဲ မိန္းမလက္ရာ စားေစခ်င္လို႔ ခ်က္ေစခ်င္နဲ႔ လင္မယားစကားမ်ားၾကတာ ဂ်ဴဂ်ဴပဲ ၀င္ၿပီး ေၿဖရွင္းေပးသြားတာ။ သူေၿဖရွင္းပံုက " ေမေမ႔ကို ဂ်ဴဂ်ဴ ကူလုပ္ေပးမွာေပါ႔ "တဲ႔။ ကိစၥၿပတ္ကေရာ။ အဲဒီတံုးကလဲ ရယ္လိုက္ရတာ။ ဂ်ဴဂ်ဴလိုလူက ကူေပးမယ္ဆိုေတာ႔ေလ။

ခုလဲ ဂ်ဴဂ်ဴတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုေၿဖရွင္းမွာလဲေပါ႔။ ရန္ၿဖစ္ေနတာထက္ သမီး ဘယ္လိုဆံုးၿဖတ္မွာလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားေနၾကတယ္။ ရယ္လဲရယ္ခ်င္ေနတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဂ်ဴဂ်ဴ ဆက္ေၿပာလိုက္တာေၾကာင္႔ လင္မယား၂ေယာက္လံုး တဟားဟားနဲ႕ရယ္တာ ပတ္တုတ္လို႕မရေတာ႔ဘူး။

သူေၿပာတာက

"ေဖေဖနဲ႔ ေမေမနဲ႔ Scissor, Paper, Stone လုပ္ရမယ္" တဲ႔။

( ဗမာလိုဆို က်ားဗိုလ္ဆဲြရမယ္ေပါ႔ဗ်ာ။)

ရယ္ခ်င္ရက္နဲ႔ သူက အတည္ေၿပာေနတာဆိုေတာ႔ ဆက္ေမးလိုက္တယ္။

အဲဒီေတာ႔ ဘာၿဖစ္လဲဆိုေတာ႔

" ႏိူင္တဲ႔သူက ႏိူင္တယ္ ။ ရံွဳးတဲ႔ သူက ရံွဳးတယ္ " တဲ႔။

သူေၿပာမွ ပိုရယ္ခ်င္သြားတယ္။ စိတ္တိုတာေတြလဲ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီ။ သူေၿပာတာ အေၾကာင္းရွိတယ္ဗ်။ ဆက္ဖတ္ပါဦး။

"Scissor, Paper, Stone ၅ခါလုပ္ရမယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေၿပာတဲ႔ အတိုင္းလုပ္ရမွာ" တဲ႔။

သူက အေမ႔သမီးဆိုေတာ႔ တစ္ခုခုဆို အေမဖက္ကပဲ။ အေမစိတ္တိုေနတာလဲ သိေတာ႔အေမကို ႏိူင္ေစခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ အေမကို တိုးတိုးေလးလာေၿပာတယ္။ Scissor တဲ႕။ သူ႔အေဖက်ေတာ႔ Paper တဲ႕ဆို၊ လုပ္ၾကေတာ႔ ပထမဆံုး သူ႔အေဖရံွဳးသြားတယ္။

ဟမ္မေလး ဂ်ဴဂ်ဴနဲ႔မွပဲ မဆြိတီတို႔လင္မယား မၾကီးမငယ္နဲ႔ Scissor, Paper, Stone လုပ္ေနရတာ ရယ္ေနရတယ္။

ေနာက္အလွည္႔ေတြက် သူ႔အေဖက လူလည္ဆိုေတာ႔ နပ္တယ္ေလ။ သမီးေၿပာတာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြ ပဲ လုပ္ေတာ႔ ေနာက္ဆံုး၄ခါ သူ႔အေဖႏိူင္သြားပါေရာ။

ဒါကို လူလည္မ ဂ်ဴဂ်ဴကလဲ မေလွ်ာ႔ဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုး သူအဆံုးအၿဖတ္ေပးသြားတာက

"ေဖေဖက ဂ်ဴဂ်ဴ ေၿပာတဲ႔အတိုင္း လိုက္မလုပ္ေတာ႔ rule ေၿပာင္းလိုက္ၿပီ" တဲ႔။

"Winner is loser and Loser is winner"တဲ႔ဗ်ား။

ဖေယာင္းပုဆိုးကဲြလို႔ စိတ္ညစ္ေနတဲ႔ မဆြိတီလဲ အႏိူင္ရသြားလို႔ ေပ်ာ္သြားေရာ။ ရံွဴးသြားတဲ႔လူၾကီးကလဲ မိန္းမနဲ႔ သမီးေပ်ာ္ေနတာကိုၾကည္႔ၿပီး ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕။

ဤတြင္ ဖေယာင္းပုဆိုး တရား စီရင္ခန္းၿပီး၏။

(ပံုကို အင္တာနက္မွ ယူပါသည္။ Credit to original uploader.)

တီတီဆြိ ရဲ႕ NUS ေနာက္ေၾကာင္းၿပန္ ...

ဒီပို႔စ္ကို ဘေလာ႔ဂ္လာလာဖတ္တဲ႔ ညီမေလးတစ္ေယာက္က ေတာင္းဆိုထားတာ ၾကာပါၿပီ။ မဆြိတီလဲ ကိုယ္ေရးတာနဲ႔ သူသိလိုတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြ ကိုက္မွ ကိုက္ပါ႔မလားဆို စိုးရိမ္ၿပီး ေရးေပးပါ႔မယ္လို႔ ကတိေပးၿပီး မေရးၿဖစ္ခဲ႔ဘူး။ ခုေတာ႔ သိသမွ်၊ မွတ္မိသမွ် အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ ရွယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ညီမေလး မုတ္ ေက်နပ္ႏိူင္ပါေစ။




NUS တက္ဖို႔ အစ AIT မွ
မဆြိတီတုိ႔ RIT ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ေတာ႔ ေႏြးေအးမွာ ထိုင္ၾကရင္း စာေတာ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေၿပာၿဖစ္ၾကတယ္။ သူက ေက်ာင္းၿပီးရင္ AIT (Asian Institute of Technology) စေကာ္လာ ေလွ်ာက္မယ္ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕dream ကို ေၿပာၿပေနေလရဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး AIT ဆိုတာကို စၾကားဖူးခဲ႔တာ။ မဆြိတီတို႔ အဖို႔မွာေတာ႔ စာကလဲ ေၿပာရေလာက္ေအာင္ မေတာ္၊ မိဘကလဲ မခ်မ္းသာေတာ႔ AIT ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ အေ၀းမွ ေ၀းၾကီး။ စိတ္ကူးထဲ၊ အိမ္မက္ထဲေတာင္ ထည္႕မမက္ဖူးခဲ႔တာ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလး ေၿပာေနတဲ႔ သူ႔ရဲအနာဂတ္ အိမ္မက္ကိုသာ အားက်စိတ္ေတြနဲ႔ ေငးၿပီး နားေထာင္ေနမိေတာ႔တယ္။ အဲဒီေခတ္က စာေတာ္တဲ႔ ေက်ာင္းသားတိ္ုင္းရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းၿပီးရင္ ႏိူင္ငံၿခား စေကာ္လာရတဲ႔ AIT သြားတက္မယ္ဆိုတဲ႔ အိမ္မက္ကုိယ္စီနဲ႔ေပါ႔။

ဒီလိုနဲ႔ မဆြိတီလဲ ေက်ာင္းၿပီး၊ ေက်ာင္းမွာပဲ ဆရာမအလုပ္၀င္လုပ္ၿပီး ၂ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ AIT မွာတက္ေနတဲ႔ ဦးၿခိမ္႔နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူတို႔ရဲ႕ တိုက္တြန္းအားေပးမွဳေတြနဲ႔ ဘ၀မွာတစ္ခါမွ အိမ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ႔ AIT ကို စေကာ္လာ လွမ္းေလွ်ာက္လိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းဆိုသလိုပဲ မဆြိတီနဲ႔ ဆရာမေဆာင္မွာ အခန္းခ်င္းကပ္ရပ္ေနတဲ႔ EC (Electronic Engineering)က သူငယ္ခ်င္းကလဲ AIT ေလွ်ာက္တယ္။ ၀င္ခြင္႔ေတြ ထြက္လာေတာ႔ ၂ေယာက္လံုး partial scholar ပဲ ရၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက မိဘေတြက ခ်မ္းသာေတာ႔ ပါရွယ္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သြားတက္မယ္တဲ႔။ တကယ္တန္းေတာ႔ AIT ေက်ာင္းစံရိတ္က အင္မတန္မွ ေစ်းၾကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ေတာ္ရံုတန္ရံုလူ စေကာ္လာအၿပည္႔ရမွသာ တက္ႏိူင္တာပါ။ ပါရွယ္ကို ထပ္စိုက္ တက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး သိန္း ၆၀-၇၀ေလာက္ ရွိမွ တက္ႏိူင္မွာ။ အဲဒီအခ်ိန္ကိုယ္႔မွာ သိန္း၆၀မေၿပာနဲ႔၊ ေငြ၆ေထာင္ေတာင္ ၿပည္႔ေအာင္မရွိပါ။ သူငယ္ခ်င္းမိဘေတြက ေတာ္ေတာ္ခ်မ္းသာလို႔ သာ တက္ႏိူင္တာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ရက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ၂ေယာက္သား (သူငယ္ခ်င္းက အေဖာ္ေခၚလို႔) ေက်ာင္းတက္ဖို႔ စာရြက္စာတန္းကိစၥအတြက္ အီးစီက ဆရာၾကီး ေဒါက္တာစန္းတင္႔အိမ္ကို ေရာက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

အဲဒီမွာ ဆရာၾကီးေဒါက္တာ စန္းတင္႔က သူ႔ေလသံအတိုင္း ခပ္ေအးေအးနဲ႔ ရွင္းၿပပါေတာ႔တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို AIT မွာ Partial ကို ပိုက္ဆံထပ္စိုက္ၿပီး တက္မဲ႔အစား NUS ကို သြားတက္ပါ။ အဲဒီက ဘဲြ႔က စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔အတြက္ ပိုၿပီး အေထာက္အကူၿပဳပါတယ္။ စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆို ရည္မွန္းထားရင္ စကၤာပူက တကၠသိုလ္က ပိုၿပီး အာမခံခ်က္ရွိပါတယ္ ဆိုၿပီး AIT ကုန္က်စံရိတ္နဲ႔ NUS ကုန္က်စံရိတ္ကို တြက္ၿပၿပီး ႏိွဳင္းယွဥ္ၿပပါတယ္။ ဆရာၾကီးေက်းဇူးၾကီးမားပါေပတယ္။ ဆရာၾကီၤးအိမ္ကၿပန္လာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ဟာ NUS အိမ္မက္ကို စတင္မက္ခဲ႔ၾကပါၿပီ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ (၁၉၉၆-၁၉၉၇ ေလာက္မွာ) NUS က ေပးတဲ႔ ASEAN Scholar ဆိုၿပီး စ နာမည္ၾကီးလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ခုဘေလာ္ဂါၿဖစ္ေနၾကတဲ႔ မတန္ခူးတို႔၊ စုခ်စ္သူတို႔ဟာ NUS ASEAN Scholar ရဲ႕ပထမဆံုး batch ေတြပါ။ စာလဲ အလြန္ေတာ္ၾကတဲ႔သူေတြပါ။


NUS ေလွ်ာက္ၾကၿပီ။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္းက NUS ကို ေလွွ်ာက္တာ full scholar ရပါတယ္။ ASEAN scholar ၿဖစ္ပါတယ္။ မဆြိတီလဲ အရင္ ေၿပာခဲ႔ဖူးတဲ႔ အတိုင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေလွ်ာက္တာကို ကူညီၿပီး အတူေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ NUS ၀င္ခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္။ Mechanical and Manufacturing Engineering ေမဂ်ာ ၿဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ ကံေကာင္းတယ္။ စကၤာပူေရာက္ေတာ႔ NTU ကလည္း စေကာ္လာရေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားစာရတာနဲ႔ NTU မွာ တက္ၿဖစ္ပါသြားတယ္။ မဆြိတီကေတာ႔ ဦးၿခိမ္႔နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သူ႕ရဲ႕ ေထာက္ပံ႔စံရိတ္နဲ႔ NUS မွာ full time တက္ပါတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဆံုၾကသည္ ...
မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းတက္ဖို႔လာေတာ႔ ေလယာဥ္အတူစီးလာတာ စုစုေပါင္း မိန္းခေလး ၄ေယာက္ပါ။ မဆြိတီတို႕ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ရယ္၊EC က အၾကီးတန္း ဆရာမတစ္ေယာက္ရယ္၊ တစ္တန္းၾကီးတဲ႔ EC က အစ္မတစ္ေယာက္ရယ္ပါ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာကို NUS မွာ ေက်ာင္းတက္မဲ႔ ေက်ာင္းက ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ဆံုပါတယ္။ သူတို႔က ၃ေယာက္ Aeronautical ကၿဖစ္ၿပီး မဆြိတီတို႔နဲ႔ same batch ေတြပါ။ အယ္ရိုေတြက ဘာသာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မက္ကယ္နီကယ္ေတြနဲ႔ ေရာတက္ရေတာ႔ မ်က္ႏွာေတြက မ်က္မွန္းတန္းမိေနပါၿပီ။ သူတို႔ကလဲ NUS မွာ Mechanical and Manufacturing Engineering ပဲ တက္ၾကမွာဆိုေတာ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ္နဲ႔ ေမဂ်ာတူ အတန္းတူေတြ ၿဖစ္လာပါတယ္။

Culture Shock ေလာ၊ စိတ္ပူပန္မွဳေလာ ...
စကၤာပူေရာက္ေတာ႔ အရင္ေရးခဲ႔ဖူးသလို မဆြိတီဟာ အင္မတန္ စိတ္ပူပါတယ္။ စာေတြလိုက္ႏိူင္ပါ႔မလား၊ ဆရာေတြ အဂၤလိပ္လို စာရွင္းတာ နားလည္ပါ႔မလား၊ စာေမးပဲြေအာင္ပါ႔မလား၊ စလံုးလူမ်ိဳး class mate ေတြနဲ႔ ဘာသာစကားအခက္အခဲ စတာေတြအတြက္ စိုးရိမ္ေနတယ္။ ဒါ႔အၿပင္ အခုတေလာေၿပာေနၾကတဲ႔ Culture shock ဆုိလား။ နယ္ပယ္အသစ္တစ္ခုကို ေရာက္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဒီက ေနထိုင္စားေသာက္မွဳ၊ လူေနမွဳဘ၀ ေတြနဲ႔ ေနသားမက်ေသးေတာ႔ အေတာ္ကို ေနရတာ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ညေန၊ ညေန ေက်ာင္းသြားၿပီဆို MRT ေပၚက စလံုးလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ခပ္တည္တည္၊ မ်က္ႏွာေက်ာ ေသေသေတြကို ၾကည္႔ၿပီး ၀မ္းပဲနည္းသလိုလို၊ အားပဲ ငယ္သလိုလို ခံစားမွဳမ်ိဳး ၿဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ပံုစံေတြက ၀မ္းနည္းအားငယ္ေနတဲ႔ မဆြိတီအတြက္ "နင္႔ဟာနင္ ၀မ္းနည္းတာ၊ အားငယ္တာ တို႕နဲ႔ မဆိုင္ဘူးေဟ႔ ... အေနသာၾကီး ..." လို႔ ေၿပာေနသလိုပါပဲ ။ ဒီၾကားထဲ MRT က " တီ တီ တီ တီ ... door is closing ... " ဆိုတဲ႔ အသံကိုၾကားတိုင္း ငိုခ်င္ေနတယ္၊ အိမ္ကို အၿမန္ၿပန္ေၿပးခ်င္စိတ္သာ ေပါက္ေနမိေတာ႔တာပါပဲ။

ေက်ာင္းထဲ ပထမအေခါက္ ...
ပထမဆံုး ေက်ာင္းထဲကိုသြားတဲ႔ အေခါက္က မွတ္မိေသးတယ္။ ဦးၿခိမ္႔လဲပါတယ္။ NUS ME ဌာနက စာေရးမေလး တစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းကိစၥေတြေမးတာ သူကလဲ ၿပန္ရွင္းၿပပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူေၿပာတာေတြက ပလစ္ပလစ္ ... ပလပ္ပလပ္ ... ရႊတ္ရႊတ္ ... ရွက္ရွက္ေတြသာၾကားရတယ္ တစ္လံုးမွ နားမလည္ခဲ႔ပါဘူးခင္ညာ။ စိတ္ထဲမွာလဲ ဒီစလံုးမဟာ ဒီအဂၤလိပ္စကားကိုပဲ လူေတြနားမလည္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးမ်ား ေၿပာေနပါလိမ္႔ေပါ႕။ သူမိွဳ႔ အဂၤလိပ္စကားကို ဒီလိုၾကီးၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာတတ္ပါေပတယ္ေပါ႔။ ဦးၿခိမ္႔ပါလို႔သာပဲဗ်ာ။ ဦးၿခိမ္႔က ကိုယ္႔အား ကိုယ္ကိုး ကိုယ္႔ဟာကိုယ္နားလည္ေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုလို႔ ေနာက္ပိုင္း ေသခ်ာနားေထာင္ေပမဲ႔လဲ စလံုး accent ကို လံုး၀ကို နားမလည္ခဲ႔တာပါ။ စိတ္ဓာတ္လဲ ေတာ္ေတာ္က်မိပါတယ္။
(အခုမ်ားေတာ႔ အန္တီဆြိတို႔ စလံုးအက္ဆန္႔ကို ေက်ညက္ေနတာမွ ကားတစ္စီးလံုး ေရာင္းခဲ႔တာသာၾကည္႔ပါေတာ႔။ ကားပဲြစားလားလို႔ ေမးတဲ႔သူေတာင္ရွိေသး း))

ေက်ာင္းလခအတြက္ အၿပန္အလွန္ေထာက္ခံ ေငြေခ်းၾက ...
မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းတက္တံုးက ေက်ာင္းလခက Semester တစ္ခု( ၆လစာ) ကိုု စလံုး ၂၅၀၀ ပဲ ေပးရပါတယ္။ ခုေတာ႔ ၂ဆေလာက္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ေက်ာင္းလခကို အၿပည္႔ေပးစရာမလိုပဲ ဘဏ္ကေန ၈၀% ေခ်းခြင္႔ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းအပ္ၾကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပတ္လည္ရိုက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေထာက္ခံၾက၊ လက္မွတ္ေတြထိုးၾကနဲ႔ ေငြေခ်းၾကတာ ေပ်ာ္စရာၾကီးခင္ည။ ေနာက္ဆံုး ေငြေခ်းအၿပီး ေက်ာင္းလခ ၅၀၀ ပဲ ေပးရပါေတာ႔တယ္။ အင္မတန္မွ သက္သာပါတယ္။ က်န္တဲ႔ အေၾကြးကလဲ ေက်ာင္းၿပီး အလုပ္ေတြ ဘာေတြရမွ တစ္လ ၅၀မ်ိဳး ၁၀၀မ်ိဳး ေအးေဆးဆပ္ၾကရေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကို အဆင္ေၿပပါတယ္။

ပထမဆံုး ရတဲ႔ PR offer ...
ေနာက္ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာစရာ တစ္ခုက မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတံုး ေက်ာင္းၿပီးရင္ PR ေလွ်ာက္ခြင္႔ရေၾကာင္း Offer letter ေတြ လာတယ္္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒါ မဆြိတီတို႔ batch က ပထမဆံုး စရတာပါ။ အဲဒီေခတ္က EP ေတြ၊ work permit ေတြနဲ႔ပဲ လုပ္ေနၾကတာမ်ားၿပီး ဗမာလူမ်ိဳး PR ဆိုတာ အင္မတန္မွ ရွားပါးပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ၇ႏွစ္ ၈ႏွစ္ EP နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔သူေတြေတာင္ ေလွွ်ာက္လို႔မရတဲ႔ ေခတ္ပါ။ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္း EP နဲ႔ လုပ္ေနသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိလို႔ သိရတာပါ။ သူတို႔ေတြၾကည္႔ၿပီး PR ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ အေ၀ၾကီး၊ ဘာမွမဆိုင္ဘူးလို႔ ထင္ထားေနရာကေန အဲဒီစာေလးရလာေတာ႔ ၀မ္းသာလိုက္တာမွ ေဖာ္မၿပႏိူင္ေအာင္ပါပဲဗ်ာ။

ဘယ္ ဘာသာေတြ ေရြးၾကမလဲ ...
မဆြိတီတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာသာေတြ (module) ေရြးခ်ယ္ေတာ႔လဲ စာလုပ္ရလြယ္ေအာင္ အတူတူေတြပဲ ေရြးၾကတာမ်ားတယ္။ အမ်ားအားၿဖင္႔ ေရွ႕ batch ကလူေတြကိုေမး၊ ဆရာ သေဘာေကာင္းတယ္၊ အသင္အၿပေကာင္းတဲ႔ ဘာသာ၊ အရင္က သင္ဖူးတဲ႔ အစပ္အဆက္ရွိတဲ႔ ဘာသာ၊ လြယ္မယ္ထင္တဲ႔ ဘာသာေတြအၿပင္ အလုပ္အတြက္ အေထာက္အကူၿပဳမဲ႔ဘာသာေတြ ေရြးၾကတာမ်ားပါတယ္။ MSc ဘဲြ႔အတြက္ ၁၀ဘာသာ ယူရမွာၿဖစ္ၿပီး ပေရာဂ်က္လုပ္မယ္ဆို ၆ဘာသာပဲ ယူဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီမွာ အားလံုးပဲ ပေရာဂ်က္က အလုပ္၀င္ရင္ အေထာက္အကူၿပဳတယ္၊ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံလုပ္ကိုင္ရၿပီး Thesis လဲေရးရတာဆိုေတာ႔ အဂၤလိပ္စာအတြက္လဲ အေထာက္အကူၿပဳတယ္ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၆ဘာသာနဲ႔ ပေရာဂ်က္ကို ေရြးၾကပါတယ္။ မဆြိတီကေတာ႔ Semester တစ္ခုကို ၃ဘာသာၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီး တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ပေရာဂ်က္ကိုလဲ နဲနဲခ်င္းတဲြလုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ႔ပါတယ္။


ေက်ာင္းတက္ရတာ ေပ်ာ္စရာ ...
မဆြိတီတို႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းစတက္ရေတာ႔ ထင္ထားသလိုမဟုတ္ပဲ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ႔ပါတယ္။ မေပ်ာ္ပဲေနရိုးလား၊ အတန္းထဲမွာ ၿမန္မာခ်ည္း အေယာက္ အစိတ္-၃၀ေလာက္ရွိေနလို႔ပါပဲ။ လူ ၈၀ေလာက္ရွိရင္ ၿမန္မာ၊ တရုတ္နဲ႔ ကုလားက ညီတူညီမွ်ေလာက္စီရွိေနေတာ႔ ကိုယ္႔ဗမာေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔၊ အေပၚ batch က အကိုၾကီးေတြက ရယ္စရာေတြေၿပာ၊ တ၀ါး၀ါး တဟားဟားနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ဗမာ အဖဲြ႔ထဲမွာကို ဒီမွာ ၄-၅ႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ၿပီး part time လာတက္တဲ႔ အကိုၾကီးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ၊ ေနာက္ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြ၊ မဆြိတီတို႔လို ခုမွ စတက္တဲ႔ full time သမားေတြ၊ အယ္ရိုကအဖဲြ႔ေတြ၊ RIT က ကိုယ္႔အငယ္ batch ေတြ အစံုပါပဲ။

အဲဒီထဲမွာ ဘရူးႏိူင္းမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး လာတက္တဲ႔ အသက္ ၄၀ေက်ာ္ လူပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္လဲပါတယ္။ ယူတဲ႔ဘာသာေတြလဲ တူေတာ႔ ပေရာဂ်က္ေတြ အတူလုပ္ၾက၊ စာေမးပဲြနီးရင္ လိုက္ဘရီမွာ ခ်ိန္းၿပီး စာအတုူၾကည္႔ၾကနဲ႔ေပါ႔။ အဲဒီအေပၚက လူပ်ိဴၾကီးဆို စာအတူၾကည္႔ရင္ ၿခင္းတစ္လံုးနဲ႔ လာတာဗ်။ အညာမွာ ပဲြၾကည္႔သလို သူ႕ၿခင္းထဲမွာ လက္ဖက္ပဲြနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း ဓာတ္ဗူးနဲ႔ စားစရာ၊ ေသာက္စရာေတြနဲ႔ စာၾကည္႔ၾကတာခင္ဗ်။

အေပါင္းအသင္း စံုတဲ႔ NUS ...
အဲဒီမွာ မထင္မွတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဟာင္း၊ ဆရာမေဟာင္းေတြလဲ ဆံုရ စာသင္ေဖာ္အတူၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ ေက်ာင္းက အိုဖိုး (04 ) က်ဴတိုရီအၿမဲသင္တဲ႔၊ စာအၿမဲေမးခဲ႔တဲ႔ ဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔လဲ အတူတက္ခဲ႔ရတယ္။ ပိုလို႔ ခင္မင္ ရင္းႏွီးခဲ႔ရတယ္။ ေနာက္ RIT ဖိုင္နယ္တံုးက အတူတက္ခဲ႔ရတဲ႔၊ လွလြန္းလို႔ အၿမဲေငးခဲ႔ရတဲ႔ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႔လဲ NUS မွာ အတူတက္ခဲ႔ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ၊ တစ္ရက္သား အတန္းေနာက္က်မွ ေလဒီရွဴး တစ္ေဒါက္ေဒါက္၊ စတိုင္ေဘာင္းဘီနဲ႔ စမတ္က်က်၀တ္လို႔ အတန္းထဲကို ၀င္လာတဲ႔ အစ္မ လွလွကို ေတာသူမ မဆြိတီ ေငးၾကည္႔ေနမိတယ္။ သူက စလံုးကို ေက်ာင္းၿပီးကထဲက ေရာက္ခဲ႔တာဆိုေတာ႔ သူ႔စတိုင္က လိုကယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ မၿခားဘူး။ ေနပံု၊ သြားပံု လာပံုကလဲ မဆြိတီတို႔လို ကုတ္ခ်ိခ်ိမဟုတ္ဘူး။ ရုပ္ကေလးလွသေလာက္ အလုပ္တစ္ဖက္၊ ခေလးတစ္ဖက္နဲ႔ part time တက္၊ ေက်ာင္းစာေတြကိုလဲ မခိုမကပ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ အစ္မကို ေလးစားအားက်ခဲ႔တယ္။ ေၿပာရရင္ မဆြိတီ NUS မွာ တစ္ႏွစ္ခဲြ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔စဥ္အတြင္း ကိုယ္နဲ႔ same batch သူငယ္ခ်င္းေတြအၿပင္၊ ကိုယ္႔ထက္ အၾကီး batch၊ အငယ္ batch ေတြ နဲ႔ ခင္မင္ခဲ႔ရၿပီး စကၤာပူမွာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္ က်ယ္ၿပန္႔ခဲ႔တယ္။

မွတ္မွတ္ရရ solar ဆရာ ...
မဆြိတီတို႔ ပထမ semester တက္ေတာ႔ solar energy ဆိုတဲ႔ ဘာသာရပ္ကို လူတိုင္းနီးပါး ယူၾကတယ္ဗ်။ ဒီေတာ႔ ဆုိလာအခ်ိန္ဆို ၿမန္မာေတြ အမ်ားဆံုး စုမိတဲ႔ အခ်ိ္န္။ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးေပါ႕ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ဆိုလာသင္တဲ႔ဆရာက ခ်န္ဂီေလဆိပ္ရဲ႕ ဆိုလာပေရာဂ်က္ကို ဦးေဆာင္လုပ္ေနတဲ႔သူဆိုေတာ႔ project အေသးေလးေတြကအစ တကယ္႔ ပေရာဂ်က္အစစ္ေတြဆုိေတာ႔ စိတ္၀င္စားစရာလဲေကာင္းတယ္။ ဆရာက စလံုးတရုတ္။ စကားေၿပာတာလဲ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔။ သေဘာေကာင္းတဲ႔ အၿပင္ ၿမန္မာေတြကုိလဲ ေတာ္ေတာ္ခင္တယ္။ အတန္းထဲက ၿမန္မာအခ်ိဳ႕ကိုေတာင္ အလုပ္မရွိ ေငြေရးေၾကးေရး အဆင္မေၿပရင္ သူ႔ပေရာဂ်က္မွာ အလုပ္ေပးထားေသးတယ္။

NUS မွာ notes ထုတ္ၿခင္း ...
ဆရာေတြ စာသင္တာ နားလည္လားဆိုေတာ႔ တကၠသိုလ္ဆိုရာမွာ အစကတည္းက ဆရာေတြ သင္ရံုနဲ႔ နားလည္သေဘာေပါက္ စာၿပန္ၾကည္႔စရာမလို ဆိုတာ အင္မတန္မွ ရွားပါတယ္။ ဆရာေတြ lecture ေပးသေလာက္ေတာ႔ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ အစကတည္းက RIT မွာလဲ စာေတြက အဂၤလိပ္လိုပဲ သင္ရေတာ႔ ထင္ထားသေလာက္ သိပ္ေတာ႔ ထူးထုူးၿခားၿခား မရွိလွပါဘူး။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ စာၿပန္ဖတ္၊ notes ထုတ္။ ေမးခြန္းေတြ တြက္ၾကည္႔ အဲဒါေတြ ထံုးစံအတိုင္းလုပ္ရင္ နားလည္ပါတယ္။ ဆရာအမ်ားစုကေတာ႔ အေရးၾကီးတာ၊ စာေမးပဲြမွာ ေမးႏိူင္တာေတြကို စာသင္ေနရင္းနဲ႔ ေသခ်ာေၿပာသြားေတာ႔ ကိုယ္က အတန္းမွန္တယ္ဆို သူေၿပာတာေလးေတြ စာေမးပဲြနီးရင္ အေလးေပးၾကည္႔ရင္ ေအာင္ပါတယ္။

မဆြိတီမွာ အလုပ္ကလဲမလုပ္၊ full time တက္တာဆိုေတာ႔ သူမ်ားေတြထက္ စာၾကည္႔ခ်ိန္ပိုရေတာ႔ စာေမးပဲြနီးရင္ စာဖတ္ရတာ ပိုနားလည္ေအာင္ Notes ကို စာၾကည္႔ရင္း တစ္ခါထဲ ေသခ်ာထုတ္ထားပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြကိုလဲ တတ္ႏိူင္သေလာက္၊ ရသေလာက္ တြက္ထားတယ္။ က်န္တဲ႔ part time သမားေတြကိုလဲ Notes ေတြကို ရွယ္ေပးေတာ႔ သူတို႕ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။ အထူးသၿဖင္႔ ဦးၿခိမ္႔သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ကလဲ တက္ေနၾကေတာ႔ ကိုယ္႔ notes ေတြ၊ solution ေတြက သူတို႔ေတြ အတြက္ အင္မတန္ အက်ိဳးရွိပါတယ္တဲ႔။ မဆြိတီ notes အထုတ္ေကာင္းတာ အဲဒီႏုတ္စ္ေတြဟာ ေက်ာင္းၿပီးတဲ႔တိုင္ ေနာက္တက္တဲ႔သူေတြက လာငွါးလို႔ သူတို႔ကို အထုတ္လိုက္ေပးလိုက္တာမွာ NUS အဆက္ဆက္ လက္ဆင္႔ကမ္းရတဲ႔ notes ေတြ ၿဖစ္သြားပါသတဲ႔ ။ NUS မွာေက်ာင္းတက္တဲ႔ အငယ္တစ္ေယာက္က ၿပန္ေၿပာၿပလို႔ သိရပါတယ္။ ဘာသာတိုင္းေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ grade ေကာင္းခဲ႔တဲ႔ ၂ဘာသာပါ။

စာေမးပဲြ result ...
ပထမ semester ၿပီးေတာ႔ ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ၿပီဆိုေတာ႔ အရင္RIT တံုးကလို ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ကပ္ထား တိုးၾကည္႔ရတာမ်ိုး ဟုတ္ဘူးခင္ည။ အြန္လိုင္းထဲမွာ ကိုယ္႔ဟာကိ္ုယ္ key in လုပ္ၿပီး ၀င္ ၾကည္႔ရတာ။ မဆြိတီကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေၾကာက္တတ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ေအာင္စာရင္းကိုယ္ ၾကည္႔တာထံုးစံမရွိပါဘူး။ ဦးၿခိမ္႔ သူ႔ရံုးကေန အင္တာနက္ထဲ၀င္ ၾကည္႔ေပးမွ သိရတာခ်ည္းပါပဲ။ grade ကေတာ႔ သိပ္အေကာင္းၾကီးလဲ မဟုတ္ အဆိုးၾကီးလဲ မဟုတ္ အသင္႔အတင္႔ပါပဲဗ်ာ။ ဆိုလာကေတာ႔ ကိုယ္လဲ သိပ္စိတ္၀င္စားလို႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ A+ ရဖူးပါတယ္။ က်န္တာေတြကေတာ႔ C ေတြပဲမ်ားပါတယ္။ D ရတဲ႔ ဘာသာေတာင္ရွိတယ္။ အဲဒီဘာသာကေတာ႔ က်မယ္ေတာင္ ထင္တာ။ open book ကို un-seen ေတြခ်ည္းေမးလို႔ လူတိုင္းၿပာခဲ႔တဲ႔ ဘာသာေပါ႔။ အတန္းထဲ ဘာမွမေၿဖပဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ႔သူေတာင္ရွိတယ္။ လူတိုင္းနီးပါး D ပဲရၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ္ရင္ C ေပါ႔။


Straight A ၿမန္မာ student ...
ဒီမွာ ၾကံဳလို႔ တစ္ခုသတိရတာေလး ေၿပာပါဦၤးမယ္။ မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းမတက္ခင္ NUS မွာ ဘာသာရပ္အားလံုး A ေတြခ်ည္းပဲရတဲ႔ ၿမန္မာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဦးၿခိမ္႔တို႔ batch ကပါ။ NUS မွာ အဲလို ဘာသာစံု A ရဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုခက္မယ္ဆိုတာ ေၿပာစရာေတာင္မလိုပါဘူး။ အဲလို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရွိတာဟာ မဆြိတီတို႔ ၿမန္မာလူမ်ိဴးေက်ာင္းသားေတြအတြက္ impression ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ NUS က ဆရာ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြ အင္မတန္ေတာ္ပါလားလုိ႔ အသိအမွတ္ၿပဳစရာ ၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း NUS ကေန ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေက်ာင္းတက္ခြင္႔ေပးခဲ႔လို႔ အတန္းထဲမွာ ၿမန္မာေတြတရုန္းရုန္းနဲ႔ ၿဖစ္ေနတာကပဲ သက္ေသပဲ မဟုတ္လား ခင္ဗ်ာ။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ NUS မွာ ေက်ာင္းတက္ရင္ PR ရတယ္ဆိုေတာ႔ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းတက္တာဟာ ပိုလို႔ ပိုလို႔ ေခတ္စားလာခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ grade မမီတဲ႔ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ဟာ RIT က စာေရးၾကီးေတြကို လာဘ္ထိုး၊ အမွတ္ေတြကို လိမ္လည္ၿပီး စေကာ္လာေတြ ေလွ်ာက္္ၾက၊ စေကာ္လာေတြ ၿဖစ္ရက္နဲ႔ စာေမးပဲြေတြက်ၾကနဲ႔ ၿမန္မာေက်ာင္းသားမ်ား အေတာ္ နာမည္ပ်က္ပါတယ္လို႔ သတင္းမ်ားလဲ ၾကားခဲ႔ရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းလဲ NUS မွာ ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ေက်ာင္း၀င္ခြင္႔ကို က်ပ္လိုက္တယ္လို႔လဲ သတင္းမ်ား ၾကားဖူးပါတယ္။

မဆြိတီနဲ႔ project (Dissertation) ...
မဆြိတီ ပေရာဂ်က္လုပ္ေတာ႔ ေရြးတဲ႔ဆရာက ေစာနက straight A ရတဲ႔ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ပေရာဂ်က္ ဆရာပါပဲ။ ဒီေတာ႔ ဆရာ႔မွာ ၿမန္မာေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ impression က ေတာ္ေတာ္ကို ေကာင္းေနပါၿပီ။ မဆြိတီတင္မက ကိုယ္နဲ႔ အတူတက္တဲ႔ အယ္ရိုက သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္လဲ အဲဒီဆရာနဲ႔ပဲ ပေရာဂ်က္ လုပ္ပါတယ္။ ပေရာဂ်က္ ေခါင္းစဥ္ကို ဆရာက ၃ခုေပးၿပီး ေရြးခိုင္းပါတယ္။ မဆြ္ိတီ ေရြးတဲ႔ ေခါင္းစဥ္က " Development of a temperature sensor approach to tool conditioning monitoring " ပါတဲ႔။ လူပိန္းနားလည္ေအာင္ေၿပာရရင္ တြင္ခံုေတြမွာ စက္စားတဲ႔ tool ေလးေတြဟာ စက္စားတာၾကာေတာ႔ ပ်က္စီးၿပီး လဲရေတာ႔မယ္႔အေၿခအေနကို ေရာက္လာပါတယ္။ စက္စားတာၾကာေလ tool က ပိုပူလာပါတယ္။ tool ရဲ႕အပူခ်ိန္ကို sensor လုပ္ၿပီး tool လဲရမဲ႔အခ်ိန္မွာ စက္ကအလိုအေလွ်ာက္ရပ္ၿပီး tool ကို လဲႏိူင္ေအာင္လုပ္ရတဲ႔ ပေရာဂ်က္ပါ။

အဲဒီမွာ ပထမဆံုး ပေရာဂ်က္လက္ေတြ႔ လုပ္ဖို႔ Lab ခန္းထဲ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ Lab ထဲက တြင္ခံုေမာင္းတဲ႔ စလံုးဦးေလးၾကီးေတြက ေစာနက ေက်ာင္းသားအေၾကာင္း၊ စာေတာ္တဲ႔ အေၾကာင္း straight A ရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာၿပီး ခ်ီးမြန္းခန္းထုတ္ေတာ႔တာပဲဗ်ိဳ႔။ စာေတာ္တဲ႔ ေက်ာင္းသားကေတာ႔ ဆရာေတြတင္မက Lab ထဲက ဦးေလးၾကီးေတြ အထိပါ သတင္းေမႊးေနတာပါပဲဗ်ာ။

ပေရာဂ်က္ဆရာေၿပာင္းၿခင္း ...
မဆြိတီ ပေရာဂ်က္လုပ္ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ ပေရာဂ်က္ဆရာေၿပာင္းရမယ္ေၿပာတယ္။ အရင္ဆရာက ပေရာဂ်က္က ပရိုဂရမ္းမင္းပိုင္း ပါလာေတာ႔ သူ႔ပေရာဂ်က္ကို တၿခား ပရိုဂရမ္းမင္းပိုင္တဲ႔ ဆရာကုိ လဲႊေပးလိုက္တာ။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲဒီဆရာအသစ္က အရမ္းေတာ္တာ နာမည္ၾကီး၊ ေက်ာင္းမွာ ရာထူးလဲေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္။ ေဟာ္စတယ္တစ္ခုကုိလဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္။ စာတမ္းေတြလဲ အမ်ားၾကီးေရးေနတယ္။ ဆရာ႔နာမည္က Dr. Andrew A.0 Tay တဲ႔။ သူ႔မွာ အခ်ိန္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ရွားပါးတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ရဲ႕ လက္ေတြ႕ကရတဲ႕ Result နဲ႔ flow chart ကိုသံုးၿပီး ပရိုဂရမ္းမင္း ေရးမဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လဲရွိသဗ်။ ပထမဆံုး ဆရာနဲ႔ ေတြ႔တဲ႔ အေခါက္က ပရိုဂရမ္းမင္းေရးမဲ႔ ဟိုသေကာင္႔သားကို စာမလုပ္လိုု႕ဆိုၿပီး ဆူလိုက္တာ ရစရာမရွိဘူးဗ်ာ။ ခပ္ဆိုးဆိုး ခပ္ေတေတ Undergrad ေက်ာင္းသားၿဖစ္ပံုရပါတယ္။ ပံုစံက ဂ်စ္ကပ္ကပ္ခင္ဗ်။ ကိုယ္ကေတာ႔ နဲနဲ ၾကိဳးစားလုပ္ထားေပမဲ႔ ဆရာက ဆူေနေတာ႔ ေၾကာက္ေနတာ။ ေနာက္ေတာ႔ ကုိယ္႔ရဲ႕result နဲ႔ ၾကိဳးစားမွဳကိုေတာ႔ ဆရာက ခ်ီးက်ူးၿပီး အသိအမွတ္ၿပဳပါတယ္။ ဆရာက အလုပ္မ်ားေတာ႔ တစ္ခါသား thesis အၾကမ္းေရးၿပီးလို႔ ခ်ိန္းလိုက္တာ သူ႔ ေဟာ္စတယ္က ရံုးခန္းမွာ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ညေနပိုင္းၾကီး။ ကိုယ္ေရးတဲ႔ထဲက အဓိကမွားေနတဲ႔ အဂၤလိပ္စာေတြ ဘာေတြ ေသခ်ာစစ္ေပးပါတယ္။ တကယ္ကို ေစတနာနဲ႔ေသခ်ာစစ္ေပးတာပါ။

ဆရာ႔ထံသို႔ စာတစ္ေစာင္ ...
ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္အေခ်ာတစ္ခါ ထပ္ၿပင္ၿပီး ဆရာ႔ကို ထပ္စစ္ေပးဖို႔ခ်ိန္းတာ တစ္လသာၾကာသြားတယ္။ ဘာမွကို အေၾကာင္းၿပန္စာ မလာဘူး။ ဆရာ အင္မတန္ အလုပ္ရွဳပ္လို႔ ကိုယ္႕အတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိူင္ဘူးနဲ႔ တူပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မဆြိတီ ကလဲ ကိုယ္႔အပူနဲ႔ကိုယ္။ student pass နဲ႔ part time အမည္ခံ အလုပ္လုပ္ေနၿပီ။ student pass ကလဲ အရင္ သက္တန္းထပ္တိုးထားတာ ေနာက္လဆို သက္တမ္းကုန္ေတာ႔မွာ။ အဲဒီထက္ ပိုတိုးလို႔လဲ မရေတာ႔ဘူး။ သက္တမ္းကုန္ စေတးမရွိေတာ႔ ဒုကၡေရာက္ေတာ႔မွာပဲဆို အလြန္အမင္းစိုးရိန္ပူပန္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ညမွာ တစ္ညလံုး မအိပ္ပဲ ရွိမဲ႔စုမဲ႔ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားနဲ႔ ဆရာမွ စစ္မေပးရင္ ဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ေရာက္ေတာ႔မွာ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း၊စာရွည္ၾကီးေရး၊ အီးေမး တစ္ေစာင္ ပို႔မွပဲ စာၿပန္ၿပီး ေနာက္ဆံုးအဆင္႔ Hard cover တင္ဖို႔ အဆင္႔ထိေရာက္ေအာင္ စစ္ေပးပါေတာ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ မဆြိတီလည္း ေနာက္ဆံုး Hard cover တင္ၿပီး ေက်ာင္းၿပီးပါေတာ႔တယ္။ စုစုေပါင္း အလုပ္မရွိပဲ full time တစ္ႏွစ္ခဲြ ၊ အလုပ္လုပ္ရင္း (Thesis ေရးတဲ႔အခ်ိန္+ ဆရာေတြ ေစာင္႔တဲ႔အခ်ိန္ ) ႏွစ္၀က္ စုစုေပါင္း NUS ၂ႏွစ္နီးပါး ၾကာခဲ႔ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ME ဆက္တက္မလား ...
Dissertation ၿပီးေတာ႔ ဆရာ၂ေယာက္က ေခၚေမးပါတယ္။ ဒီပေရာဂ်က္ကို ဆက္လုပ္မလား၊ MSc ၿပီး ME ဲ႔ဆက္လုပ္ ... ၿပီးရင္ doctorate ဆက္တက္ ... scholar အတြက္ recommend လုပ္ေပးမယ္ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းတက္၊ စာၾကည္႔ရတဲ႔အလုပ္ကို အင္မတန္ ၿငီးေငြ႔၊ ပ်င္းရိေနၿပီၿဖစ္တဲ႔ မဆြိတီဟာ လက္ရွိအလုပ္ကလဲ ၀င္ေငြေလးရွိေနၿပီဆိုေတာ႔ ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါရမ္းၿပီးသာ ၿငင္းလိုက္ပါေတာ႔တယ္ခင္ဗ်ား။ ။

ဝက်သားလုံး ချိုချဉ် ...

အန်တီဆွိလဲ ဘန်နာမှာ ဟင်းချက်နည်းလေးတွေ ရှယ်ပေးမယ် ဆိုရေးထားပြီး ဟင်းချက်နည်းတွေ မတင်ဖြစ်တာကြာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ အိမ်မှာ ဝက်သားလုံးချိုချဉ်လေး ချက်စားဖြစ်လို့ ဟင်းချက်နည်းလေး တင်လိုက်ပါဦးမယ်။

မဆွိတီ ခုတလော ဟင်းတွေချက်တာ အဲလို Instant ကြော်စား၊ ချက်စားရတာတွေပဲ ချက်ချင်၊ စားချင်နေတယ်။ ဒါမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပူပူနွေးနွေး စားလို့ရတာပေါ့။ ဦးခြိမ့်ကတော့ အန်တီဆွိ ပင်ပန်းမှာကြောက်လို့ ဟင်းတွေ တစ်ပတ်စာ တစ်ခါထဲ ၃-၄မျိုး ချက်ထား၊ ရေခဲသေတ္တာထဲထည့်ထား၊ စားခါနီးမှ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်လေးနဲ့ နွှေးစားဆို အကြံပေးတာ။ ကိုယ်ကလဲ ကြီးကျယ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲလို ဟင်းတွေကို ခဲပြီးနွှေးစားရတာကို ဘယ်လိုမှ စားလို့မရဘူး။ အလုပ်မအားတဲ့ အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ အိမ်ရှင်မတွေကိုတော့ အားနာပါတယ်။ ကိုယ်က ခုလောလောဆည်တော့ အားနေတော့ တစ်နေ့တစ်ခါ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်စားလို့ရတာတွေပဲ ချက်စား၊ ကြော်စားမိနေပါတယ်။ ကိုယ်လဲ အလုပ်ပြန်လုပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဦးခြိမ့်ပြောတဲ့ နည်းအတိုင်းပဲ ချက်ရတော့မှာပေါ့နော်။

ဝက်သားလုံးကြော်ရန်

ဝက်သားလုံးချိုချဉ် ၂ယောက်စာ အတွက် ပထမဆုံး ဝက်သားအကြေ ၂၅၀ ဂရမ်ကို သကြား တစ်ဇွန်း၊ ဟင်းခတ်မှုန့် (ကြက်သားမှုန့်+ ငရုပ်ကောင်းအဖြူ+ ဆား)တစ်ဇွန်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ ၂မွှာ ညက်ညက်ထောင်း၊ ပဲငံပြာရည် အကြည်ရည် တစ်ဇွန်း၊ ငရုပ်ကောင်း( black pepper)အနည်းငယ်(one pinch)၊ တရုတ်မဆလာ အနည်းငယ် (one pinch)၊ Corn flour တစ်ဇွန်း၊ Bread crumbs တစ်ဇွန်း၊ ဆီ တစ်ဇွန်းထည့် နယ်ပြီး အလုံးလေးတွေ လုံးထားပါ။ လုံးတဲ့နေရာမှာ ဆီကို လက်မှာ အရင်ရွှဲရွှဲသုတ်ပြီးလုံးရင် အလုံးလေးတွေလဲ လှတယ်။ လက်မှာလဲ မကပ်တော့ဘူးပေါ့ဂျာ။ (ဇွန်းဆိုတာကတော့ လ္ဘက်ရည်ဇွန်း ဖြစ်ပါတယ်။)

ပြီးရင် ဒယ်အိုးထဲမှာ မီးအနေတော်ထား၊ ဆီကို ဝက်သားလုံး တစ်ဝက်မြုတ်ရုံလောက်ထည့်ပြီး ကြော်ပေးပါ။ ဆီအများကြီးမလိုလို့ တစ်ဝက်နဲ့ပဲကြော်ပါတယ်။ င်္ဆီတွေက ကြော်ပြီးရင် အပိုတွေအများကြီး ဖြစ်နေမှာကြောက်လို့ပါ။


ဝက်သားလုံးလေးတွေ အနည်းငယ် မာလာရင် အကျက်ညီအောင် အသာလေးမွှေပေးပါ။ အရောင်အနည်းငယ်နီပြီး ကြွပ်လာရင် ဆယ်ထားလိုက်ပါ။



အသီးအနှံများ အဆင်သင့်ပြင်ထားရန် (၂ယောက်စာ)
မုန်လာဥနီ၊ ပန်းဂေါ်ဖီ၊ တရုတ်နံနံအကြီးစား (celery)၊ ကြက်သွန်နီ တစ်လုံး၊ ခရမ်းချဉ်သီး တစ်လုံး၊ ကြက်သွန်မြိတ် အစရှိသည်တို့ကို ပုံပါအတိုင်း ခပ်သေးသေး လှီးဖြတ်ထားပါ။ ဂျင်းလက်တစ်ဆစ်လောက်ကို အချောင်းသေးသေးလေးတွေ လှီးထားပါ။ ကြက်သွန်ဖြူ၂မွှာလောက်ကို chop လုပ်ထားပါ။ နာနတ်သီးဗူးမှ နာနတ်သီးတုံးလေးတွေလဲ ကြိုက်ရင်ထည့်နိူင်ပါတယ်။

ချိုချဉ် ဆော့စ် ဖျော်ရန် (၂ယောက်စာ ကြော်ရန်)

ရေ ၁၅၀ ml

နာနတ်သီးဗူးမှ အချိုရည် ၅ဇွန်း

ခရမ်းချဉ်သီးဆော့စ် ၅ဇွန်း

ပြောင်းမှုန့် (သို့) ကော်မှုန့် တစ်ဇွန်း

သကြားတစ်ဇွန်း

ပဲငံပြာရည်အကြည်ရည် တစ်ဇွန်း

ကြက်သားမှုန့် ဇွန်းတစ်ဝက်

သံပုရာရည် (သို့) ရှာလကာရည် တစ်ဇွန်း

(ဇွန်းဆိုတာကတော့ လ္ဘက်ရည်ဇွန်း ဖြစ်ပါတယ်။)

အပေါ်ကပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်ခုမှာ ရောပြီး သမအောင် မွှေပေးပါ။ ကော်မှုန့်နဲ့ ရေကို အရင်သမအောင် မွှေပေးစေလိုပါတယ်။ ပြီးမှ ကျန်တာတွေထည့်မွှေပါ။ ပြီးရင် မီးဖိုပေါ်တင်ပြီး ပျစ်လာအောင်တည်လိုက်ရင် ချိုချဉ်ဆော့စ် (sweet and sour sauce) ရပါပြီ။

ချိုချဉ်ကြော် ကြော်တော့မယ်


ဒယ်အိုးကို မီး medium ထားပြီး စောနက ဝက်သားလုံးကြော်ထားတဲ့ဆီ စားပွဲဇွန်း ၂ဇွန်းခန့်ထည့်ပါ။ ဂျင်းအချောင်းလေးတွေ အရင်ထည့်ပါ။ ကြက်သွန်ဖြူထည့်ပါ။ ကြက်သွန်ဖြူ နီညိုရောင်သန်းလာရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေထဲက ပိုကြာကြာကြော်ရမဲ့ မုံလာဥနီနဲ့ ပန်းဂေါ်ဖီအရင်ထည့်ကြော်ပါ။ ပဲငံပြာရည်အချိုရည် ၂ဇွန်း၊ ဟင်းခတ်မှုန့် တစ်ဇွန်း တို့ကိုလည်း ထည့်မွှေပေးပါ။ ခဏနေရင်ကြက်သွန်နီ၊ တရုတ်နံနံ ခရမ်းချဉ်သီးတိို့ကိုပါထည့်ပါ။ အသီးအရွက်တွေ ကျက်ခါနီးမှာ ဝက်သားလုံးထည့်ပါ။ ငရုပ်ကောင်းထည့်မွှေပေးပါ။




နောက်ဆုံး ချိုချဉ်ဆော့စ်ကို လောင်းထည့်ပြီး မွှေပေးပါ။ မီးကို လျှော့ပေးပါ။ ဆော့စ်က ပူလို့ အရည်ခမ်းသွားရင် ရေလိုသလောက်ထပ်ထည့်ပါ။ ကြက်သွန်မြိတ်ကို စိမ်းနေအောင် နောက်ဆုံးမှထည့်ပါ။ တစ်မိနစ်လောက်ကြော်ပေးပြီးရင် ချိုချဉ်ကြော် စားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ ပြင်ထားတာ အမြင်လှအောင် ပန်းကန်ပြားအကြီးထဲကို လောင်းချပါ။



လိုက်ဖက်တဲ့ ဟင်းကတော့ ကြက်ဥမွှေကြော်ပါ။ ကြက်ဥ၄လုံးကို ဖောက်၊ ကြက်သွန်နီပါးပါးလှီး၊ ခရမ်းချဉ်သီး တစ်ဝက်ကို chop လုပ်၊ ကြက်သွန်မြိတ် ပါးပါးလှီး၊ ငရုပ်ကောင်း၊ ဟင်းခတ်မှုန့် တို့နဲ့ ကြွပ်ပြီး အချပ်ကြီးတွေဖြစ်အောင် ကြော်ပါတယ်။


ထမင်းဖြူပူပူလေးရယ်၊ ကြက်ဥကြော်ရယ်၊ ချိုချဉ်ကြော်ရယ်၊ ရေနွေးကြမ်းရယ် ဒီနေ့ ဦးခြိမ့် ၂ပန်းကန်စားပါသဗျား။

အန္တီဆြိရဲ႕ ေက်းတမာနဲ႔ စီေဘာက္စာ

္အန္တီဆြိတစ္ေယာက္လည္း ကားေရာင္းၿပီးကတည္းက ေပ်ာက္သြားလိုက္တာလို႔ ေၿပာၾကတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္။ အိမ္မွာ အႏၱရာယ္ကင္း ပရိတ္ရြတ္၊ အိမ္တက္ေလးလုပ္လို႔ အလုပ္ရွဳပ္သြားတာနဲ႔ ဘေလာ႔မကင္းၿဖစ္တာ ၾကာသြားတယ္။

စီေဘာက္မွာ တစ္ခ်ိဳ႔ေတြ လာေအာ္ထား ေမးထားတာေတြကို ဒီကပဲ ေၿဖရင္း အလာဘ၊ သလာဘ ပို႕စ္ေလးေပါ႔။

စီေဘာက္စ္ကေတာ႔ အၿမင္မေတာ္ မဖြယ္မရာေတြ လာေရးထားတာေတြ႔လို႔ ခဏၿဖဳတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြ စိတ္ဓာတ္ေရးရာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေတာ္ေတာ္ ၿပဳၿပင္ရဦးမွာပါ။ ထားပါေတာ႔။

ညီမေလးတစ္ေယာက္က ဟိုးအရင္ ပို႔စ္က ေစာင္အမ်ိဳးအစားေမးေနလို႔ ဓာတ္ပံုေလးတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေစ်းကေတာ႔ queen size အတြက္ ေအာ္ဇီ ၁၅၉.၉၅ပါ။ Single ကေတာ႔ ၁၁၉.၉၅ ပါ။ ၃၀ % Discount နဲ႔ ၀ယ္ထားတယ္လို႔ ဦးၿခိမ္႔ကေၿပာပါတယ္။ေစ်းက after discount ပါတဲ႔။ Myer တို႔ David Jones တို႔မွာ ေမး၀ယ္လို႔ရပါတယ္တဲ႔။



ေနာက္ညီမေလးတစ္ေယာက္က အိမ္မွာ ငံၿပာရည္ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးသံုးလဲ ေမးေနလို႔။ အိမ္မွာ ပဲငံၿပာရည္ အခ်ိဳရည္ (အက်ဲ)၊ အေနာက္ရည္ (အပ်စ္- ၾကာညိဳ႔လို႔လဲ ေခၚပါတယ္) နဲ႕ ငါးငံၿပာရည္ ၃မ်ိဳးပဲ သံုးပါတယ္။ ဒီမွာ ပဲငံၿပာရည္အပ်စ္က ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္ဗ်။ တရုတ္ဆိုင္ေတြက Black soy sauce ဆို အက်ဲေတြခ်ည္းပဲ ရွိတယ္။ ၾကာညိဳ႔ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေနာက္ဆံုး ကမ္စီက ၿမန္မာဆိုင္မွာ ၿမန္မာလို ေမး၀ယ္မွပဲ ရေတာ႔တယ္။ ပံုေတြပါတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။


ၾကံဳလို႔ အန္တီဆြိလည္း ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ အိမ္ရွင္မၾကီးၿဖစ္ၿပီဆိုေတာ႔ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး ingredient ေတြ ံေတာ္ေတာ္စုမိေဆာင္းမိေနၿပီဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း ၾကံုတံုးေလး။


ေနာက္ညီမေလးတစ္ေယာက္ေတာင္းဆိုထားတဲ႔ NUS ေက်ာင္းသူဘ၀ အေၾကာင္း ပို႔စ္ေလးေရးေနတာ တစ္၀က္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ၿပီးရင္ တင္ေပးပါေတာ႔မယ္လို႔လဲ ဒီကပဲ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။

စလံုးက ကို WD ေမးထားတဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလး ေက်ာင္းအေၾကာင္းလဲ ေနာက္ပိုင္း အလွ်င္းသင္႔သလို အေတြ႔အၾကံဴေတြ ရွယ္ေပးပါမယ္ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း ေက်းတမာနဲ႔ စီေဘာက္စာကေန အေၾကာင္းၿပန္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ႏွင္းဆီပင္ update
အိမ္မွာစိုက္ထားတဲ႔ ႏွင္းဆီပင္ေလးေတြ အညြန္႔အခက္ေလးေတြ ထြက္ေနပါၿပီ။ စိုက္ထားတာ တစ္လနဲ႔ တစ္ပတ္သားရွိပါၿပီ။ အညြန္႔အနီေလးေတြက အနီေရာင္ ရိွဴးႏွင္းဆီ။ အညြန္႔အစိမ္းေရာင္က အ၀ါေရာင္ (gold bunny) ထင္တာပါပဲ။ စိုက္တံုးက ေသခ်ာမွတ္မထားေတာ႔ ပြင္႔လာမွသာ သိရမွာပါ။



ဒီမွာ ဂ်င္းတို႔ ၾကက္သြန္ၿဖဴတို႕ေစ်းၾကီးသဗ်။ ေစ်းၾကီးရတဲ႔ အထဲ ဦးၿခိမ္႔က ဂ်င္းဆို old ginger မွတဲ႔ဆိုလို႔။ စလံုးမွာ တစ္က်ပ္ေလာက္ေပးရတဲ႔ ဂ်င္းကို ၄က်ပ္ေက်ာ္ေတာင္ေပးရတယ္ဂ်။ ဟိုေန႔ကလဲ မုန္႔ဟင္းခါးေလးခ်က္စားခ်င္လို႔ စပါးလင္ေလး၀ယ္တာ တစ္ပင္ကို တစ္က်ပ္ခဲြတဲ႔။


မဆြိတီလဲ ဟိုတစ္ေလာက တစ္ပတ္လံုးနီးပါး မိုးေတြ ဆက္တိုက္ရြာေတာ႔ ေနမင္းၾကီးကို ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ။ ေနပူတဲ႕ေန႕ဆို သိပ္ေပ်ာ္တာ။ ေနာက္မိွဳ႔ အ၀တ္ေတြက မေၿခာက္ဘူးကိုး။ အ၀တ္ေၿခာက္စက္ထဲ ထည္႔ရတာလဲ မီတာကုန္မွစိုးတာရယ္ သံုးေနက်မဟုတ္တာရယ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မသံုးခ်င္ဘူးၿဖစ္ေနတာ။
ဘ၀မွာ ေနမင္းၾကီးကို ေမာ႔ၾကည္႔ၿပီး ေနရယ္ပူပါေတာ႔လို႔ ေမွ်ာ္ေနရမဲ႔ ဘ၀ေရာက္ရမယ္လို႔ တစ္ခါမွ ထင္မထားမိဘူး။
တို႕ ဘေလာ္ဂါမမၾကီးလို တိမ္ေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္တတ္လာၿပီ။ တို႔လဲ အႏုပညာကို ခံစားတတ္လာၿပီ။ အ၀တ္ေတြ မေၿခာက္မွာစိုးလို႔ ... း)


ခ၀ါသည္ အန္တီဆြိ ေလွ်ာ္လွမ္းထားသည္မ်ားၿဖစ္ပါသည္။

အ၀တ္လွမ္းစင္က ေနကြယ္ေလကြယ္ အရပ္မွာ။
အိုး ေလညာအရပ္ကအခ်စ္ ... အဲေလ ေနကြယ္အရပ္က အ၀တ္လွမ္းစင္။

ဟိုေန႔ကခ်က္တဲ႔ ပုဇြန္ ခရမ္းသီးႏွပ္။ ခ်က္နည္းကို ေနာက္မွပဲ တင္ေပးပါေတာ႔မည္။


ဒီမွာရာသီဥတုကေအးေတာ႔ အ၀တ္အစားေတြက thermal wear အပါအ၀င္ ၃-၄ထပ္ေလာက္ ၀တ္ေနရတယ္။ ဒီေတာ႔ ရယ္စရာေၿပာရရင္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဂ်ဴဂ်ဴနဲ႔ မဆြိတီတို႔ သားအမိ အၿပင္ကၿပန္လာရင္ အဲဒီအက်ီၤေတြကို အိမ္ေနရင္း အက်ီ္ေတြနဲ႔ ခြ်တ္ရ လဲရတယ္။ တစ္ခါအၿပင္သြား သားအမိ၂ေယာက္ေပါင္း အ၀တ္အစားေတြတင္ အၿပင္၀တ္၁၂ထည္ ေလာက္ အိမ္ေနရင္းက ၁၀ထည္ေလာက္ စုစုေပါင္း ၂၂ထည္ေလာက္ ၀တ္ေန၊ ခြ်တ္ေန၊ သိမ္းေနရေတာ႔ အလုပ္ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လဲ အရင္ကေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္မကင္းႏိူင္ေတာ႔တာမ်ားၿဖစ္ေနမလားလို႔ ေတြးမိရင္း .... .... ....း) း) း)