ကိုမိုးခ်ယ္ကို ေက်းဇူးတင္ ...

ဟိုတစ္ေလာက သမီးေက်ာင္းယူသြားဖို႔  မုန္႔ေလးေတြ ၀ယ္ဖို႔သတိရသည္ႏွင္႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေစ်းသြားရင္း မုန္႔ဆိုင္ေလး ၀င္ၿဖစ္ၾကသည္။  သမီးအၾကိဳက္ နာနတ္သီးမုန္႔ေလးေတြ ၀ယ္ရင္း ၿမန္မာၿပည္က ေပ်ာ္ဖြယ္မုန္႔ၾကြပ္လို မုန္႔လက္ညိွဳး အေခ်ာင္းေလးေတြ ေတြ႔သည္ႏွင္႔ ၀ယ္လာခဲ႔သည္။ ဦးၿခိမ္႔က သူငယ္ငယ္တံုးက စားတာ၊ အရမ္းၾကိဳက္သည္တဲ႔။ မနက္ ေကာ္ဖီႏွင္႔ ေသာက္မည္ဆိုသည္။

မုန္႔ထုပ္ကလဲ ေလးေထာင္႔ ေပါင္မုန္႔ထုပ္ေလာက္ အထုပ္က ေတာ္ေတာ္ၾကီးသည္။ ေတာ္႔ ဒီအထုပ္ၾကီး ကုန္ပါ႔မလားဆိုေတာ႔ ညည္းတို႔သားအမိေရာ ၀ိုင္းစားၾကေပါ႔ ဟုဆိုေလသည္။

 အိမ္ေရာက္ေတာ႔ အထုပ္ကေလးၿဖည္စားၾကည္႔ၾကေတာ႔ မုန္႔ၾကြပ္က ထင္သေလာက္မေကာင္းလွ။ မေကာင္းဆိုသည္ထက္ မုန္႔က လတ္ဆတ္မွဳမရွိေတာ႔ အနံ႔ကလဲ သင္းသင္းေမႊးေမႊး မရွိလွ။ တီတီဆြိကေတာ႔ တစ္ခုေလာက္ၿမည္းၾကည္႔ၿပီး ေတာ႔ဟာက ေကာင္းလဲ မေကာင္းဘူး၊ ၾကြပ္လဲ သိပ္မၾကြပ္ဘူး၊ ဆီေခ်းေဆာ္ေတာင္ နံေတာ႔မယ္ဆိုကာ  ထံုးစံအတိုင္း မ်ိဳးစံုကြန္ပလိမ္႔တက္ေနေတာ႔သည္။ ေနာက္ေတာ႔ မုန္႔ထုပ္ကို ပလပ္စတစ္ကလစ္ကေလးနဲ႔ ပိတ္ၿပီး မုန္႔ထည္႔သည္႔ ကပ္ဘိနက္ထဲ  ထိုးထည္႔ထားလိုက္သည္။

တစ္ရက္ မနက္ရံုးသြားခါနီး ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ဟိုမုန္႔ၾကြပ္ေလးေတြေရာတဲ႔ ... သူစားခ်င္သည္တဲ႔ ဆိုလာသည္။ ေၿပာရင္းႏွင္႔ " ညည္းကေတာ႔ သူေဌးသမီးပဲေအ ... မုန္႔ၾကြပ္ကိုနဲနဲေလး မေကာင္းတာနဲ႔ကို မစားေတာ႔ဘူးေနာ္"ဆို ေၿပာေနၿပန္သည္။ ေနာက္ေတာ႔  သူ႔ကိုယ္သူလဲ "အင္း ... ကိုယ္ေလ ခုခ်ိန္ထိ မုိးခ်ယ္ၾကီးကို သူဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး ေပါင္းသင္းၿပီး အဆက္အသြယ္မပ်က္အၿမဲေနတာ သူ႔ေက်းဇူးေတြ ကိုယ္႔မွာ ရွိေနတယ္ကြ ..." ဆို သူ႔မ်က္လံုးေတြက ဟိုးအနာဂတ္ အတိတ္ဆီကို လြင္႔ပါးသြားသလို ေတြးေတြး ေငးေငးေလး ၿဖစ္သြားေလသည္။

"ကဲ ... ဆိုစမ္းပါဦး ဒရမ္မာဆရာၾကီးရဲ႔ .... ဘယ္လိုေတြ ေက်းဇူးေတြ ရွိေနတာလဲ ... " ဆိုေတာ႔မွ ေငးေနရာကေန ေၿပာလက္စ စကားကို ဆက္ေတာ႔သည္။

"ကိုယ္တို႔ေတြ ၉တန္း ၿမန္မာတစ္ႏိူင္ငံလံုး သန္းေကာင္စာရင္းေတြေကာက္တဲ႔အခ်ိန္ လုပ္အားေပးအေနနဲ႔ ဟိုးေတာ္ေတာ္ေခါင္တဲ႔ ရြာေလးတစ္ရြာ ေရာက္ခဲ႔တယ္။ ကိုယ္နဲ႔ မိုးခ်ယ္ သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ရယ္၊ ဆရာမရယ္၊ တၿခားေက်ာင္းသား ၃-၄ေယာက္ေလာက္ရယ္ေပါ႔။ ဒီေနရာမွာ မိုးခ်ယ္အေၾကာင္း ၿဖတ္ေၿပာရရင္ မိုးခ်ယ္တို႔က ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႔မွာ သိပ္ခ်မ္းသာတာကြ။ ၿမိဳ႔မွာ ၃ထပ္တိုက္နဲ႔ အိမ္ၾကီးရခိုင္နဲ႔ေနၾကတာ။ အဲလိုအိမ္မ်ိဳး ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႔မွာ သူတို႔တစ္အိမ္ပဲရွိတာ။ အေမက ၿမိဳ႔နယ္ဆရာ၀န္မၾကီး၊ အေဖကလဲ ေထာင္ပိုင္ၾကီးဆိုေတာ႔ကြာ သူတို႔က ၿမိဳ႔မွာဆို သူေဌးေတြ၊ ၿမိဳ႔မ်က္ႏွာဖံုုးေတြေပါ႔ကြာ။ "

" ဟုတ္လား ... အမယ္ ကိုကိုၿခိမ္႔တို႔ကလဲ သူေဌးေတြပဲ ဟုတ္ဘူးလား ... အထည္ဆိုင္ သူေဌးေတြေလ ဟင္း ...ဟင္း  ....  အင္း ဒါနဲ႔ ... ဆက္ပါဦး ..."

" အဲဒီမွာ သန္ေကာင္စားရင္းေကာက္ရင္းနဲ႔ ရြာခံအိမ္တစ္အိမ္မွာ ညအိပ္ညေန တည္းရတယ္။  မနက္လင္းေတာ႔ကြာ သူတို႔က မနက္စာဆို ေကြ်းတာ ... ငစိန္ဆန္ မာေက်ာေက်ာကို နႏြင္းႏိုင္းခ်င္းနဲ႔ ၀ါထိမ္ေတာက္ၿပီး မီးေနသည္ေလာက္နီးပါးနံတဲ႔ ထမင္းေၾကာ္ကို ခ်ေကြ်းတယ္ကြ ... " 


ခဏ နားလိုက္ၿပီးမွ 


" ကိုယ္ေလ အဲဒီထမင္းကို ဘယ္လိုမွ ၿမိဳခ်လို႔မရဘူး သိလား။ ဘယ္လိုမွ စားလို႔မရဘူး ... "


တီတီဆြိရဲ႔ အေတြးထဲမွာ ဦးၿခိမ္႔ရဲ႔ တစ္ခါတစ္ရံ ဇီဇာေၾကာင္ပံုမ်ားကို ၿမင္ေယာင္မိပါသည္။ သူသည္ မိသားစုတြင္ အငယ္ဆံုး၊ သူ႔အေမ အသက္၃၉ႏွစ္မွ ေမြးရာ၊ သူ႔အကိုၾကီး၊ အစ္မၾကီးမ်ားသည္ သူ႔ကို ေမြးခ်ိန္မွာ လူပ်ိဳ၊ အပ်ိဳေတြပင္ ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ႏြားအိုေနာက္က်သားေလးေမြးလာေတာ႔ ခေလးကို အစားအေသာက္မွာ အလိုလိုက္ၾကဟန္ရွိပါသည္။ ငါးဆို အေရခြံလံုး၀မစား၊ အရိုးတစ္ခါထဲ ႏံႊၿပီးသားသာ စားပါသည္။ ၾကက္သားဆိုလဲ အရိုးႏုေတြဘာေတြ မကိုက္တတ္ပါ။ ၀က္သားဆိုလဲ အဆီလံုး၀မစား အသားခ်ည္းသာ စားပါသည္။ ဒန္႔သလြန္သီးမစား၊ ပဲလင္းေၿမြသီးမစား၊ ၾကက္အသဲမစား အစရွိသၿဖင္႔ လင္မယားညားကာစ သူ႔ဇီဇာေၾကာင္ပံုမ်ားကို သတိရမိပါသည္။ (ယခုေတာ႔ အားလံုးစားပါၿပီ)

သူတို႔မိသားစုသည္ ထိုအခ်ိန္က အထည္ဆိုင္က စီးပြားေရးအလြန္ေကာင္းရာ အိမ္မွာလဲ အေၿခြအရံေတြႏွင္႔ အိုးၾကီးအိုးငယ္ခ်က္ကာ အစားအေသာက္ကို ေကာင္းေကာင္းစားသည္။ ဆန္ဆိုလွွ်င္ ေပၚဆန္းေမႊးကို သာစားသည္။ ေပၚဆန္းေမႊးကို ဆန္ေပၚခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္အထိ အိပ္လိုက္ တက္၀ယ္ကာ အိမ္မွာ ႏွစ္ေပါက္ေလွာင္ထားၾကသည္။ ဟင္းဆိုလွ်င္လည္း ည-မနက္ဘယ္ေတာ႔မွမစား။ မနက္တစ္ခါ၊ ညေနတစ္ခါ ခ်က္သည္။ အသားဟင္း(သို႔) ငါးဟင္း ဆီၿပန္ဟင္း တစ္ခြက္၊ အခ်ဥ္ဟင္း ကေတာ႔ အနပ္တိုင္းပါသည္ ဆိုသည္။ မနက္စာဆိုလွ်င္လည္း အိမ္မွ အေၿခြအရံ အမ်ိဳးေတြက ခရမ္းခ်ဥ္သီးေထာင္း၊ လဖၻက္သုတ္အၿပင္ ဘူးသီးေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္အစရွိသၿဖင္႔ အေၾကာ္စံု စံုေနေအာင္အဆင္သင္႔ လုပ္ေပးထားသည္။ ထိုသူမ်ိဳးသည္ ထိုေတာရြာေလးမွ ဆႏြင္းႏိုင္ခ်င္းႏွင္႔ အေၾကာတင္းလွေသာ ငစိန္ဆန္ထမင္းေၾကာ္ကို မစားႏိူင္သည္မွာ မဆန္းေခ်။

ဆန္းသည္ကား သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေထာင္ပိုင္ၾကီးသား သူေဌးသား မိုးခ်ယ္ၿဖစ္သည္။ သူေၿပာသည္ကို ဆက္ရလွွ်င္ ...

" ကိုယ္အ႔ံၾသတာက မိုးခ်ယ္ပဲ.... သူလို သူေဌးသားက အဲဒီထမင္းေၾကာ္ကို ဘာမွမထူးဆန္းသလို ဘယ္လိုမွကို မေနပဲ တစ္ပန္းကန္လံုးကုန္ေအာင္ စားႏိူင္တယ္ဗ်ာ ... "


" ကိုယ္မစားႏိူင္တာ ေတြ႔ေတာ႔ မိုးခ်ယ္က ကိုယ္႔ကို ေၿပာတယ္ ...
 ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းတဲ႔ ... ငါတို႔ အေဖက ငါတို႔ကို အၿမဲဆံုးမတယ္ တဲ႔ ... ငါ႔သားတို႔တဲ႔ မင္းတို႔ ဘ၀ဆိုတာ ဘယ္လိုၿဖစ္မလဲဆိုတာ ကံၾကမၼာကို ဘယ္သူမွ မသိႏိူင္ၾကဘူး၊ မင္းတို႔ အခု အေဖတို႔ အေမတို႔နဲ႔ အတူေနေတာ႔ ေကာင္းေကာင္းစားေသာက္ေနႏိူင္ၾကေပမဲ႔ တစ္ေန႔ ဘယ္လိုအၿဖစ္မ်ိဳး ၾကံဳမယ္၊ ဘယ္လိုဘ၀မ်ိဳးေရာက္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေၿပာႏိူင္ဘူး။ ဘယ္အရာမဆို ဒူေပနာေပခံေအာင္ ေလ႔က်င္႔ထားရမယ္။ ရွိတာနဲ႔ ၿဖစ္ေအာင္ စားရမယ္ဆို အၿမဲဆံုးမခဲ႔တာကြ။ ငါလဲ အေဖ႔စကားကို ၾကားေယာင္ၿပီး ဘာနဲ႔ၿဖစ္ၿဖစ္စားႏိူင္ေအာင္ ေနႏိူင္ေအာင္ အၿမဲၾကိဳးစားခဲ႔တာကြ ... တဲ႔ ဆို ကိုယ္႔ကို ေၿပာၿပတယ္ကြ .. "


" ေနာက္ေတာ႔ သန္ေကာင္စာရင္း လက္က်န္ေလးေတြ ေကာက္ၾကၿပီး ေန႔လည္ေလာက္က် သူ႔အေဖအလုပ္လုပ္တဲ႔ ေရဆင္းမွာရွိတဲ႔ ေထာင္ေက်ာက္ထုစခန္း ဖက္ကို လိုက္ၿပဦးမယ္ဆို ေၿပာတယ္။"

" ေန႔လည္ဖက္ ေရဆင္းေထာင္ကို သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးေလးနဲ႔ သြားၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ေထာင္ထဲကလူေတြေကြ်းတဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြကို ကိုယ္႔ကိုၿပတယ္။ ေထာင္သားေတြအတြက္ ခ်က္ထားတဲ႔ ထမင္းအိုးၾကီးက လက္တစ္ဖက္စာေလာက္ကိုၾကီးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ထမင္းအိုးၾကီးကို ဖြင္႔ၿပတာမွာ အိုးထဲ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုေရာက္ေနလဲ မသိတဲ႔ ပိုးဟပ္အၾကီးၾကီးေတြ အေကာင္ ၂၀-၃၀ေလာက္ တဖတ္ဖတ္နဲ႔ ထြက္လာၾကတယ္ ... ကိုယ္လဲ ၾကည္႔ၿပီး အံ႔ၾသေနတယ္ ... "


"ေထာင္သားေတြ အတြက္ခ်က္ထားတဲ႔ ပဲဟင္းကလဲ အိမ္မွာခ်က္သလို ဆီမပါ၊ ၿပားမပါ၊ အေရာင္အဆင္းမရွိ  ပဲဟင္းလို႔ အမည္တပ္ေခၚလို႔ေတာင္မရတဲ႔ အရည္က်ဲဟင္းသာၿဖစ္တယ္..."

" ပိုထူးဆန္းတာက  ေထာင္သားေတြအတြက္ ေန႔လည္စာမွာ အိမ္မွာစားေနက်လို အသားငါးမပါ၊ ဆီၿပန္ဟင္းမပါ  ေစာနက ပိုးဟပ္ႏိူင္းညင္းနဲ႔ အဲဒီ အရည္က်ဲ ပဲဟင္းသာၿဖစ္တယ္ ..."

" အဲဒီေထာင္ကၿပန္လာၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မနက္က်ေတာ႔  တည္းခိုတဲ႔ အိမ္ကေကြ်းတဲ႔ နႏြင္းမွဳန္႔ႏိူင္းညင္းနဲ႔ မီးေနသည္ ထမင္းေၾကာ္ကို ကိုယ္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိတ္မွိတ္ၿပီး စားႏိူင္ခဲ႔တယ္။ ကိုယ္စားေနတာကို မိုးခ်ယ္လဲ သတိၿပဳမိတယ္ ... အဲဒီေန႔က စၿပီးေပါ႔ေလ  ကိုယ္ဟာ ဘယ္အရာနဲ႔ မဆို စားႏိူင္ေအာင္ ေလ႔က်င္႔ခဲ႔တာ ... ခုခ်ိန္ထိပဲ ... ငရုပ္သီးေထာင္းနဲ႔ ထမင္းၿဖဴနဲ႔ဆိုလည္း ကိုယ္စားႏိူင္တယ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေထာင္းတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔လည္း ကိုယ္စားႏိူင္တယ္ .... ဘာလာလာ ေဒါင္းသည္ ေပါ႔ကြယ္ ..."


" ကိုယ္႔ဘ၀မွာ ေငြေၾကးၿပတ္လပ္ၿပီး ထမင္းငတ္လုနီးပါး ၿဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ အေၿခအေနေတြလည္း ၾကံဳဖူးတယ္။ အဲလိုအခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္ဟာ မိုးခ်ယ္ကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္ ... ကိုယ္႔ကို ဘ၀အသိေတြ မွ်ေ၀ေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ... မိုးခ်ယ္ကို ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္မေမ႔ဘူးကြာ ..."

The Lady ရုပ္ရွင္၊ ၿမန္မာ စာတန္းထိုး

မေန႔ကပဲ အင္တာနက္ကေန ေဒါင္းၿပီး The Lady ကားကို ၾကည္႔ခဲ႔တယ္။ စာတန္းထိုးမပါေတာ႔ မနဲနားေထာင္ၿပီး ဘာသာၿပန္ၾကည္႔ေနရတယ္။ ဇာတ္ကားထဲမွာ သမိုင္းအခ်က္အလက္ေတြ ေတာ္ေတာ္လဲြေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ မစ္ရွဲရိုး သရုပ္ေဆာင္တာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ အန္တီစုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို တူတာ ေတြ႔ရတယ္။ အထူးသၿဖင္႔ မ်က္လံုးေတြ၊ အၾကည္႔ေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္ပံု၊ ကိုယ္ေနဟန္ထားေတြေပါ႔။ တစ္ခုဆိုးတာက မစ္ရွဲရိုးကို ၿမန္မာသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ၿမန္မာလိုေၿပာတာဘယ္လိုမွ ခံစားလို႔မရဘူး။ ႏိူင္ငံၿခားသားေတြအတြက္က မထူးေပမဲ႔ ၿမန္မာလိုနားလည္တဲ႔သူေတြက မစ္ရွဲရိုးေၿပာတဲ႔ ၿမန္မာ အသံထြက္ကို ေတာ္ေတာ္သည္းခံရမယ္။ အမွန္က ၿမန္မာတစ္ေယာက္ေယာက္က ေၿပာေပးတာကို ေနာက္ခံထည္႔ရင္ရရဲ႔သားနဲ႔။ ၿမန္မာ ပရိတ္သတ္အတြက္ပဲ အဲဒါက ၿပသနာရွိတာပါ။

ဇာတ္ကားက သမိုင္းအခ်က္အလက္ဆိုတာထက္ ဒရမ္မာဆန္ဆန္ရိုက္ထားေတာ႔ ၾကည္႔သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မ်က္ရည္က်ၾကရတယ္။ အန္တီစုရဲ႔ သူ႔ကိုယ္ပိုင္မိသားစုကို လွ်စ္လ်ဴရွဳ၊ တိုင္းၿပည္အတြက္ေပးဆပ္မွဳေတြကို ေပၚလြင္ေအာင္ ရိုက္ၿပထားပါတယ္။ အႏုပညာအရ rating ေပးရရင္ေတာ႔ 7/10၊ သမိုင္းအခ်က္အလက္အတြက္ဆိုရင္ေတာ႔ 2/10 ေလာက္ပဲ ေပးပါတယ္။

အဲဒီဇာတ္ကားကို ယူက်ဴ႔မွာ myanducation ဆိုသူက ၿမန္မာစာတန္းပါထိုးၿပီး ရွယ္ထားပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ ၿပန္ၾကည္႔ပါဦးမယ္။ အန္တီဆြိရဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ပရိတ္သတ္အတြက္ ထပ္ဆင္႔ရွယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တင္ထားတာ quality လဲ မဆိုးဘူး။ ၿပီးေတာ႔ အပိုင္းေတြ ခဲြမေနပဲ ဇာတ္ကားတစ္ကားလံုးကို တစ္ခါထဲ တင္ထားတာပါ။ တင္ေပးသူကို အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေအာက္က လင္႔ခ္မွာ သြားၾကည္႔ႏိူင္ပါတယ္။

http://www.youtube.com/watch?v=EfQZ_reK86I&context=C4a594f9ADvjVQa1PpcFN7RccbOgtMcUQQjYQlDaEq4enAnZclxmg%3D
(Credit to original up-loader)

အေပၚကလင္႔ခ္က မရွိေတာ႔လို႔ ကြန္႔မန္႔ကေန စင္စင္ ရွယ္ေပးတဲ႔ လင္႔ခ္ အသစ္ကို ထပ္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
http://www.youtube.com/watch?v=dFjsFgfYf4g 

Luke Nguyen's Myanmar food show in Inn Lay

ဟိုေန႔က share ခဲ႔တဲ႔ Luke Nguyen ရဲ အစားအေသာက္ show က အဆက္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ အင္းေလးေဒသကို သြားေရာက္ၿပီး တို႔ဟူးေႏြး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးသုတ္၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ေၾကာ္ အစရွိသၿဖင္႔ ခ်က္ၿပခဲ႔ပါတယ္။

အစားအေသာက္ရိွဳးဆိုတာထက္ အင္းေလးေဒသရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ အလွအပ၊ သဘာ၀၊ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေတြရဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳေတြပါ တေစ႔တေစာင္း ရိုက္ၿပထားေတာ႔ အင္မတန္ ၾကည္႔ေကာင္းတဲ႔ ရိွဳးေလးပါ။







Credit to original uploader from Youtube.


အန္တီဆြိေတာ႔ ဒီရိွဳးၾကည္႔ၿပီး တို႔ဟူးေႏြးစားခ်င္တာနဲ႔ပဲ ေနာက္ေန႔႕႔  ခ်က္စားလိုက္ေသးတယ္။ မေန႔ကပဲ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ထဲေတာ႔ ပံုေတြ တင္ထားတာ။ စားၾကပါဦးေနာ္။ း)

အန္တီဆြိရဲ႔ တို႔ဟူးေႏြး

စင်္ကာပူ အမှတ်တရ Kway Chap

အန်တီဆွိ စင်္ကာပူမှာနေတုံးက ပါစီပါဂျန်းမှာ နာမည်ကြီး ကွေ့ချပ်ဆိုင်ရှိတာ ရုံးနဲ့နီးတော့ ခဏခဏ သွားစားဖြစ်တယ်။ ရုံးကအဖွဲ့ကလဲ လူညီတယ်။ ပါစီပါဂျန်း ကွေ့ချပ်ဆိုင်ဆို ဘယ်သူမှ မငြင်းဘူးဗျ။ အဲဒါ ဒီဖက်လာခါနီးတော့ ကောင်လေးတွေက ဆွိ နင် ဟိုရောက်ရင် ကွေ့ချပ်စားရတော့မှာမဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒီတော့ ဒီမှာရှိတုံး အဝစားသွားဆို နောက်ဆုံးအပတ်ကို နေ့တိုင်းနီးပါး အဲဒီဆိုင်သွားကြတယ်ဗျာ။ ကိုယ်ကတောင် ကွေ့ချပ်က ဝက်အူတွေ၊ ကလီစာတွေဆိုတော့  အဆီများလို့ နေ့တိုင်းတော့ မလုပ်ပါနဲဟယ်။ တော်နေ ငါမသွားခင် နင်တို့အကုန် (ဂန့်ကုန်) ဒုက္ခရောက်ကုန်ဦးမယ်ဆို ပြောယူရတယ်။ 

တကယ်လဲဟုတ်တယ်။ ဒီဖက်မှာ စင်္ကာပူအစားအစာ ကြက်ဆီထမင်းတို့၊ လက်ဆာတို့၊ စင်္ကာပူစတိုင် ခေါက်ဆွဲကြော် (Mee Goreng) တို့၊ ကွေ့သယောင်တို့ အစရှိသဖြင့် အကုန်ရပေမဲ့ အဲဒီ ဝက်အူ၊ ကလီစာတွေကို ပြုတ်ပြီးရောင်းတဲ့ Kway Chap ကတော့ ဒီမှာ ဘယ်နေရာမှ မရှိဘူးခင်ဗျ။ မဆွိတီတို့လဲ စင်္ကာပူရောက်စက ကွေ့ချပ်တို့၊ ဘာကူးတေတို့ မကြိုက်ပေါင်။ ဆေးနံ့က နံပါဘိသနဲ့။ ဘယ်လိုအနံ့ကြီးမှန်း မသိဘူးပေါ့။ နောက်တော့ ဝက်သားတုတ်ထိုးငတ်တာနဲ့ ဝက်အူပြုတ်ကို ဝက်သားတုတ်ထိုး အမှတ်နဲ့ စားရာကနေ ကွေ့ချပ်ကိုပါ ကြိုက်သွားပါရော။ အိမ်မှာကြီးတော်ကလဲ ကွေ့ချပ်ပရိတ်သတ်ပဲ။  ကြီးတော်တင်မက၊ ဂျူဂျူလေးကပါ အဲဒီကပါတဲ့ ဝက်စတူးက အရမ်းနူးအိနေတော့ သူပါကြိုက်ပြီး ၅၂လမ်း ဟော်ကာက ကွေ့ချပ်ဆိုင်မှာလဲ week end ဆို မိသားစု သွားသွား စားကြသေးတယ်။ အဲဒီထဲက ကြက်ဥပြုတ်ကိုလဲ ဂျူဂျူတို့ သိပ်ကြိုက်။ အမှန်က ကွေ့ချပ်ဆိုတာ အရည်နဲ့ ဖျော်သောက်တဲ့ မြန်မာလို ညှပ်ခေါက်ဆွဲ အပြားကြီးကို ခေါ်တာပါ။ သူတို့က ဝက်အူတွေကို တရုတ် spice တွေ၊ ဆေးတွေနဲ့ပြုတ်လိုက်တော့ ဘာညှီနံ့မှ မထွက်တော့ဘူး။ ဝက်သားဆိုလဲ ဝက်စတူးသဘောမျိုး နူးအိနေတာပဲကိုး။ ကြက်ဥတွေ၊ ဝက်သားအရေပြား၊ ပဲပြားကြော်၊ ပဲပြားအစိမ်းတွေ လဲ  ထည့်ပြုတ်သေးတယ်။ တစ်ချို့လဲ မြေပဲ ပြုတ်တွေ၊ မုန်ညင်းချဉ်ပြုတ်တွေပါ ထည့်ပေးတယ်။။ 

မနေ့က ချက်နည်းလေးသိချင်လို့ အင်တာနက်ထဲ ဝင်မွှေရင်းနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် စင်္ကာပူရဲ့ အကောင်းဆုံးတွေထဲက တစ်ခုသော ကွေ့ချပ်ဆိုင်ဆိုပြီး အပေါ်ကပြောတဲ့ ပါစီပါဂျန်းဆိုင်ကို စင်္ကာပူ ဘလော့ဂ်တစ်ခုမှာ တွေ့လိုက်လို့ ဆိုင်လိပ်စာလေး သိရအောင် လင်ခ့်လေး ပေးလိုက်ပါတယ်။

 Tong Lok Kway Chap

ခဏခဏသာ သွားစားနေတယ်၊ ဆိုင်နာမည်ကို တစ်ခါမှ သတိမထားမိဘူးဂျာ။ ခုမှ  Tong Lok Kway Chap ဆိုင်ဆိုတာ သိရတော့တယ်။  အဲဒီဘလော့ဂ်က ပုံတွေကြည့်ရင်းနဲ့ ဒီလို ကွေ့ချပ်တွေ ပြင်ဆင်ထားတာ၊ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ ပုံတွေ ပြထားတာ မြင်ဖူးသလိုလိုပဲဆို တွေးနေတာ။ နောက် ဆိုင်လိပ်စာတွေ့မှ ကိုယ်သွားစားနေကျ ဆိုင်မှန်းသိတော့တယ်။ အဲလောက်နာမည်ကြီးမှန်းကို မသိခဲ့တာပါ။ တစ်ခါ အိမ်ကလူတွေ စားရအောင်ဆို အဲဒီဆိုင်ခေါ်သွားတာ Sunday ကြီးဖြစ်နေလို့ မဖွင့်ဘူးတဲ့ ခင်ဗျ။ စလုံးက ကွေ့ချပ်ပရိတ်သတ်တွေ သွားစားချင်ရင် တနင်္ဂနွေ၊ တနင်္လာနဲ့ အစိုးရ ရုံးပိတ်ရက်တွေမှာ ပိတ်ပါတယ်။ တော်တော်ကို ကောင်းပါတယ်။ ဈေးလဲ မကြီးပါဘူး။ ဟော်ကာစင်တာမှာ ရောင်းတဲ့ ဈေးနှုံးထက်တောင် သက်သာပါသေးတယ်။

 

ဒီဖက်မှာ ဗီယက်နန်တွေ တရုတ်တွေပေါတော့ ဝက်သားကလီစာ အကုန်ဝယ်လို့ရပါတယ်။ ဝက်အူအကြီးဆို တစ်ကေဂျီ ၈ကျပ်လောက်ပဲရှိပါတယ်။ အူချိုလေးတွေလဲ ရပါတယ်။ ခါတိုင်းဆိုရင်တော့ ဗမာစတိုင် ဝက်သားတုတ်ထိုး လုပ်စားတာများတယ်။ ဆေးရကြောရတာ မသက်သာလို့ မစားဖြစ်တာတောင်ကြာလှပေါ့။ နောက်ဆုံးအခေါက်က ဆေးရတာတော်တော် လက်ဝင်ပြီး အနံ့လဲ သိပ်မပျောက်လို့လေ။ ဒါနဲ့  ဒီအပတ် စနေက ဈေးဝယ်တော့ မထင်မှတ်ပဲ ကိုယ်ဝယ်နေကျဆိုင်မှာ တွေ့တာနဲ့ အူအကြီး (ဘာအူ ခေါ်လဲမသိ) ၅၀၀ဂရမ် ဝယ်လာခဲ့တယ်။ မနေ့က ရေခဲသေတ္တာထဲ ကြည့်လိုက်တော့ ဟိုတစ်ခါ စင်္ကာပူက အစ်မ လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကွေ့ချပ် spice အမှုန့်ထုတ်တွေ့တာနဲ့ ကွေ့ချပ်ပဲ လုပ်စားတော့မယ်ဆို ဝက်အူကို စပြီး ရေဆေးရပါတော့တယ်။ 

ဝက်အူက ကိုင်ပြီး၊ ဆေးပြီးသားပေမဲ့ အနံ့ကတော်တော်ကျန်သေးတော့ မန်ကျည်းမှည့်နဲ့ ဆားကြမ်းနဲ့ နာနာပွတ်ပြီး အပြင်ဖက် ၃ခါ၊ အတွင်းဖက်လှန်ပြီး ၃ခါလောက် ပွတ်ဆေးရပါတယ်။ စားချင်တော့လဲ ဒုက္ခခံရပါတယ်။ ဝက်သားကိုလဲ  ၂၅၀ဂရမ်လောက် အတုံးလိုက် လှီးထားပါတယ်။ ဝက်သားသုံးထပ်သားဆို ပိုကောင်းပါတယ်။ နောက် ပဲပြားတွေ ဝယ်ထားတာ ရှိတာနဲ့ ပဲပြားတွေလဲ အဆင်သင့် တစ်ဝက်စီ လှီးထားပါတယ်။ ကြက်ဥ ၃လုံးကိုလဲ ရေဆေးပြီး ထည့်ပြုတ်ဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားပါတယ်။

ဝက်အူကို မညှီအောင်၊ အနံ့မထွက်အောင် လုပ်နည်းတွေ့လို့ မျှဝေပါမယ်။ ဒယ်အိုးထဲကို ဆီအနည်းငယ် ထည့်ပါ။ ဆီကျက်လာရင် စောနက ဆေးထားတဲ့ ဝက်အူကို ဒီအတိုင်း လုံးဝမလှီးပဲ ဆီကျက်ထဲကို ထည့်ကြော်ပါတယ်။ ရေခန်းလာရင် ဝက်အူ တစ်ဝက်လောက်မြုတ်အောင် ရေထပ်ထည့် ပြုတ်ထား ၂မိနစ်လောက်နေလို့ တော်တော်ပွက်လာရင် အဲဒီ ရေတွေကို ငှဲ့ပစ်ပါတယ်။ အဲဒါမျိုး၃ခါလောက် ရေတွေကို ထည့်လိုက်၊ ငှဲ့လိုက်ရင် ဝက်အူဟာ အညှီနံ့ လုံးဝနီးပါးပျောက်သွားပါတယ်။ နောင် ဝက်သားတုတ်ထိုးလုပ်ရင်လဲ ဒီနည်းပဲ သုံးပါတော့မယ်။

ကွေ့ချပ် spice ဖြစ်ပါတယ်။ အော်ဇီမှာလဲ တရုတ်ဆိုင်တွေမှာ ရှိပါတယ်။ ဈေးမကြီးပါဘူး။ တစ်ထုတ် ၂ကျပ်ခွဲလောက်တော့ ရှိမယ်။

 

နောက်တော့ soup လုပ်ဖို့ ဆော့စ်အတွက် ပဲငံပြာရည် အနောက်ရည် စားပွဲဇွန်း ၃ဇွန်း၊ အကြည်ရေ ၂ဇွန်း၊ ကြက်သားမှုန့် လဖက်ရည် တစ်ဇွန်းခန့်ကို ရေနဲ့ဖျော်ထားပါတယ်။ ကွေ့ချပ်ပြုတ်မဲ့ အိုး ကြီးကြီး ဇောက်နက်နက်ထဲကို ဆီ စားပွဲဇွန်း တစ်ဇွန်းခန့်ထည့်ပြီး ဂျင်း ပါးပါးလှီးထားတာ ၄-၅ ခုလောက်၊ ကြက်သွန်ဖြူကို အခွံမနွှာပဲ ၄-၅ဥလောက်၊ နာနက်ပွင့် တစ်ပွင့် ၂ပွင့်ခန့်ကို  ဆီကျက်ရင် ထည့်ဆီသတ်ပါတယ်။ (Kway chap spice ထုတ်မှာ တရုတ်မဆလာ five spice တို့ ဘာတို့ အစုံပါပြီးသားဆိုတော့ ဟင်းခပ်အမွှေးအကြိုင်တွေအများကြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထည့်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။) ဆီသတ်တာ အနံ့နဲနဲမွှေးလာရင် မီးပိတ်ပြီး အပေါ်က ရေနဲ့ဖျော်ထားတဲ့ ဆော့စ်ကို လောင်းထည့်ပါတယ်။ (မီးမပိတ်ရင် ဆီကျက်နေတုံးမှို့ မီးထတောက်မှာ ကြောက်ရပါတယ်)။ နောက်ထပ် ရေကို (ထည့်မဲ့ ပစ္စည်းတွေ မြုတ်ရုံ) အိုးနဲ့ အပြည့်နီးပါးထည့်ပြီး အပေါ်ကနေ ကွေ့ချပ် spice အထုတ်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို လောင်းထည့်ပါတယ်။ နောက် ချိုအောင် brown sugar ( သို့ ) ထန်းလျှက် ၃လုံးလောက် ပစ်ထည့်ပါတယ်။ အဲဒါဆို soup က အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။  Soup ကို ဆူပွက်နေအောင်တည်ထားပါတယ်။ soup ကို ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်အရသာရအောင် ပဲငံပြာရည် အကြည်ရေ၊ ထန်းလျှက် အစရှိသည်တို့ကို လိုရင် ထပ်ထည့်ပေးပါဦး။

Soup ရပြီဆို အပေါ်က ဝက်အူရယ်၊ ဝက်သား၊ ပဲပြား၊ ကြက်ဥတို့ကို soup ထဲ ထည့် မီးအေးအေးနဲ့ နာရီဝက် တစ်နာရီခန့် ထည့်ပြုတ်ရပါတယ်။ ကြက်ဥပြုတ်ကျက်ရင် အခွံခွါပြီး soup ထဲ ပြန်ထည့်ပြုတ်ပါတယ်။ 

 

 အသားတွေက အကျက်မညီလို့ တည်နေတုံး မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး ကျက်တာကို အရင်ကော်ထားစေချင်ပါတယ်။ ဝက်အူက နူးလွယ်တော့ အရမ်းပျော့အိသွားရင် မကောင်းလို့ အနေတော်လေးမှာ  ပန်းကန်တစ်လုံးနဲ့ ဆယ်ထားရပါတယ်။

ဝက်အူနဲ့ အသား၊ ပဲပြားတို့ကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပါးပါးလှီးထားပါတယ်။

အမှန်က ပဲပြားကို ကြော်ထားတာလဲ ထည့်ပြုတ်ရင်ပိုကောင်းပါတယ်။

တကယ်တော့ အန်တီဆွိဝယ်တာ  ကွေ့ချပ် အစစ်မဟုတ်ပါဘူး။ ကွေ့ချပ်အစစ်က မညှပ်ရသေးတဲ့ ညှပ်ခေါက်ဆွဲ အချပ်လိုက်ကြီးပါ။ ဈေးက လွယ်တာပဲ ဝယ်ခဲ့ပါတယ်။

အချဉ် Sauce အတွက်တော့ မြန်မာ ဝက်သားတုတ်ထိုး sauce ကိုပဲ အချဉ်ကဲပြီး ခပ်ချဉ်ချဉ်လေး လုပ်လိုက်ပါတယ်။

စားခါနီးကျ စောနက Kway Chap soup ကို ဆူပွက်နေအောင် အရင်တည်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ လှီးထားတဲ့ အသားတွေ၊ အူတွေ၊ ပဲပြားတွေကို တစ်ခုချင်းစီ သံစကာလေးနဲ့ soup ထဲ နှစ်ပြီး ပန်းကန်ပြားခပ်ကြီးကြီးထဲထည့် ပြီး ပြင်ဆင်ပါတယ်။

ကွေးချပ် (ညှပ်ခေါက်ဆွဲ)ကိုလည်း ပန်းကန်လုံးလေးထဲထည့် ဟင်းရည် ပူပူ လောင်းထည့်ပါတယ်။

တွဲစားရအောင် အရွက်မပါလို့ Bok Choi ကို ခရုဆီနဲ့ ကြော်လိုက်ပါတယ်။

စားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီခင်ညာ။ စလုံးက ပရ်ိတ်သတ်ကတော့ ဒုက္ခခံလုပ်စရာမလိုဘူးပေါ့။ စလုံးမှာ ဆိုင်တွေ ပေါမှပေါကိုး။ နိူင်ငံခြားရောက် ကွေ့ချပ် ပရိတ်သတ်တွေ ချက်စားရအောင် ရှယ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

Luke Nguyen's Myanmar food show in Yangon

တစ္ေန႔က ေအာ္ဇီခ်ယ္နယ္ SBS က လႊင္႔သြားတဲ႔ ၿမန္မာၿပည္က အစားအေသာက္အေၾကာင္းရိုက္ၿပထားတဲ႔ documentary  ယူက်ဴ႔မွာတက္လာပါၿပီ။

Luke Nguyen ဆိုတာ ေအာ္ဇီက ဗီယက္နန္လူမ်ိဳး နာမည္ၾကီး chef ပါ။ သူ႔ရဲ႔ documentary အစားအေသာက္ရိွဳးေတြ ယူက်ဴ႔မွာ အမ်ားၾကီး ေဒါင္းၾကည္႔လို႔ရပါတယ္။ သူက ဆစ္ဒ္နီမွာ ရက္စ္ေတာရန္႔ဖြင္႔ရာကေန နာမည္ၾကီးလာတာပါ။ သူ႔ရဲ႕ ရက္စ္ေတာရန္႔ကို Red Lantern လို႔ေခၚၿပီး restaurant and catering association ရဲ႔ အေကာင္းဆံုး စားေသာက္ဆိုင္ဆုကို ၂ၾကိမ္တိုင္ရရွိထားပါတယ္။ ခု ေအာ္ဇီ SBS ခ်ယ္နယ္ကေန ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း ည၇နာရီခဲြမွာ ၿပေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ရိွဳးက အာရွက အစားအေသာက္ေတြအၿပင္ အာရွက ဓေလ႔ထံုးစံ၊ ေနရာေဒသ၊ ပတ္၀န္းက်င္ အလွအပေတြပါ ၿပေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ႔လူၾကိဳက္မ်ားပါတယ္။ မဆြိတီတို႔ မိသားစုေတြလည္း အားလံုးၾကိဳက္ၾကလို႔ သူလာမဲ႔ အခ်ိန္ဆို ေစာင္႔ၾကည္႔ၾကပါတယ္။သူ႔ရဲ SBS official link  ၿဖစ္ပါတယ္။။ အဲဒီမွာ သူ႔ရိွဳး ေတြ အစအဆံုးၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၾကည္႔ႏိူင္ပါတယ္။ ယူက်ဴ႔ မွာလည္း ၾကည္႔ႏိူင္ပါတယ္။

ၿမန္မာၿပည္ရဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေတာ္ကိုလည္း သူေရာက္ရွိခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီမွာ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္နည္း၊ ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းလုပ္နည္းေတြကို ၿပသခဲ႔ပါတယ္။ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေတြမွာေတာ႔ ရွယ္ထားၾကၿပီးပါၿပီ။ မၾကည္ရ႔ေသးတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ ပရိတ္သတ္ အတြက္ပါ။ ၿမန္မာၿပည္ အလြမ္းေၿပ ရန္ကုန္အလြမ္းေၿပ ၾကည္႔ၾကပါဦး။

နေမာ္နမဲ႔၊ နမူးနထိုင္း ႏွင္႔ at the same time

ကိုယ္႔အိမ္ကလူသည္ အင္မတန္ နေမာ္နမဲ႔ႏိူင္သည္။ ညားကာစက လင္မယား လမ္းအတူေလွ်ာက္ၾကရာတြင္ ခလုပ္ေတြတစ္ခုၿပီး တစ္ခု တိုက္သည္။ ဘယ္႔နွာပါလိမ္႔၊ ခဏေန တိုက္ၿပန္ၿပီ၊ သူပဲ တိုက္ တိုက္ႏိူင္လြန္းသည္ဟု စိတ္ကထင္ေနသည္။ သူကေတာ႔ ငယ္စဥ္က သူတို႔အိမ္တြင္ ၾကမ္းကို ေၿပာင္ေနေအာင္တိုက္ထားရာ ေၿခရာမေပေအာက္ ေၿခဖ်ားေလးေထာက္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ရသည္ဆိုသည္။ ထိုမွစ၍ လမ္းေလွ်ာက္ရာတြင္ အက်င္႔ပါကာ ေၿခဖ်ားေထာက္ေလွ်ာက္လို႔ ခဏခဏ ခလုပ္တိုက္မိေၾကာင္း အေၾကာင္းၿပခ်က္ေပးသည္။ သို႔ေပမဲ႔ ဆြိဆြိတီ၏စိတ္ထဲတြင္ ထိုအခါမွစ၍ ကိုယ္႔အိမ္ကလူ၏ နေမာ္နမဲ႔ ႏိူင္မွဳကို စတင္သတိထားမိပါသည္။

အိမ္မွာ သူႏွင္႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက အတူေနဖူးေသာ ၾကီးေတာ္ေရာက္လာေတာ႔ သူငယ္ငယ္က နေမာ္နမဲ႔ႏိူင္ပံုမ်ားကို ဇာတ္ေၾကာင္းၿပန္ ေၿပာၿပပါသည္။ ငယ္စဥ္က သူတို႔အိမ္တြင္ ဇီးပင္ရွိရာ လမ္းေလွ်ာက္လာရာတြင္ ထိုဇီးကိုင္းကို မၿမင္။ ဇီးကိုင္းမ်က္ေစ႔တည္႔တည္႔ထိုးရာ မ်က္လံုးကို ေတာ္ေတာ္ ေဆးကုယူလိုက္ရသည္တဲ႔။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင္႔ မ်က္မွန္တပ္လိုက္ရၿခင္းသည္ ထိုဇီးကိုင္း စနက္မကင္းဟု ၾကီးေတာ္က စြတ္စဲြသည္။ သူငယ္ငယ္က အိမ္တြင္ အထည္ဆိုင္ဖြင္႔ထားရာ ေန႔လည္စာကို ထမင္းခ်ိဳင္႔ပို႔ရသည္မွာ သူ႔တာ၀န္ၿဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ထမင္းခ်ိဳင္႔မပါပဲ သြားလိုသြားသည္။ တစ္ခါတရံ လမ္းမွာ ေငးေမာကာ ခလုပ္တိုက္၍ ထမင္းခ်ိဳင္႔ေမွာက္က်ေသာ အခါမ်ားကလည္း မေရတြက္ႏိူင္ပါတဲ႔။

အိမ္ေထာင္က်ေတာ႔ သူ၏နေမာ္နမဲ႔ ႏိူင္မွဳမ်ားကို တေၿဖးေၿဖး ပိုသတိထားမိလာသည္။ သူသည္ အေရးၾကီးေသာ ကိစၥမ်ားကို အေလးထားသေလာက္၊ အေရးမၾကီးေသာ ကိစၥမ်ားမွာေတာ႔ အၿမဲလို နေမာ္နမဲ႔ၿဖစ္ၿမဲ။ အၿပင္သြားလွွ်င္ အက်ီၤ၀တ္လွ်င္ ေၿပာင္းၿပန္၀တ္သည္။ ရိုးရိုးရွပ္အက်ီဆို အတြင္းအၿပင္ ေၿပာင္းၿပန္၀တ္သည္။ တီရွပ္ဆိုလွ်င္ အေရွ႕အေနာက္ ေၿပာင္းၿပန္၀တ္သည္။ တစ္ခါဆိုလွ်င္ တီရွပ္ကို အတြင္းအၿပင္ေရာ အေရွ႔အေနာက္ပါ ေၿပာင္းၿပန္ၿဖစ္ေအာင္ ၀တ္ဖူးေလရာ  ေဘးကၾကည္႔သူမွာ အေတာ္ပင္ မ်က္စိလည္ရေလသည္။

တစ္ခါသား MRT  ႏွင္႔ခရီးသြားၾကရာ သူ႔ကိုၾကည္႔ရသည္မွာ စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးၿဖစ္ေနသည္ထင္သည္။ သူ႔လည္ပင္းၾကီးပဲ အစ္ေနသလိုလို။ သူ႔ၾကည္႔ရတာ ကိုယ္တိုင္ပင္ အစ္တစ္တစ္ၾကီးၿဖစ္ေနသည္။ အသက္ရွဴပင္က်ပ္သလို။ ေသခ်ာၾကည္႔မွ အလိုေလး ေမာင္မင္းၾကီးသား တီရွပ္ကို ေရွ႔ေနာက္ ေၿပာင္းၿပန္၀တ္ထားၿခင္းၿဖစ္သည္။ ေဘးကလူေတာင္ အသက္ရွဴက်ပ္တာ၊ ကာရကံရွင္၀တ္ထားသူက သိပင္ မသိသည္႔အၿဖစ္မွာ ရယ္ခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။ သူ႔ၾကည္႔ကာ သားအမိေတြ တူအရီးေတြ တခစ္ခစ္ရယ္သည္တြင္ သူ႔မွာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင္႔ လူရွင္းသည္႔ ဘူတာရံုေရွ႔ဆံုးကခံုေလးတြင္  ေၿပာင္းၿပန္လွန္၀တ္ရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံလဲ ဓာတ္ေလွခါးထဲမွာ ၿပန္၀တ္ရဖူးသည္။ ကားေမာင္းရင္း လမ္းတြင္ ခဏရပ္ကာ ၿပန္၀တ္ရတာမ်ိဳးလဲ ၾကံဳဖူးသည္။

ဒီေရာက္ေတာ႔ သူအမ်ားဆံုး နေမာ္နမဲ႔ အႏိူင္ဆံုးမွာ ရံုးသြားလွ်င္ ကမန္းကတမ္းထြက္သြား၊ ခဏေနေတာ႔ ကားၿပန္ေမာင္းလာကာ ပစၥည္းတစ္ခုခု ေမ႔က်န္၍ ၿပန္လာယူရၿခင္းၿဖစ္သည္။ ရံုးက ကြန္ၿပဴတာ access ေသာ႔၊ ဟမ္းဖုန္း၊ ထမင္းဗူး အစရွိသည္တို႔ၿဖစ္သည္။ ေမ႔က်န္ခဲ႔ၿပီဆို အိမ္ကေသာ႔ခတ္ၿပီးသားၿဖစ္ေနေတာ႔ "မိန္းမေရ" ဆို သူေခၚမည္။ တံခါးကို ေခါက္မည္။ ထိုအခ်ိန္ ဆြိဆြိတီကလဲ အိမ္ေနာက္ေဖး သမီးထမင္းခ်ိဴင္႔အတြက္ အလုပ္ရွဳပ္ေနရာ တံခါး၂ဆင္႔ပိတ္ထားေသာ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ဘာသံမွမၾကားရ။ ဒီေတာ႔ ဖုန္းကို လွမ္းေခၚမည္။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ ၾကားပါသည္။ သြားဖြင္႔ေပးပါသည္။ ထိုအခါ သူကပင္ တၿပန္ ကိုယ္႔ကို " ဒီေလာက္ေအာ္ေခၚေနတာေတာင္ မၾကားဘူးလား။ ညည္းကေတာ႔ နမူးနထိုင္းနဲ႔ ေခၚမၾကားေအာ္မၾကားပဲ ... "  ဟု အၿပစ္တင္လိုက္ေသးသည္။ ဤကဲ႔သို႔ အသံမ်ားမွာ အိမ္မွာ ၾကားေနက် နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာမ်ား ၿဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ သူနေမာ္နမဲ႔ႏိူင္ပံုမ်ား မိန္းမက မနက္ရံုးသြားဖို႔ ထမင္းခ်ိဳင္႔ၿပင္ကာ အိမ္ေရွ႔ ထြက္ခါနီး အေပါက္၀နားက စင္ေပၚတင္ေပးထားသည္။ တစ္ခါသားတြင္ ထမင္းခ်ိဳင္႔ထည္႔သည္႔အိတ္ အနီေရာင္ကေန အၿဖဴေရာင္ေၿပာင္းရာ ၃ရက္ေလာက္ ထမင္းခ်ိဳင္႔ မပါပဲ ရံုးသြားေလသည္။ တင္ေနက် ဒီေနရာ ဒီစင္ေပၚပဲ တင္ထားရာ အိတ္အေရာင္ေၿပာင္းသြားေတာ႔ ၿမင္ေနက်အိတ္မဟုတ္၍ ေမ႔က်န္ေလသတတ္။

ဟိုေန႔ကလဲ သူရံုးကို ထြက္သြားလို႔ ကိုယ္က အိမ္ေနာက္ေဖး သမီးထမင္းခ်ိဳင္႔အတြက္ ကုန္းလုပ္ေနတံုးရွိေသး လွစ္ခနဲဆို သူအခန္းထဲ ေၿပး၀င္ တစ္ခုခုယူၿပီး ၿပန္ထြက္လာတာ ေတြ႔လိုက္သည္ ။ "အေဟာ္ ... ေတာ္ တစ္ခုခု ေမ႔က်န္ခဲ႔ၿပန္ပလား... " ဆိုေတာ႔ ဘာမွ ၿပန္ေၿဖမေပးသြား။ တက္သုတ္ရိုက္ကာ ၿပန္ထြက္သြားသည္။ အမ္မယ္ ... ဒီတစ္ခါေတာ႔ ငါ႔လဲ ဖုန္းမေခ ၚ ၊ နမူးနထိုင္းေတြ

ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကားေတြလဲ ေၿပာမသြားပါလားေပါ႔ ... စဥ္းစားေနတံုးရွိေသး ...

" ေမေမ ....." တဲ႔ ။ အိပ္ရာထဲမွ မဂ်ဴဂ်ဴး ခပ္က်ယ္က်ယ္ ခပ္ခြ်ဲခြ်ဲ ေအာ္ေခၚလိုက္သည္႔ အသံ ...

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲအထိ အသံက ၾကားရသည္။  ခါတိုင္းေတာ႔ အဲဒီ အိပ္ပုပ္မ ဂ်ဴဂ်ဴကို မေအက ေက်ာင္းသြားခါနီးမွ အတင္းႏိွဳးရသည္။ ႏိွဳးတာေတာင္ ေပကပ္ အိပ္ခ်င္ေနေသးတာ။ ေဟာ ဒီေန႔ေတာ႔ ထူးထူးၿခားၿခား ဂ်ဴဂ်ဴတို႔ အေစာၾကီးႏိုးေနပါလား။ မနက္တိုင္း မဂ်ဴဂ်ဴတို႔ ႏိူးလွ်င္ သူ႔ဟာသူဘယ္ေတာ႔မွ အိပ္ရာကမထ။ အေမကို ခ်ဲြကာပတ္ကာ ဖတ္ကာၿဖင္႔ မ်ိဳးစံုဂ်ီက်ၿပီးမွ ထေလ႔ရွိသည္။

"ငါ႔သမီးေလး ဒီေန႔ အေစာၾကီး ႏိူးေနပါလား ဘယ္လိုၿဖစ္တံုး ... " ဆို ထုံးစံအတိုင္း သားအမိ၂ေယာက္ ဖက္ကာ နမ္းကာၿဖင္႔ ၾကည္ဆယ္ ကလူေနၾကသည္။ ခဏေနေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴက စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင္႔ ေၿပာသည္။

" ေမေမ .. သိလား ..  ေဖေဖက အေစာၾကီး ႏိွဳးလို႔ ဂ်ဴဂ်ဴ ႏိူးသြားတာ ... ဂ်ဴဂ်ဴက ဆက္အိပ္ခ်င္ေသးတာကို " တဲ႔ ။

ဟင္ ... ဘာလို႔ သမီးကို ႏိွဳးပါလိမ္႔ေပါ႔။ စဥ္းစားေနတံုး ရွိေသး။ မဂ်ဴဂ်ဴ ဆက္ရွင္းၿပမွ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ၿဖစ္ရပါေတာ႔သည္။

" ေဖေဖက တံခါးကို ေခါက္တယ္။ ေမေမ႔ကို အက်ယ္ၾကီးေခၚတယ္။ အဲ႔မွာ ဂ်ဴဂ်ဴလဲ လန္႔ႏိုူးသြားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴတို႔အခန္းက  ၿပတင္းေပါက္ကိုလဲ ေခါက္တယ္။ ဂ်ဴဂ်ဴ႔ကိုႏိွဳးတယ္။  at the same time ဂ်ဴဂ်ဴ႔ ေဘးက တယ္လီဖုန္းၾကီးကလဲ ထၿမည္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴလဲ ထၿပီး ေဖေဖ႔ကို တံခါးဖြင္႔ေပးလိုက္ရတာေပါ႔    ..."

ဂ်ဴဂ်ဴရဲ႔ at the same time ဆိုတဲ႔ေနရာလဲ ေရာက္ေရာ။ အန္တီဆြိတို႔ ရယ္တာ ရယ္တာ အူေတာင္နာေတာ႔မည္။ သူတို႔ သားအဖအၿဖစ္ကို ၾကည္႔ၿပီးေတာ႔။ ခေလးပီပီ အိပ္ေကာင္းၿခင္းအိပ္ေနတာ ... သူ႔အေဖ နေမာ္နမဲ႔နဲ႔ သူ႔အေမ နမူးနထိုင္းတို႔ၾကား ထၿပီး တံခါးဖြင္႔ေပးလိုက္ရတာ။ ဒီခေလး မႏိူးပဲ ရွိမလား ။     ။

အလႅာပ သလႅာပ

အန္တီဆြိလဲ ေၿပာခ်င္တာေတြ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ မ်ားေနလို႔ အကုန္ေပါင္းၿပီးေရးလိုက္ေတာ႔မယ္။

 ဂ်ဴဂ်ဴေလး ပညာေရး
ပထမဆံုး ဂ်ဳဂ်ဳေလးအေၾကာင္းေၿပာရဦးမယ္။ သူ႔ေက်ာင္း ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ေပါ႔။ ကို WD တို႔လို ခေလးအေဖေတြ အေမေတြ စိတ္၀င္စားၾကမယ္ထင္ပါတယ္။

သမီးကို ဒီဖက္ေၿပာင္းေတာ႔ ပရက္ရွာ မေပးခ်င္တာေရာ၊ ေရာက္ခါစ သူေပ်ာ္ပါေစဆို မနွစ္က တစ္ႏွစ္လံုး ဒီတိုင္းပဲ ထားခဲ႔တာ။ ဒါေတာင္ ကူမြန္က ဒီမွာ ဆက္တက္ေတာ႔ အဲဒီအိမ္စာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ေက်ာင္းက အိမ္စာက ၁၀မိနစ္ ၁၅မိနစ္ေလာက္ပဲ လုပ္ရတာ။ သခၤ်ာမွာေတာ႔ ကူမြန္ေက်းဇူးနဲ႔ ၂တန္းေက်ာေနတာ။ သမီးအတြက္ သခၤ်ာကေတာ႔ စိတ္ပူစရာ မရွိဘူးေပါ႔ ။ ဒါေပမဲ႔ ကူမြန္အိမ္စာက ထပ္ခါထပ္ခါ repeat ေတြမ်ားေတာ႔ သမီးက ပ်င္းလာတယ္။ သူ ကူမြန္မတက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး ေၿပာေနတာၾကာၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ သူ႔ကို သခၤ်ာ အေၿခခံေလးေကာင္းသြားေအာင္ဆို သည္းညည္းခံၿပီး ဆက္ထားတာ။

ဒီႏွစ္ year 3 မွာ Naplan စာေမးပဲြကရွိေတာ႔ နဲနဲေတာ႔ ၿပန္ကိုင္မွဆို သူ႔ကို အဂၤလိပ္စာ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ၿပန္ေၿဖခိုင္း၊ essay writing တို႔ ၿပန္လုပ္ခိုင္းေတာ႔ အဲမွာ စေတြ႔ေတာ႔တာပဲ။ သမီးဟာ အိမ္မွာလဲ ၿမန္မာလိုပဲေၿပာ၊ ဒီက ေက်ာင္းေတြကလဲ grammar ကို ေသခ်ာ မသင္လို႔လားမသိ၊ သမီးဟာ စာကို ေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ အရင္ စကၤာပူမွာ အနည္းအက်ဥ္းသင္ဖူးတဲ႔ Tense တို႔ ဘာတို႔ ေတြပါ ေမ႔ကုန္ၿပီး အဂၤလိပ္စာမွာ ေတာ္ေတာ္အားနည္းေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေတြ႔ေနက် ၿမန္မာ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႔နဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး သမီးကို က်ဴရွင္အပ္ဖို႔ လုပ္ရေတာ႔တယ္။ ကူမြန္ကိုရပ္လိုက္ၿပီး ဒီက နာမည္ရွိတဲ႔ couching class တစ္ခုမွာ သြားအပ္လိုက္ရတယ္။ အိမ္မွာလဲ စကၤာပူက ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ အထုပ္လိုက္ၾကီးကို တစ္ေန႔ တစ္စံုလုပ္ခိုင္း၊ grammar ကိုလဲ ၿပန္သင္ေပးရတယ္။

အမွန္က သမီးကို pressure မေပးခ်င္ဘူး။ ဒီမွာ ေၿပာင္းေနတဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုက ခေလးလဲ stress နည္းေစဖို႔ ၊ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းတဲ႔ မိသားစုဘ၀ေလးရဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတာမဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ေနတဲ႔ အရပ္က ေက်ာင္းေကာင္းလို႔ဆို ေရြးလိုက္တာမွာ အမ်ားစုတက္တဲ႔သူေတြက အင္မတန္ kia su တဲ႔ ၿပည္ၾကီးတရုတ္၊ ကိုရီးယား၊ ဗီယက္နန္၊ စကၤာပူတရုတ္ စတဲ႔ ေအရွန္းေတြပဲ ၿဖစ္ေနေတာ႔ သူတို႔ေတြက ပညာေရးကို စလံုးတံုးကအတိုင္း အသည္းအသန္ ခေလးေတြကိုဖိအားေပးလုပ္ေနၾကေတာ႔ ကိုယ္႔မွာ အခက္ၾကံဳရတယ္။ အန္ဆီဆြိစိတ္နဲ႔သာဆိုရင္ေတာ႔ သမီးဥာဏ္ရည္နဲ႔ အလည္အလတ္ေလာက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳနဲ႔ အခ်ိန္တန္ တကၠသိုလ္ တစ္ခုေလာက္ ၀င္ႏိူင္ရင္ေတာ္ၿပီလို႔ မွန္းထားတာ။

 ဒီမွာလဲ Opportunity class တို႔၊  selective school တို႔လို အမွတ္ေကာင္းမွ တက္ႏိူင္တဲ႔ အတန္းေတြ၊ ေက်ာင္းေတြကို ခဲြထားေတာ႔ ေအရွန္းမိဘေတြက ခေလးေတြကို ပရက္ရွာေတြ ေပးေနၾကတာ။ ေကာ႔ေကးရွန္းေတြ ေအာ္ဇီေနးတစ္ဖ္ေတြကေတာ႔ ခေလးေတြ အမ်ားၾကီးေမြးၾကတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ေက်ာင္းမွာ ေတာ္ရံုပဲ။ ခေလးေတြကို သိပ္လဲ ဂရုစိုက္မေနဘူး။ သူတို႔အတြက္က အခ်ိန္တန္ ခေလးက သူ႔လမ္းသူသြားမွာပဲ။ သူ႔ဟာသူ လူတလံုးသူတလံုးေတာ႔ ၿဖစ္မွာပဲ ဆို ပရက္ရွာလဲ မေပးဘူး။ ကိုယ္ေတြသာ ေအရွန္းေတာထဲမွာေနေနရေတာ႔ ဒုကၡေရာက္တယ္။

ဒီမွာ ခေလးအေမေတြေတြ႔ရင္ အဲဒီ ခေလးေက်ာင္းအေၾကာင္း။ ဆရာမေတြအေၾကာင္း၊ ဘာသာရပ္ေတြ၊ က်ဴရွင္ေတြ၊ တၿခား အၿပင္ပန္း class ေတြကို အၿပိဳင္အဆိုင္ ထားၾက၊ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေၿပာၾကနဲ႔။ ကိုယ္က အဲဒီလိုဆို ၿပံဳးၿပံဳးေလးပဲလုပ္ေနတယ္။ ဘာမွကို ၀င္မေၿပာဘူး။ ဒီလိုပရက္ရွာေတြ မလိုခ်င္လို႔ ဒီဖက္ေၿပာင္းလာခါမွ ဒုကၡလို႔သာေတြးမိတယ္။ သူတို႔ကေတာ႔ ကိုယ္႔ကို ပညာမတတ္၊ဘာမတတ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ထင္ၾကမလားေတာ႔ မသိဘူး။

ၿပီးခဲ႔တဲ႔ အပတ္ကေတာ႔ ဂ်ဴဂ်ဴေလးလဲ ေတာ္ေတာ္ထရိန္းလိုက္ေတာ႔ အဂၤလိပ္က အေၿခအေန ၿပန္ေကာင္းလာပါၿပီ။ အတန္းထဲမွာ သူတို႔ရဲ႔ performance ကိုၾကည္႔ၿပီး ဘာသာရပ္အလိုက္ gold card တို႔ ဘာတို႔လို ကတ္ၿပားေလးေတြ တစ္လတစ္ခါ ေပးရာမွာ ဂ်ဴဂ်ဴေလးက writing အတြက္ gold card ေလးရလာလို႔ပါပဲ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ က်ဴရွင္ကလဲ အက္ေဆး အတြက္ အဲလိုမ်ိဳး ခပ္ဆန္ဆန္ စာရြက္ေလးရလာတယ္။ အမွန္က ကိုယ္ကသာ သမီးကို စိတ္ပူေနတာ။ သူကအရင္ထဲက ေၿပာဖူးပါတယ္။ သူအတန္းထဲမွာ essay ေရးရင္ ဆရာမက good လို႔ေၿပာတယ္ ဘာညာေပါ႔။ အတန္းထဲမွာေတာ႔ သမီးက ကိုယ္ထင္ထားသေလာက္ေတာ႔ ည႔ံပံုမေပၚပါဘူး။ ကိုယ္ကသာ အားမရတာ ေနမွာ။

အမွန္က သမီးက ဥာဏ္လဲေကာင္းပါတယ္။ စာေတာ႔ လုပ္ရမွာ ပ်င္းတယ္။ သမီးဟာ နဲနဲေလးလုပ္ေပးတာနဲ႔ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ တိုးတက္လာေတာ႔ အန္တီဆြိမွာ ၀မ္းသာရပါတယ္။ ကူမြန္ၿဖဳတ္လိုက္တာ သူလဲ အရမ္း၀မ္းသာတယ္။ က်ဴရွင္အသစ္က အိမ္စာေတြကေတာ႔ စဥ္းစားရတယ္၊ ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားစရာလဲေကာင္းေတာ႔ သူလုပ္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒီမွာလဲ IQ စစ္သလိုမ်ိဳး General ability ဆိုတဲ႔ ဘာသာရပ္တစ္ခုပါတယ္။ အေထြေထြ ဗဟုသုတနဲ႔၊ IQ ကို ထရိန္းေပးတာပါ႔။ အဲဒီဘာသာရပ္ကို သမီးက သိပ္စိတ္၀င္စားတယ္။ သူ႔အေဖကေတာ႔ သူ႔သမီးေၿဖတာေတြ မွန္တယ္။ ေတာ္တယ္ခ်ည္းေၿပာေနတာပဲ။ အဲ႔သားအဖ ကိုယ္႔ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္ေနၾကတာ။

က်ဴရွင္က တနဂၤေႏြေန႔ ၃ဘာသာေပါင္း ( English, Numeracy, General ability and Writing) ကို ၃နာရီသင္ပါတယ္။ သမီးကေတာ႔ မပင္ပန္းဘူးေၿပာတာပဲ။ က်ဴရွင္ခက စုစုေပါင္း ၃နာရီကို ေအာ္ဇီ ၅၈ က်ပ္ ေပးရတယ္။ တစ္ပတ္စာေပါ႔။ အိမ္စာအၿပင္ အတန္းထဲမွာလဲ စာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ရပါတယ္။  တက္တဲ႔သူလဲ ေတာ္ေတာ္နည္းပါတယ္။ သမီးတို႔ အတန္းမွာ ၄ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ ဒီမွာေတာ႔ သူမ်ားထက္ ပိုခြ်န္ခ်င္မွ က်ဴရွင္တက္ၾကတယ္ ထင္တာပဲ။ ဒီမွာဘယ္ေလာက္ပဲ စာလုပ္ရတယ္ေၿပာေၿပာ စကၤာပူမွာနဲ႔စာရင္ေတာ႔ သက္သာပါေသးတယ္။ ေနာက္သူတို႔ စာေမးပဲြေတြကလဲ တစ္ႏွစ္ၿခားမွ တစ္ခါသာ ေၿဖရတာဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔ခေလးကို Opportunity class တို႔၊  selective school တို႔ မွန္းမထားဘူးဆိုရင္ေတာ႔ သက္သာပါတယ္။  အန္တီဆြိအေနနဲ႔ကေတာ႔ သမီးကို ပံုမွန္သာလုပ္ေစခ်င္ေပမဲ႔ ကိုယ္က အာရွေတာမွာေနေနရေတာ႔ သူမ်ားေနာက္ေကာက္က်မွာလဲ ေၾကာက္ရေသးေတာ႔ နဲနဲေတာ႔ လုပ္ရပါတယ္။ သမီးကို ပ်င္းသြားမွာလဲ ေၾကာက္လို႔ပါ။

တရုတ္စာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔လဲ ေၿပာခ်င္ေသးတယ္။ ဟိုမွာေနတံုးက ကိုယ္လဲေသခ်ာမသိေတာ႔ ဒီေရာက္ရင္ တရုတ္စာၿဖစ္ၿဖစ္ ႏိူင္ငံၿခားဘာသာရပ္တစ္ခုကို မယူမေန ယူရမယ္ထင္ထားတာ။ သမီးမႏွစ္က တရုတ္စာယူေတာ႔ ဆရာမက စလံုးမွာတံုးကလို serious မရွိဘူး သင္တာက။ အဲမွာ တရုတ္ခေလးအေမေတြ ကြန္ပလိမ္႔မ်ိဳးစံုတက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းကသင္တာမေကာင္းလို႔ ေနာင္ႏွစ္က်ရင္ေတာ႔ စုၿပီး တရုတ္က်ဴရွင္တက္ၾကဖို႔ေတာင္ ေၿပာေနၾကတာ။ ဒီႏွစ္ႏွစ္စလဲ ဖြင္႔ေရာ သမီးက သူ႔သူငယ္ခ်င္း တရုတ္မေလးေတြ တရုတ္စာခန္းထဲမွာ မေတြ႔ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ဖုန္းဆက္ၿပီး အေမေတြေမးေတာ႔ သူတို႔လဲ အက်ိဳးမရွိေတာ႔ ဆက္မထားေတာ႔ဘူး ၿဖဳတ္လိုက္ၿပီတဲ႔။ ကဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ အန္တီဆြိလဲ ႏွေၿမာေၿမာနဲ႔ တရုတ္ေတြေတာင္ မယူတာဆို ၿဖဳတ္လိုက္ေတာ႔တယ္။ သမီးက တရုတ္စာေကာင္းခဲ႔ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ႔ ႏွေၿမာတယ္။ သင္ထားခဲ႔ က်က္ထားခဲ႔ရတာေတြ။ ဒီေတာ႔ အဂၤလိပ္မွာေတာ႔ ပိုၿပီး ဖိလုပ္ႏ္ိူင္တာေပါ႔။ အဂၤလိပ္ကေတာ႔ ဒီမွာ အရမ္းအေရးၾကီးတယ္ေလ။

 ဒါကေတာ႔ ဒီက လက္ရွိ ဂ်ဳဂ်ဳေလး ပညာေရး အေၿခအေနပါ။ ေမလမွာ Naplan လို႔ေခၚတဲ႔ အစိုးရစစ္ စာေမးပဲြေၿဖရမယ္။  အဲဒီက ခေလး အေၿခအေန၊ ေက်ာင္းေတြရဲ႔ အေၿခအေနပဲၾကည္႔တာ။ အစိုးရစစ္ေပမဲ႔ serious ေတာ႔ သိပ္မရွိလွဘူး။

 ေအာ္ဇီက အိမ္ေစ်းေတြ

ေအာ္ဇီမွာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၃-၄ႏွစ္ေလာက္က အိမ္ေစ်းေတြက ၃သိန္းခဲြ ၄သိန္း ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ။ ပံုမွန္ မိသားစု အေၿခခံလူတန္းစားေနတဲ႔ အိပ္ခန္း၃ခန္း အိမ္ေလာက္ေပါ႔။ ခုေတာ႔ ကိုယ္ေတြ ေနတဲ႔အရပ္မွာဆို အိမ္ေစ်းေတြက ၂ဆေလာက္ၿဖစ္သြားၿပၤီ။ အိမ္ေဘးကပ္ရပ္က  အိမ္ကိုေရာင္းလိုက္တာ ၅သိန္း ၈ေသာင္းတဲ႔ဗ်ာ။ ဒါေတာင္ အိမ္က အရမ္းေဟာင္းေနၿပီ။ ကိုယ္သာဆို ဒီေလာက္ေဟာင္းတဲ႔အိမ္ အဲဒီေစ်းနဲ႔ မ၀ယ္ဘူးလို႔  ေၿပာေနတာ။ ဒီနားပတ္၀န္းက်င္က ၿမိဳ႔နဲ႔ အရမ္းမေ၀းတဲ႔ အၿပင္ ေက်ာင္းေတြကေကာင္းလို႔ဆို ေအရွန္ေတြက ေစ်းၾကီးေပးၿပီး အိမ္ေတြကို ၀ယ္ၾက၊ ငွါးၾကဆိုေတာ႔ ေစ်းက ေၿမာက္တက္သြားတာေပါ႔။ တၿခားမၾကည္႔နဲ႔ ။ ကိုယ္ေတြလဲ ဒီအိမ္ငွါးတံုးက အိမ္ကိုေတာင္းတဲ႔ ေစ်းထက္ တစ္ပတ္ကို ၃၀ပိုေပးၿပီး ငွါးခဲ႔ၾကတာ။ မရလိုက္မွာ ေၾကာက္လို႔ေလ။ အိမ္တစ္အိမ္ဖြင္႔ၿပီဆို လာၾကည္႔တဲ႔လူေတြက ၁၀ဦး ၁၅ဦးေလာက္ရွိတယ္။ 

တကယ္တန္း ၀ယ္ၿဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဒီဖက္မွာေတာ႔ ၀ယ္ႏိူင္မယ္မထင္ဘူး။ ေစ်းပိုသက္သာတဲ႔ ၿမိဳ႔လည္ေခါင္နဲ႔ေ၀းတဲ႔အရပ္မွာပဲ ၀ယ္ဖို႔မွန္းထားတယ္။ အဲဒီမွာ အိမ္ေလးေတြက လွလဲလွ၊ ၿခံနဲ႔အိမ္နဲ႔မွ ေစ်းလဲ ဒီေလာက္ မၾကီးဘူး။ အရင္ ဒီလာမယ္ဆို  ဗီဇာေလွွ်ာက္တဲ႔ အခ်ိန္ (၂၀၀၇ေလာက္က)ေလာက္က တြက္ေရးက စက္သူေထးေပါ႔။ အိမ္ကလဲ စလံုးေစ်းနဲ႔ အတူတူ။ ေငြလဲလွယ္ႏံွဳးကလဲ တူတူဆိုေတာ႔။ ဟိုကအိမ္ေရာင္းၿပီး ဒီမွာ ၀ယ္ရံုေပါ႔ အဟက္ အဟက္ ဆို။ ခုေတာ႔ အန္တီဆြိတို႔လဲ တြက္ၾကည္႔မွ စက္မရွိၿဖစ္ေနရတာ။ ေငြလဲလွယ္ႏံွဳးကလဲ 1.3 ဆိုေတာ႔ေလ .. အဟင္႔။  ဒီမွာ mortgage အတိုးႏံွဳးကလဲ အရမ္းမ်ားတယ္။ ဟိုတေလာက ၾကည္႔လိုက္တာ ၆.၈ % ဆိုေတာ႔ ေငြေခ်း၀ယ္မယ္ဆို အိမ္က မူရင္းတန္ဘိုးတက္ ၂ဆခဲြေလာက္ေတာင္ၿဖစ္သြားေတာ႔မယ္။ ဒီလာခ်င္တဲ႔သူေတြ အဲဒီကိစၥေလးေတြ ထည္႔စဥ္းစားေစခ်င္တယ္။ 

အန္တီဆြိတို႕႔နားက အိမ္ေစ်း

 အဲလိုေနရာေလးေတြမွာက ပိုသက္သာတယ္။

အားလံုးတြက္ၾကည္႔ၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ ခုအိမ္ေလးမွာငွါးေနတာက အိမ္၀ယ္ေနတာထက္အစစ၊ အရာရာ သက္သာေနလို႔ ဒီမွာပဲ ေနဦးမယ္လို႔ မွန္းထားတယ္။ အိမ္ကလဲ သိပ္မစုတ္ဘူး၊ ေက်ာင္းကလဲ ေကာင္းတယ္၊ သမီးကလဲ ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေနသားက်ေနၿပီဆိုေတာ႔ေလ။ အိမ္ေစ်းေတြ က်သြားၿပီ။ ဟိုကအိမ္ကလဲ PR ထပ္တိုးမရလို႔ မေရာင္းမၿဖစ္ ေရာင္းရၿပီဆိုရင္ေတာ႔ တစ္မ်ိဳးေပါ႔ေလ။ 

စကၤာပူ PR ကိစၥ

PR ထပ္တိုးမရဆိုလို႔ စပ္ဆက္သြားလို႔ ေၿပာရဦးမယ္။ အန္တီဆြိတို႔ ဒီဖက္ေၿပာင္းမယ္ဆိုေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္ စလံုးအစိုးရက PR ေတြကို ႏိူင္ငံသားေလွွ်ာက္ဖို႔ ဖိအားေပးတဲ႔အခ်ိန္။ ဦးၿခိမ္႔ေတာင္ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္တင္ခဲ႔ေသးတယ္။ သူတို႔ရည္မွန္းတာက အဓိက မေလးရွန္း လူမ်ိဴးေတြ သူတို႔ႏိူင္ငံမွာေနၿပီး ႏိူင္ငံသားမခံပဲ PR အေနနဲ႔ေနေနၾကတာကို ေၿပာလိုတာ။ သူတို႔၂ ႏိူင္ငံခ်င္း ႏိူင္ငံေရးေတြလဲ ပါမွာေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက အန္တီဆြိတို႔က စိ္တ္ပူတာ။ မေတာ္လို႔ PR မ်ား သက္တန္း ထပ္တိုးလို႔ မရခဲ႔ရင္ ဘယ္႔ႏွယ္ လုပ္ၾကပါ႔မလဲေပါ႔။ ကိုယ္ေတြကလဲ ဒီပညာေတြပဲတတ္တာ။  ဒါနဲ႔ပဲ လုပ္စားတတ္တာကိုး။ အဲလိုစိတ္ပူေနတဲ႔ အခ်ိန္ ေအာ္ဇီပီအာေလးရလာေတာ႔ ၀မ္းသာတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဒီမွာလဲ ဦးၿခိမ္႔က အလုပ္က ရွာမရနဲ႔ က်ီးလန္႕႔စာစား ၿဖစ္ေနရတဲ႔ဘ၀။ ေနာက္မွ အလုပ္ေလးမေမ်ွာ္လင္႔ပဲ ရလာေတာ႔ ၀မ္းသာသြားတာ။ ဒီဖက္က back up ေလးရွိေနေတာ႔ ဟိုက PR ထပ္တိုးလို႔မရေတာ႔ရင္ ဆိုတဲ႔ စိုးရိန္စိတ္ေတာ႔ ေလ်ာ႔သြားတာေပါ႔။

ဒါနဲ႔ ဟိုေန႔က စလံုးက ကိုယ္႔ကိစၥအ၀၀ ကူညီလိုက္လုပ္ေပးတဲ႔ ေမာင္၀မ္းကဲြေလး ဖုန္းဆက္လာတယ္။ သူတို႔ PR သက္တန္းတိုးတာ ၾကာေနၿပီ။ က်မလာဘူးဆိုပဲ။ ကိုယ္လဲ အရမ္းစိတ္ပူေနတာ။ အမွန္က သူတို႔က ဒီဇင္ဘာထဲက သက္တန္းကုန္တာ ေမ႔ေနလို႔  ဇန္န၀ါရီလမွ သက္တန္းတိုးတာတဲ႔။ အဲဒါ မက် .. မက်နဲ႔ အင္မီဂေရးရွင္းကို ၄ခါေလာက္သြားေတြ႔ ေမးၿမန္းၿပီး ေနာက္ဆံုး ၃လေနမွ က်လာေတာ႔ သက္တန္း တစ္ႏွစ္ပဲ ရပါသတဲ႔။ ၾကားဖူးၾကပါသလား PR ကုိ တစ္ႏွစ္ပဲ တိုးေပးတာ။ HDB မွာလဲ အိမ္ပိုင္နဲ႔၊ လုပ္ေနတဲ႔ ကုမဏီကလည္း နာမည္ၾကီး ကုမဏီအၾကီးၾကီးမွာ။ခေလးမရွိတာပဲ အားနည္းခ်က္ရွိတာ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ စလံုးအစိုးရရဲ႔ လုပ္ပံုေတြက သိပ္ရယ္ရတယ္။ ေပးခ်င္တံုးကလဲ သူတို႔ပဲ PR ေတြ Citizen ေတြခ်ေပး။ လမ္းမွာ ေခြးၿဖတ္သြား။ ေခြးေတာင္ အၿမီးၿဖတ္ၿပီး PR ေပးတယ္ဆို ေၿပာၾကေသးတာ။  ခုလဲ အဲဒီ PR သက္တန္းတိုးတဲ႔ အေၿခအေနက တစ္လနဲ႔ တစ္လေတာင္ မတူဘူးလို႔ေၿပာေနၾကတယ္။ သူတို႔ သတိေမ႔ေနတဲ႔ ဒီဇင္ဘာလကသာ တင္လိုက္ရင္ ပံုမွန္ ၅ႏွစ္ရႏိူင္ေပမဲ႔ ဇန္န၀ါရီက် ဘာေပၚလစီ၊ ညာေပၚလစီ၊ ဟိုလူၾကီးက ဘာေၿပာတာ၊ ဒီ၀န္ၾကီးက ညာေၿပာတာ ေတြပါ အက်ိဳးသက္ေရာက္ၿပီး ကံဆိုးမိုးေမွာင္က် ေပၚလစီခ်ိန္းတာနဲ႔ သြားၾကံဳေတာ႔ အဲလိုေတြၿဖစ္ကုန္တာတဲ႔။ တစ္ခါတစ္ေလက် စလံုးအင္မီဂေရးရွင္းက လုပ္ပံုေတြက ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဘာမူ၊ ဘာသတ္မွတ္ခ်က္မွ တိတိက်က်မရွိပဲ စိတ္ထဲရွိသလို ထင္ရာစိုင္းေနသလိုပဲ။

ေနာက္ EP ေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ရစ္ေနၾကတယ္ၾကားတယ္။ သက္တန္းကုန္လို႔ သက္တန္းတိုးရာမွာ reject ထိတဲ႔သူေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကားေနရပါတယ္။ သြားေမးရင္ေတာ႔ အေၾကာင္းၿပခ်က္ေပးပါသတဲ႔။ အလုပ္မွာ လခက စလုပ္ကတည္းကမတိုးလို႔၊ တိုးတက္မွဳမရွိလို႔၊ ရာထူးမတက္လို႔၊ ဘာသင္တန္းမွ တက္ထားတာ မရွိလို႔ အစရွိသၿဖင္႔ မ်ိဴးစံုရစ္ေနပါသတဲ႔။ အဲဒါေၾကာင္႔ကိုယ္႔ အရည္အခ်င္းေလးေတြ ကိုယ္ေသြးထားၾကပါ။ အလုပ္မွာ အေထာက္အကူၿပဳမဲ႕႔ သင္တန္းေလးေတြတက္ထားၾကပါ ေၿပာလိုပါတယ္။

ဒါေတြေၿပာေနတာက အန္တီဆြိက ဒီဖက္ေရာက္ေတာ႔ ငါေတာ႔လြတ္ၿပီ ကြ်တ္ၿပီဆို လက္ခေမာင္းထခတ္ ၿပီေၿပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဖက္မွာလဲ ကိုယ္ေတြက PR ပဲေလ။ အလုပ္ေတြဘာေတြကလဲ အရမ္းအဆင္ေၿပေနတာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုဖက္ကထက္ အလုပ္အကိုင္ေတြ လူေနမွဳဘ၀ေတြ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္း သက္သက္သာသာေနရတာက လဲြလို႔ အစစအရာရာ ေစ်းၾကီးတဲ႔ သူမ်ားႏိူင္ငံမွာ ေနရတဲ႔ ဘ၀က က်ီးလန္႔စာစားဘ၀ပါပဲ။

ကားေလးနဲ႔ အန္တီဆြိ

ကားေလး၀ယ္ၿပီးတဲ႔ ေနာက္မွာ ဘ၀ၾကီးကေတာ႔ ေနရတာ ပိုေကာင္းလာတာေပါ႔ေလ။ သက္သာလာတာေပါ႔ေနာ္။ ဘယ္႔ႏွယ္႔ေၿပာပါလိ္မ္႔။ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါ သြားလိုရာ သြားႏိူင္တဲ႔ ဘ၀ေရာက္ၿပီဆိုေတာ႔ ဘ၀က ေတာ္ေတာ္ အဓိပါယ္ရွိလာပါတယ္ ... ရလဲ႔ ...။ သမီးကလဲ အရင္က ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းၿပန္ ေနပူပူ၊ မိုးရြာရြာ၊ ဘယ္ေလာက္ေအးေအး သားအမိ၂ေယာက္ ဒုကၡခံ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ၾကေပမဲ႔ ခုေတာ႔ ဒီေန႔ေတာ႔သမီးေရ ရာသီဥတုေလးေကာင္းတယ္ အေမ အၿပန္ လမ္းေလွွ်ာက္လာၾကိဳမယ္ဆိုရင္ကို မရေတာ႔ဘူး။  ေမေမ ကားနဲ႔ပဲ လာၾကိဳပါ ဆို သက္ေတာင္႔သက္သာသြားရတဲ႔ ဘ၀ကို သေဘာက်ေနၿပီ။ ငပ်င္းမေလးၿဖစ္ေနၿပီ။ အန္တီဆြိကလဲ သမီးအေၾကာင္းၿပခ်က္နဲ႔ လမ္းကို မေလွွ်ာက္ေတာ႔ဘူးဂ်ာ။ ဦးၿခိမ္႔ကေတာ႔ သားအမိေတြ ေပ်ာ္ေနတယ္ အဆင္ေၿပတယ္ဆိုရင္ကိုပဲ သေဘာေတြက်ေနတာပါပဲ။

ကားေလးက ေသးေတာ႔ အရင္ကလို ကားပါ႔ကင္ မခက္ဘူး။ ေမာင္းရတာလဲ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးရွိတယ္။ ဒီကလမ္းေတြ က်ဥ္းတာနဲ႔လဲ အကိုက္ပါပဲ။ ေမာင္းစရွိေတာ႔ ကားေမာင္းရမွာလဲ မေၾကာက္ေတာ႔ဘူး။ အန္တီဆြိကေတာ႔ အဲဒီကားေလး ၀ယ္မိတာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေနာင္တရမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘ၀ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ေလ ေနရက်ိဳးနပ္ေအာင္ စိတ္အလိုေလးလဲ လိုက္ႏိူင္မွ ေနရတာ ေနေပ်ာ္မွာ မိွဳ႔လား။ ေငြေတြရွာ မြန္းက်ပ္ေနၿပီး ေပ်ာ္စရာ ထြက္ေပါက္မရွိရင္လဲ အလကားပဲေလ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား ပိတ္သတ္ၾကီး ...။ း)

Job ..  Job.. Job

 ကားေလးကရွိလာေတာ႔ အန္တီဆြိလဲ အနီးအနား အလုပ္ေလးဘာေလး ထြက္လုပ္မလား စိတ္ကူးမိတယ္။ cashier လို၊ စားပဲြထိုးလို၊ child care လို casual  job ေလးေတြေပါ႔။ ၾကာေတာ႔လဲ အိမ္ထဲမွာ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ဘ၀ကို ပ်င္းခ်င္သလို ၿဖစ္လာတဲ႔ အၿပင္၊ ကိုယ္ပိုင္ ၀င္ေငြေလးလဲ ရွာခ်င္ေသးတာကိုး။ ဦးၿခိမ္႔နဲ႔ တိုင္ပင္ၾကည္႔ေတာ႔ သူက မလုပ္ေစခ်င္ဘူး။ ဒီမွာက မိသားစု life ကို ဦးစားေပးေတာ႔ အလုပ္မလုပ္ရင္သာ အစိုးရက ေထာက္ပံ႔ေၾကးေပးထားတာ။ ကိုယ္က မစို႔ မပို႔ part time ေလာက္ေလး လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ၿဖင္႔ ေငြေရး၊ ေၾကးေရးအရ ေထာက္ပံ႔ေၾကးကလဲ မရေတာ႔မဲ႔ အၿပင္ ခေလး child care ေတြက အရမ္းေစ်းၾကီးတာေရာ၊ tax ေပးရမွာေရာ  အဲဒါေတြ အကုန္ၿပန္တြက္ရင္ သိပ္မကိုက္ပါဘူးတဲ႔။ လုပ္တာနဲ႔ မလုပ္တာ ေငြေရးေၾကးေရးက မထူးပါဘူးတဲ႔။ အိမ္က အလုပ္ေတြ လစ္ဟင္းမယ္။ ၂ေယာက္လံုး အလုပ္လုပ္ေတာ႔ pressure မိမယ္။ အိမ္မွာ မခ်က္ႏိူင္လို႔ အၿပင္မွာစားရင္လဲ ဒီမွာက အရမ္းေစ်းၾကီးတာကိုး။

ဒီမွာ ကိုယ္က အရင္ အလုပ္အေတြ႔အၾကံဳအတိုင္း လခေကာင္းေကာင္းနဲ႔ professional full time လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ဟိုမွာ အိမ္အကူရွိတာေတာင္ အန္တီဆြိ ညည္းလြန္းလို႔ သည္းညည္းမခံႏိူင္တာ ဒီမွာဆို ပိုဆိုးေတာ႔မွာေပါ႔ဆို ဦးၿခိမ္႔က မလုပ္ေစခ်င္ၿပန္ဘူး။ ကိုယ္ကေတာ႔ အေတြ႔ အၾကံဳေတြ တတ္ထားတာေတြကိုေတာ႔ ႏွေၿမာမိတာ အမွန္ပဲ။ ကိုယ္႔အလုပ္ကံေလး ၿပန္စမ္းခ်င္လို႔ အလုပ္ရရ မရရ၊ CV ေလး ၿပင္ၿပီး အင္တာဗ်ဴး အေတြ႔ အၾကံဳေလးပဲရရ အလုပ္ေလွွ်ာက္ၾကည္႔ခ်င္ေနမိတယ္။ ကိုယ္႔စိတ္ၾကိဳက္ေၿပာရရင္ေတာ႔ အရင္ အလုပ္အေတြႊ အၾကံဳအတိုင္း အိမ္မွာ CAD ေဆာ႔၀ဲလ္ေလးသံုး  ME ဒီဇိုင္းေလးလုပ္ႏိုင္တဲ႔ အလုပ္မ်ိဳးေလး လုပ္ခ်င္လိုက္တာ ။ အဟက္ ေၿပာတတ္တယ္ေနာ္ ... အန္တီဆြိက  း)

ဒီမွာ ခေလးေတြနဲ႔ လင္မယား၂ေယာက္လံုး အလုပ္လုပ္တဲ႔ family ေတြလဲ ရွိတာပဲ။ သူတို႔ကိုေတာ႔ အန္တီဆြိက အင္မတန္ကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ ဥပမာ ဘေလာဂါ ကိုအန္ဒီတို႔ မိသားစုလိုေပါ႔။ အိမ္မွာလဲ စလံုးမွာလို အကူေခၚလို႔မရဘူးေလ။ အဲသလိုဆိုလဲ ၿဖစ္ေတာ႔ ၿဖစ္သြားတာပါပဲ။  ဒါေပမဲ႔ အေပၚကေၿပာသလိုေပါ႔။ တစ္မိသားစုလံုး pressure မိမယ္ ။ အိမ္မွဳကိစၥေတြ လစ္ဟင္းမယ္ေပါ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ အန္တီဆြိေတာ႔ ေစ်းေလးပတ္လိုက္၊ သမီးၾကိဳလိုက္၊ ဘေလာ႔ေလးေရးလိုက္ အြန္လိုင္းတက္လိုက္နဲ႔ ေနေနရတယ္။

Inspection ေန႔

full time အိမ္ရွငိမဆိုေတာ႔ အိမ္ကိုေတာ႔ သန္႔ရွင္းေအာင္ထားပါတယ္ခင္ည။ အဲ အင္စပက္ရွင္ လာရင္ေတာ႔ ဒီထက္ပိုကဲၿပီး တစ္အိမ္လံုး ပစၥည္းေတြ ရွဳပ္မေနေအာင္ပဲ ဘီရိုေတြထဲ ထည္႔ၿပီးရွင္းရပါတယ္။ အဲေန႔က အမွတ္တရ ရိုက္ထားတာပါ။

ဒီကအိမ္ေတြက စလံုးက အိမ္ေတြေလာက္ေတာ႔ အထဲမွာမသစ္ဘူး။ ဒါေတာင္ ဒီအိမ္က renovation လုပ္ထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ဒီလို လံုးခ်င္းအိမ္မဟုတ္ villa မွာေတာင္ ဒီဖက္မွာ ဒီေလာက္အေၿခအေနကို ေအာ္ဇီ ဖြတ္ကလိဒဂၤါး ၆သိန္းေလာက္နီးပါးဆိုေတာ႔လဲ ဟင္းးးး.... ဆို သက္ပ်င္းသာ ခ်မိပါတယ္။