အော်ဇီ မှာ ကြုံရသမျှ ...

အန်တီဆွိတို့ သားအမိ ဧပြီ၁၆ရက်နေ့ ညနေ ဖလိုက်နဲ့ စင်္ကာပူ ကနေ ဆစ်ဒ်နီမြို့ကို ထွက်ခဲ့ကြပါတယ်။ လေယာဉ်နဲ့ ခရီး သွားခဲတဲ့ မဆွိတီဟာ လမ်းခရီးမှာ တစ်ခုခု အဆင်မပြေမှာကို ကြောက်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ သွားရတာပါ။ ကိုယ်တက်မဲ့ လေယာဉ်မှ ရှာတွေ့ပါ့မလား၊ အင်မီဂရေးရှင်းတွေမှာ အဆင်မှပြေပါ့မလား၊ ကပ်စတန်တွေမှာ ရစ်နေမလား အစရှိသဖြင့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဒ်နီလေဆိပ်ကနေ ထွက်လို့ အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ ဦးခြိမ့်ကို တွေ့တဲ့အထိ အစစအရာရာ ချောချောမွေ့မွေ့ပါပဲ။

တစ်ခုပဲ။ စင်္ကာပူလေဆိပ်မှာ Hand carry တွေ scan ဖြတ်အပြီး လေယာဉ်ပေါ်တက်ခါနီးမှာ ပတ်စ်ပို့စ်ကို စစ်ဖို့ပေးလိုက်တော့ သကောင့်သားက မြန်မာ ပတ်စ်ပို့စ်မှန်းလဲသိရော ရစ်ပါလေရောဗျာ။ ဟိုက အင်မီဂရေးရှင်း အရာရှိကတောင် ဘာမှမမေးပဲ အေးဆေး pass ပေးလိုက်တာကို သူက ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ၊ ဘာလုပ်ဖို့သွားမှာလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ မေးရုံမက ဗီဇာ စတစ်ကာလေးကိုတောင် လေဆာလို ကရိယာတစ်ခုသုံးပြီး အနီးကပ်စစ်ကြည့်နေလို့ အတော်ကို စိတ်ပိန်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ပတ်စ်ပို့လဲ ပြန်ပေးရော တွေ့ရာလူ အားနာပြီး ကျေးဇူးတင်နေတတ်တဲ့ မဆွိတီဟာ ပတ်စ်ပို့ကို လက်ထဲက ဆွဲယူပြီး ပါးစပ်က Thank you လို့ထွက်တော့မလို့ဟာ စိတ်ထဲက ငါဘာလို့ သူ့ကိုကျေးဇူးတင်ရမှာလဲ ငါ့ကို သတ်သတ်ရစ်နေတဲ့သူဆိုပြီး မျက်စောင်းထိုးပြီး ထွက်ခဲ့တော့တယ်။

လေယာဉ်ကလဲ British Air Way ဆိုတော့ လေယာဉ်စောင့်နေကတည်းက တစ်စီးလုံး နှာခေါင်းရှည်ရှည် အသားဖြူစပ်စပ်တွေချည်း တွေ့နေရတယ်။ အေရှဆိုလို့ မဆွိတီတို့ သားအမိရယ်၊ တရုတ်တစ်ယောက်ရယ်ပဲ တွေ့တယ်။ အဖြူတွေကို ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာသာ ခုလို အစုလိုက်အပြုံလိုက်ကြီး တွေ့ဖူးတာဆိုတော့ မဆွိတီစိတ်ထဲမှာ ကိုယ်ပဲ ရုပ်ရှင်ထဲ ရောက်သွားသလိုကြီး ဖြစ်နေလို့ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ရယ်ချင်နေတော့တယ်။

လေယာဉ်ပေါ်ရောက်တော့ မဂျူဂျူက ချမ်းလို့ တချိန်လုံး ဂျီကျပြီး တော်တော်နဲ့ မအိပ်ဘူးဗျာ။ ကိုယ်ခြုံထားတဲ့ စောင်ပါ ၂ထပ်ခြုံပေးတာတောင် မလောက်လို့၊ သူ့လက်ကလေးတွေကတော့ အေးနေတယ်။ မေမေ့လက်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ထားလို့နွေးနေတာလဲ ဆိုလို့ သူ့လက်ကလေးတွေကို နွေးသွားအောင် မအေလက်နဲ့ အကြာကြီး ဆုတ်ထားလိုက်မှ မချောက အိပ်တော့တယ်။ မအိပ်ခင် ဂျူဂျူ နှာစေးချင်သလိုဖြစ်တယ်၊ လည်ချောင်းနာတယ်ဆိုလို့ လေယာဉ်မယ်ဆီက ပါရာစီတမောလေး တောင်းမိတာ မျိုးစုံမေးမြန်းပြီး နောက်ဆုံး ပနဒေါ တစ်ခြမ်းနဲ့ ရေနဲ့လာပေးတယ်။ သောက်လဲပြီးရော Flight incident ဆိုပြီး ၂မျက်နှာလောက်ရှိတဲ့ဖောင် တစ်စုံ ဖြည့်လိုက်ရပါရောလား။ ဲဖြည့်ရတဲ့ ဖောင်နဲ့ သောက်ရတဲ့ ဆေးနဲ့ မတန်လိုက်ချက်တော့။

ဆစ်ဒနီ ရောက်ခါနီးတာ့ လေယာဉ်မောင်က ရောက်တော့မယ် ဆိုပြီး ကြော်ငြာနေတာ။ကြာနေပြီ။ ရှေ့က တီဗီမှာ ကြည့်လိုက်တော့ လေယာဉ်လမ်းကြောင်းက စက်ဝိုင်းလိုလေး တစ်ပတ်ပြန်ကွေ့နေတာ မြင်နေရတယ်။ ရာသီဥတုမကောင်းလို့ မဆင်းသေးတာနဲ့တူတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဘယ်ဟုတ်မလဲဗျာ။ နောက်မှ ဦခြိမ့်ပြောပြတာက ဆစ်ဒနီလေဆိပ်နားက အိမ်တွေက မနက် ၆ နာရီမတိုင်မီ လေယာဉ်ဆိုက်ရင် အိပ်မရဘူးဆိုပြီး ကွန်ပလိမ့် တက်ထားလို့ မနက် ၆ နာရီကျော်တဲ့ အထိ လေယာဉ်က စောင့်နေရတာပါတဲ့။ မှတ်သားလောက်ပါပေတယ်။

အဖြူတွေကို ကြည့်ရတာ အင်မတန် အေးအေး ဆေးဆေးတွေ များပါတယ်။ လေယာဉ်ပေါ် အေးအေးလူလူ သတင်းစာတွေ၊ စာအုပ်တွေ ဖတ်ကြတာ များတယ်။ စလုံးတွေကတော့ Kiasu ဆို နာမည်ကြီးတော့ အမြင်မှာကို လူ့စရိုက် သဘာဝချင်း ကွာခြားနေပါတယ်။ မျက်နှာ အမူအရာချင်း ကွာခြားပါတယ်။ လေယာဉ်အဆင်းမှာ အသိသာဆုံးပါပဲ။ အရင် စလုံးတွေနဲ့ ခရီးသွားစဉ်က အဆင်းဆို လေယာဉ် ဘီးမချသေးဘူး၊ စလုံးလူမျိုးတွေ ထွက်ဖို့ တာတစူစူ ဖြစ်နေကြပြီ။ ခု အဖြူတွေကတော့ အေးဆေးပဲခင်ဗျ။ လေယာဉ်လုံး၀ ရပ်ပြီဆိုမှ ဖြေးဖြေး ...ဖြေးဖြေးချင်းထွက် ... နားနားပြီး ထွက်ပါတယ်။ စလုံးတွေလို လောနေတာတို့၊ ပြာလောင်ခပ်နေတာတို့၊ တိုးတာ တွန်းတာတွေ မရှိဘူးခင်ဗျ။

အင်မီဂရေးရှင်းဖြတ်ပြီး၊ ကပ်စတန်ဖြတ်တော့ မဆွိတီတို့က လဖက်ထုတ်တွေ သယ်လာတော့ white card ဖြည့်ကတည်းက အစားအသောက်တွေ ပါတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း ကြေငြာထားပြီးသားပါ။ လူတန်းကလဲရှည်တော့ custom officer ကလဲ သိပ် ရစ်မနေပါဘူး။ လဖက်ထုပ်ကြီး စက္ကူနဲ့ ပတ်ထားတာ ကိုင်ကြည့်ပြီး ဒါ ဘာကြီးတုံးတဲ့ မေးတယ်။ အဲဒါ Pickled tea leaves ဆိုတော့ ပြီးရောဗျာ။ ဘာမှ ထပ်ရစ်မနေဘူး။ အော်ဇီက အဓိက အသားနဲ့ သစ်ပင်ထွက်ပစ္စည်း၊ မျိုးစေ့လို ပြန်ပွားလို့ရမဲ့ ဟာမျိုး သယ်လို့မရဘူး။ လုံးဝတားမြစ်ထားတာ။ သူတို့ နိူင်ငံက မျိုးကောင်းမျိုးသန့် သစ်ပင်တွေကို တခြားနေရာက မျိုးတွေ ရောယှက်၊ မျိုးကူးမှာ ကြောက်တယ်ဆိုပါတယ်။ အဲလိုဟာမျိုး တွေ့ရင်တော့ အမှိုက်ပုံးထဲ ရောက်ပြီသာ မှတ်ပေရော့။

ကပ်စတန်ကထွက်၊ အပြင်ရောက်တော့ ရာသီဥတုက ၁၇ ဒီဂရီလောက်ပဲရှိတော့ သားအမိ၂ယောက် အနွေးထည်တွေ တစ်ထပ်ကြီးနဲ့ ကားဆီပြေးကြတာ၊ ကားထဲရောက်မှ နွေးတော့တယ်။ မဆွိတီတို့ ငှါးထားတဲ့ အိမ်နဲ့ ဆစ်ဒ်နီလေဆိပ်က အဖြောင့်တိုင်းဆို ၂၂ကီလို လောက်ဝေးတယ်။ ကားနဲ့မောင်းတော့ ၃၀ကီလိုလောက် မောင်းရတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ သားအမိ၂ယောက် အိမ်ခန်းတွေ လှည့်ပတ်ကြည့်ကြ၊ အထုပ်တွေဖြည်ကြ၊ သိမ်းကြနဲ့ပေါ့။ အိမ်က ပစ္စည်းတွေ၊ အဝတ်တွေထည့်ထဲ့ Build in ဘီရိုတွေ အများကြီးပါလို့ မျက်စေ့ရှုပ်တာ မကြိုက်တဲ့ မဆွိတီက အပြတ်သဘောကျနေတာ။

ညကျတော့ ဂျူဂျူးက ချမ်းတယ်ဆိုလို့ သူ့အဖေက အလိုလိုက်ပြီး heater ကြီး ဖွင့်ပေးထားတာပါဗျား။ သူတို့ဆီမှာ heater တွေက gas နဲ့ ရှိတယ်။ လျှပ်စစ်နဲ့ရှိတယ်။ အိမ်မှာတော့ gas heater တစ်ခု အရင်လူက ထားခဲ့တော့ ဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ဗျာ။ Gas heater ဆိုတော့ မက်ကယ်နီကယ် အင်ဂျင်နီယာ တီတီဆွိတို့ သဘောပေါက်လိုက်တာက အထဲမှာ ဓာတ်ငွေ့နဲ့ အင်ဂျင်ကိုလည်၊ အင်ဂျင်ကနေ မော်တာလည်၊ လျှပ်စစ်ထုတ်၊ အဲဒီကနေ အဲယားကွန်းလို compressor တွေ၊ ဘာတွေနဲ့ လေကို နွေးအောင်လုပ်ပြီး ပြန်ထုတ် အဲလိုထင်နေတာ။ ဘယ်ဟုတ်မလဲဗျာ။ gas ကို ကိုယ့်ရှေ့တင် တိုက်ရိုက်ကြီး မီးထွန်းပြီး လျှပ်စစ်မီးဖိုကလို တန်စတင်ခွေလိုဟာမျိုးလေးတွေ ပူအောင်လုပ်ပြီး မီးကနေ တိုက်ရိုက် အပူရအောင်လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါသဗျား။ ဒါလဲ မှတ်သားလောက်ပါပေတယ်။

အော်ဇီမှာ အိမ်တွေကလဲ စလုံးလို ကျောက်ပြားခင်း မဟုတ်ဘူးခင်ဗျ။ ရာသီဥတုက တစ်ချိန်လုံး အေးနေတော့ အိမ်ထဲမှာ အများအားဖြင့် ကော်ဇောလို ကြမ်းခင်းမျိုးတွေ ခင်းကြပါတယ်။ တစ်ချို့ကလဲ သစ်သား လျှာထိုးတွေ ခင်းကြတယ်တဲ့။ မဆွိတီတို့ အိမ်မှာတော့ ရေချိုးခန်း၊ မီးဖိုခန်းကလွဲလို့ ကော်ဇောကို ခပ်ညစ်ညစ်အရောင် ခင်းထားပါတယ်။ အပေအတေခံအောင်ပေါ့။ အိမ်အရောင်ကတော့ ညစ်တစ်တစ်နဲ့ မလှတော့ဘူးပေါ့ဗျာ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီ့အရောင်ကို ဂျီးရောင်တဲ့ ခေါ်သဗျ။ ကော်ဇောခင်းတာ နောက်တစ်ခုမကောင်းတာက အနံ့တစ်မျိုးထွက်တာပါပဲ။ အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဖုံနံ့လိုလို၊ ခပ်အောက်အောက် အနံ့မျိုးထွက်လာတာ အင်မတန် ဆိုးပါတယ်။

မဆွိတီတို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်က ရန်ကုန် ဝင်ဒါမီယာအောက်ချိုင့်လို သူငှေးတွေ နေတဲ့ ရပ်ကွက်လို့ သိရပါတယ်။ ရောက်တာ ၃ရက်ရှိပြီ ခုချိန်ထိ လမ်းတွေမှာလဲ လူသူသွားလာနေတာ မတွေ့ရပါဘူး။ အိမ်တွေကလဲ တံခါးတွေ ပိတ်ထားတော့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးဟာ အေးစက် တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ သူငှေးတွေသာ ဆိုတယ်ဂျာ၊ ညဖက်ဆိုလည်း အိမ်နားမှာ လမ်းမီးမရှိပဲ မှောင်မဲနေပါတယ်။ အဲနေ့ညက အမှိုက်သိမ်းကားလာမှာမှို့ ည၈နာရီလောက် လမ်းမမှာ အမှိုက်ပုံးတွေ သွားချတာ။ အိမ်မှာ ဓာတ်မီးကလဲ မဝယ်ထားတော့ hand phone က မီးရောင်လေးသုံးပြီး သွားပို့တာမှာ၊ လျှပ်စစ်မီး ထိန်ထိန်ငြီးတဲ့ ခြင်္သေ့ကျွန်းက လာတဲ့ မဆွိတီဟာ မီးမရှိတဲ့ အမေတို့ရွာကို အလည်ရောက်သွားသလား ထင်မှတ်မှားရပါတယ်။ အနားမှာ ကောက်ရိုးပုံတွေ၊ ပြောင်းရိုးပုံတွေ၊ ပဲစဉ်းငုံကိုင်းတွေ၊ ဖုံမထူတာ၊ နွားတွေ မရှိတာကလွဲလို့ တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ မှောင်မဲနေတာကတော့ တူတူပါပဲဂျာ။

ရောက် စ နေ့က ဦးခြိမ့်က ခွင့်ယူထားပြီး မဆွိတီတို့ သားအမ်ိကို ပတ်ဝန်းကျင် မြို့လေးတွေဖက်၊ ရှော့ပင်းစင်တာတွေဖက် လျှောက်ပြပါတယ်။ အဲဒီမှာ ထူးဆန်းတာက ဘယ့်နှယ် ဆစ်ဒနီသာဆိုတယ်။ များလိုက်တဲ့ တရုတ်တွေဗျာ။ အဲဒီ Eastwood ဆိုတဲ့ အရပ်မှာ လူ ၁၀၀ လမ်းပေါ်ရှိရင် ၉၅ ယောက်က တရုတ်ပဲ။ လမ်းပေါ်သွားလာနေကြတာလဲ တရုတ်တွေပဲမြင်ရတယ်။ တရုတ်စားသောက်ဆိုင်တွေကလဲ ပေါမှပေါ။ ဘဏ်သွားတော့လဲ ဘဏ်မန်နေဂျာက တရုတ်ပဲ၊ ရှောပင်းသွားတော့လဲ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေက တရုတ်တွေပဲ။ အော် ကိုယ်ရောက်နေတာ အော်ဇီလား၊ တရုတ်ပြည်လား ပြန် remind လုပ်နေရပါသဗျား။

နောက်နေ့ကျ ဦးခြိမ့်အလုပ်သွားတုံး သားအမိ၂ယောက် အလုပ်မရှိအလုပ်ရှာ အိမ်ခြံဝန်းထဲမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြတယ်ခင်ဗျ။ ဂျူဂျူလေးတို့ တက်မဲ့ကျောင်းတွေက ဟောလီးဒေး ပိတ်ထားတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေလို့ ဂျူဂျူးလဲ အားနေပါတယ်။ သူ့ကိုလဲ ရောက်စ ပျော်အောင်ထားနေရပါတယ်။ အိမ်ဘေးက အုပ်ခင်းထားတာ ကြားထဲမှာ ပေါက်နေတဲ့ မြက်တွေ၊ အပင်အသေးလေးတွေ နှုတ်ခိုင်းထားပါတယ်။ မဆွိတီလဲ သူနဲ့ အတူ ဝင်နှုတ်ရင်း ငယ်ငယ်က ဝက်တွေ မွေးတော့ မောင်နှမတွေ ဝက်စားဖို့ မြက်နှုတ်တာတွေ ၊ နှင်းဆီပန်းတွေ စိုက်တော့လဲ နှင်းဆီဘောင်တွေကြား မောင်လေးနဲ့ ပုံတွေပြောရင်း မြက်အတူနှုတ်ကြတာတွေ သွားသတိရမိပါတယ်။ ခုတော့ သမီးလေးဂျူဂျူနဲ့ အတူ မြက်နှုတ်နေကြတာပေါ့ဗျာ။ အတွေ့အကြုံ အသစ်ဆိုတော့ တက်ကျွတဲ့ ကြက်ဖ ဂျူဂျူတို့ အင်တိုက်၊ အားတိုက် မြက်တွေ နှုတ်ပါတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်တွေ လှဲပါတယ်။ အမှိုက်တွေ ကျုံးပါတယ်ခင်ဗျာ။

နောက်နေ့ ဒီထက်ပျင်းလာတော့ တစ်ကီလိုမီတာလောက်ဝေးတဲ့ ဂျူဂျူတို့ ကျောင်းဆီ သားအမိ၂ယောက် လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ တစ်နေ့ကလဲ ဂျူဂျူက ပီဇာစားချင်တယ်ဆိုလို့ ပီဇာဆိုင် လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ အဲဒီမှာ ပီဇာတော့ ပေါသဗျ။ ၁၀လက်မပတ်လည်တစ်ခုကို အော်ဇီ ၅ကျပ်ပဲရှိတယ်။ ဂျူဂျူတို့ အကြိုက်ပေါ့ဗျာ။ သူတို့ပီဇာဆိုင်တွေကလဲ ထိုင်စားစရာ နေရာမရှိဘူး ခင်ဗျ။ Delivery လား၊ pick up လား။ ပီဇာလုပ်တာလဲ တရုတ်ကောင်လေး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်လုပ်နေတာ။ ဆိုင်ရှေ့မှာ မတ်တတ်စောင့်။ ၅မိနစ်လောက်နေ ရရောပဲ။ ဒီမှာ ပီဇာရောင်းတာ မဆွိတီတို့ဆီမှာ မုန့်ပြားသလက်ရောင်းသလောက်တောင် မထူးဆန်းတဲ့ သဘောဗျ။

ပီဇာဆိုင် အပြန်လမ်းမှာ ဦးခြိမ့်က ဒီမရောက်ခင် ခဏခဏ ပြောနေတာ။ ကိုယ်လဲ Google Earth ကနေ သွားသွားကြည့်နေတဲ့ ရထားဘူတာရုံပေါ့ဗျာ။ စလုံးလိုဆို MRT station ပေါ့။ သူက မြို့ထဲပတ်ပြီး သွားနေတာပေါ့။ တစ်ချို့တော်တော်များများလဲ အလုပ်သွား အလုပ်ပြန် ရထားစီးကြတယ်ပြောတယ်။ လမ်းက ဂုံးကျော် တံတားလေးအောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရထားဘူတာရုံဆို ခန်းခန်းနားနာ စလုံးက MRT station တွေ ပြေးမြင်တာ တက်တက်စင်အောင်လွဲပါရောလား။ ရထားလမ်းကလဲ မြေကြီးပေါ်မှာ ရန်ကုန်က မြို့ပတ်ရထားတွေ အတိုင်း ဒီတိုင်း ငေါင်းစင်းစင်းကြီးခင်ည။ ဘာမှလဲ အကာအရံမရှိဘူးထင်တာပဲ။ဘူတာရုံကလဲ တိုးကြောင်လေး ဘူတာရုံ သာသာပဲရှိပါသဗျား။ မဆွိတီကတော့ တိုးကြောင်ကလေး ဘူတာလို့ နာမည်ပေးထားတယ်။

ရာသီဥတုက အေးတော့ လမ်းလျှောက်ရင်း လမ်းဘေးက အိမ်လေးတွေငေး၊ ခြံစည်းရိုးမှာ အလှစိုက်ထားတဲ့ ရောင်စုံပန်းလေးတွေ ငေးပြီးသွားရတာ ပျော်စရာတော့ကောင်းသား။ ပန်းတွေ အပင်တွေကလည်း ကိုယ်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အပင်တွေချည်း။ အထူးအဆန်းတွေချည်းပါပဲ။ တစ်လမ်းလုံးလဲ တောသူမြို့ရောက် မဆွိတီတို့ သားအမိပဲရှိတယ်။ အော်ဇီက လူတိုင်းနီးပါး ကားစီးနိူင်တယ်။ လူတိုင်းနီးပါး ကားတွေနဲ့ပဲ သွားနေကြတော့ လူတွေဟာ အိမ်ထဲမှာ နေရင်နေ၊ မဟုတ်ရင် ကားတွေပေါ်မှာပဲရှိနေတော့ လမ်းမှာ လူတွေ သွားလာနေတာ မမြင်ရဘူးပေါ့ဂျာ။ အဟွန်း ... ဒီကလဲ စလုံးလို ပျားပန်းခပ်မျှ လူစည်ကားတဲ့ အရပ်က လာတဲ့သူဆိုတော့ အော်ဇီနဲ့တော့ ခက်ကပြီပဲ။

မဆွိတီတို့ အိမ်ကပစ္စည်းတွေကို စလုံးက Fright forwards ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ သင်္ဘောကနေ ပို့လိုက်တာ ၃၃ ပုံး (၅ ကုဗမီတာတောင်) ရှိပါတယ်ခင်ညာ။ အဲဒါတွေကလည်း အချိန်မှန် ရောက်မလာပဲ delay ဖြစ်နေပါတယ်။ တစ်လကြာရင်ရောက်မယ်ဆိုလို့ ပိုပိုလိုလို တစ်လခွဲ ကြိုပို့လိုက်တာတောင် ၃ရက်နောက်ကျနေလို့ ဒီနေ့မှ ရောက်မှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကြားထဲ အထုတ်တွေထဲမှာ မြန်မာပြည်က ဂျူဂျူ အစာကြေအောင်စားတဲ့ အောင်တံခွန် ဆင်တုံးမနွယ်ဆေးဘူး ၁၀ဘူးက ကွာရင်တိုင်း မိနေလို့ အော်ဇီ ၂၈၀ ဆောင်လိုက်ရပါသေးတယ်။ အော် ... ၂၈၀ ပေးရမှာဆိုတော့ ဆေးဗူးတွေ ပြန်ရမှာပေါ့ဆိုတော့ ဟုတ်ဘူးတဲ့ဗျာ ။ ဆေးဘူးတွေ မီးရှို့ဖျက်စီးခဆိုပဲ။ ဆေးဘူးမှာ အင်္ဂလိပ်လို ရေးမထားတော့ ဘာမှန်းမသိလို့ ဖျက်ဆီးခံရတာပါတဲ့ဗျာ။ အဖြစ်ကတော့ ကိုယ့်ဆေးဗူးလဲ ဖျက်င်္စီးခံရသေး။ ဒါဏ်ငွေကလဲဆောင်ရဆိုတော့ အားလားမား အော်ဇီလို့သာ အော်လိုက်ချင်ပါတော့တယ်။

ဒီမှာ ဦးခြိမ့်ကလဲ တစ်မှောင့်ခင်ဗျာ။ အိမ်က ပစ္စည်းတွေ အကုန်နီးပါး ပို့လိုက်ပြီ။ ဘာမှ မဝယ်ပါနဲ့၊ ပိုက်ပိုက်တွေ ၂ခါကုန်မယ်ဆိုတာကို မနေပါဘူး။ ဟိုဟာလေးကတော့ မရှိမဖြစ်လိုတယ်၊ ဒါလေးကလဲ လိုအပ်တယ်နဲ့ ဝယ်ထားလိုက်တာ ကိုယ်လဲဒီရောက်ရော၊ ဟိုကပစ္စည်းတွေ မရောက်ပဲနဲ့ကို နေလို့ဖြစ်နေပါပြီ။ ဦးခြ်ိမ့်က အိမ်တစ်ဆောင် မီးတစ်ပြောင်နဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယ စုံစုံလင်လင်နဲ့ ဖြစ်နေပါပြီဗျာ။ ကိုယ်အရောက်မြန်ပေလို့ပဲ။ ဦးခြိမ့်မှာ အိမ်ရှင်မပဲ လိုတော့တာဗျားး))

ထွက်တော်မူ နန်းကခွါတယ် ...

ယနေ့သည်ကား မဆွိတီတို့ သားအမိ ခြင်္သေ့ကျွန်းမှ ထွက်ခွါရတော့မည့်နေ့ဖြစ်သည်။ ဒီအိမ်ကို စွန့်ရတော့မည်၊ ဒီမြေကိုစွန့်ရတော့မည်၊ ဒီသူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းများ ခွဲခွါရတော့မည်ဆိုတော့ စိတ်ထဲမှာ အတော်မကောင်းလှ။ ၁၃နှစ်အတွင်း အဖြစ်အပျက်များစွာ၊ အမှတ်တရများစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လား။ မှတ်မှတ်ရရ တစ်ခုသော မြန်မာ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မှာ ဒီအိမ်ပြောင်းခဲ့သည်။ ခုလဲ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မတိုင်မီ ပြောင်းရပြန်သည်။ ၈နှစ်တိတိ ဤအိမ်တွင် ကြာခဲ့သည်။

ဂျူဂျူလေးအတွက်လဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ကိုယ်ကတော့ လူကြီးမှို့ လောကဓမ္မတာ ချစ်ခင်ပေါင်းသင်း ခွဲခွါခြင်းများကို နားလည်ထားခဲ့ပြီ။ ကြုံလဲကြုံဖူးခဲ့သည်မှို့ ခံနိူင်ရည်ရှိမည်ဟု ထင်သည်။ ဂျူဂျူလေးကတော့ ငယ်သေးသည်။ မွေးစကထဲက ထိန်းကျောင်းပြီး အတူတကွ နေခဲ့သော၊ ညစဉ် အတူအိပ်ခဲ့ရသော ကြီးတော်ဖြစ်သူနှင့် ခွဲရတော့မည်။ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းများနှင့် ခွဲရတော့မည်။

တစ်နေ့ကတော့ ဂျူဂျူ့သူငယ်ချင်းလေးများအတွက် လက်ဆောင်များ ထုတ်ပိုးတော့ သူကတက်ကြွစွာဖြင့် ကူညီနေသည်။ ပြီးတော့ တစ်အိမ်တက်ဆင်း လက်ဆောင်လေးတွေပေး၊ ကပ်ပြားလေးတွေမှာ အမှတ်တရ စာလေးများရေးနေရတာကိုပင် သူကပျော်နေသေးသည်။ ခလေးဆိုတော့ ခွဲခွါရမည်ဆိုတာထက် သူတစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတာလေးတွေ လုပ်နေရတာကို ပျော်နေခြင်းဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ဂျူဂျူသည် သူ့အဖေနှင့်တူလှသည်။ အလွန်အပေါင်းအသင်း ခင်သူ၊ အပေါင်းအသင်းမက်သူဖြစ်သည်။ အမေထက်ပင် ဆိုရှယ်ကျသည် ပြောရမည်။ ဘယ်နေရာသွားသွား ခလေးချင်း အပေါင်းအသင်းဖြစ်တာ သိပ်မြန်သည်။ မှတ်မိသည်က တစ်ခါသား Perth ဖက်ကို သွားလည်စဉ် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်၏ သမီးလေးက ၄တန်းလောက်၊ နာမည်လေးက အေးမြဖြူတဲ့။ ဂျူဂျူက K2၊ တွေ့ပြီး ၅မိနစ် ၁၀မိနစ်လောက်သာကြာသည်။ မမအေးမြဖြူ မမအေးမြဖြူဆိုကာ နှုတ်က မချ။ အတူကစားကြသည်။ လမ်းတွင်လည်း နှစ်ရှည်လများခင်ခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းတွေအလား လက်အတူတွဲကာ သီချင်းဆိုကြ ဆော့ကြ ချက်ချင်းဖြစ်သွားတော့သည်။ အဲဒီကတည်းက မဆွိတီမှာ ဂျူဂျူလေး၏ ဆိုရှယ်စွမ်းရည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

အိမ်ကိုဧည့်သည်လာမည်ဆိုလျှင်လည်း သူအလွန်ပျော်သည်။ ဘာရယ်ညာရယ်မဟုတ် ဘယ်သူပဲလာလာ သူပျော်သည်။ ဒီနေ့တော့ အိမ်ကို ဘယ်သူလာမယ်ဟေ့ဆို ပြောမိလျှင် အဲဒီတစ်နေ့လုံး ဂျူဂျူတို့ ဧည့်သည်စောင့်တော့သည်။ မလာမချင်း တဂျီဂျီနှင့် မေမေ ဧည့်သည်က ဘယ်တော့ လာမှာလဲ၊ မလာသေးဘူးလား၊ ၃နာရီတောင် ထိုးပြီ၊ သူတို့က ဘာလို့မလာသေးတာတုံး။ အဲလိုတွေ တောက်လျှောက်မေးတော့သည်။ နောက်ပိုင်းတော့ ဧည့်သည်လာမည်ဆို ဂျူဂျူကို မပြောရဲတော့၊ လာကာမှလာရော့ပဲ။

မဆွိတီတို့ အိမ်နားတွင်လည်း ဦးခြိမ့်သူငယ်ချင်းများစုနေကြရာ သူငယ်ချင်းများမှလဲ သမီးတွေချည်း မွေးထားသည်ဖြစ်ရကား သူတို့အချင်းချင်းလည်း အလွန်ချစ်ကြသည်။ အားလုံးကလဲ တစ်နှစ်ကြီး တစ်နှစ်ငယ် -၂နှစ်ကြီး ၂နှစ်ငယ်တွေ၊ ဗုံတွေစီထားသလို အသက် ၁၁နှစ်မှသည် ၅နှစ်အထိ ရှိကြသည်။ ဂျုဂျူသည်ကား ထိုသူငယ်ချင်းများနှင့် အကြီး အငယ်မရွေး အားလုံးချစ်ခင်သည်ချည်းဖြစ်သည်။ အကြီးတွေဆိုလည်း အကြီးမှို့ သူတည့်အောင်ပေါင်းသည်။ ခင်သည်။ ခလေးမလေးတွေကလဲ အစ်မကြီးတွေလို ဂျူဂျူ့ကို ချစ်ကြသည်။ အငယ်တွေကလည်း မမဂျူဂျူ ... မမဂျူဂျူ ဆိုကာ ချစ်ကြပါသည်။ အိမ်အောက်ထပ်က မောင်နှမ၂ယောက်နှင့်လဲ အားတိုင်း သူ့အိမ်သွားလိုက်၊ ကိုယ့်အိမ်သွားလိုက် ကစားနေကျဆိုတော့ အကြီးမလေးက စိတ်မကောင်း။ ဂျူဂျူသွားရင်တော့ ပျင်းနေတော့မှာပဲ ဆို ခဏခဏပြောနေတော့သည်။ တစ်ယောက်ကလဲ ပထမတော့ သွားတော့မည်ဆို ခဏအလည်သွားမည်ထင်နေသည်။ နောက်အိမ်ရောက်မှ အပြီသွားမည်ဆိုတာသိရတော့ ငိုတော့သည်တဲ့၊ သူ့အမေက ပြောပြသည်။

မနေ့က ဂျူ့ဂျူ့သူငယ်ချင်းလေးတွေကလဲ လက်ဆောင်လေးတွေ၊ ကပ်ပြားလေးတွေမှာ စာလေးတွေရေးပြီး လာပို့ကြသည်။ တစ်ချို့ကလည်း ဂျူဂျူ့ ဂျီမေးမှာ စာပို့ကြသည်။ ဂျူဂျူတော့မသိ။ ခလေးလေးတွေစာကို ဖတ်ကာ မဆွိတီမှာ ပိုစိတ်မကောင်းဖြစ်ရသေးသည်။ စိတ်မကောင်း မဖြစ် ရှိရိုးလား။ အန်တီသက်ဝေတို့၊ အန်တီ တန်ခူးတို့၊ အန်တီ စုချစ်တို့လို နာမည်ကျော် ဘလော့ဂ်ဂါတွေပင် မဆွိတီထံ ဤသို့စာမရေးဖူးကြတာကိုး။ (JK).

ခလေးများ၏ အလွမ်းစာများသည် ချစ်ဖွယ်ကောင်းလှပါတကား။

မန္တလေးမုန့်တီ နန်းကြီးသုပ် စားရအောင် ...

မဆွိတီတို့ ငယ်ငယ်က စစ်ကိုင်းက အဘွားဆီသွားလည်ရင် အဘွားက သူ့မြေးမလေး ဘုတ်အီးမကို မန်းလေး ဘုရားကြီး ခေါ်ခေါ်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ မြေးအဘွား၂ယောက် ဘုရားဖူးကြ၊ ရွှေသင်္ကန်းကပ်ကြ၊ လိပ်တွေအစာကျွေးကြ၊ ဘုရားကြီး စောင်းတန်းက ဆိုင်တွေပတ် ကြည့်ကြပေါ့။ ပြန်ခါနီးကျ မောပြီဆို အဘွားက လိပ်ကန်နားက မုန့်တီဆိုင်က မုန့်တီသုပ် အမြဲ ဝယ်ကျွေးတယ်။ အများအားဖြင့်တော့ ငါးဖယ်နဲ့စားလေ့ရှိတယ်။ ငါးဖယ်ကိုကြော်ပြီး ပါးပါးလေးတွေ လှီးချက်ထားတာ။ ပြီးတော့ မုန့်တီလုံးတွေက ရန်ကုန်က နန်းကြီးသုပ်လိုမဟုတ်ပဲ အလုံးပိုတုတ်တယ်။ မန်လေးဘက်ဆိုတော့ ပဲမှုန့်ကလဲ ကောင်းတော့ အဲဒီမုန့်တီက သိပ်အရသာရှိတာ။ ဆီအနီရောင်များများနဲ့ မုန့်တီသုတ်က အိပြီးဆီမ့်နေတာပဲ။ ဟင်းချိုကလဲ ပူပူနွေးနွေးနဲ့ အတော်ချိုတယ်။ အဲဒီမုန့်တီသုတ်ကို ခုချိန်ထိမမေ့ဘူးဗျာ။

မဆွိတီ မန်းလေးတောင်ခြေဖက် ဆရာမလုပ်တော့လဲ ဈေးချိုဖက်ရောက်တိုင်း စားဖြစ်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ခေါက်ဆွဲနန်းပြားနဲ့လဲ ကောင်းတာပဲ။ ရန်ကုန်အိမ်မှာ အမေတို့သုပ်စားတဲ့ နန်းကြီးသုပ်ဆိုတာနဲ့ နဲနဲတော့ ကွဲတယ်။ ရန်ကုန်ကသုပ်တာတော့ နန်းလတ်ကို ငံပြာရည်တွေ၊ ကြက်သားဟင်း၊ သံပုရာသီး၊ ပဲမှုန့်တွေထည့်ပြီး အသုပ်စုံနယ်သလို နယ်သုပ်တာ။ မန်းလေးကတော့ နန်းကြီး အလုံးကြီးကြီးတွေထဲ ကြက်သားဟင်းကို ဆီများများထည့်၊ ပဲမှုန့်ထည့်ပြီး ဒီတိုင်းချပေးတာ။ မဆွိတီ ခုလုပ်စားတာက မန်းလေးစတိုင် မုန့်တီပါ။

မုန့်တီဖက်ကြီးကြီးတွေကတော့ ဂျပန်တွေစားတဲ့ ခေါက်ဆွဲတစ်မျိုးကို သုံးပါတယ်။ တစ်ထုပ်ကို ၄ကျပ်လောက်ပေးရတယ်။ စလုံးက NTUC မှာ ဝယ်လို့ရပါတယ်။ သူက နန်းကြီးထက်နဲနဲတော့ ပိုအိတယ်။ အလွမ်းပြေလောက်တော့ စားလို့ရပါတယ်။

ဟင်းချိုအတွက်

ကြက်ရိုး ၃-၄ကျပ်ဖိုးလောက်ဝယ် အပိုင်းကြီးကြီး ခုတ်ထစ်ပြီး ဆား၊ ငံပြာရည်နဲ့နယ်၊ စပါးလင်၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်နီဥကြီး ၃လုံး လောက်ပစ်ထည့်ပြီး မီးအေးအေးနဲ့တည်ထားပါ။ နာရီဝက် ၄၅မိနစ်လောက်ကြာရင် ရေခမ်းရင် ရေထပ်ထည့် ပြန်ဆူအောင်တည် အပေါ့အငံမြည်း၊ ကြက်သားမှုန့်လေး ပိုချိုအောင်ထည့်၊ ငရုပ်ကောင်းလေး နဲနဲ မွှေးအောင်ထည့်ပြီး ချလို့ရပါပြီ။ (ကြက်ရိုးကဆီတွေထွက်လာရင် အဲဒါတွေကို ကြက်သားဟင်းအိုးထဲသာ ခပ်ထည့်လိုက်ပါ။)

ကြက်သားဟင်းအတွက်

ကြက်သား ရင်ပုံသား ၂ခုလောက်ကို အတုံးလေးတွေလှီးပြီး ဆနွင်းမှုန့်နိူင်နိူင်နဲ့ ငံပြာရည်၊ ဆားထည့်ပြီး နယ်ထားပါတယ်။ ဆနွင်းများမှ ဟင်းအနှစ်က ဝါဝါရဲရဲလေးနဲ့ ပိုကောင်းပါတယ်။ ကြက်သားအညှီနံ့လဲ ပျောက်တာပေါ့။

ကြက်သားဟင်းအနှစ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားရမှာတွေပါ။ ကြက်သွန်နီ ဥကြီး ၃ လုံးလောက်ကို chopper နဲ့ chop လုပ်ထား၊ ခရမ်းချဉ်သီး ၃လုံးလောက်ကိုလည်း အနှစ်ရအောင် လှီးထား၊ ကြက်သွန်ဖြူ ဥကြီး တစ်ဥခန့် ထောင်းထား၊ ဂျင်းနဲ့ စပါးလင် ၃ချောင်းလောက်ကိုလဲ ပါးပါးလှီးပြီး ရောကြိတ်ထားပါ။ ခရမ်းချဉ်သီးကတော့ တစ်ချို့ကလဲ မထည့်ကြပါဘူး။ မထည့်လဲ စားလို့ ကောင်းပါတယ်။ ငရုပ်သီးအရောင်တင်မှုန့်ကိုလည်း ဆီပူထဲ ရုပ်တရက်ထည့်လိုက်ရင် တူးကုန်မှာစိုးလို့ ရေလေးနဲ့ ဖျော်ပြီးမှ ဆီသတ်တဲ့ထဲထည့်ပါတယ်။ စားပဲဇွန်း ၂ဇွန့်ခန့်ပါ။


ပြီးရင် ဆီသတ်လို့ကောင်းအောင် Non-sticker ဒယ်အိုးခပ်ကြီးကြီထဲ ဆီများများထည့်ပါတယ်။ ဟင်းကော်တဲ့ဇွန်းကြီးနဲ့ လူတစ်ယောက် တစ်ဇွန်းနှုံးနဲ့ ၁၀ဇွန်းလောက်ကို ထည့်ရပါတယ်။ ဆီကတော့ အများကြီးကုန်ပါတယ်ခင်ဗျ။

ဆီနဲနဲပူလာရင် ဆနွင်းမှုန့်လေး ဆီဝါတဲ့အထိ ပစ်ထည့်၊ ခရမ်းချဉ်သီးကလွဲလို့ အနှစ်ထောင်းထားတွေထည့်ပြီး မွှေပါတယ်။


မိနစ်ဝက် လောက်ကြာတော့ ကြက်သားလှီးထားတာတွေထည့်ပါတယ်။ အစာတွေ နဲနဲညှိုးတာနဲ့ကြက်သားကို ထည့်ပါတယ်။ ဒါမှ ကြက်သားလဲ အရည်ခွံတင်းတဲ့ အချိန်နဲ့ ဆီသတ်တာ မွှေးတဲ့အချိန် ကွက်တိပါပဲ။


ဆီသတ်တာ မွှေးပြီးကပ်လာရင် ငရုပ်သီးရည်ဖျော်ထားတာ ထည့်ပြီး ခြောက်သွားတဲ့ထိ မွှေပေးပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှ ခရမ်းချဉ်သီးထည့် ပြီး ခရမ်းချဉ်သီး ပျောက်ပြီး အနှစ်ဖြစ်သည်အထိ ဆက်မွှေပေးပါ။ နောက်ဆုံး ကြက်ရိုးပြုတ်ရည်ထဲက အချိုရေကို မြုတ်အောင်ထည့်ပြီး မီးအေးအေးနဲ့ နာရီဝက်လောက်နှပ်ထားရပါမယ်။ ဆီခြောက်ပြီး ကပ်တဲ့အထိမထားပဲ ရေနည်းနည်းလေးကျန်တာနဲ့ ချပါတယ်။



ပြင်ဆင်ထားရမည့် အဆာပလာများ

ငရုပ်သီးအကျက်မှုန့်ကို ဆီနဲနဲသတ်ပြီး ပြန်ကြော်ပါတယ်။ ဟင်းအိုးထဲက ဆီမလောက်မှာကြောက်လို့ တစ်ခါတရံ ဆီဝါ၊ ဆီနီချက်ထားပါတယ်။ ကျန်တာတွေတော့ အားလုံးသိပြီးသားတွေ ဆိုတော့ ပုံမှာသာ ကြည့်ကြပါတော့။ ပုံထဲမှာ ပဲမှုန့်တောင် ကျန်သွားတယ်။ ပဲမှုန့်ကတော့ မွှေးတံဆိတ် အကျက်မှုန့်ကို သုံးပါတယ်။

ပွဲပြင်ဖို့ရာ

မန်းလေးစတိုင်ဆိုတော့ မုန့်တီဖတ်အလုံးကြီးတွေ အရင်ထည့်၊ အပေါ်က ကြက်သားဟင်းအနှစ်ကိုထည့် (ဆီများများထည့်ရပါတယ် ခင်ဗျာ) ပဲမှုန့်ကိုတော့ စားပွဲဇွန်း တစ်ဇွန်းလောက်ပဲ ထည့်ပါတယ်။ အပေါ်က ကြက်သွန်နီကြိုက်တတ်ရင်ထည့်၊ ကြက်ဥပြုတ်၂စိတ်လောက်ထည့်၊ နံနံထည့်၊ ပြီး မွှေစားလို့ရပါပြီခင်ဗျာ။

ကြက်ရိုးဗလာဟင်းချိုလေးကလည်း မွှေးပြီး ချိုနေတာပဲဆိုတော့ဗျာ။ ရှလွတ်။ သင်္ကြန်တွင်း စတုဒီသာပါဗျာ။ အန်တီသက်ဝေလို ဒုက္ခမရောက်ချင်ရင်တော့ အောက်ကပုံကို ၂ခါ မကလစ်ကြနဲ့ဂျာ။




Tag:  မန္တလေးမုန့်တီ  နန်းကြီးသုပ်  မုန့်တီသုပ်   မုန့်တီ နန်းကြီးသုတ်

အန်တီဆွိနဲ့ အိမ်ရှင် အိမ်ငှါး ဒရမ်မာ (၂)...

(ကိုယ်ကလဲ ပန်ကို လာခဲ့လို့ ပြောပြီးနေပြီ။ အိမ်ကိုလဲ view တာ ရပ်လိုက်ပြီလို့ ကတိကပေးပြီးသွားပြီ။ ညနေကျ ပန်နဲ့ အိမ်ကြည့်တဲ့သူတွေ ဘာဖြစ်ကြဦးမလဲ ငွေရောင် ပိတ်ကား ... အဲလေ ငွေရောင်ဘလော့ဂ် စာမျက်နှာပေါ်မှာ ဆက်ကြည့်ကြပါကုန်။ )

တကယ်တန်းကျ အန်တီဆွိလဲ အဲလို ထိပ်တိုက်ကြီးတွေ့ပေးဖို့ ဘယ်သတ္တိရှိမလဲဗျာ။ ပွဲစားအစ်မကို သေချာခေါ်ပြောပြီး အကြံဉာဏ်တောင်းကြည့်တော့ သူတို့က အားလုံးခေါ်ပြီးပြီမှို့ ဖျက်မရတော့ဘူးတဲ့။ မဆွိပဲ အလုပ်များတာ အကြောင်းပြပြီး နောက်နေ့ချိန်းလိုက်ပါတဲ့ဆိုတာနဲ့ ပန်ကို နောက်ပိုင်း အလုပ်အားတဲ့နေ့မှပဲ လာခဲ့ပါလို့ ချိန်းလိုက်ရတယ်။

ညကျတော့ အိမ်ငှါးတွေ လာကြည့်တာ အများကြီးဆိုတော့ မဆွိတီတို့ အိမ်ရှေ့တိုက်အောက်တွေမှာ ပွဲစားတွေ၊ အိမ်ငှါးတွေ ခြေချင်းလိမ်လို့ပေါ့ဗျာ။ ပွဲစားအစ်မက တစ်ဖွဲ့ချင်းစီ ခေါ်ပေမဲ့ တချို့တွေကလဲ မစောင့်နိူင်တော့ အိမ်ထဲမှာလဲ အိမ်ကြည့်သူတွေ တရုန်းရုန်းပေါ့ဗျာ။ မလေး-တရုပ်မလေးတွေတစ်ဖွဲ့နဲ့ ကျန်တာတွေက ကုလားလူမျိုးတွေချည်းပဲ။ အဲဒီထဲမှာမှ ပထမဆုံးလာကြည့်တဲ့ ကုလားလင်မယားက ညားကာစတဲ့ ခင်ဗျ။ သူတို့ အဖေ၊ အမေနဲ့ ပွဲစားပါ ပါလာပြီး အိမ်လာကြည့်ကြတာ။ အိမ်ကို အပြန်ပြန်၊ အလှန်လှန်ကြည့်ကြပြီး သူတို့အိမ်ကို အင်မတန်ကြိုက်တဲ့အကြောင်း လင်မယား၂ယောက်ထဲနေမှာမှို့ သူတို့ကိုပဲ ငှါးပါဆို မဆွိတီကို အဖေလုပ်သူက တိုက်ရိုက်လာပြောတယ်။ မဆွိတီကလဲ အေးဂျင့်ကို ပြောပါပေါ့။ ဆိုလိုတာက သူတို့ ဘယ်လောက် အော်ဖာလုပ်မလဲ၊ ဘယ်နှစ်ယောက်နေမလဲ ဆိုတာ၊ နောက်ဆုံး အဖွဲ့အကုန်လုံးက ဖောင်တစ်ခုမှာဖြည့်ပြီး အေးဂျင့်ကို ပေးခဲ့ရမှာမှို့ပါ။

နောက်ဆုံး အဖွဲ့တွေအကုန်ကြည့်ပြီး ဖောင်တွေဖြည့်ထားခဲ့၊ တစ်နာရီအတွင်း အေးဂျင့်ကခေါ်ပြီး black and white အကြောင်းပြန်ရမယ့် အချိန်အထိ အဲဒီကုလားလူမျိုး လင်မယားနဲ့ အဖွဲ့က မပြန်ပဲ အိမ်ရှေ့ဝရမ်တာမှာ စောင့်နေတယ်ခင်ဗျ။ အဲဒါနဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက် offer ပေးလဲ ပွဲစားအစ်မကို မေးကြည့်တော့ ၁၈၀၀ တဲ့ခင်ဗျာ။ ၁၈၀၀ နဲ့ ငှါးဖို့အရေး ပွဲစားအစ်မနဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ဒူးတိုက်ဆွေးနွေးနေကြတာ။ နောက်ဆုံးတော့ အစ်မကမနိူင်တော့ လို့ ကဲ အိမ်ရှင်ကိုပဲ တိုက်ရိုက်မေးပါတော့ဆို မဆွိတီဘက် မြားဦးလှည့်လာတယ်။ ဒီတော့လဲ မတတ်နိူင်တော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ အိမ်ကို ကြော်ငြာတာ ၂၅၀၀ နဲ့၊ ၁၈၀၀ကတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိူင်ပါလို့ ငြင်းလိုက်ရတော့တယ်။

ဒါကိုပဲ သူတို့ပွဲစားက ၂ယောက်ထဲနေမှာမှို့ ၁၈၀၀ ပေးတာ၊ ၆ယောက်လောက်နေတဲ့သူတွေ ၂၃၀၀-၂၄၀၀ ပေးတာနဲ့ မယှဉ်ပါနဲ့ဆို လာပြောနေလို့ အတော်ကို လက်ပေါက်ကပ်အောင် ဖြေရှင်းနေရတယ်။ တခြားအဖွဲ့တွေကတော့ ၂၂၀၀-၂၃၀၀ လောက် offer ပါတယ်။ လူကတော့ ထုံးစံ ၆ယောက်-၇ယောက်တွေ။ ၂၄၀၀ ပေးတဲ့ တစ်ဖွဲ့ဆို ၈ယောက်တောင်နေမယ်ဆိုတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကုလားလင်မယားနဲ့ အဖွဲ့လဲ လက်လျှော့ပြီး ပြန်သွားကြတော့တယ်။ တကယ်ကိုဗျာ အိမ်ငှါးရတာ လူလဲ ခေါင်းတွေပါကိုက်။ ပြောရဆိုရတာတွေကလဲ လူပါ ငွေစော်တွေနံနေတာ။

နောက်နေ့ကျ ပွဲစားအစ်မက မဆွိတီက်ို ဖုံးဆက်ပြောတယ်။ အဲဒီကုလားပွဲစားက ပြောသတဲ့။ အိမ်ရှင်က သူ့ client ကို သဘောကျပါရက်နဲ့ ပွဲစားက သေချာညှိမပေးလို့ မငှါးတာပါဆိုပြီး ဖုန်းဆက်ပြသနာရှာသတဲ့။ အစ်မက မျိုးစုံရှင်းပြပေမဲ့ မကျေနပ်နိူင်ပဲ ကုမ္ပဏီကိုပါ တိုင်မယ်တွေ၊ ဘာတွေအထိ ချိန်းခြောက်ပြီး ပြောသတဲ့။ ပွဲစားအစ်မလဲ စိတ်တိုလွန်းလို့ စကားပြောတာတောင် အသံတွေ တုန်နေတယ်။ မဆွိတီလဲ အစ်မကို အရမ်းအားနာပြီး ဖြောင့်ဖြရပါတယ်။ ပွဲစားအလုပ်မှာလဲ အဲလိုပြသနာတွေရှိပါလားလို့ သိလိုက်ရတယ်။ အစ်မက တဆက်တည်း ဒီနေ့လဲ အိမ်လာကြည့်သူ ၆ဖွဲ့ လာကြည့်ဦးမယ်။ အားလုံး ချိန်းပြီးသွားပြီတဲ့ဆို ဖုံးချသွားပါရော။

နေ့ခင်းကျ ပန်က တမှောင့်။ သူဒီနေ့လာခဲ့မယ်ဆို လုပ်ပြန်ပါတယ်။ မဆွိတီလဲ နေ့စဉ်ကြီး အလုပ်များတယ် မကြည့်ပါနဲ့ဆို မပြောချင်နေတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပန်ကို ပြောလိုက်တော့တယ်။ ငါနင့်ကို အိမ်ကို မပြတော့ဘူး ကတိပေးမိပေမဲ့ ပွဲစားတွေကတော့ ပြောလို့မရဘူး။ သူတို့တာဝန်ကျေအောင် အိမ်ကို ဆက်ပြနေဆဲပဲ။ အိမ်လာရင် နင် တခြား အိမ်လာကြည့်သူတွေနဲ့ တွေ့ကောင်းတွေ့မယ်။ နင် deposit ပေးပြီး လက်မှတ်ထိုးမှ သူတို့က အိမ်ပြတာ ရပ်မယ်ပြောတယ် ဆိုတော့ ပန်ကလဲ I am very worry ... I am very worry ... ဆို စိတ်ပူပြီး အော်ဇီက သူ့အမျိုးသားဆီဆက်၊ သူ့အမျိုးသားက မဆွိတီကိုဆက်နဲ့ မဆွိတီလည်း ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိ ဖြစ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီည တစ်ခါပြပြီးရင် ကိုယ့်ဘက်က risk ယူပြီး ပွဲစားအစ်မကို အိမ်ပြတာ ရပ်ဖို့ ပြောလိုက်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နောက်မှ သူတို့ဘက်က ကတိသစ္စာဖောက်လဲ ကိုယ်ခံ။ ကိုယ်ဆက်ရှာပေါ့။ ဒီဇာတ်ရှုပ်ကြီးတော့ ဆက်မကချင်တော့ဘူး။

ညနေကျ ပန်က စောစောလာကြည့်ပီး ပြန်သွားတယ်။ ည၇နာရီလောက်ကျ ထုံးစံအတိုင်း တရုန်းရုန်းနဲ့ အိမ်ကြည့်သူတွေ ပွဲစားတွေ တဖွဲ့ပြီး တစ်ဖွဲ့ပေါ့ခင်ဗျာ။ အော်ဖာကတော့ ထုံးစံ ၂၃၀၀-၂၄၀၀ လောက်ပေးကြပါတယ်။ လူကလဲ ၆ယောက်-၇ယောက်တွေ ချည့်ပဲ။ ကုလားလူမျိုး တစ်ဖွဲ့က ၆ယောက်ကို ၂၄၀၀ ပေးပေမဲ့ မဆွိတီလဲ လူများလို့ ငြင်းလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီက ပွဲစားနဲ့လဲ သူတို့တောင်းတဲ့အတိုင်း အော်ဖာပေးပါရက်နဲ့ ဘာလို့ မငှါးရသလဲဆို တော်တော်ကို ဖြေရှင်းရသေးတယ်ခင်ဗျ။ အဲဒီပွဲစားတရုတ်လေးကလဲ ပြန်သာသွားတယ်။ သူတို့မရလိုက်ရတာကို တော်တော်ကို မကျေနပ်ကြဘူး။ မဆွိတီလဲ ဖြေရှင်းရတာ အတော်မျက်နှာပူနေပြီ။ ပြောရတာတွေလဲ အားနာစရာကောင်းနေပါပြီ။

အားလုံးကြည့်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ မဆွိတီ ပွဲစားအစ်မတွေကို အိမ်ကိုဘာလို့ open house လုပ်ပြီး မပြတာလဲ။ ဘာလို့ လူအများကြီး မခေါ်ပဲ လူစစ်ချပြီးမှခေါ်ပြသလဲဆိုတာ သဘောပေါက်ပြီဆိုတဲ့ အကြောင်း၊ ပန်တို့မိသားစုအတွက် ပွဲစားခမယူပဲ စေတနာနဲ့လုပ်ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါကြောင်း၊ အိမ်ပြတာကိုလည်း ရပ်လိုက်ပြီး ပန်တို့မိသားစုကိုပဲ စောင့်ပါတော့မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ တိမ်ပြာပြာဆန်းဒေးနေ့တစ်နေ့မှာ ပန်တို့လင်မယား အိမ်တစ်ခေါက်ထပ်ကြည့်၊ ညကျတော့ ပွဲစားတွေပါခေါ်ပြီး အိမ်ရှင်၊ အိမ်ငှါး စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးကြပါတယ်။ နောက်နေ့ ပွဲစားက အိမ်လာပြီး HDB ကို on line ကနေ လျှောက်လိုက်တာ ချက်ချင်းပဲ approve ဖြစ်လို့ မဆွိတီလည်း အိမ်ငှါးကိစ္စအတွက် စိတ်အေးသွားရပါတော့တယ်ခင်ဗျား။

ဤတွင်ပဲ အန်တီဆွိနဲ့ အိမ်ရှင် အိမ်ငှါး ဒရမ်မာ ဇာတ်လမ်းပြီးပါပြီ။ ကားလိပ်ချ။ း)

Aunty Sweet and first retired feeling

Today I wake up so early about 5 AM. Couldn't sleep well. I have a lot of things to do today. To go to Jurong Point, IMM, 52 street wet market, Vivo city, Golden mile and so on. I plan to go to 52 st market first. Wet markets are open earlier than super market. When I have finished shower, Ju Ju is still in the bed. I decided to go alone. I waited for for the bus about 10 mins at the bus-stop.

When the bus came, it was crowded, but fortunately I got a seat. One of the ladies, with silver lining - grey hair was standing in front of me. I felt like I want to offer my seat to her. At the same time, I didn't want her to feel that she was too old to give up the seat for her. Finally, I decided to continue sitting. When I looked around, most of the ladies are old, they all are so call senior citizen. One of the ladies wears colourful T-shirt, one was SMS-ing, one Malay lady with sarong was sleeping. By seeing them, I feel a bit bored and sad. I miss my life in office, a capable woman with fresh mind. I feel myself, they are old, I am still young and I am still active, I have still youthful face. I even try to be fast my action in front of them to show off  I am still young and active, unlike them. A bit funny, ha ha! like Mr. Bean. Really, I am very bad.

After I went around and around 52 street market, I couldn't find a thing what I wanted to buy and decided to go back home. The weather is very hot like Yangon near Thin Gyan time and I was soaked with sweat. Singapore humidity is very high, easy to sweat when we move fast. My hair was stick with sweat. Before going to the bus stop, I passed by one of clothes retail shop. I saw a big mirror in front of the shop. When I passed there, I accidentally saw my image in the mirror and, ... I realized that Ar La Mah! I am not much different with those old ladies whom I saw in the bus. This may be my first feeling on depression of old age upon early retirement.

(I posted this by iPhone in the bus. Thanks.)

..

Today I woke up very early, around 5 a.m. I couldn’t sleep well. I had many things to do today — going to Jurong Point, IMM, 52 Street wet market, VivoCity, Golden Mile, and so on. I planned to go to the 52 Street market first, because wet markets open earlier than supermarkets.

After I finished showering, Ju Ju was still in bed, so I decided to go alone. I waited at the bus stop for about 10 minutes.

When the bus arrived, it was crowded, but fortunately I managed to get a seat. One lady with silvery grey hair was standing in front of me. I felt like offering her my seat, but at the same time I didn’t want her to feel that she was “too old” and that I was giving up my seat because of that. In the end, I stayed seated.

I looked around and noticed that most of the women on the bus were elderly — so-called senior citizens. One lady was wearing a colourful T-shirt, another was texting on her phone, and a Malay lady in a sarong was sleeping. Looking at them, I suddenly felt a little bored and sad. I missed my office life — being a capable woman with a sharp, active mind.

I found myself thinking: They are old, but I am still young. I am still active. I still have a youthful face. I even tried to move faster than them, almost showing off that I was still young and energetic — unlike them. It was a bit funny, really, like Mr Bean. Honestly, I was being a bit ridiculous.

After walking around the 52 Street market for a long time, I couldn’t find anything I wanted to buy, so I decided to go home. The weather was extremely hot, like Yangon just before Thingyan. I was soaked in sweat. Singapore’s humidity is very high, and you start sweating easily when you walk fast. My hair was stuck to my face with sweat.

Before reaching the bus stop, I passed by a clothing shop with a big mirror in front. As I walked past, I accidentally caught sight of my reflection — and suddenly realised, Ar la mah! I was not very different from those older ladies I had seen on the bus.

This might be my first real taste of the quiet depression that comes with ageing, especially after early retirement.

မြန်မာပြန် by AI

ဒီနေ့ မနက်စောစော၊ မနက် ၅ နာရီလောက်မှာ နိုးလာခဲ့ပါတယ်။ အိပ်မပျော်လို့ပါ။ ဒီနေ့လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိပါတယ် — Jurong Point, IMM, 52 လမ်း စျေး (wet market), VivoCity, Golden Mile စသဖြင့် သွားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ Wet market တွေက supermarket တွေထက် စောစောဖွင့်တာကြောင့် 52 လမ်းစျေးကို အရင်ဆုံး သွားမယ်လို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပါတယ်။

ရေချိုးပြီးတဲ့အချိန်မှာ Ju Ju က အိပ်ရာထဲမှာပဲ ရှိနေသေးလို့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ ၁၀ မိနစ်လောက် စောင့်ခဲ့ရပါတယ်။

ဘတ်စ်ကားရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ လူများပြီး စည်ကားနေပေမယ့် ကံကောင်းစွာနဲ့ ထိုင်ခုံတစ်ခုံ ရခဲ့ပါတယ်။ ငွေရောင်ရောင် မျက်နှာဖုံးလောက် ဖြစ်နေတဲ့ မီးခိုးရောင် ဆံပင်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်မရှေ့မှာ ရပ်နေပါတယ်။ သူမကို ထိုင်ခုံပေးချင်တဲ့ စိတ်ရှိပေမယ့်၊ သူမကို “အသက်ကြီးလို့ပဲ ထိုင်ခုံပေးတာ” လို့ ခံစားသွားမလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်မှုလည်း ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ထိုင်နေတဲ့အတိုင်းပဲ ဆက်ထိုင်နေလိုက်ပါတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ အမျိုးသမီးအများစုက အသက်ကြီးသူတွေ ဖြစ်နေကြတာကို တွေ့ရပါတယ် — အများပြောကြသလို senior citizen တွေပါ။ အရောင်စုံ T-shirt ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ ဖုန်းနဲ့ စာရိုက်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ sarong ဝတ်ထားပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ မလေးအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရပါတယ်။ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပျင်းရိသလို၊ ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလာပါတယ်။ အလုပ်ရုံးဘဝကို လွမ်းမိပါတယ် — စိတ်ရှင်းလင်းပြီး စွမ်းရည်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကိုပါ။

ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ “သူတို့က အသက်ကြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ မငယ်သေးဘူး။ ငါက သန်စွမ်းနေတုန်းပဲ။ မျက်နှာလည်း လူငယ်ဆန်နေတုန်းပဲ” လို့ တွေးနေမိပါတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ သူတို့ရှေ့မှာ ကိုယ့်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ပိုမြန်မြန် လုပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်က မသက်ကြီးသေးဘူး၊ သန်စွမ်းတယ်ဆိုတာ ပြချင်သလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ် — သူတို့လို မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အထင်နဲ့ပါ။ တကယ်တော့ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းပါတယ်။ Mr. Bean လိုပါပဲ။ တကယ်တမ်းပြောရရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကောင်းတဲ့ အပြုအမူလေးပါ။

52 လမ်းစျေးကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဝယ်ချင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုမှ မတွေ့လို့ အိမ်ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ရာသီဥတုက Yangon မှာ Thingyan မတိုင်ခင်အချိန်လိုပဲ အရမ်းပူပါတယ်။ ချွေးတွေ တစ်ကိုယ်လုံး စိုသွားပါတယ်။ စင်္ကာပူမှာ စိုထိုင်းဆ မြင့်လို့ အမြန်လှုပ်ရှားရင် ချွေးထွက်လွယ်ပါတယ်။ ဆံပင်တွေက ချွေးနဲ့ မျက်နှာကို ကပ်နေတာပါ။

ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို မရောက်ခင် အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့ကို ဖြတ်သွားရပါတယ်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ မှန်ကြီးတစ်ချပ် ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှန်ရှေ့ကို ဖြတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရပြီး… “အရလာမ!” လို့ စိတ်ထဲက အော်မိပါတယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ မြင်ခဲ့တဲ့ အသက်ကြီးအမျိုးသမီးတွေ နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ်တော့ အရမ်း မကွာခြားတော့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပါတယ်။

ဒီလိုခံစားချက်ကတော့ အလုပ်မှ အစောဆုံး အနားယူပြီးနောက်ပိုင်း အသက်ကြီးလာခြင်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တကယ်တမ်း ခံစားရတဲ့ အချိန်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အန်တီဆွိနဲ့ အိမ်ရှင် အိမ်ငှါး ဒရမ်မာ (၁)...

အန်တီဆွိတို့ ဘလော့ဂါမှို့လားမသိ။ ဘာလုပ်လုပ် ဇာတ်လမ်းလေးတွေနဲ့။ ခုအိမ်ငှါးဖို့ လုပ်ပြန်တော့လဲ ဇာတ်လမ်းနဲ့။ ဟိုဘက်မှာနေဖို့ ဦးခြိမ့်အိမ်ငှါးတော့လဲ ဇာတ်လမ်းလေးတွေရှိတယ်။ အိမ်ကကားရောင်းတော့လဲ ဇာတ်လမ်းနဲ့။ မျိုးကြီးသီချင်းလို ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေး ...ရေး၊ နားနားပြီး ရေးပါမယ် ပေါ့း))

မဆွိတီတို့ ဟိုဖက်ကို ပြောင်းကြတော့မယ်ဆိုတော့ အိမ်ကိုမရောင်းသေးပဲ ပွဲစားလက်အပ်ပြီ ငှါးထားခဲ့မယ်ဆို လင်မယား၂ယောက် တိုင်ပင်ထားကြတာ။ ဟိုဖက်ကအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရဦးမှာဆိုတော့ ဖောင်မဖျက်ရဲသေးဘူးကိုး။

ဒီလိုနဲ့ တကယ့်ငှါးမဲ့ အချိန်လဲရောက်ရော ဦးခြိမ့်က ဆစ်ဒနီရောက်နေပြီလေ။ ဒီတော့အိမ်ငှါးဖို့တာဝန်က မဆွိတီ ပုခုံးပေါ် လုံးလုံးရောက်လာပါရော။ အိမ်ငှါးဖို့ရာအတွက် ပထမဆုံး ပွဲစားကို အရင်ရွေးရတယ်ခင်ည။ အသိပွဲစားတွေနဲ့ စကားပြောကြည့်ပြီး နောက်ဆုံး ဗမာလို စကားပြောလို့ အဆင်ပြေတဲ့ ဗမာပွဲစား ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုပဲ အပ်လိုက်တယ်။ အလုပ်အပ် စာချုပ်တွေ၊ ဘာတွေ လက်မှတ်ထိုးတော့ ပွဲစား အစ်မတစ်ယောက်ပါခေါ်လာပြီး မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ သူတို့က ဗမာအေးဂျင့်အဖွဲ့၊ အတူတွဲလုပ်ကြတာပေါ့။ အဲဒီအေးဂျင့်အစ်မအိမ်က မဆွိတီတို့ အိမ်နဲ့ နီးတော့ အိမ်ပြတာတွေဘာတွေ သူကပဲ ဦးဆောင်လုပ်မဲ့ သဘောနဲ့တူပါရဲ့။

တကယ်တော့ မဆွိတီတို့ အိမ်ကိုအပ်လိုက်တာ တော်တော်စောပါတယ်။ ကိုယ် အလုပ်ကထွက်လို့ရတဲ့ အချိန်နဲ့ကိုက်တဲ့နေ့ကို ရွေးလိုက်တော့ အိမ်ငှါး စ တက်ရမဲ့နေ့က ဧပြီလ ၂၀ရက်နေ့ဖြစ်သွားတယ်။ အေးဂျင့်ကို အိမ်ခေါ်ပြတော့ အိမ်က စလုံး ၂၄၀၀-၂၅၀၀ လောက်ရနိူင်တယ်။ date ကလည်း အဲဒီနေ့ကို fix လုပ်ထားလို့ရတယ်ပေါ့။ လကုန်ရက်မဟုတ်လဲ ကိစ္စမရှိဘူးဆိုတာနဲ့ အဲနေ့ကိုပဲ သတ်မှတ် လိုက်တယ်။ သူတို့အပြောအရ အိမ်ကစောပြီး ကြော်ငြာရင်လဲ ဝေးနေသေးတော့ ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားဘူးတဲ့။ ငှါးဖို့ တစ်လခွဲ လောက်အလိုမှ စ ကြော်ငြာမယ်ပြောပါတယ်။ (အဲဒီအချိန်က ၂လခွဲလောက် လိုသေးတာကိုး)

မဆွိတီတို့ အိမ်အကြောင်း စပြောရရင် ဒီအိမ်ကို ဝယ်ကတည်းက ကြိုက်လွန်းလို့ အပို cash down တွေ အများကြီးပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တာပါ။ ပထမဆုံးကြည့်တဲ့အိမ် ပထမဆုံး ဝယ်ခဲ့တာပါ။ Country style home ခေါ်ပါသတဲ့။ ပထမအိမ်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်က interior designer မှို့ သူ့အိမ်ကို သစ်သားတွေ အများကြီးသုံးပြီး လှအောင် ဒီဇိုင်းလုပ်ထားတာပါ။ သုတ်တဲ့ ဆေးကအစ pattern လေးတွေနဲ့။ down light တွေကလဲ တစ်အိမ်လုံး တပ်ထားပါတယ်။ ညကျ မီးတွေ ဖွင့်လိုက်ရင် အိမ်က အခန်းအရောင်နဲ့ မီးရောင်နဲ့ အလွန်လိုက်ဖက်ပြီး လှပါတယ်။ မဆွိတီတို့ကလဲ တစ်သက်လုံး နေရမဲ့အိမ်ဆိုတော့ ပရိဘောဂတွေကို ကုတင်ကအစ solid wood တွေချည်းဝယ်ပြီး ကောင်းတာတွေ ထည့်ထားတာပါ။ တကယ်တော့ မဆွိတီ ဒီအိမ်လေးကို တော်တော်သံယျောဇဉ်ရှိပါတယ်။ အခုထားခဲ့ရတော့မယ်ဆိုတော့ အင်မတန် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ အိမ်ငှါးတော့လဲ အိမ်ငှါးကို ကိုယ်တောင်းတဲ့ rental fees ပေးနိူင်သူအပြင် သပ်သပ်ရပ်ရပ်နေမဲ့သူကို အဓိက ရွေးချင်တာပါ။

( ကိုယ့်အ်ိမ်အကြောင်း ပြောရတာလဲ ကိုယ့်ငါးချဉ်လေး ကိုယ်ချဉ်ပါတယ်ဆို ကြွားသလိုဖြစ်နေပြီနော် ... သည်းညည်းခံကြပါ ပိတ်သတ်တို့ ...း)

ဒီလိုနဲ့ တစ်လလောက်စောင့်ပြီး အိမ်စပြဖို့ အချိန်ရောက်လာပါတယ်။ ပွဲစားအစ်မက ညနေ ၇နာရီလောက် ဖိလစ်ပင်းကောင်မလေးတွေ လာကြည့်မယ်တဲ့။ သူတို့က ၇ ယောက်နေမယ်။ ၂၄၀၀ ပေးမယ်ပေါ့။ ဒါနဲ့ ညနေလာကြည့်တော့ ကောင်မလေးတွေက တကယ့်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးလေးတွေ။ စကားပြောတာက သိပ် polite ဖြစ်တယ်။ ပညာတတ်ဆန်တယ်။ သူတို့က အိမ်ကိုကြိုက်တယ်။ သူတို့အိမ်လိုသဘောထား သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနေမယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဈေးဆစ်တယ်ဗျား။၂၃၀၀ ရမလားဘာညာ ဆိုတော့ မဆွိတီကလဲ ခုမှ ပထမဆုံး စပြတာ ခပ်တင်းတင်းပေါ့။ ၂၄၀၀ ကနေ မလျော့န်ိူင်။ နောက်ပြီး မဆွိတီတို့အိမ်က Mio home group plan က တစ်နှစ် လက်ကျန်ရှိသေးတော့ သူတို့က အဲဒါကိုလည်း ဆက်ယူပေးမယ်ဆိုတော့ စဉ်းစားဦးမယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ (အဲဒီ plan ကို မသုံးပဲပြန်အပ်ရင် Singtel ကို early termination fees စလုံး ၄၀၀ -၅၀၀ လောက် လျော်ရမှာမှို့ပါ။)

နောက်နေ့ကျတော့ ပွဲစားအစ်မက ဖုန်းဆက်ပြီး ဖိလစ်ပင်းကောင်မလေးတွေဆို မဆိုးကြောင်း၊ ဖိလစ်ပင်းတွေ ဘယ်လိုသန့်ရှင်း သပ်ရပ်ကြောင်း ဆွယ်ပါလေရောဗျာ။ ကိုယ်ကလဲ Mio home plan အပါအဝင် ၂၄၆၀ တစ်ပြားမှ မလျှော့။ အဓိကကတော့ လူအရမ်းများလို့ ဂျီးများနေတာလဲပါတယ်။ နောက်ပြီး မဆွိတီကလဲ စိတ်တစ်မျိုး။ သူများ အဲ့လို ဘလိုင်းကြီး အတင်းတွန်းတာမျိုးကို မကြိုက်ဘူး။ နောက်ကွယ်မှာ အကြောင်းပြချက်ရှိရမယ်လို့ စိတ်က သရိုးသရီဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ ဖိလစ်ပင်း ပထမ အသုတ်နဲ့ အဲ့ဒီအတိုင်း တန်းလန်းကြီးဖြစ်နေတယ်။ (နောက်ပိုင်းတော်တော်ကြာတဲ့အထိ ပွဲစားက မျိုးစုံ ဆက်တိုက်တွန်းပေမဲ့ လူများလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ လုံးဝကို ငြင်းလိုက်ပါတော့တယ်။)

နောက်၂ရက်လောက်ကြာတော့ ပွဲစားအစ်မက သူတို့ သတင်းစာမှာ ကြော်ငြာလိုက်ပြီ။ အိန္ဒိယလူမျိုး တွေ(နောက်ပိုင်း ကုလားလို့ပဲရေးပါမယ်၊ အိန္ဒိယဆို ပြောရတာ ထောက်နေလို့ ) ခေါ်လိုက်ကြတာ ... ခေါ်လိုက်ကြတာ အများကြီးပဲ မဆွိရယ်တဲ့။ အမှန်က အိမ်ကို စငှါးကထဲက ပြောထားတာ၊ မြန်မာ၊ ဖိလစ်ပင်း၊ မလေးတရုတ် ပထမဦးစားပေးပေါ့။ ကုလားနဲ့ ပြည်ကြီးတရုတ်တွေကိုတော့ ဒုတိယဦးစားပေးပဲထားတာ။ (racist လုပ်တာတော့မဟုတ်ပါ။ ဈေးကွက်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ သဘောအရ ပြောရတာပါ။) အဲဒီအစ်မက ဖုံးခေါ်ကထဲက လူတွေကို စစ်ထုတ်ပြီးမှ အိမ်ကိုပြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကုလားတွေ ခေါ်တာ အရမ်းများတယ်ပြောတော့ ကုလားဖြစ်လဲ မိသားစုနဲနဲဆိုရင်တော့ စဉ်းစားမယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ညကျတော့ ကုလားမိသားစု ၃ယောက်နေမဲ့သူရယ်၊ ဗမာ ကောင်လေး တစ်ဖွဲ့ရယ် လာကြည့်ကြတယ်။ ကုလားအမျိုးသားက လစာတော်တော်ကောင်းတဲ့သူမျိုး ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ မဆွိတီတို့နားက Jurong Island မှာ လုပ်တဲ့သူပါ။ လင်မယား၂ယောက်ရယ်၊ ၁၆ နှစ်အရွယ် သားတစ်ယောက်ရယ် နေမယ်၊ အိမ်ကိုတော့ ကြည့်ပြီး အတော်သဘောကျပုံ ရပါတယ်။ ကြည့်ပြီး ခေါင်းတစ်ခါခါနဲ့ ပွဲစားနဲ့ပြောနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ၂၂၀၀ ပဲ offer လုပ်ပါတယ်။ ဗမာကောင်လေးတွေကလဲ ၆ယောက်နေမယ် ၂၃၀၀ ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဧပြီ (၁)ရက်နေ့က စ ဝင်ချင်တာဆိုတော့ အဲဒီကောင်လေးတွေနဲ့ ဒီမှာတင် ကိစ္စပြတ်ပါရော။ နောက်နေ့ ပွဲစားအစ်မက ပြောတယ်။ သူ့ဆီကို အဲဒီကုလားရဲ့အေးဂျင့်က တောက်လျှောက်ဖုံးဆက်ပြီး ၂၂၀၀ နဲ့ ငှါးဖို့ချည်း ဇွတ်ပြောတော့တာပဲတဲ့။ သူ့ Client က အိမ်ကို တော်တော်သဘောကျလို့ ဒီလောက်ပေးတာတဲ့။ ပုံမှန်ဆို ၁၈၀၀ ပဲ ပေးတာတဲ့ဗျား။ ဒါပေမဲ့ ပွဲစားအစ်မက ၃ယောက်ထဲ လူနဲနဲလေးမှို့ ၂၃၀၀ နဲ့ ညှိပေးမယ်ဆိုတာတောင် သူတို့ကမပေးနိူင်လို့ အဲဒီမှာတင် ကိစ္စပြတ်ပါတယ်။

နောက် မဆွိတီ ရေးဖူးတဲ့ ပြည်ကြီးတရုတ်မ မိသားစုတစ်ဖွဲ့နဲ့ ဖိလစ်ပင်းမလေးတွေ တစ်ဖွဲ့။ သူတို့က သူတိုအေးဂျင့်နဲ့သူတို့ လာတာ။ ၂ဖက်အေးဂျင့်နဲ့ အိမ်ကိုကြည့်ကြတာပေါ့။ သူတို့ဆီကနေ ဘာ offer မရပါဘူးလို့ အေးဂျင့်အစ်မက ပြောပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ နောက်တစ်ပတ်နေတော့ ကုလားမိသားစု ၃ယောက်နေမယ်ဆိုပြီး ကုလားမ ဖြူဖြူလေးတစ်ယောက်၊ သမီးလေးလက်ဆွဲပြီး ရောက်လာပြန်တယ်။ နာမည်က " ပန် " လို့ ပဲထားလိုက်ပါတော့။ သမီလေးက ၃နှစ်လောက်၊ ချောလိုက်တာဗျာ။ ကုလားဆိုပေမဲ့ အသားက ဖြူဖွေးနေတာ၊ ဘိုမရုပ်လေးလိုပဲ။ ပန်ကလဲ အိမ်ကိုကြည့်ပြီးပြီးချင်း သိပ်ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ်တောင်းတဲ့ ဈေးတော့ မပေးနိူင်ဘူး။ ၂၂၀၀ ပေးမယ်တဲ့။ ဒါတောင် သူက ကြိုက်လွန်းလို့ဆိုပဲ။ သူတို့ ဘက်ဂျက်က ၂၀၀၀ ပဲရှိတာတဲ့။ ခုကွန်ဒိုမှာနေတာ ၃နှစ်ရှိပြီ၊ ၂၀၀၀ပဲ ပေးရသတဲ့။ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိ။ သူ့သမီးလေးနေမဲ့ကျောင်းက ဒီနားမှာမှို့ပြောင်းရမှာတဲ့။ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ဈေးမှ မပေးနိူင်တော့ ကိစ္စကမပြတ်ပဲ ပြန်သွားတယ်။

နောက်နေ့ ကျတော့ အေးဂျင့်က NTU မှာ ဒေါက်ထရိတ် (Doctorate) တက်နေတဲ့ တရုတ်ကျောင်းသား ၄ယောက် လာကြည့်မတဲ့။ ညနေ ၇နာရီ ချိန်းထားတဲ့ အချိန်လည်းရောက်ရော အေးဂျင့်က သူတို့ အောက်မှာရောက်နေပြီဆို ဖုံးဆက်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာဗျာ၊ အိမ်ရှေ့က ခေါင်းလောင်းသံကြားလို့ ထွက်ကြည့်လိုက်တာ၊ ဘယ်သူထင်ပါလဲ ပိတ်သတ်ကြီး။ ချိန်းလဲမထားပဲနဲ့ ရောက်လာတာ။ မနေ့က အိမ်လာကြည့်တဲ့ ကုလားမလေး ပန်တို့ သားအမိပါပဲဗျာ။ ထုံးစံအတိုင်း သမီးလေးလက်ဆွဲလို့။ အိမ်ပေါက်ဝမှာ။ ကိုယ်လဲ အံ့သြသွားတာပေါ့။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပေး၊ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ပြီး သူ စကားပြောလို့ရမလားဆို မဆွိတီကို ပြောပါရော။ သူ့ပုံစံက တကယ့်ကို serious ကိစ္စတစ်ခု လုပ်နေသလိုမျိုး။ ပြူးတူး၊ ပြာတာနဲ့။ ကိုယ်လဲ သိပ်နားမလည်တာနဲ့ အေးဂျင့်နဲ့ပဲ ပြောဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဒီအိမ်ကို သိပ်ကြိုက်တဲ့ အကြောင်း၊ သူ ၂၂၅၀ ပေးပါမယ်၊ ၅၀ တိုးပေးပါမဲ့အကြောင်း၊ သူ့ကို ငှါးဖို့အကြောင်း ပြောပါလေရော။ မဆွိတီကလဲ ၂၃၀၀ မရရင်တော့ မငှါးဘူး။ ဒါတောင် နင်တို့က လူနည်းလို့ ငါလျှော့ထားတာပေါ့။

အဲလိုနဲ့ ပြောနေကြတုံး အောက်က အေးဂျင့် ၂ယောက် အပေါ်တက်လာပါရော။ ရုတ်တရက်ကြီး ပန်တို့ သားအမိလဲတွေ့ရော အံ့သြသွားကြတယ်။ အဲဒီမှာအေးဂျင့်ကောင်လေးက လေသံမာမာနဲ့ နင် အိမ်ငှါးခလဲ ခုချိန်ထိ အိမ်ရှင်ကြိုက်တဲ့ဈေး မပေးပဲနဲ့ အိမ်ကိုခဏခဏ မလာပါနဲ့ ဆို ပြောပါလေရော။ ကြိုက်ရင် deposit ပေးဖို့၊ လက်မှတ်ထိုးဖို့ အေးဂျင့်ကောင်လေးနဲ့ စကားတွေ ဆက်ပြောကြပြန်တယ်။ နောက်ပိုင်း ပန်က ဆစ်ဒနီက သူ့ယောက်ျားက မဆွိတီဆီ ဖုံးဆက်ချင်လို့ ဖုံးနံပတ်တောင်းတာနဲ့ ပေးမလို့ ဒီက ဖုံးတောင် ကိုင်နေပြီ။ အေးဂျင့်ကောင်လေးက အစ်မ သူ့ဘက်က ဘာမှမသေချာပဲနဲ့ မပေးပါနဲ့ဆို အတင်းတားလို့ ကိုင်ထားတဲ့ဖုံးလေး အသာပြန်ချလိုက်ရတယ်။ ဘာတွေမှန်းလဲ မသိတော့ဘူး။ ပန်တို့ သားအမိလဲ မျက်စိပျက်၊ မျက်နှာပျက်နဲ့ ပြန်သွားကြတယ်ဗျာ။ ချိန်းထားတဲ့ ကုလား ဒေါက်တာ ၄ ယောက်ကတော့ မျှော်သာ မျှော်သည် ပေါ်မလာ ဇာတ်ခင်းသွားတယ်။ ညနေ၉နာရီမှဆို တစ်ခါ ထပ်ချိန်းပြီး နောက်ဆုံး appointment ပျက်သွားပါတော့တယ်။ (ပထမ တရုတ်ကနေ ဘယ်လိုကုလား ဖစ်တွားလဲ မဆွိတီ ခုထိ မသိပါဘူး ... အားနာလို့ မမေးပါဘူး ...)

နောက် အဲဒီ ပန်တို့ သားအမိပြန်သွားတော့ အေးဂျင့် ၂ ယောက်လုံးက မဆွိတီကို နားချပါရော။ ၂၂၅၀ နဲ့ မိသားစုက နဲနဲလေး။ ငှါးလိုက်ပါလားပေါ့။ မဆွိတီကလည်း စကြော်ငြာတော့ ၂၅၀၀ နဲ့ ၊ ခု၂၃၀၀ ဆိုတာ အများကြီးလျှော့ပြီးသွားပြီ။ တော်လောက်ပြီ၊ ထပ်တော့ မလျှော့တော့ဘူး။ အချိန်တွေ ရှိပါသေးတယ်။ ထပ်ရှာကြတာပေါ့ဆို ပြောလိုက်တယ်။ နေ့ခင်းကျတော့ ရုတ်တရက်ကြီး၊ မနေ့က ပျက်သွားတဲ့ ဒေါက်ထရိတ် ကျောင်းသား ၄ယောက်လာမယ်ဆိုဖုံးဆက်ပြီး လာကြည့်ကြပြန်ပါတယ်။ သူတို့ကတော့ အေးဂျင့်နဲ့လာတာ။ အေးဂျင့်ကလည်း ကမန်းကတန်းနဲ့ဗျ။ မြန်မြန် ထက်ထက် ကြည့်ကြပြီး ညနေ ၅ နာရီ အကြောင်းပြန်မယ်ဆို ပြန်သွားတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ၂၄၀၀ပေးမယ်ဆို ကိစ္စက ပြတ်ချင်နေပြီ။ ညနေ ၆နာရီ ပွဲစားအစ်မဆီကနေ SMS ဝင်လာတယ်။ အိပ်ရာ (ကုတင်) ၄ခုရှိလား။ ၂၄၀၀ နဲ့ ငှါးဖို့သေချာပြီလား၊ confirm လုပ်ပါတဲ့။ ကိုယ်က အိပ်ရာ ၄ခုလဲရှိတယ်။ ၂၄၀၀ သေချာတယ်ပေါ့။ အိမ်တည့်တော့မယ်ထင်နေတာ။

ဒါပေမဲ့ နောက်နေ့မနက်အထိ သူတို့ဆီက ဘာသတင်းမှ ထပ်မရဘူး။ ဒါနဲ့ အတိုချုံးရရင် ကိုယ့်ဖက်က သူတို့လိုတဲ့ မေးတဲ့ အတိုင်း အားလုံးပြည့်စုံနေပါရက်နဲ့ ဘာလို့ offer မရလဲဆိုပြီး ပွဲစားအစ်မကို မဆွိတီက ရန်ထောင်ပါရော။ ဆိုးတယ်နော်။ လူကလဲ နဲနဲ စိတ်တိုနေပြီကိုး။ ဒီကိစ္စပြတ်ချင်နေပြီ။ လူက ဦးနှောက်ခြောက်နေပြီ။ ညနေ ၅နာရီ Black & White ပြောမယ် ဆိုပြီး နောက်နေ့ မနက်ထိ အကြောင်းမပြန်ပါလားပေါ့။ အေးဂျင့်တွေက ပွဲစားခ ၂ဖက်စလုံးရမှ သေချာငြိအောင် လုပ်ပေးတာလား။ ဟိုဖက်က အေးဂျင့်ပါရင် (cobroke ဖြစ်နေရင်) ပွဲခမရတော့ အလုပ်မဖြစ်အောင် ဖျက်ကြသလားပေါ့။ အဲလိုစိတ်ထဲ ဖြစ်သွားတာ။

အိမ်ကြည့်သူ စ လက်ခံကတည်းက ၃ပတ်ရှိပြီ။ အိမ်ကလဲ ကောင်းတယ်။ အဲကွန်းကအစ အသစ်လဲထားတာ ၆လပဲ ရှိသေးတယ်။ အိမ်ဆေးသုတ်ထားတာလဲ မကြာသေးဘူး။ ဈေးခေါ်လို့ ကောင်းမဲ့အိမ်မျိုး။ ဈေးကလဲ ၂၅၀၀ ကနေ ၂၃၀၀ ထိ လျှော့ပေးပြီးပြီ ။ ပြီးတော့ ပြောထားတဲ့ ဧပြီ ၂၀ရက်နေ့မှ မဟုတ်။ မေလ ၁ရက်နေ့ဝင်လည်း လက်ခံတယ် ။ ၁၀ရက်စာ လဲ အနာခံထားတယ်။ ဒီလောက် လျှော့ပေးတာမှ မတည့်သေးတော့ စိတ်က နဲနဲမရှည်ချင်တော့ဘူး။ အေးဂျင့်တွေ ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ။ သူတို့ကို သိပ်မယုံချင်တော့ဘူး ဖြစ်သွားတာဗျာ။

ဒါနဲ့ဦးခြိမ့်ကိုလဲ ဖုံးဆက်ပြီး အေးဂျင့်ကို ဖိအားပေးဖို့၊ အိမ်ကိုလာကြည့်တဲ့သူကလဲ တစ်ယောက်စ၊ ၂ယောက်စပဲ လာတဲ့အကြောင်း၊ လာတဲ့သူတွေကလဲ သူတို့ဖက်က ပွဲစားပါရင် offer မလုပ်ဘူးလို့ ပြောကြောင်း၊ သေချာကြော်ငြာပြီး open house ဆို လုပ်လိုက်ရင် လူများများလာကြည့်၊ ဒါမှ အပြိုင်အဆိုင် ဈေးဖြတ်ကြ အဲလိုဖြစ်စေချင်ကြောင်းပြောလိုက်ပါတယ်။ အချိန်ကလဲ သိပ်မကျန်တော့ဘူးကိုး။ ဦးခြိမ့်ကလဲ အေးဂျင့်ကို အိမ်အမြန်တည့်အောင်လုပ်ပေးပါရန် ဖိအားပေးဖုံးဆက်လိုက်တယ် ဆိုပါတယ်။

အဲဒီနေ့ပဲ အေးဂျင့်ကောင်လေးက မဆွိတီကို ၂၂၅၀ပေးတဲ့ ကုလားမလေး ပန်ရဲ့ဖုံးနံပတ်ပေးပြီး ကိုယ်တိုင်ဆက်ခိုင်း၊ ဈေးညှိခိုင်းပါတော့တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ အေးဂျင့်ကတဆင့် ပြောရတာပါ။ အိမ်ရှင်၊ အိမ်ငှါးတိုက်ရိုက်ပြောလေ့မရှိပါဘူး။ အဲဒီတော့မှ အေးဂျင့်ကောင်လေးက သူတို့ ပန် မိသားစုဆီက agent fees မယူကြောင်း ပန်က ၂၂၅၀ ပေးနိူင်ဖို့အရေး သူတို့ အေးဂျင့်ခ မယူပဲနဲ့ လျှော့ပေးခဲ့ကြောင်းပြောပါတယ်။ ဒါနဲ့ မဆွိတီလဲ အတော်အားနာသွားတယ်။ ကိုယ်က သူတို့ အေးဂျင့်ခ ၂ဖက်စလုံးရတဲ့သူမှ အဆင်ပြေအောင် ညှိပေးတယ်လို့ အထင်လွဲနေတာကိုး။ (အေးဂျင့်ခက တစ်နှစ်စာချုပ်အတွက် အိမ်ငှါးဆီက တစ်လငှါးခရဲ့ တစ်ဝက်၊ အိမ်ရှင်ဆီက တစ်ဝက် ယူရတာ ထုံးစံပါ၊ ၂နှစ်ဆိုရင် တစ်လစီ အပြည့်ယူပါတယ် ... စလုံးထုံးစံပါ)

ဒါနဲ့ ပန်ကို ဖုံးခေါ်ပြီး ညှိကြတော့ ၂၃၀၀ ပေးမယ် ဖြစ်သွားတယ်။ ပန်က စကားပြောတာလဲ အေးအေးလေး။ ဝတ်တာ၊ စားတာလဲ ကုလားရိုးရာ ဆာရီတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ မဂိုကုလားမတွေ ဝတ်တဲ့ ဘောင်းဘီပွပွရှည်ရှည်နဲ့။ တပတ်ကလေး လည်ပင်းပတ်လို့ နေပုံထိုင်ပုံ အင်မတန် ရိုးအေးပါတယ်။ တကယ့် အိမ်ရှင်မစတိုင်၊ အိမ်ကို ကောင်းမွန်စွာ ထားမယ်ဆိုတာ သိနေတော့ မဆွိတီ သူတို့ မိသားစု ၃ယောက်ကိုတော့ တကယ် သဘောကျပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဈေးညှိတဲ့ကိစ္စ၂ဦး၂ဖက်ပြေလည်ပြန်တော့ ပန်က deposit ကို ခုမပေးနိူင်သေးဘူးတဲ့ဗျား။ ထုံးစံက သဘောကျပြီဆို deposit တစ်လစာပေး စာချုပ်ချုပ်ကြပေါ့။ သူ့ယောက်ျားက အော်ဇီကို ခရီးထွက်နေလို့ ပြန်လာမှပဲ deposit ပေးမယ်တဲ့ဗျာ။ နောက်တစ်ပတ်စောင့်ရမှာပေါ့။

အေးဂျင့်ကောင်လေးကတော့ အစ်မ မယုံနဲ့တဲ့ ။ သူတို့လဲ အဲလိုကြုံဘူးတယ်။ နောက်ပ်ိုင်း ယောက်ျား ပြန်လာတော့ ယောက်ျားက မကြိုက်ရင် အစ်မတို့ ပဲနင့်နာမှာတဲ့။ ရအောင် လက်မှတ်ထိုးခိုင်းဆို ဟိုကလဲ ဘယ်လိုမှ ပြောလို့မရဘူး။ ၂၃၀၀ ပေးစရာမလိုဘူး၊ သေချာချင်လို့ ၊ စတိ ၅၀၀ လောက်နဲ့ပဲ လက်မှတ်ထိုးပါဆိုတာကို ပြောမရတာဗျာ။ ကိုယ်ကလဲ သူ့ကို သဘောကျနေတော့ ကြံရာမရ၊ နင်အိမ်ကို တကယ်ယူမယ်၊ ၂၃၀၀ ပေးမယ်ဆို ငါ အိမ်ကို view လုပ်တာ ရပ်လိုက်တော့မယ်၊ SMS နဲ့ ကတိပေး၊ ၂၃၀၀ နဲ့ ယူပါမယ်၊ ယောက်ျားလာလဲ စိတ်မပြောင်းပါဘူးဆိုတာ ဆိုတော့ တကယ်ကို SMS ပို့တယ်ဗျာ။

နေ့ခင်းကျတော့ ပန်ကလဲ သူအပိုင်ပေါ့၊ ဒီအိမ်ကို သူရပြီးနေပြီဆိုပြီး ညနေအိမ်ထပ်လာခဲ့မယ် လုပ်ပါလေရော။ ထားခဲ့မဲ့ ပရိဘောဂတွေ လာကြည့်မယ်ဆိုတော့ မဆွိတီကလဲ ဘာရယ်မဟုတ် လာကြည့်ပေါ့။ အိမ်ပဲ့ပါသွားတာမှ မဟုတ်တာကို။ ဒီကြားထဲ အေးဂျင့်တွေကလဲ ကိုယ်တွေက ဖိအားပေးထားတော့ ပန် မိသားစုကို ယုံပြီး မစောင့်နိူင်ဘူး။ deposit မပေးပဲနဲ့ စောင့်တာ ထုံးစံမရှိဘူး။ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်မယ်ဆိုပြီး ညကျ open house လုပ်မယ်။ အိမ်ငှါး အဖွဲ့၈ဖွဲ့ လာကြည့်မယ်ဆို ချိန်းပါလေရော။

အေးဂျင့်တွေကလဲ ကတိဖျက်ရင် သူတို့ တာဝန်မယူနိူင်ဘူးဆို အိမ်ကို လူ ၈ဖွဲ့တောင် ညကျရင် လာကြည့်တော့မယ်။ အဲဒီထဲကမှ ကြိုက်တာတွေ့ရင် ဈေးကောင်းရရင် ထပ်ရွေးပါတဲ့ဗျား။ ကိုယ်ကလဲ ပန်ကို လာခဲ့လို့ ပြောပြီးနေပြီ။ အိမ်ကိုလဲ view တာ ရပ်လိုက်ပြီလို့ ကတိကပေးပြီးသွားပြီ။ ညနေကျ ပန်နဲ့ အိမ်ကြည့်တဲ့သူတွေ ဘာဖြစ်ကြဦးမလဲ ငွေရောင် ပိတ်ကား ... အဲလေ ငွေရောင်ဘလော့ဂ် စာမျက်နှာပေါ်မှာ ဆက်ကြည့်ကြပါကုန်။

(ရေးရတာလဲ အတော်ညောင်းသွားပြီ။ ညနေ ဂျူဂျူးနဲ့ မဆွိတီတို့ မိသားစု စွယ်တော်ရိပ် သင်္ကြံန်ပွဲ သွားကြည့်ကြပါမယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ကြော်ငြာဝင်ပါတယ်)

စားပွဲပေါ်မှ ချောကလက်လေးများ ...

ယနေ့သည်ကား မဆွိတီ ကုမ္မဏီတွင် အလုပ်လုပ်ခြင်း နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပါသည်။ ထွက်စာတင်ပြီး ၂လတိတိ စောင့်လိုက်ရသည်။ ၈နှစ်ခွဲကြာ ဒရမ်မာကား ပြီးဆုံးခဲ့လေပြီ။ စိတ်ထဲမှာကား စာမေးပွဲပြီးတော့မည့်ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာကလွဲ၍ ကျန်တာ ထူးထူးခြားခြား မရှိလှပြီ။ မနက်က ရုံးအလာ လမ်းကလေးမှာ ငါဒီလို လမ်းလေးကို လျှောက်ပြီး ရုံးလာရတာ ဒီနေ့နောက်ဆုံးနေ့ပါလား။ နောက်ဆို ဒီလမ်းလေးကနေ လျှောက်ဖို့မလိုတော့ပါလား ဆိုတာတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် တွေးမိသည်။ ရုံးမှာလဲ farewell တွေက ဟိုအဖွဲ့၊ဒီအဖွဲ့၊ အဖွဲ့မျိုးစုံနှင့် ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကစ၍ တစ်ပတ်လုံးနီးပါးဆိုတော့ လူက နဲနဲပင် ဝချင်သလိုပင်ဖြစ်နေသည်။ ကားကလဲ မရှိတော့၍ နေ့စဉ်လမ်းလျှောက်နေလို့သာ တော်တော့သည်။

လွှဲစရာရှ်ိသော အလုပ်များကိုလဲ မနက်ကတည်းက excel sheet မှာ သေချာပြင်ကာ link တွေနဲ့ ပြထားသည်မှို့ ဘယ်ဖိုင် ဘယ်နားရှိသည်ဆိုတာ ရှင်းပြစရာမလိုတော့ပါ။ မနက်က ကိုယ့်အလုပ်တွေကို ယာယီလွှဲယူမည့် Henry ကို CAD file အကြောင်းတော့ အသေးစိတ်သေချာရှင်းပြခဲ့ပြီးပါပြီ။ အစားထိုးရောက်မည့်သူက အမျိုးသားအင်ဂျင်နီယာသာဖြစ်သည်မှို့ သူတို့တွေက ဘော့စ်ကို အမျိုးသမီး အင်ဂျင်နီယာ ခန့်ပါဟုနောက်နေကြသည်။ မဆွိတီမရှိသည့်နောက်တွင် ME ဌာနသည် ဘုန်းကြီးကျောင်းဖြစ်တော့မည် ထင်သည်။

ဒီနေ့လဲ နောက်ဆုံးနေ့ ပလဲစင့်အတွက် ချောကလက် ထွက်ဝယ်ရသေးသည်။ မဆွိတီတို့ကုမဏီတွင် မည်သူက စတင်တီထွင်ခဲ့သည်မသိ၊ နောက်ဆုံးနေ့တွင် ချောကလက်များ လိုက်ဝေကာ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသည်။ နှုတ်ဆက်ပြီးတော့စားပွဲပေါ်မှာ ချောကလက်လေး ၃-၄ခု တင်ကာ ပေးထားခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်က ချောကလက်လေးများက လူတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွါခြင်း အထိမ်းအမှတ်။ မဆွိတီကား ၈နှစ်ကျော်ကာလအတွင်း အလုပ်ထွက်သွားသူပေါင်းစုံမှ ပေးသော ချောကလက်မျိူးစုံ စားခဲ့သည်။ ချောကလက် များစွာ စားခဲ့ဖူးသည်။ ယနေ့တော့ ချောကလက်ဝေမည့်သူ ၊ ချောကလက်လေးများ စားပွဲပေါ်တင်ပေးမည့်သူ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေလေပြီတကား။

ကြ်န္မေၿပာခ်င္တဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္း

ထိုေန႔ညက ကြ်န္မငိုသည္။ တစ္ညလံုး ငိုသည္။ ငိုလြန္းအားၾကီး၍ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးလဲ မို႔ေမာက္ေနသည္။ ရည္းစားေဟာင္းက အသည္းခြဲသြားတာ ၆လေက်ာ္ၿပီ။ အသည္းကားကဲြ၍ မၿပီးေသး။ မိုးရြာလွ်င္လည္း ကြ်န္မငိုသည္။ ေနပူလွ်င္လဲ ငိုသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘတ္စ္ကားစီးရင္း တစ္စံုတစ္ခုကို သတိရကာ မ်က္ရည္ေတြ တြင္တြင္က်တတ္သည္။

အဖြားကေတာ႔ေၿပာသည္၊ သမီးရယ္ ၿဖစ္ၿပီးသားကိစၥေတြကို ကိုယ္မသံုးေတာ႔တဲ႔ ပစၥည္း အမိွဳက္ပံုးထဲထည္႔ပစ္သလို ပစ္လိုက္ပါေတာ႔ကြယ္ တဲ႔။ ခက္သည္က ကြ်န္မ။ ေမ႔မရပါ။ ဘယ္လိုမွ ေမ႔မရေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ား ၾကံဳၾကိဳက္လွ်င္ ကြ်န္မ ငိုသည္ခ်ည္း။ တခါတရံလည္း ရိွဳက္ခါရိွက္ခါ ငိုသည္။ တစ္ခါတရံလည္း ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ အသံတိတ္ မ်က္ရည္က်လ်က္။

အဲဒီေန႔မနက္က မို႔ေမာက္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုႏွင္႔ အခန္းကို တံမ်က္စည္းလွည္းေနစဥ္ ၿပတင္းေပါက္ကို အမွတ္တမဲ႔ အၾကည္႔၊ အေဆာင္ေရွ႕လမ္းေလးဆီမွ လူ၂ေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လာသည္ကို လွမ္းၿမင္လိုက္သည္။ ၂ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကေတာ႔ ၿမင္ဘူးသလိုရွိသည္ဟု ထင္ေနတံုး " ေဒၚxxx ဧည္႔သည္ " ဟု အေဆာင္မွ ဦးေလးၾကီးရဲ႕ လွမ္းေအာ္သံ ၾကားလိုက္ရသည္။ လွည္းလက္စ တံမ်က္စည္းကို အသာခ်၊ အနည္းငယ္ သပ္ရပ္ေအာင္ၿပင္ဆင္ရင္း အေဆာင္ေရွ႕တံခါး၀ထံ ကြ်န္မေရာက္သြားသည္။

အေဆာင္တံခါးပင္မဖြင္႔၊ ကြ်န္ေတာ္ မမိညိဳ ရဲ႕ မိတ္ေဆြပါခင္ဗ်ာ။ မမိညိဳက စာတစ္ေစာင္ လူၾကံဳေပးလိုက္လို႔ လာေပးပါတယ္ဆိုကာ ဘာဂ်ာသံတံခါးအေပါက္မွ စာတစ္ေစာင္ လွမ္ေပးေလသည္။ ေပးလာသူက မ်က္မွန္နွင္႔ ေပမဲ႔ ဘာဂ်ာတံခါးၾကားမွ ၾကည္႔လိုက္ေသာ သူ႕မ်က္လံုးအစံုကို မွတ္မိေနသည္။ ဒီမ်က္ႏွာ၊ ဒီပံုစံမ်ိဳး ၿမင္ဘူးသည္။ ေသခ်ာကို ၿမင္ဖူးခဲ႔သည္။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္လိုမွ အစေဖာ္မရ။ သူကလဲ မိညိဳရဲ႕မိတ္ေဆြဆိုသည္မွအပ မိတ္ဆက္ၿခင္းအလွ်င္းမရွိ။ ေပးစရာရွိတာေပးကာ ၿပန္ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းကို လူၾကံဳၿပန္ေပးလိုလွ်င္ သူေနာက္၂ရက္ေန ထပ္လာခဲ႔မည္။ အဆင္သင္႔ၿပင္ထားပါဟုဆိုသည္။

မမိညိဳဆိုသည္ကား ကြ်န္မနဲ႔ ေက်ာင္းတံုးက အေဆာင္ေနစဥ္ အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီး ၿဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ႔ ယိုးဒယားက နာမည္ၾကီး တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ စေကာ္လာရကာ ေက်ာင္းတက္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ မိညိဳရဲ႔ စာကို ဖတ္ရေတာ႔ ကြ်န္မ နည္းနည္းေတာ႔ အံ႔ၾသမိသည္။ သူေရးထားသည္ကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းေၿပာရလွ်င္ ယခုစာယူလာေပးသူကား မည္သူမည္၀ါၿဖစ္သည္။ (အမွန္က ကြ်န္မတို႔ႏွင္႔ ေမဂ်ာတူ အတန္း ၂တန္းၾကီးေသာ အကိုၾကီး၊ ေက်ာင္းက အသင္းအပင္းကိစၥ၊ လူမွဳေရးကိစၥေတြမွာ ေနရာတကာ ပါလြန္း၍ ၿမင္ဖူးေနၿခင္းၿဖစ္ပါသည္ ) ေက်ာင္းတံုးက ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ စုရိုက္ထားေသာပံုကို ၿပမိသည္မွအစ ကြ်န္မကို သေဘာက်ကာ သူငယ္ခ်င္းကို ေအာင္သြယ္ေပးရန္ နားပူသည္ဆိုသည္။ ေအာင္သြယ္ေပးပါမည္႔အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းက မနက္တိုင္း ဘရိတ္ဖတ္စ္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ဆိုလားမသိ ေကြ်းခိုင္းကာ သေဘာတူညီမွဳ ရခဲ႔သည္ဆိုသည္။ အေတာ္ဆိုးသည္႔သူငယ္ခ်င္း။

ေနာက္၂ရက္ေနေတာ႔ ကြ်န္မလဲ မိညိဳအတြက္ လက္ေဆာင္ အက်ီေလးတစ္ထည္ရယ္၊ စာေလးတစ္ေစာင္ေရးကာ အသင္႔ေစာင္႔ေနသည္။ အဲသည္ေန႔က ကြ်န္မလဲ အိမ္ၿပန္စရာရွိသည္ႏွင္႔ ေပးစရာရွိတာေပးၿပီး အိမ္တစ္ခါတည္း ၿပန္မည္ဆိုကာ ေစာင္႔ေနခဲ႔သည္။ သူေရာက္လာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ေနၿပီ။ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင္႔ အတူ ေရာက္လာၿခင္းၿဖစ္သည္။ အေဆာင္ေရွ႔က ခံုေလးမွာပင္ ကြ်န္မတို႔ စကားအနည္းငယ္ေၿပာၿဖစ္သည္။ စကားစၿမည္ေၿပာေနရင္း သူ႔ပံုစံက အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသာ လူပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္ ရွက္ေနသလိုမ်ိဳး အေယာင္ေယာင္အမွားမွား ရွက္ကိုးရွက္ကန္းပံုၿဖစ္ေနသည္။ ကြ်န္မသည္ကား ထင္ထားသည္ထက္ မ်ားစြာအိေၿႏၵရေနသည္။ စိတ္လွဳပ္ရွားၿခင္း အလွ်င္းမရွိ။ စကားကို အမွားအယြင္းမရွိ၊ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ ေၿပာေနသည္။

သူငယ္ခ်င္းထံေရးေသာစာတြင္ ကြ်န္မအသည္းကဲြခဲ႔တာ၊ ရည္းစားရွိဖူးတာ သူသိရဲ႕လား အစရွိကာ၊ ခံစားခဲ႔ရသည္၊ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႔သည္မ်ားကို သူငယ္ခ်င္းထံ ရင္ဖြင္႔သည္။ မိညိဳထံမွ Life is going on, don't give up my friend, keep on အစရွိေသာ အားေပးစာမ်ားႏွင္႔အတူ ကြ်န္မလည္း အနည္းငယ္ အားရွိလာသည္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႕ထံမွ စာေလးမ်ားလည္း တစ္ပတ္တစ္ခါဆိုသလို မွန္မွန္ေရာက္လာသည္။ သူ႔လက္ေရးမ်ားက လက္ေရးပိုင္ရွင္ႏွင္႔ ဆန္႔က်င္စြာ လွလြန္းလွပါတကား။ ထိုစဥ္က ကြ်န္မတို႔ ႒ာနႏွင္႔ ဆရာမေဆာင္ အလြန္နီးရာ စာေရာက္လာလွ်င္ ႒ာနက စာေရးမက ဖံုးဆက္ခါ လာယူခိုင္းေလ႔ရွိသည္။ အေဆာင္သို႕ ဖံုးလာလွ်င္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက စ၍ ေနာက္၍ မဆံုးေတာ႔ၿပီ။

စာေလးေတြေရာက္လာေတာ႔ ကြ်န္မလဲ စာၿပန္ေရးၿဖစ္ပါသည္။ စာမ်ားေရးရင္း၊ ၿပန္ရင္းၿဖင္႔ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ားကို အနည္းငယ္ေမ႔ေပ်ာက္ကာ ကြ်န္မေ၀ဒနာမ်ား အေတာ္သက္သာလာသည္။ သူငယ္ခ်င္းကို အလြန္ပင္ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။ စာမ်ားေရးရင္း၊ ၿပန္ရင္းၿဖင္႔ စာေရးသူ သူ႔ကို သံေယ်ာဇဥ္လိုလို ၊ သတိပဲရသလိုလို စိတ္ထဲမွာ ၿဖစ္လာခဲ႔သည္။ ဒါဟာ အခ်စ္လား။ စိတ္ထဲမွာ ဇေ၀ဇ၀ါ။ စာမ်ား အၿပန္အလွန္ေရးရင္းၿဖင္႔ ၆လ၊ ၇လ လ ၾကာသြားၿပန္သည္။ တစ္ရက္ေတာ႔ စာထဲမွာ သူကြ်န္မကို သံေယ်ာဇဥ္ရွိသည္႔အေၾကာင္း၊ ခ်စ္ေနသည္႔အေၾကာင္း ဖြင္႔ေၿပာလာသည္။ ကြ်န္မကေတာ႔ ေ၀႔လည္ေၾကာင္ပတ္လုပ္ေနသည္။ ကြ်န္မ စဥ္းစားရဦးမည္။ အၿပင္မွာ တစ္ခါ၊၂ခါေလာက္ေတြ႔ဖူးသူကို ကြ်န္မဘယ္လို ေၿပာရမည္လဲ။

တစ္ရက္ သူ႔အိမ္က အေရးတၾကီးကိစၥႏွင္႔ ၿမန္မာၿပည္သို႔ သူခဏၿပန္လာမည္ဆိုသည္။ သူ႔အိမ္ကအၿပန္ ကြ်န္မဆီ၀င္မည္တဲ႔။ စာခ်င္းၿဖင္႔ အတန္ၾကာ ရင္းႏွီးသံေယ်ာဇဥ္ၿဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ႔ ကြ်န္မလဲသူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္ပါသည္။ စကားေတြ ေၿပာခ်င္ေနမိပါသည္။ အဲဒီေန႔က ဆိုင္ကယ္သံ တဖုတ္ဖုတ္ၾကားေတာ႔ သူကြ်န္မတို႔ ႒ာနနား ဆိုင္ကယ္နွင္႔ေရာက္လာၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထံမွ ဆိုင္ကယ္ငွါးလာၿခင္းၿဖစ္မည္။ သူႏွင္႔ ေႏြးေအးမွာ သြားထိုင္ၾကသည္။ စကားေၿပာၾကသည္။ ကြ်န္မတို႔ ေက်ာင္းသူဘ၀က drawing ခန္း 7/1-1 နားက ေလွခါးထစ္ေတြမွာထိုင္ စကားေတြ ေၿပာၿဖစ္ၾကသည္။ စကားမ်ားကား ေၿပာမကုန္ၾက။

ဒီၾကားထဲ အေဆာင္မွ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕က သူႏွင္႔ကြ်န္မကို သေဘာမတူၾကၿပန္။ သူ႕မွာ ဘာအၿပစ္ရွိသည္၊ ညာအၿပစ္ရွိ္သည္ဆိုကာ ဖ်က္ေလသည္။ ကြ်န္မကား ေရွ႔သို႔ တိုးရမည္လား၊ ေနာက္ဆုတ္ရမည္လား ဇေ၀ဇ၀ါ။ ကြ်န္မသူ႔ကိုေတြ႔ေတာ႔ ေၿပာမိသည္။ သူသည္ကား အလြန္စိတ္ဓာတ္ၿပတ္သား ခိုင္မာေသာ သူေပတကား။ လက္ေတြ႔က်ေသာ သူေပတကား။ ဘယ္သူ သူ႔အေၾကာင္းဘာေၿပာေၿပာ သူဂရုမစိုက္ပါတဲ႔။ ငါ႔ညီမအေၾကာင္းေတြေၿပာတာလဲ သူဂရုမစိုက္ပါတဲ႔။ ေလာေလာဆယ္ဘ၀ကိုပဲ စိတ္၀င္စားပါသည္တဲ႔။ လူမ်ားေတြေၿပာတာ ညီမလဲ ဂရုမစိုက္ပါႏွင္႔တဲ႔။ ခု၂ေယာက္ခ်င္း ေတြ႔ေနၿပီပဲ။ မသိတာရွိေမး။ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ကို ၿပတ္ၿပတ္သားသားခ်။ မည္သူ႔မွလဲ သူေကာင္းသည္၊ ဆိုးသည္ မေၿပာ။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာကို ကိုယ္တိုင္ဆံုးၿဖတ္ ဆိုေလသတည္း။ ကြ်န္မသူ႕ထံမွာ ခိုင္က်ဥ္ေသာစိတ္ဓာတ္ တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရသည္ႏွင္႔ အတူ စိတ္ထဲမွာ သူ႔အရိပ္ေအာက္မွာသာဆိုလ်င္ ကြ်န္မအား အကာအကြယ္ေပးမည္႔သူတစ္ေယာက္ ရွိေနသလို လံုၿခံဳစိတ္ခ်သလို ၿဖစ္သြားသည္။

ေနာက္ေန႔မနက္ သူ႕ေမြးေန႔မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ကားစုတ္ေလးေမာင္းကာ ေရႊတိဂံုဘုရား အတူဖူးရေအာင္ဆိုကာ လာေခၚၿပန္သည္။ ကားစုတ္ေလးကို မေမာင္းတတ္ေမာင္းတတ္ႏွင္႔ေမာင္းကာ ကက္ဆက္ အစုတ္ေလးဖြင္႔ကာ ကြ်န္မတို႔ သြားခဲ႔ၾကသည္။ ဖြင္႔ထားသည္႔သီခ်င္းက Love song collection ထဲ က ၿဖစ္မည္ထင္သည္။ " More than words" ဆိုသည္႔သီခ်င္း။ ကားကသာစုတ္သည္။ ကက္ဆက္ကသာ စုတ္သည္။ ကြ်န္မတို႔ ႏွလံုးသားမ်ား သစ္လြင္ ႏုပ်ိဳခဲ႔ၾကပါကလား။ ဘုရားေပၚ ေလွခါးေတြ ေရကာ တက္ၾကၿပန္သည္။ စိတ္ထဲမွာကား သူ႔ကို ခ်စ္မိၿပီလား၊ မေသခ်ာ။ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ရွိခဲ႔သည္ကား သူနဲ႔အတူဆိုလ်င္ ကိုယ္႔ကို စိတ္ဓာတ္ၿပတ္သား ခိုင္က်င္စြာၿဖင္႔ ေစာင္႔ေရွာက္မည္႕သူတစ္ေယာက္အေနႏွင္႔၊ သူအနားမွာရွိလ်င္ ကြ်န္မလံုၿခံဳစိတ္ခ်ေနသည္။ ဒါပဲသိသည္။

Extreme
More than words



(အန္တီသက္ေ၀က အခ်စ္အေၾကာင္းဆို၍ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ေရးလိုက္ပါၿပီ၊ ေရွ႔ဆက္ေရးဖို႔ မတတ္ေတာ႔ၿပီ။ ေက်နပ္ႏိူင္ပါေစ။)