အော်ဇီ မှာ ကြုံရသမျှ ...

အန်တီဆွိတို့ သားအမိ ဧပြီ၁၆ရက်နေ့ ညနေ ဖလိုက်နဲ့ စင်္ကာပူ ကနေ ဆစ်ဒ်နီမြို့ကို ထွက်ခဲ့ကြပါတယ်။ လေယာဉ်နဲ့ ခရီး သွားခဲတဲ့ မဆွိတီဟာ လမ်းခရီးမှာ တစ်ခုခု အဆင်မပြေမှာကို ကြောက်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ သွားရတာပါ။ ကိုယ်တက်မဲ့ လေယာဉ်မှ ရှာတွေ့ပါ့မလား၊ အင်မီဂရေးရှင်းတွေမှာ အဆင်မှပြေပါ့မလား၊ ကပ်စတန်တွေမှာ ရစ်နေမလား အစရှိသဖြင့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဒ်နီလေဆိပ်ကနေ ထွက်လို့ အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ ဦးခြိမ့်ကို တွေ့တဲ့အထိ အစစအရာရာ ချောချောမွေ့မွေ့ပါပဲ။

တစ်ခုပဲ။ စင်္ကာပူလေဆိပ်မှာ Hand carry တွေ scan ဖြတ်အပြီး လေယာဉ်ပေါ်တက်ခါနီးမှာ ပတ်စ်ပို့စ်ကို စစ်ဖို့ပေးလိုက်တော့ သကောင့်သားက မြန်မာ ပတ်စ်ပို့စ်မှန်းလဲသိရော ရစ်ပါလေရောဗျာ။ ဟိုက အင်မီဂရေးရှင်း အရာရှိကတောင် ဘာမှမမေးပဲ အေးဆေး pass ပေးလိုက်တာကို သူက ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ၊ ဘာလုပ်ဖို့သွားမှာလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ မေးရုံမက ဗီဇာ စတစ်ကာလေးကိုတောင် လေဆာလို ကရိယာတစ်ခုသုံးပြီး အနီးကပ်စစ်ကြည့်နေလို့ အတော်ကို စိတ်ပိန်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ပတ်စ်ပို့လဲ ပြန်ပေးရော တွေ့ရာလူ အားနာပြီး ကျေးဇူးတင်နေတတ်တဲ့ မဆွိတီဟာ ပတ်စ်ပို့ကို လက်ထဲက ဆွဲယူပြီး ပါးစပ်က Thank you လို့ထွက်တော့မလို့ဟာ စိတ်ထဲက ငါဘာလို့ သူ့ကိုကျေးဇူးတင်ရမှာလဲ ငါ့ကို သတ်သတ်ရစ်နေတဲ့သူဆိုပြီး မျက်စောင်းထိုးပြီး ထွက်ခဲ့တော့တယ်။

လေယာဉ်ကလဲ British Air Way ဆိုတော့ လေယာဉ်စောင့်နေကတည်းက တစ်စီးလုံး နှာခေါင်းရှည်ရှည် အသားဖြူစပ်စပ်တွေချည်း တွေ့နေရတယ်။ အေရှဆိုလို့ မဆွိတီတို့ သားအမိရယ်၊ တရုတ်တစ်ယောက်ရယ်ပဲ တွေ့တယ်။ အဖြူတွေကို ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာသာ ခုလို အစုလိုက်အပြုံလိုက်ကြီး တွေ့ဖူးတာဆိုတော့ မဆွိတီစိတ်ထဲမှာ ကိုယ်ပဲ ရုပ်ရှင်ထဲ ရောက်သွားသလိုကြီး ဖြစ်နေလို့ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ရယ်ချင်နေတော့တယ်။

လေယာဉ်ပေါ်ရောက်တော့ မဂျူဂျူက ချမ်းလို့ တချိန်လုံး ဂျီကျပြီး တော်တော်နဲ့ မအိပ်ဘူးဗျာ။ ကိုယ်ခြုံထားတဲ့ စောင်ပါ ၂ထပ်ခြုံပေးတာတောင် မလောက်လို့၊ သူ့လက်ကလေးတွေကတော့ အေးနေတယ်။ မေမေ့လက်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ထားလို့နွေးနေတာလဲ ဆိုလို့ သူ့လက်ကလေးတွေကို နွေးသွားအောင် မအေလက်နဲ့ အကြာကြီး ဆုတ်ထားလိုက်မှ မချောက အိပ်တော့တယ်။ မအိပ်ခင် ဂျူဂျူ နှာစေးချင်သလိုဖြစ်တယ်၊ လည်ချောင်းနာတယ်ဆိုလို့ လေယာဉ်မယ်ဆီက ပါရာစီတမောလေး တောင်းမိတာ မျိုးစုံမေးမြန်းပြီး နောက်ဆုံး ပနဒေါ တစ်ခြမ်းနဲ့ ရေနဲ့လာပေးတယ်။ သောက်လဲပြီးရော Flight incident ဆိုပြီး ၂မျက်နှာလောက်ရှိတဲ့ဖောင် တစ်စုံ ဖြည့်လိုက်ရပါရောလား။ ဲဖြည့်ရတဲ့ ဖောင်နဲ့ သောက်ရတဲ့ ဆေးနဲ့ မတန်လိုက်ချက်တော့။

ဆစ်ဒနီ ရောက်ခါနီးတာ့ လေယာဉ်မောင်က ရောက်တော့မယ် ဆိုပြီး ကြော်ငြာနေတာ။ကြာနေပြီ။ ရှေ့က တီဗီမှာ ကြည့်လိုက်တော့ လေယာဉ်လမ်းကြောင်းက စက်ဝိုင်းလိုလေး တစ်ပတ်ပြန်ကွေ့နေတာ မြင်နေရတယ်။ ရာသီဥတုမကောင်းလို့ မဆင်းသေးတာနဲ့တူတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဘယ်ဟုတ်မလဲဗျာ။ နောက်မှ ဦခြိမ့်ပြောပြတာက ဆစ်ဒနီလေဆိပ်နားက အိမ်တွေက မနက် ၆ နာရီမတိုင်မီ လေယာဉ်ဆိုက်ရင် အိပ်မရဘူးဆိုပြီး ကွန်ပလိမ့် တက်ထားလို့ မနက် ၆ နာရီကျော်တဲ့ အထိ လေယာဉ်က စောင့်နေရတာပါတဲ့။ မှတ်သားလောက်ပါပေတယ်။

အဖြူတွေကို ကြည့်ရတာ အင်မတန် အေးအေး ဆေးဆေးတွေ များပါတယ်။ လေယာဉ်ပေါ် အေးအေးလူလူ သတင်းစာတွေ၊ စာအုပ်တွေ ဖတ်ကြတာ များတယ်။ စလုံးတွေကတော့ Kiasu ဆို နာမည်ကြီးတော့ အမြင်မှာကို လူ့စရိုက် သဘာဝချင်း ကွာခြားနေပါတယ်။ မျက်နှာ အမူအရာချင်း ကွာခြားပါတယ်။ လေယာဉ်အဆင်းမှာ အသိသာဆုံးပါပဲ။ အရင် စလုံးတွေနဲ့ ခရီးသွားစဉ်က အဆင်းဆို လေယာဉ် ဘီးမချသေးဘူး၊ စလုံးလူမျိုးတွေ ထွက်ဖို့ တာတစူစူ ဖြစ်နေကြပြီ။ ခု အဖြူတွေကတော့ အေးဆေးပဲခင်ဗျ။ လေယာဉ်လုံး၀ ရပ်ပြီဆိုမှ ဖြေးဖြေး ...ဖြေးဖြေးချင်းထွက် ... နားနားပြီး ထွက်ပါတယ်။ စလုံးတွေလို လောနေတာတို့၊ ပြာလောင်ခပ်နေတာတို့၊ တိုးတာ တွန်းတာတွေ မရှိဘူးခင်ဗျ။

အင်မီဂရေးရှင်းဖြတ်ပြီး၊ ကပ်စတန်ဖြတ်တော့ မဆွိတီတို့က လဖက်ထုတ်တွေ သယ်လာတော့ white card ဖြည့်ကတည်းက အစားအသောက်တွေ ပါတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း ကြေငြာထားပြီးသားပါ။ လူတန်းကလဲရှည်တော့ custom officer ကလဲ သိပ် ရစ်မနေပါဘူး။ လဖက်ထုပ်ကြီး စက္ကူနဲ့ ပတ်ထားတာ ကိုင်ကြည့်ပြီး ဒါ ဘာကြီးတုံးတဲ့ မေးတယ်။ အဲဒါ Pickled tea leaves ဆိုတော့ ပြီးရောဗျာ။ ဘာမှ ထပ်ရစ်မနေဘူး။ အော်ဇီက အဓိက အသားနဲ့ သစ်ပင်ထွက်ပစ္စည်း၊ မျိုးစေ့လို ပြန်ပွားလို့ရမဲ့ ဟာမျိုး သယ်လို့မရဘူး။ လုံးဝတားမြစ်ထားတာ။ သူတို့ နိူင်ငံက မျိုးကောင်းမျိုးသန့် သစ်ပင်တွေကို တခြားနေရာက မျိုးတွေ ရောယှက်၊ မျိုးကူးမှာ ကြောက်တယ်ဆိုပါတယ်။ အဲလိုဟာမျိုး တွေ့ရင်တော့ အမှိုက်ပုံးထဲ ရောက်ပြီသာ မှတ်ပေရော့။

ကပ်စတန်ကထွက်၊ အပြင်ရောက်တော့ ရာသီဥတုက ၁၇ ဒီဂရီလောက်ပဲရှိတော့ သားအမိ၂ယောက် အနွေးထည်တွေ တစ်ထပ်ကြီးနဲ့ ကားဆီပြေးကြတာ၊ ကားထဲရောက်မှ နွေးတော့တယ်။ မဆွိတီတို့ ငှါးထားတဲ့ အိမ်နဲ့ ဆစ်ဒ်နီလေဆိပ်က အဖြောင့်တိုင်းဆို ၂၂ကီလို လောက်ဝေးတယ်။ ကားနဲ့မောင်းတော့ ၃၀ကီလိုလောက် မောင်းရတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ သားအမိ၂ယောက် အိမ်ခန်းတွေ လှည့်ပတ်ကြည့်ကြ၊ အထုပ်တွေဖြည်ကြ၊ သိမ်းကြနဲ့ပေါ့။ အိမ်က ပစ္စည်းတွေ၊ အဝတ်တွေထည့်ထဲ့ Build in ဘီရိုတွေ အများကြီးပါလို့ မျက်စေ့ရှုပ်တာ မကြိုက်တဲ့ မဆွိတီက အပြတ်သဘောကျနေတာ။

ညကျတော့ ဂျူဂျူးက ချမ်းတယ်ဆိုလို့ သူ့အဖေက အလိုလိုက်ပြီး heater ကြီး ဖွင့်ပေးထားတာပါဗျား။ သူတို့ဆီမှာ heater တွေက gas နဲ့ ရှိတယ်။ လျှပ်စစ်နဲ့ရှိတယ်။ အိမ်မှာတော့ gas heater တစ်ခု အရင်လူက ထားခဲ့တော့ ဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ဗျာ။ Gas heater ဆိုတော့ မက်ကယ်နီကယ် အင်ဂျင်နီယာ တီတီဆွိတို့ သဘောပေါက်လိုက်တာက အထဲမှာ ဓာတ်ငွေ့နဲ့ အင်ဂျင်ကိုလည်၊ အင်ဂျင်ကနေ မော်တာလည်၊ လျှပ်စစ်ထုတ်၊ အဲဒီကနေ အဲယားကွန်းလို compressor တွေ၊ ဘာတွေနဲ့ လေကို နွေးအောင်လုပ်ပြီး ပြန်ထုတ် အဲလိုထင်နေတာ။ ဘယ်ဟုတ်မလဲဗျာ။ gas ကို ကိုယ့်ရှေ့တင် တိုက်ရိုက်ကြီး မီးထွန်းပြီး လျှပ်စစ်မီးဖိုကလို တန်စတင်ခွေလိုဟာမျိုးလေးတွေ ပူအောင်လုပ်ပြီး မီးကနေ တိုက်ရိုက် အပူရအောင်လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါသဗျား။ ဒါလဲ မှတ်သားလောက်ပါပေတယ်။

အော်ဇီမှာ အိမ်တွေကလဲ စလုံးလို ကျောက်ပြားခင်း မဟုတ်ဘူးခင်ဗျ။ ရာသီဥတုက တစ်ချိန်လုံး အေးနေတော့ အိမ်ထဲမှာ အများအားဖြင့် ကော်ဇောလို ကြမ်းခင်းမျိုးတွေ ခင်းကြပါတယ်။ တစ်ချို့ကလဲ သစ်သား လျှာထိုးတွေ ခင်းကြတယ်တဲ့။ မဆွိတီတို့ အိမ်မှာတော့ ရေချိုးခန်း၊ မီးဖိုခန်းကလွဲလို့ ကော်ဇောကို ခပ်ညစ်ညစ်အရောင် ခင်းထားပါတယ်။ အပေအတေခံအောင်ပေါ့။ အိမ်အရောင်ကတော့ ညစ်တစ်တစ်နဲ့ မလှတော့ဘူးပေါ့ဗျာ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီ့အရောင်ကို ဂျီးရောင်တဲ့ ခေါ်သဗျ။ ကော်ဇောခင်းတာ နောက်တစ်ခုမကောင်းတာက အနံ့တစ်မျိုးထွက်တာပါပဲ။ အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဖုံနံ့လိုလို၊ ခပ်အောက်အောက် အနံ့မျိုးထွက်လာတာ အင်မတန် ဆိုးပါတယ်။

မဆွိတီတို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်က ရန်ကုန် ဝင်ဒါမီယာအောက်ချိုင့်လို သူငှေးတွေ နေတဲ့ ရပ်ကွက်လို့ သိရပါတယ်။ ရောက်တာ ၃ရက်ရှိပြီ ခုချိန်ထိ လမ်းတွေမှာလဲ လူသူသွားလာနေတာ မတွေ့ရပါဘူး။ အိမ်တွေကလဲ တံခါးတွေ ပိတ်ထားတော့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးဟာ အေးစက် တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ သူငှေးတွေသာ ဆိုတယ်ဂျာ၊ ညဖက်ဆိုလည်း အိမ်နားမှာ လမ်းမီးမရှိပဲ မှောင်မဲနေပါတယ်။ အဲနေ့ညက အမှိုက်သိမ်းကားလာမှာမှို့ ည၈နာရီလောက် လမ်းမမှာ အမှိုက်ပုံးတွေ သွားချတာ။ အိမ်မှာ ဓာတ်မီးကလဲ မဝယ်ထားတော့ hand phone က မီးရောင်လေးသုံးပြီး သွားပို့တာမှာ၊ လျှပ်စစ်မီး ထိန်ထိန်ငြီးတဲ့ ခြင်္သေ့ကျွန်းက လာတဲ့ မဆွိတီဟာ မီးမရှိတဲ့ အမေတို့ရွာကို အလည်ရောက်သွားသလား ထင်မှတ်မှားရပါတယ်။ အနားမှာ ကောက်ရိုးပုံတွေ၊ ပြောင်းရိုးပုံတွေ၊ ပဲစဉ်းငုံကိုင်းတွေ၊ ဖုံမထူတာ၊ နွားတွေ မရှိတာကလွဲလို့ တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ မှောင်မဲနေတာကတော့ တူတူပါပဲဂျာ။

ရောက် စ နေ့က ဦးခြိမ့်က ခွင့်ယူထားပြီး မဆွိတီတို့ သားအမ်ိကို ပတ်ဝန်းကျင် မြို့လေးတွေဖက်၊ ရှော့ပင်းစင်တာတွေဖက် လျှောက်ပြပါတယ်။ အဲဒီမှာ ထူးဆန်းတာက ဘယ့်နှယ် ဆစ်ဒနီသာဆိုတယ်။ များလိုက်တဲ့ တရုတ်တွေဗျာ။ အဲဒီ Eastwood ဆိုတဲ့ အရပ်မှာ လူ ၁၀၀ လမ်းပေါ်ရှိရင် ၉၅ ယောက်က တရုတ်ပဲ။ လမ်းပေါ်သွားလာနေကြတာလဲ တရုတ်တွေပဲမြင်ရတယ်။ တရုတ်စားသောက်ဆိုင်တွေကလဲ ပေါမှပေါ။ ဘဏ်သွားတော့လဲ ဘဏ်မန်နေဂျာက တရုတ်ပဲ၊ ရှောပင်းသွားတော့လဲ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေက တရုတ်တွေပဲ။ အော် ကိုယ်ရောက်နေတာ အော်ဇီလား၊ တရုတ်ပြည်လား ပြန် remind လုပ်နေရပါသဗျား။

နောက်နေ့ကျ ဦးခြိမ့်အလုပ်သွားတုံး သားအမိ၂ယောက် အလုပ်မရှိအလုပ်ရှာ အိမ်ခြံဝန်းထဲမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြတယ်ခင်ဗျ။ ဂျူဂျူလေးတို့ တက်မဲ့ကျောင်းတွေက ဟောလီးဒေး ပိတ်ထားတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေလို့ ဂျူဂျူးလဲ အားနေပါတယ်။ သူ့ကိုလဲ ရောက်စ ပျော်အောင်ထားနေရပါတယ်။ အိမ်ဘေးက အုပ်ခင်းထားတာ ကြားထဲမှာ ပေါက်နေတဲ့ မြက်တွေ၊ အပင်အသေးလေးတွေ နှုတ်ခိုင်းထားပါတယ်။ မဆွိတီလဲ သူနဲ့ အတူ ဝင်နှုတ်ရင်း ငယ်ငယ်က ဝက်တွေ မွေးတော့ မောင်နှမတွေ ဝက်စားဖို့ မြက်နှုတ်တာတွေ ၊ နှင်းဆီပန်းတွေ စိုက်တော့လဲ နှင်းဆီဘောင်တွေကြား မောင်လေးနဲ့ ပုံတွေပြောရင်း မြက်အတူနှုတ်ကြတာတွေ သွားသတိရမိပါတယ်။ ခုတော့ သမီးလေးဂျူဂျူနဲ့ အတူ မြက်နှုတ်နေကြတာပေါ့ဗျာ။ အတွေ့အကြုံ အသစ်ဆိုတော့ တက်ကျွတဲ့ ကြက်ဖ ဂျူဂျူတို့ အင်တိုက်၊ အားတိုက် မြက်တွေ နှုတ်ပါတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်တွေ လှဲပါတယ်။ အမှိုက်တွေ ကျုံးပါတယ်ခင်ဗျာ။

နောက်နေ့ ဒီထက်ပျင်းလာတော့ တစ်ကီလိုမီတာလောက်ဝေးတဲ့ ဂျူဂျူတို့ ကျောင်းဆီ သားအမိ၂ယောက် လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ တစ်နေ့ကလဲ ဂျူဂျူက ပီဇာစားချင်တယ်ဆိုလို့ ပီဇာဆိုင် လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ အဲဒီမှာ ပီဇာတော့ ပေါသဗျ။ ၁၀လက်မပတ်လည်တစ်ခုကို အော်ဇီ ၅ကျပ်ပဲရှိတယ်။ ဂျူဂျူတို့ အကြိုက်ပေါ့ဗျာ။ သူတို့ပီဇာဆိုင်တွေကလဲ ထိုင်စားစရာ နေရာမရှိဘူး ခင်ဗျ။ Delivery လား၊ pick up လား။ ပီဇာလုပ်တာလဲ တရုတ်ကောင်လေး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်လုပ်နေတာ။ ဆိုင်ရှေ့မှာ မတ်တတ်စောင့်။ ၅မိနစ်လောက်နေ ရရောပဲ။ ဒီမှာ ပီဇာရောင်းတာ မဆွိတီတို့ဆီမှာ မုန့်ပြားသလက်ရောင်းသလောက်တောင် မထူးဆန်းတဲ့ သဘောဗျ။

ပီဇာဆိုင် အပြန်လမ်းမှာ ဦးခြိမ့်က ဒီမရောက်ခင် ခဏခဏ ပြောနေတာ။ ကိုယ်လဲ Google Earth ကနေ သွားသွားကြည့်နေတဲ့ ရထားဘူတာရုံပေါ့ဗျာ။ စလုံးလိုဆို MRT station ပေါ့။ သူက မြို့ထဲပတ်ပြီး သွားနေတာပေါ့။ တစ်ချို့တော်တော်များများလဲ အလုပ်သွား အလုပ်ပြန် ရထားစီးကြတယ်ပြောတယ်။ လမ်းက ဂုံးကျော် တံတားလေးအောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရထားဘူတာရုံဆို ခန်းခန်းနားနာ စလုံးက MRT station တွေ ပြေးမြင်တာ တက်တက်စင်အောင်လွဲပါရောလား။ ရထားလမ်းကလဲ မြေကြီးပေါ်မှာ ရန်ကုန်က မြို့ပတ်ရထားတွေ အတိုင်း ဒီတိုင်း ငေါင်းစင်းစင်းကြီးခင်ည။ ဘာမှလဲ အကာအရံမရှိဘူးထင်တာပဲ။ဘူတာရုံကလဲ တိုးကြောင်လေး ဘူတာရုံ သာသာပဲရှိပါသဗျား။ မဆွိတီကတော့ တိုးကြောင်ကလေး ဘူတာလို့ နာမည်ပေးထားတယ်။

ရာသီဥတုက အေးတော့ လမ်းလျှောက်ရင်း လမ်းဘေးက အိမ်လေးတွေငေး၊ ခြံစည်းရိုးမှာ အလှစိုက်ထားတဲ့ ရောင်စုံပန်းလေးတွေ ငေးပြီးသွားရတာ ပျော်စရာတော့ကောင်းသား။ ပန်းတွေ အပင်တွေကလည်း ကိုယ်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အပင်တွေချည်း။ အထူးအဆန်းတွေချည်းပါပဲ။ တစ်လမ်းလုံးလဲ တောသူမြို့ရောက် မဆွိတီတို့ သားအမိပဲရှိတယ်။ အော်ဇီက လူတိုင်းနီးပါး ကားစီးနိူင်တယ်။ လူတိုင်းနီးပါး ကားတွေနဲ့ပဲ သွားနေကြတော့ လူတွေဟာ အိမ်ထဲမှာ နေရင်နေ၊ မဟုတ်ရင် ကားတွေပေါ်မှာပဲရှိနေတော့ လမ်းမှာ လူတွေ သွားလာနေတာ မမြင်ရဘူးပေါ့ဂျာ။ အဟွန်း ... ဒီကလဲ စလုံးလို ပျားပန်းခပ်မျှ လူစည်ကားတဲ့ အရပ်က လာတဲ့သူဆိုတော့ အော်ဇီနဲ့တော့ ခက်ကပြီပဲ။

မဆွိတီတို့ အိမ်ကပစ္စည်းတွေကို စလုံးက Fright forwards ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ သင်္ဘောကနေ ပို့လိုက်တာ ၃၃ ပုံး (၅ ကုဗမီတာတောင်) ရှိပါတယ်ခင်ညာ။ အဲဒါတွေကလည်း အချိန်မှန် ရောက်မလာပဲ delay ဖြစ်နေပါတယ်။ တစ်လကြာရင်ရောက်မယ်ဆိုလို့ ပိုပိုလိုလို တစ်လခွဲ ကြိုပို့လိုက်တာတောင် ၃ရက်နောက်ကျနေလို့ ဒီနေ့မှ ရောက်မှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကြားထဲ အထုတ်တွေထဲမှာ မြန်မာပြည်က ဂျူဂျူ အစာကြေအောင်စားတဲ့ အောင်တံခွန် ဆင်တုံးမနွယ်ဆေးဘူး ၁၀ဘူးက ကွာရင်တိုင်း မိနေလို့ အော်ဇီ ၂၈၀ ဆောင်လိုက်ရပါသေးတယ်။ အော် ... ၂၈၀ ပေးရမှာဆိုတော့ ဆေးဗူးတွေ ပြန်ရမှာပေါ့ဆိုတော့ ဟုတ်ဘူးတဲ့ဗျာ ။ ဆေးဘူးတွေ မီးရှို့ဖျက်စီးခဆိုပဲ။ ဆေးဘူးမှာ အင်္ဂလိပ်လို ရေးမထားတော့ ဘာမှန်းမသိလို့ ဖျက်ဆီးခံရတာပါတဲ့ဗျာ။ အဖြစ်ကတော့ ကိုယ့်ဆေးဗူးလဲ ဖျက်င်္စီးခံရသေး။ ဒါဏ်ငွေကလဲဆောင်ရဆိုတော့ အားလားမား အော်ဇီလို့သာ အော်လိုက်ချင်ပါတော့တယ်။

ဒီမှာ ဦးခြိမ့်ကလဲ တစ်မှောင့်ခင်ဗျာ။ အိမ်က ပစ္စည်းတွေ အကုန်နီးပါး ပို့လိုက်ပြီ။ ဘာမှ မဝယ်ပါနဲ့၊ ပိုက်ပိုက်တွေ ၂ခါကုန်မယ်ဆိုတာကို မနေပါဘူး။ ဟိုဟာလေးကတော့ မရှိမဖြစ်လိုတယ်၊ ဒါလေးကလဲ လိုအပ်တယ်နဲ့ ဝယ်ထားလိုက်တာ ကိုယ်လဲဒီရောက်ရော၊ ဟိုကပစ္စည်းတွေ မရောက်ပဲနဲ့ကို နေလို့ဖြစ်နေပါပြီ။ ဦးခြ်ိမ့်က အိမ်တစ်ဆောင် မီးတစ်ပြောင်နဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယ စုံစုံလင်လင်နဲ့ ဖြစ်နေပါပြီဗျာ။ ကိုယ်အရောက်မြန်ပေလို့ပဲ။ ဦးခြိမ့်မှာ အိမ်ရှင်မပဲ လိုတော့တာဗျားး))