ထွက်တော်မူ နန်းကခွါတယ် ...

ယနေ့သည်ကား မဆွိတီတို့ သားအမိ ခြင်္သေ့ကျွန်းမှ ထွက်ခွါရတော့မည့်နေ့ဖြစ်သည်။ ဒီအိမ်ကို စွန့်ရတော့မည်၊ ဒီမြေကိုစွန့်ရတော့မည်၊ ဒီသူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းများ ခွဲခွါရတော့မည်ဆိုတော့ စိတ်ထဲမှာ အတော်မကောင်းလှ။ ၁၃နှစ်အတွင်း အဖြစ်အပျက်များစွာ၊ အမှတ်တရများစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လား။ မှတ်မှတ်ရရ တစ်ခုသော မြန်မာ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မှာ ဒီအိမ်ပြောင်းခဲ့သည်။ ခုလဲ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မတိုင်မီ ပြောင်းရပြန်သည်။ ၈နှစ်တိတိ ဤအိမ်တွင် ကြာခဲ့သည်။

ဂျူဂျူလေးအတွက်လဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ကိုယ်ကတော့ လူကြီးမှို့ လောကဓမ္မတာ ချစ်ခင်ပေါင်းသင်း ခွဲခွါခြင်းများကို နားလည်ထားခဲ့ပြီ။ ကြုံလဲကြုံဖူးခဲ့သည်မှို့ ခံနိူင်ရည်ရှိမည်ဟု ထင်သည်။ ဂျူဂျူလေးကတော့ ငယ်သေးသည်။ မွေးစကထဲက ထိန်းကျောင်းပြီး အတူတကွ နေခဲ့သော၊ ညစဉ် အတူအိပ်ခဲ့ရသော ကြီးတော်ဖြစ်သူနှင့် ခွဲရတော့မည်။ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းများနှင့် ခွဲရတော့မည်။

တစ်နေ့ကတော့ ဂျူဂျူ့သူငယ်ချင်းလေးများအတွက် လက်ဆောင်များ ထုတ်ပိုးတော့ သူကတက်ကြွစွာဖြင့် ကူညီနေသည်။ ပြီးတော့ တစ်အိမ်တက်ဆင်း လက်ဆောင်လေးတွေပေး၊ ကပ်ပြားလေးတွေမှာ အမှတ်တရ စာလေးများရေးနေရတာကိုပင် သူကပျော်နေသေးသည်။ ခလေးဆိုတော့ ခွဲခွါရမည်ဆိုတာထက် သူတစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတာလေးတွေ လုပ်နေရတာကို ပျော်နေခြင်းဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ဂျူဂျူသည် သူ့အဖေနှင့်တူလှသည်။ အလွန်အပေါင်းအသင်း ခင်သူ၊ အပေါင်းအသင်းမက်သူဖြစ်သည်။ အမေထက်ပင် ဆိုရှယ်ကျသည် ပြောရမည်။ ဘယ်နေရာသွားသွား ခလေးချင်း အပေါင်းအသင်းဖြစ်တာ သိပ်မြန်သည်။ မှတ်မိသည်က တစ်ခါသား Perth ဖက်ကို သွားလည်စဉ် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်၏ သမီးလေးက ၄တန်းလောက်၊ နာမည်လေးက အေးမြဖြူတဲ့။ ဂျူဂျူက K2၊ တွေ့ပြီး ၅မိနစ် ၁၀မိနစ်လောက်သာကြာသည်။ မမအေးမြဖြူ မမအေးမြဖြူဆိုကာ နှုတ်က မချ။ အတူကစားကြသည်။ လမ်းတွင်လည်း နှစ်ရှည်လများခင်ခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းတွေအလား လက်အတူတွဲကာ သီချင်းဆိုကြ ဆော့ကြ ချက်ချင်းဖြစ်သွားတော့သည်။ အဲဒီကတည်းက မဆွိတီမှာ ဂျူဂျူလေး၏ ဆိုရှယ်စွမ်းရည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

အိမ်ကိုဧည့်သည်လာမည်ဆိုလျှင်လည်း သူအလွန်ပျော်သည်။ ဘာရယ်ညာရယ်မဟုတ် ဘယ်သူပဲလာလာ သူပျော်သည်။ ဒီနေ့တော့ အိမ်ကို ဘယ်သူလာမယ်ဟေ့ဆို ပြောမိလျှင် အဲဒီတစ်နေ့လုံး ဂျူဂျူတို့ ဧည့်သည်စောင့်တော့သည်။ မလာမချင်း တဂျီဂျီနှင့် မေမေ ဧည့်သည်က ဘယ်တော့ လာမှာလဲ၊ မလာသေးဘူးလား၊ ၃နာရီတောင် ထိုးပြီ၊ သူတို့က ဘာလို့မလာသေးတာတုံး။ အဲလိုတွေ တောက်လျှောက်မေးတော့သည်။ နောက်ပိုင်းတော့ ဧည့်သည်လာမည်ဆို ဂျူဂျူကို မပြောရဲတော့၊ လာကာမှလာရော့ပဲ။

မဆွိတီတို့ အိမ်နားတွင်လည်း ဦးခြိမ့်သူငယ်ချင်းများစုနေကြရာ သူငယ်ချင်းများမှလဲ သမီးတွေချည်း မွေးထားသည်ဖြစ်ရကား သူတို့အချင်းချင်းလည်း အလွန်ချစ်ကြသည်။ အားလုံးကလဲ တစ်နှစ်ကြီး တစ်နှစ်ငယ် -၂နှစ်ကြီး ၂နှစ်ငယ်တွေ၊ ဗုံတွေစီထားသလို အသက် ၁၁နှစ်မှသည် ၅နှစ်အထိ ရှိကြသည်။ ဂျုဂျူသည်ကား ထိုသူငယ်ချင်းများနှင့် အကြီး အငယ်မရွေး အားလုံးချစ်ခင်သည်ချည်းဖြစ်သည်။ အကြီးတွေဆိုလည်း အကြီးမှို့ သူတည့်အောင်ပေါင်းသည်။ ခင်သည်။ ခလေးမလေးတွေကလဲ အစ်မကြီးတွေလို ဂျူဂျူ့ကို ချစ်ကြသည်။ အငယ်တွေကလည်း မမဂျူဂျူ ... မမဂျူဂျူ ဆိုကာ ချစ်ကြပါသည်။ အိမ်အောက်ထပ်က မောင်နှမ၂ယောက်နှင့်လဲ အားတိုင်း သူ့အိမ်သွားလိုက်၊ ကိုယ့်အိမ်သွားလိုက် ကစားနေကျဆိုတော့ အကြီးမလေးက စိတ်မကောင်း။ ဂျူဂျူသွားရင်တော့ ပျင်းနေတော့မှာပဲ ဆို ခဏခဏပြောနေတော့သည်။ တစ်ယောက်ကလဲ ပထမတော့ သွားတော့မည်ဆို ခဏအလည်သွားမည်ထင်နေသည်။ နောက်အိမ်ရောက်မှ အပြီသွားမည်ဆိုတာသိရတော့ ငိုတော့သည်တဲ့၊ သူ့အမေက ပြောပြသည်။

မနေ့က ဂျူ့ဂျူ့သူငယ်ချင်းလေးတွေကလဲ လက်ဆောင်လေးတွေ၊ ကပ်ပြားလေးတွေမှာ စာလေးတွေရေးပြီး လာပို့ကြသည်။ တစ်ချို့ကလည်း ဂျူဂျူ့ ဂျီမေးမှာ စာပို့ကြသည်။ ဂျူဂျူတော့မသိ။ ခလေးလေးတွေစာကို ဖတ်ကာ မဆွိတီမှာ ပိုစိတ်မကောင်းဖြစ်ရသေးသည်။ စိတ်မကောင်း မဖြစ် ရှိရိုးလား။ အန်တီသက်ဝေတို့၊ အန်တီ တန်ခူးတို့၊ အန်တီ စုချစ်တို့လို နာမည်ကျော် ဘလော့ဂ်ဂါတွေပင် မဆွိတီထံ ဤသို့စာမရေးဖူးကြတာကိုး။ (JK).

ခလေးများ၏ အလွမ်းစာများသည် ချစ်ဖွယ်ကောင်းလှပါတကား။