ကြ်န္မတို႔ မိန္းမေတြရယ္

Spring  ေရာက္ၿပီဆိုကတည္းက ရာသီဥတုေလးကလဲ ေၿခခင္းလက္ခင္းသာေတာ႔ အိမ္မွာ အပင္ေလးေတြစိုက္မယ္ဆို သစ္ေစ႕ေလးေတြ ၀ယ္လာခဲ႔တယ္။ နံနံ၊ ရံုးပတီ၊ ငရုပ္၊ ေဘဆယ္ နဲ႔ ပန္းပင္ေလးေတြ အစံုပါပဲ။ သစ္ပင္ေတြစိုက္ကာစ အေညွာင္႔ေလးေတြထြက္လာေတာ႔ ကိုယ္႔အိမ္ကလူက ၀ီရိယေကာင္းလွတယ္။ မနက္ခင္း ေစာေစာ ဘရိတ္ဖတ္စ္မစားမီ ေရပန္းခရားေလးကိုင္ အပင္ေတြ ေရထြက္ေလာင္းေတာ႔တာပဲ။ သူအက်င္႔က အဲလိုပဲ။ စစခ်င္း အင္မတန္ ၀ီရိယေကာင္းတာ။ သူ႔အေမဆို သူ႔တို႔ညီအကိုေတြကို အၿမဲဆံုးမသတဲ႔။ ေကာက္ရိုးမီးလို ၀ရိယက ခဏပဲေပါ႔။ အဲဒါကို ရယ္စရာ ၾကက္ ဘာၿဖစ္တယ္ဆိုလား ႏိွဳင္းယွဥ္ၿပီး ေၿပာသတဲ႔။

ဒီလိုနဲ႔ ရက္ေတြၾကာလာေတာ႔ အပင္ေလးေတြလဲ အေညွာင္႔ေလးေတြကေန အကိုင္းအခက္၊ အညြန္႔ေလးေတြ ထြက္လာခဲ႔ၿပီ။ အဲဒီအပင္ေတြထဲ အသန္ဆံုးကေတာ႔ နံနံပင္ေလးေတြပဲ။ ေစ်းထဲမွာေရာင္းသေလာက္ အရြယ္ေလးေတြ၊ ခူးဆြတ္ဖို႔ အရြယ္ေရာက္ေနေပမဲ႔ အိမ္မွာ နံနံေတြ၀ယ္ထားတာ မ်ားေနေတာ႔ ခူးၿပီး မသံုးၿဖစ္ဘူး။ ဒီေန႔မနက္လဲ ကိုယ္႔အိမ္ကလူက ထံုးစံအတိုင္း ေရပန္းခရား တစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနၿမဲ။

ေန႔ခင္းဖက္ ဟင္းခ်က္မယ္ၾကံေတာ႔ တစ္ေန႔က ခဲြခ်န္ထားတဲ႔ အမဲသားႏွပ္ေလးက ရွိေနေတာ႔ ခ်ဥ္ေပါင္မွ်စ္ေလးကို ကန္ဇြန္းရြက္အက်န္ေလးနဲ႔ ေရစပ္စပ္ခ်က္မယ္စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းနဲ႔လိုက္ေအာင္ ငရုပ္သီးေထာင္းမယ္ၾကံေတာ႔ ငရုပ္သီးမွဳန္႔က ကုန္ေနတာနဲ႔ ငရုပ္သီး ေလွာ္ေထာင္းဖို႔ သတိရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္အိုးေလး အရင္တည္ ၿမည္းၾကည္႔၊ အခ်ဥ္ေပါ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ထပ္ထည္႔နဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းက်က္ခါနီးမွ ငရုပ္သီးေလးေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေလွာ္၊ ၿပီးေတာ႔ဒယ္အိုးကို မီးပိတ္ထားလိုက္တယ္။ သူ႔အပူနဲ႔သူ က်က္ပေလ႔ေစေပါ႔။

ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းက်က္ခါနီး အိမ္အၿပင္ဖက္ မ်က္စိအေရာက္ နံနံေလးေတြ လဲေနတာ ေတြ႔သြားတယ္။ ဟင္ ဘယ္႔ႏွာေၾကာင္႔ လဲေနပါလိမ္႔ေပါ႔။ သြားၾကည္႔ေတာ႔ အပင္ေအာက္ ေၿမၾကီးမွာ ေရတစ္စက္မွမရွိ၊ ေၿခာက္သေယာင္းေနေတာ႔ အပင္က ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ပူၿပီး ညိွဳးက်သြားတာ။ ဒါဆို မၿဖစ္ေခ်ဘူး။ ဒီနံနံေတာ႔ ခူးမွၿဖစ္ေတာ႔မွာ။ မနက္က ဟိုလူၾကီး ေရေလာင္းတာ ၿမင္သားနဲ႔ ဘယ္လိုၿဖစ္ပါလိမ္႔ စိတ္ကေတြး။ အင္း.. ခ်ဥ္ဟင္းအိုးလဲ က်က္ၿပီဆိုေတာ႔ နံနံေလးေတြ အေတာ္ပဲ၊ အပင္က လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ဆို အေတာ္ ေမႊးမွာပဲဆို နံနံေတြခူး၊ ေရေဆးၿပီး ခ်ဥ္ဟင္းအိုးထဲ ပစ္ထည္႔လိုက္တယ္။ ထည္႔ၿပီး အၿငိမ္မေန ဇြန္းေလးနဲ႔ေမႊ၊ ၿမည္းၾကည္႔ေတာ႔ ဟမ္မေလး ခ်ဥ္ဟင္းႏွယ္ စပ္ခ်က္ေတာ႔။ ငါခုနက ၿမည္းတာ မစပ္ပါဘူးေပါ႔။

ဒီမွာ သံသယ၀င္သြားတယ္။ ဟိုတစ္ေလာက အိမ္က ႏွင္းဆီပင္ေလးေတြမွာ ပိုးေကာင္ေလးေတြကိုက္လို႔ ၿဖန္းရေအာင္ဆို ပိုးသတ္ေဆး၀ယ္လာတာ။ သူက ပန္းပင္ေရာ၊ စားပင္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပါ ၿဖန္းလို႔ရတဲ႔ အမ်ိဳးကိုး။ ဟိုေန႔ကေတာင္ ေၿပာေနေသး။ သူ၀ယ္လာတဲ႔ ပိုးသတ္ေဆးက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပါ ၿဖန္းလို႔ရသတဲ႔ေလ။  ဒီေတာ႔ အိမ္ကလူမ်ား နံနံေတြကို ေဆးၿဖန္းထားသလား။ နံနံမွာ ပိုးသတ္ေဆးေတြပါလို႔ ဒီေလာက္ စပ္သလား။ ေအာ္ ပိုးသတ္ေဆးဆိုတာ ဒီလိုစပ္သကိုးလို႔ေတာင္ စိတ္ထဲ ေတြးေနေသး။

ၿမည္းေနရင္းနဲ႔ ပိုပို စပ္လာလို႔ ကိုယ္႔အိမ္ကလူကို ဖုန္းဆက္ေမးမွၿဖစ္ေတာ႔မယ္ဆို ဖုန္းဆီ ေၿပးဆက္တယ္။ အေရးထဲ ရံုးဖုန္းကို ဆက္တာ မကိုင္လို႔ ဟမ္းဖုန္းကို ဆက္ရတယ္။

"ဟယ္လို အေဖလား ..."

"ေအး ..."

"အေဖ မနက္က အပင္ေတြ ေရေလာင္းေသးတယ္မဟုတ္လား ..."

"ေအးေလ ..."

"ဒါေပမဲ႔ နံနံေတြ မေလာင္းဘူး မဟုုတ္လား။ နံနံေတြ ဘာၿဖစ္ကုန္ၿပီထင္သလဲ။ အကုန္ညိွဳးကုန္ၿပီ အေဖ ..."

"ဟုတ္တယ္။ မနက္က ေရေလာင္းေတာ႔ ေခါင္းရင္းက အပင္ေတြပဲ ေလာင္းတာ ... နံနံေတြ မပါဘူး ..."

"ဟင္ .. ဟုတ္လား။ အေဖက ဘာလို႔ မေလာင္းတာလဲ ... ထားပါေတာ႔။ အေဖ နံနံကို ပိုးသတ္ေဆးၿဖန္းေသးလား .."

"အင္ ... အင္း .... .... .... ..." (စဥ္းစားေနဟန္)
မၿဖန္းပါဘူး။ ... မၿဖန္းမိဘူးထင္တာပဲ ...."

"ဟုတ္လို႔လား ... ေသခ်ာလို႔လား အေဖရယ္ ... ဒီမွာ အဲဒီနံနံေတြ ခ်ဥ္ဟင္းထဲခပ္လိုက္တာ ခ်ဥ္ဟင္းၾကီး စပ္ကုန္လို႔။ အရင္က မစပ္ဘူးေနာ္။ ဆြိေလးေတာ႔ အဆိပ္မိၿပီထင္တာပဲ ..."

" ဟုတ္လို႔လား ... " (ရယ္ေမာလ်က္)

"ဟုတ္တယ္ ...ရယ္မေနနဲ႔ ... တကယ္ ... တကယ္ကို စပ္ေနတာ ... အဆိပ္ေတြလားမသိဘူး။ လူကေတာ႔ ေလာေလာဆည္ ဘယ္လိုမွေတာ႔ မေနေသးဘူး .. ေခါင္းမူးတာတို႔ ဘာတို႔ေတာ႔ မၿဖစ္ေသးဘူး ..."

"မၿဖစ္ႏိူင္ပါဘူးကြာ ... ေအး ... ေအး ... ေအး ... ဒါပဲ ..."  (ဖုန္းခ်မည္ ၾကံ ....)

"ေနဦး ခဏ ..."

" ေအးေၿပာ ..."

"ေနာက္ထပ္ ၅မိနစ္ေလာက္ေနရင္ ထပ္ေခၚၾကည္႔ဦး ..."

"ဘာလုပ္မလို႔တံုး ..."

"ေအာ .... ေသလား မေသလား ဖုန္းဆက္ေမးရေအာင္ေလ ... ေတာ္ ဒါေတာင္ မသိခ်င္ေတာ႔ဘူးလား ..."

(အၿဖစ္မွန္က ငရုပ္သီးေလွာ္တဲ႔ဇြန္းနဲ႔ ခ်ဥ္ဟင္းအိုးေမႊမိတာပါဗ်ိဳ႔ ...အိမ္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြက ၿဖစ္ေနက်ဆိုေတာ႔ ဟိုက အေရးကို မလုပ္ေတာ႔တာ ... အဲ႔လို ... အဲ႔လို ... း)

ေတာ္တို႔ေယာက္်ားေတြရယ္