ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ၁၀ ပုံရိပ္မ်ား- ၄ ႏွင္႔ ၅

ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ၁၀ ပုံရိပ္မ်ား- (၄)

ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ရမဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကို လူတစ္လုံး သူတလုံးျဖစ္ေအာင္ေမြးေပးတဲ့ အေမရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္အတြက္ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ျပဳစုေပးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ အန္တီၾကီး၂ ေယာက္ရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕မိသားစုတစ္ခုလုံးကို စားေရးေသာက္ေရးကအစ ေငြေၾကးကူညီေပးခဲ့တဲ့ ဦးေလး။ ကြၽန္ေတာ္ သူတို႕စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အသက္၂၃ ႏွစ္အရြယ္ ဘီအီးေနာက္ဆုံးႏွစ္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ယစ္ေရႊရည္ေတြယစ္မူးလာခ်ိန္မွာ ေၾကြက်ေနတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႕ ရႈပ္ေထြးေနျပီး ဘာေတြလုပ္ရမွန္းမသိပဲ ေတြေ၀ေနသူတစ္ေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္ စကားလက္ဆုံက်ခဲ့ပါတယ္။

ဦးေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မင္းေက်းဇူးဆပ္တာေတြ ေနာက္ထားလို႔ မင္းေက်ာင္းျပီးသြားရင္ ဘာလုပ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးသလဲဆိုတာ သိခ်င္တယ္။ အစိုးရအလုပ္ပဲ ၀င္လုပ္မလား၊ အျပင္ပုဂၢလိကမွာပဲ အလုပ္လုပ္မလား၊ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ ပညာဆက္သင္မလားဆိုတာ အေျဖေပးဆိုေတာ့... ျပတ္သားတိက်တဲ့ အေျဖကို မေပးႏိုင္ပဲ၊ သူဘာလုပ္ရရင္ေကာင္းမွာလည္း၊ သူလုပ္ခ်င္တာေတြကို လုပ္ဖို႕ ဘယ္လိုလုပ္သင့္သလဲ မျပတ္မသား ေမးခြန္းေတြ ျပန္ေမးပါေလရဲ႕။

ဟို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၇ႏွစ္ေလာက္က ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္လည္ေတြးမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေခတ္ကေတာ့ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပဲ၊ အစိုးရ အလုပ္၀င္လုပ္မယ္၊ ပေရာဂ်က္ေတြနဲ႕ အတူ သိပ္မၾကာခင္မွာ သူေဌးေလးျဖစ္ေအာင္လုပ္မလား၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္မလား၊ သေဘၤာသား လုပ္မလား ဆိုတဲ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို ျပတ္ျပတ္သားသားေရြးျပီး ကိုယ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းကို မွားမွားမွန္မွန္ရင္ဆိုင္ဖို႕ အားေတြရွိခဲ့တယ္။

အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ တူအရြယ္ အသက္ ၂၀-၂၅ႏွစ္ ေငြေၾကးမျပည့္စုံတဲ့ မိဘက ေမြးဖြားလာတဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာ လူငယ္ေတြမွာ ဘာလုပ္ရရင္ေကာင္းမွာလဲဆိုတဲ့ ေတြေ၀မွဳေတြ အျပည့္နဲ႕ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တူတစ္ေယာက္ထဲတင္မက လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ေငြေၾကးခ်ိဳ႕တဲ့မွဳ၊ လမ္းေၾကာင္းမပြင့္လင္းမွဳ၊ အက်င္႔ပ်က္ျခစားမွဳေတြၾကားထဲမွာ လူငယ္ေလးေတြဘ၀ကို မေရရာတဲ့ အနာဂတ္လမ္းေတြ ၾကိဳဆိုေနေလရဲ႕...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ၁၀ ပုံရိပ္မ်ား- (၅)

ဒီတေခါက္ ကြၽန္ေတာ္ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခါမွ ေခတ္ပ်က္သူေဌးေခၚမလား၊ ေခတ္သစ္သူေဌးေခၚမလား သူေဌးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႕ခဲ့တယ္။ အဲဒီေခတ္သစ္သူေဌးေတြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ႔္ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲ ပါတယ္ေပါ့။

သူ႕နာမည္က သိန္းေဇာ္တဲ့ မႏၲေလးသိန္းေဇာ္ထက္ အသက္နည္းနည္းငယ္ေပမဲ့ သူ႕လို႕ ႏုႏုရြရြ သိန္းေဇာ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ၉-၁၀တန္းဘ၀မွာကတည္းက ရန္ျဖစ္ျပီ၊ ရိုက္ပြဲျဖစ္ျပီဆိုရင္ ေျပးမၾကည့္နဲ႕ သိန္းေဇာ္တို႕ကေတာ့ ၀န္းထရံက ႏွစ္-တစ္လက္မကို ဆြဲျဖဳတ္ျပီးရိုက္လို႕ ၉-ခ်က္၊ ၁၀ခ်က္ခ်ဳပ္လိုက္ရတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေပါ့။ ၉-၁၀တန္းမွာ အရက္ဆိုတာ ၁၈ႏွစ္ျပည့္မွ ေသာက္ရတယ္လာမေျပာနဲ႕ အတတ္ေပါင္းစုံ အကုန္တတ္တယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သိန္းေဇာ္က ကြၽန္ေတာ္တို႕လို စာၾကိဳးစားျပီး ေအးေဆးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကို အႏိုင္လာမက်င့္နဲ႕ သိန္းေဇာ္တို႕လက္စာမိမယ္ေဟ့ ဆိုျပီး ကြၽန္ေတာ္တို႕ေရွ႕က ကာကြယ္တတ္ပါတယ္။

သိန္းေဇာ္မွာ ခက္တဲ့ အက်င့္ကေတာ့ အရက္အရမ္းေသာက္တယ္။ အခုေတာ့ သူ႕မွာ မိဘႏွစ္ပါးလုံးမရွိေတာ့ဘူး။ အိမ္ေထာင္လဲ မျပဳဘူး။ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ အေမြခြဲလိုက္ေတာ့ ရန္ကုန္ မႏၲေလး လမ္းမေပၚက ၀ပ္ေရွာ့ကို သူအေမြရတယ္။ အယ္ ... ေနာက္တစ္ခုက ၁၉၇၈ ေလာက္က ကားျပင္ရင္းရတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ ၀ယ္ထားတဲ့ အိမ္၀ိုင္းေလး တစ္၀ိုင္းရွိတယ္။ အဲဒီေခတ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ျမိဳ႕ရဲ႕ အစြန္ဆုံး ေပါင္းေလာင္းရပ္ကြက္ တိုးခ်ဲ႕လိုက္ေတာ့ သူ႕မိဘေတြက သူရဲ႕ကားျပင္ထားတဲ့ေငြနဲ႕ အိမ္၀ိုင္းေလးကို ၀ယ္လုိက္တာ ၁၂၀၀ က်ပ္ေပးရတယ္။ ေပါင္းေလာင္းရပ္ကြက္ ၁၈ လမ္းမွာေပါ့။ ၁၉၈၅ က်ေတာ့ ေပါင္းေလာင္းရပ္ကြက္ကို ဂရန္ေတြခ်ေပးမယ္ဆိုေတာ့ သူက ဂရန္ေလွ်ာက္လိုက္တာ ၃၅၀၀ ကုန္တယ္တဲ့။ ေပ ၄၀ပတ္လည္ ၀ိုင္းေလးပါ။ အဲဒီမွာ ေျမစိုက္တဲေလးတစ္လုံး ေဆာက္ထားတယ္။ အဲဒီအိမ္ေလးကို ဘယ္သူမွမေနေတာ့ ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာ ၾကာျပီေပါ့။

၂၀၀၀ေလာက္က သူမိဘေတြ မရွိေတာ့တဲ့အခါမွာ သူ႕ရဲ႕ညီမိသားစု ေနစရာမရွိေတာ့ အဲဒီအိမ္ေလးကို ျပင္ျပီး ေနၾကတယ္။ သူကေတာ့ ၀ပ္ေရွာ့မွာ အိပ္လိုက္ အရက္ေသာက္လိုက္ေပါ့။

ဒီတေခါက္ျပန္ေတာ့ သိန္းေဇာ္ကို ေတြ႕တယ္။ အိမ္၀ိုင္းေစ်းေတြ ေျပာရင္းနဲ႕ သူ႕ရဲ႕အိမ္ေလးကို လိုက္ျပတယ္။ သူ႕ရဲ႕ညီေလးေတြေနေတာ့ အိမ္ေလးကိုေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ျပန္ျပင္ထားတယ္။ အိမ္ေလးကို လိုက္ျပရင္းနဲ႕ "ဟားဟား ငါလည္း သိန္း ၂ေထာင္ေက်ာ္ သူေဌးေလး ျဖစ္ေနပါျပီကြ ... မင္းတို႕လို ႏိုင္ငံျခားမသြားေပမဲ့ မႏွစ္က ငါ့အိမ္ကို ေရာင္းမလားဆိုျပီး ေစ်းလာေပးတာ သိန္း ၂၂၀၀ ေပးမယ္တဲ႔ကြာ"

ေငြ သိန္း ၂ေထာင္ေက်ာ္ဆိုတဲ့ အသံၾကားေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္က မင္းေရာင္းလိုက္ပါလားလို႕ စကားေတာက္တဲ့အခါမွာ...

"ေမာင္ျခိမ့္ရ ... ငါက အရက္သမားေလ... ငါ အသက္ရွင္ႏိုင္ရင္ အလြန္ဆုံး ေနာက္ထပ္ ၁၀ႏွစ္ေပါ့ကြာ ... ဒီအရက္နဲ႕ပဲ ငါေသမွာပဲ ...ငါ့မွာလဲ မိန္းမနဲ႕ကေလးမွ မရွိတာ ... ငါေသရင္ ငါ့ညီမိသားစု သက္ေတာင္သက္သာ ေနႏိုင္ပါေစ ဆိုတဲ့ ေစတနာေပါ့ကြာ...။ မေသေသးရင္ေတာ့ ငါ့အတြက္စားဖို႕သူတို႕က ဂရုစိုက္တယ္ေလ။ ေသာက္တာက ကားျပင္တာနဲ႕ ေလာက္ပါတယ္ ... မေရာင္းပါဘူးကြာ.."

ေခတ္သစ္ သိန္း၂ေထာင္ေက်ာ္ ကြၽန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္း အရက္သမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမတၲာကို သူမ်က္ႏွာမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႕ ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႕စြန္မွာ အရင္တုန္းက ပစ္ထားတဲ့ အိမ္၀ုိင္းေတြက သိန္းေပါင္း ေထာင္ေသာင္းခ်ီျပီးတန္ဖိုးေတြနဲ႕ သူေဌးေတြ ျဖစ္ကုန္ျပီေပါ့။ ေနျပည္ေတာ္နဲ႕ သိပ္မေ၀းတဲ့ ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႕စြန္တစ္ေနရာေပါ့....။

ေမာင္ျခိမ့္

(ေလာေလာဆယ္ ဦးၿခိ္မ္႔ေရးၿပီးသမွ် အပိုင္း (၅) အထိ အကုန္ တင္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ပို႔စ္မ်ားၿပီးပါက ေနာက္ တစ္သုတ္ ေအးေဆးမွ ထပ္တင္ေပးပါမည္ ...)
(ပံုမ်ားကို ဂူဂဲမွ ယူပါတယ္ ... Credit to original uploader.)

ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ၁၀ ပုံရိပ္မ်ား- ၂ ႏွင့္ ၃

အခုတစ္ေခါက္ ေမြးရပ္ေျမသို႕ တစ္ညအိပ္ ႏွစ္ရက္ခန္႔သာ ေနႏိုင္ခဲ့သည္။ ပထမေန႕ ေန႔လည္အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္တြင္ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္အတြက္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္ခန္႔အထိ အမအပ်ိဳၾကီးမ်ားႏွင့္ ဒိုးတူေဘာင္ဖက္ အတူတူလုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာ ညီမတစ္၀မ္းကြဲႏွင့္ တူမႏွစ္၀မ္းကြဲ ကို ေတြ႕ရသည္။ သူတို႕ေလးေတြမ်က္ႏွာၾကည့္ေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ သူတို႕ဘ၀ကို သူတို႔ေက်နပ္ေနေသာ အၾကည္မ်က္ႏွာေလးမ်ားႏွင့္။ ညီမတစ္၀မ္းကြဲက ဒီႏွစ္ ၃၇ႏွစ္ျပည့္ျပီ၊ တူမတစ္၀မ္းကြဲကေတာ့ အသက္ ၃၀ စြန္းေနျပီလို႔ သိလိုက္ရသည္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး အပ်ိဳၾကီးမ်ားျဖစ္ေနသည္။

ထူးဆန္းသည္က ထိုႏွစ္ေယာက္လုံး အေမရွိစဥ္ကတည္းက အိမ္မွာတူတူေနလာခဲ့ၾကသည္။ အေမဆုံးပါးသြားေတာ့လည္း သူတို႔မွာ သူတို႔ရဲ႕ အမၾကီး၊ အေဒၚအပ်ိဳၾကီးႏွစ္ေယာက္ကို သံေယာဇဥ္တြယ္လ်က္ သူတို႔ရြာကို မျပန္ၾကပဲ အတူတူေနထိုင္ၾကသည္။ အပ်ိဳၾကီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူ ေနလာတာၾကာေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး အိမ္ေထာင္ျပဳရန္ စိတ္ကူးေတာင္ယဥ္ပံုမရ။

ပထမဦးဆုံး တူမကိုေမးျမန္းမိသည္။ တူမႏွစ္၀မ္းကြဲက သူမတြင္ အေဖမရွိေတာ့။ သူရဲ႕ အေမ၊ ကြၽန္ေတာ္႔အမ၀မ္းကြဲ (ကြၽန္ေတာ့္အေဖရဲ႕ တူမ) သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက အေဖအေမဆုံးပါသြားမွဳ ရြာမွာပဲ ဦးေလးအိမ္မ်ားတြင္ လွည့္ပတ္ေနထိုင္ေသာေၾကာင့္ ပညာေကာင္းေကာင္းမတတ္။ ၾကဳံသလို လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရေသာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္တူမႏွစ္၀မ္းကြဲကို အေမက ေခၚယူေစာင့္ေရွာက္ထားသည္။ အခုေတာ့ တူမေလးမွာလဲ အရြယ္ေရာက္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕အိမ္တြင္လည္း စီးပြားေရးအေျခအေနေၾကာင့္ လူဦးေရ ေလ်ာ့က်လို႕ တူမခင္ဗ်ာ ရြာျပန္အလုပ္လုပ္ေနရသည္။

" ဟဲ့ ခင္မာေအး... ညည္းဘာလုပ္ေနလဲ ..."

" ကြၽန္မ ေအလာေလဆိပ္မွာ ပန္းရံအုပ္သယ္ မဆလာသယ္ လုပ္ေနတယ္ " သူမရဲ႕ အလုပ္ကို တုန္႔ဆိုင္းၿခင္း၊ ေႏွာက္ေႏွးၿခင္းမရွိ ဂုဏ္ယူ၀င္ၾကြားစြာ ေျဖၾကားလိုက္သည္။

"ေနာက္တစ္ခါ ဦးျခိမ့္တို႔ ပ်ဥ္းမနားလာရင္ ေအလာေလဆိပ္မွာ ဆင္းရမွာေလ ... အဲဒီအခါက်ရင္ ငါ့တူမေဆာက္တဲ့ ေလဆိပ္ၾကီးဆိုျပီး လိုက္ၾကြားလိုက္ ... " ညီမ၀မ္းကြဲက ၀င္ေရာက္ေနာက္ေျပာင္သည္။

ကြၽန္ေတာ့္မွာ ရုတ္တရက္ မရယ္ျပဳံးႏိုင္... ခင္မာေအးအတြက္ စိုးရိမ္သြားသည္။

" ညည္း.. ေန႔စားခ ဘယ္ေလာက္ရသလဲ.. ေလာက္ငွရဲ႕လားဟဲ့ ... "

" ကြၽန္မ တစ္ေန႕ ၁၅၀၀ ရတယ္ ဦးေလး... ေလာက္ပါတယ္။ အေမကလည္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းခ်က္ေပါ့။ ကြၽန္မ ညီမနဲ႕ ကြၽန္မ တို႕ႏွစ္ေယာက္ ေန႕စားလုပ္တာ မိန္းကေလး ၃ ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေလာက္တယ္။ လျပည့္ လကြယ္ေန႔က်ရင္ အန္တီၾကီးတို႔ဆီလာျပီး ကူလုပ္ေပးတယ္ေလ... အဲဒီက်ရင္ အန္တီၾကီးက မုန္႔ဖိုးေပးေသးတယ္ ..."

ခင္မာေအးရဲ႕ အေျပာကေတာ့ သူဘ၀ကို ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရြင္စြာျပန္ေျဖသံၾကားရေပမဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ သက္ပ်င္းခ်ေနမိသည္။

" အေမာ္.. ညည္းေကာ ဘာလုပ္ေနလဲ ..." ညီမ၀မ္းကြဲဖက္ လွည့္ကာ ဆက္လက္ျပီး ေမးခြန္းထုတ္လိုက္မိျပန္ျပီ။

" ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သာကူဆႏြမ္းမကင္းတို႔၊ မုန္႕ကြ်ဲသည္းတို႔၊ ငွက္ေပ်ာေပါင္းတို႔ လုပ္ျပီး ေအလာေက်ာင္းမွာ ေရာင္းတယ္ေလ ... ညေနက်ရင္ ေနျပည္ေတာ္ေစ်းမွာလဲ ေရာင္းတယ္။ တစ္ေန႔ ၅ေထာင္ ၆ေထာင္ေလာက္ေတာ့ အျမတ္က်န္တယ္ ဦးျခိမ့္ရ ... "

တက်ပ္ခြဲသားခန္႔ ေရႊဆြဲၾကိဳးၾကီးဆြဲထားေသာ သူမက ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ အေမာ္႔တြင္လည္း အေဖမရွိေတာ့။ အေမမုဆိုးမၾကီးနွင္႔ က်န္းမာေရးမေကာင္းေသာ အဖမဲ့ တူငယ္တစ္ေယာက္ကို အေမာ္က ေစာင္႕ေရွာက္ေနသည္တဲ့ ....

ဘာပဲ ေျပာေျပာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕လည္မွာ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြတက္ စီးပြားေရး အဆင္မေျပဘူးဆိုတဲ့ အသံေတြၾကားေနရေပမဲ့ ေတာလက္ ေက်းရြာမ်ားတြင္ေတာ့ သူတို႕ေလးေတြ သူတို႔ဘ၀နဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကသည္လို႕ ၾကားရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သူတို႔အတြက္ စိုးရိန္မွဳေတြ အနည္းငယ္ေလ်ာ႔ပါးသြားသည္။

" ေအာ္.. ဒါနဲ႕ ညည္းတို႕ တစ္ေတြ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲသြားေပးၾကေသးလား ..."

"အားအား ယားယား ဦးေလးရာ.... ကိုယ္စားဖို႕ ကိုယ္လုပ္ေနတာ ဘယ္သူေတြ ျပိဳင္လို႕ ဘယ္သူေတြ ႏိုင္မွန္းေတာင္ မသိပါဘူး ..." ခင္မာေအးက သြက္သြက္လက္လက္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ့ ... ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ျပည္သူတစ္ရပ္လုံးနဲ႕ဆိုင္တယ္။ ျပည္သူေတြကပါ ၀ိုင္း၀န္းပါ၀င္ကူညီမွ တို႔တစ္ေတြ လိုအပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ရမယ္ဆိုတာကိုမ်ား တီဗီထဲက သတင္းေၾကၿငာသလို ေလသံနဲ႔ ေျပာလိုက္ရင္ ခင္မာေအးနဲ႔ အေမာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္ကမၻာကလာတဲ့ ျဂိဳလ္သားလဲလို႕ ဆိုျပီး ျပန္ၾကည့္ေလမလား... ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေၾကာက္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကို ေက်နပ္ေအာင္ ဟုတ္ကဲ့လို႕ပဲ ေျပာမလား... ေတြးရင္းနဲ႕...

ေမာင္ျခိမ့္

ဦးၿခိမ္႔၏ "ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ ၁၀ ပံုရိပ္မ်ား (၁) "

ဦးၿခိမ္႔ ၿမန္မာၿပည္က ၿပန္လာၿပီးေနာက္ ၿမန္မာက်ဴးပစ္ဖုိရမ္မွာ ေရးထားတဲ႔ အခန္းဆက္ပို႔စ္ေလးေတြပါ။ ဘေလာ႔ဂ္လာဖတ္သူမ်ားလဲ စိတ္၀င္စားမယ္ထင္လို႔ ရွယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စာေရးသားရာမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူကဲြၿပားတာေတြ ေတြ႔မွာပါ။ မဆြိတီက အေၿပာင္အပ်က္၊ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး၊ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ေတြ ေရးတာမ်ားတယ္။ ဦးၿခိမ္႔ကေတာ႔ ႏိူင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ ေလးေလးနက္နက္ေတြ ေရးတာမ်ားပါတယ္္။ အၿပင္ေလာကမွာလဲ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ကိုယ္က အားရင္ စ ေန၊ ေၿပာင္ေနသူ။ သူကရုပ္တည္ၾကီးနဲ႔ ေနတတ္တယ္။ သူေရးတာေတြက အမ်ားအားၿဖင္႔ေတာ႔ တၿခားသူေတြ အသိအၿမင္ၿဖစ္ၿဖစ္၊ ဗဟုသုတၿဖစ္ၿဖစ္ ရတာမ်ားပါတယ္။ အားေပးၾကပါဦး။
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ ၁၀ ပံုရိပ္မ်ား- နိဒါန္း


ကြၽန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာျပီး ေတြ႕ခဲ႔ရတဲ့လူတခ်ိဳ႕နဲ႕ စကားစမည္ေျပာမိရင္းကေန သိလိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းကို ကိုယ္ခံစား နားလည္သလို ျပန္ေရးခ်ဖို႔ အရွိန္ယူေနတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီ။

ကြၽန္ေတာ္ေရးမဲ့ အေၾကာင္းကို နာမည္လွလွေလးလဲ ေပးခ်င္တယ္။ စာမေရးခင္ နာမည္ကို စဥ္းစားတာကတင္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ (အဲဒီေလာက္ စာေရးေတာ္တာ) ။ ေခါင္းစဥ္ရျပီလားဆိ္ုရင္ ကြၽန္ေတာ္အေျဖမထြက္ေသးဘူး။ ၁၀ ပုံရိပ္မ်ားလို႔ ေပးရင္ေကာင္းမလား၊ ပုံရိပ္မ်ားမွ ၁၀ လို႕ ေပးရင္ေကာင္းမလား၊ တစ္ဆယ္ပုံရိပ္မ်ားလို႔ ေပးရင္ေကာင္းမလား ခုခ်ိန္အထိ ကြၽန္ေတာ္ ေ၀ခြဲလို႕မရေသးဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ... ေခါင္းစဥ္ ေနာက္မွ ေပးမယ္ကြာ... အရင္ခ်ေရးလိုက္မယ္ဆိုျပီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္က်တာပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာ လူတန္းစား အလႊာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ခဲ႔ရတာေလးကို ျပန္ေရးျပမွာပါ။ ဒီပုံရိပ္ေလးေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေနာက္ဆုံးေန႔ရက္ေတြမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ခဲ႔ရတာပါ။ လူဦးေရ ၅၄ သန္းထဲက လူ ၁၀ေယာက္ေလာက္ကို စကားေျပာျပီး ေရးထားတာဆိုေတာ့ စာရင္းေကာက္မွဳအရ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ေကာက္ခ်က္ေတြက ၁၀၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းမွန္ပါတယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္ မဆိုလိုပါဘူး။ သို႕ေသာ္လည္း တစိတ္တပိုင္းေလာက္ ျမန္မာလူေနမွဳ ေလာကကို ထင္ဟပ္ေနမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ေနာက္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ေရးသားထားတာေတြကို မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ နစ္နာေစလိုတဲ့ ဆႏၵနဲ႕ေရးသားတာမ်ိဳးမဟုတ္ရပဲ ကြၽန္ေတာ္ေရးသားတာေတြေၾကာင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ သို႕မဟုတ္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကို အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ အထူး၀မ္းေျမာက္မိမွာပါ။

နိဒါန္းေတြ မ်ားသြားျပီ။ ေတာ္မွ။

ေနာက္တပို႕စ္မွာ ဆက္လက္ဖတ္ရွဴလိုက္ပါဗ်ာ။

ေမာင္ျခိမ့္
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ ၁၀ ပံုရိပ္မ်ား (၁)
ကြၽန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္တိုင္း ေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ေတြ႕ေသာ ကြၽန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။ သူႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္မွ စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ေပမဲ့ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း သူငယ္တန္းကတည္းက ေပါင္းသင္းလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို ခင္မိပါသည္။ သူကလည္း ကြၽန္ေတာ္အေပၚတြင္ သူငယ္ခ်င္းလိုသာမက ညီတစ္ေယာက္လိုပင္ ခင္မင္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ သုံးစြဲရန္အတြက္ လိုအပ္ေသာေငြကို သူထံတြင္ ၾကိဳက္သလို ယူသုံးစြဲကာ ႏိုင္ငံျခားျပန္ေရာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး လဲႊတတ္ပါသည္။ ထုိအျပင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ စားေသာက္သမွ်အားလံုးကို ကြၽန္ေတာ္လက္ထဲမွ တစ္ျပားဖိုးမွ် အထုတ္မခံပဲ သူက အိပ္ထဲမွာ အကုန္စိုက္ထုတ္တတ္ပါေသးသည္။ ေခါင္းေလွ်ာ္မလား၊ အႏွိပ္ခံမလား၊ စင္တင္မ်ားကိုသြားကာ အဆိုေက်ာ္ေကာင္မေလးမ်ားကို သြားျပီး မစားရအေညွာ္ခံ ပန္းကုံးသြားစြပ္မလား။ အမည္သာ သတ္မွတ္လိုက္ပါ။ အေရာက္လိုက္ပို႕မည္ဆိုေသာ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ပါ။

ကြၽန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းက ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ စားေသာက္ကုန္လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ပြဲရုံဖြင့္ကာ ျမန္မာႏိုင္ငံေအာက္ပိုင္း၊ တနၤသာရီတိုင္း၊ မြန္ျပည္နယ္တို႕ကို ျဖန္ခ်ီေနေသာ ပြဲရုံပိုင္ရွင္ သူေဌးေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူ ပြဲရုံလုပ္ငန္းကို တစ္စိုက္မတ္မတ္ စတင္လုပ္ခဲ့သည္မွာ ၁၉၈၈ အေရးအခင္း ျပီးဆုံးသည္မွ ယခုအခ်ိန္ထိ။ သူရရွိေသာ အျမတ္အစြန္းမ်ားမွာ သူမ်ား၏ ငိုစားရယ္စားမ်ား မဟုတ္ပဲ သမာအာဇီ၀က်က် နဖူးကေခြၽး ေျခမ တစ္ေပါက္ေပါက္က်ေအာင္ ရွာေဖြထားေသာ သူေဌးေလးလို႕ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ သူ႔ကို သူေဌးေလးတစ္ေယာက္လို႕ ဘာလို႔ ကြၽန္ေတာ္ဆိုရသလဲ ဆိုေတာ့ သူရဲ႕အျမတ္ ဘယ္ေလာက္ရသလဲဆိုတာ ခဏေဘးဖယ္။ သူရဲ႕ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အိမ္ယာမ်ားကို ခဏေဘးဖယ္။ တစ္လ တစ္လ သူရဲ႕ ပြဲရုံရဲ႕ ေရာင္းအားက ျမန္မာက်ပ္ေငြ သိန္းေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာ္ ရွိေနေသာ လုပ္ငန္းတစ္ခုျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။

ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ေျမနီကုန္း စီးတီးမတ္ေအာက္တြင္ ဖြင္လွစ္ထားေသာ ေျခေထာက္ အႏွိပ္ခံေသာ အခန္းတြင္ ဇိမ္ခံယူကာ အႏွိပ္ခံရင္းနဲ႕ စကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။

" ေမာင္ျခိမ့္.. မင္းက ပလန္နင္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ဖူးေတာ့ ငါမင္းကို ေမးခ်င္လို႕ကြာ၊ အခုႏွစ္ကုန္ေတာ့မယ္ မဟုတ္လား၊ ငါ့တပည့္ေတြ အလုပ္သမားေတြကို ႏွစ္ကုန္ ေဘာနပ္စ္ေပးခ်င္တယ္၊ ဘယ္လို စံႏွဳန္းေတြနဲ႕ ေပးရင္ေကာင္းမလဲ၊ အရင္တုန္းကလဲ ငါေပးေတာ့ ေပးတာပဲ.. ဒါေပမဲ့ ငါ့မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ တြက္ခ်က္ထားတာ မဟုတ္ပဲ ယခင္ႏွစ္ေတြက ေပးခဲ့တာ လက္ရွိ ကုန္ေစ်းႏွဴန္းအေျခအေနေတြနဲ႕ ခန္႕မွန္းျပီး ေပးတာကြာ။ ငါအေနနဲ႕ ဘယ္လုိတြက္ခ်က္သင့္သလဲ အၾကံေပးပါဦး"

အဲဒီလိုနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ကြၽန္ေတာ္ မွတ္သားထားဖူးတာေလးေတြ၊ ဘယ္လို အမ်ိဳးအစားေတြ ခြဲေ၀ေပးသင့္တာ၊ ဘယ္လို ဆုေပး ဒါဏ္ေပးစနစ္ အသုံးျပဳျပီး ေပးသင့္တယ္ဆိုတာမ်ားကို အၾကံေပးလိုက္ပါတယ္။ ၀န္ထမ္း အလုပ္သမား ၉၃ ေယာက္ရွိတဲ့ သူရဲ႕ ပြဲရုံက ၀န္ထမ္းမ်ား၊ ကြၽန္ေတာ္႔အၾကံေပးမွဳမ်ားနဲ႕ ေပါင္းစပ္ျပီး ဒီႏွစ္ လစာအျပင္ ေပးအပ္လိုက္တဲ့ ေဘာနပ္ကေတာ့ သိန္း ၂၅၀ ပါတဲ့ဗ်ာ။

သူက ရန္ကုန္မွာ ေနစဥ္အတြင္း ကြၽန္ေတာ္သြားေလရာ အဆင္ေျပေအာင္ ကားတစီးနဲ႕ ဒရိုင္ဘာ ဦးေလးၾကီးကို ေပးထားပါတယ္။ ဦးေလးၾကီး သမီးကလဲ ပဲြရံုမွာ စာရင္းကိုင္လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕တစ္ေန႕ အဲဒီဦးေလးၾကီးကို စပ္စုမိေတာ့ ဒီတလေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္သမီးရယ္ ေဘာနပ္နဲ႕ လစာေပါင္း ၇ သိန္း-၈သိန္းေလာက္ရမယ္ထင္တယ္ ဆိုျပီး ေျပာပါတယ္။

သူနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ စကားေျပာဆိုတုံးက ကြၽန္ေတာ္အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့...

" ငါ႔ကုိ ေရာင္းခ်တဲ့ ပင္ရင္းေတာင္သူကိုလဲ အဆင္ေျပေစခ်င္တယ္။ သူ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕မွ ငါ့ကို ကုန္ေရာင္းႏိုင္မွာေလ၊ ငါကိုယ္တိုင္လဲ အဆင္ေျပ၊ ငါကေန တဆင့္ေရာင္းခ်လိုက္တဲ့ လက္လီ ကုန္သည္ကိုလည္း အျမတ္က်န္ေစခ်င္တယ္။ ေနာက္ျပီးကြာ ငါ့အလုပ္သမားေတြလဲ အဆင္ေျပေစခ်င္တယ္။ ငါတို႕လုပ္ငန္းက ဒီေလးဦးစလုံး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕မွာ ငါတို႕ စီးပြားေရး စက္၀ိုင္းၾကီး အဆင္ေျပမယ္မဟုတ္လား"

"ဟေကာင္ရ အဲဒါ Win-Win Situation လို႕ေခၚတယ္ကြာ ... အဲဒီအိုင္ဒီယာက ကမၻာမွာ အခုေခတ္ ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ သီအိုရီ တစ္ခုေပါ့ကြာ" လို႕ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ...


" သူတို႕က ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ပဲ စဥ္းစားတာကြ.. ငါက ေလးဦးစလုံး အဆင္ေျပရမယ္ကြာ၊ ငါရဲ႕Supplier ငါ့ရဲ႕ Customer ငါ့ရဲ႕ ၀န္ထမ္း နဲ႕ ငါ ကိုယ္တိုင္ ေလးေယာက္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ငါက Win-Win Situation မဟုတ္ဘူး 4 Win Situation ကြာ ဟား..ဟား.... ၾကိဳက္တယ္ကြာ.. ဒီစကားလုံးေတြနဲ႕ ငါ့ရဲ႕ ေစ်း၀ယ္ေတြကို ေျပာျပရမယ္..."

တကယ္ေတာ့ သူေျပာသလိုလဲ ဟုတ္ေပးတာပဲ။ သူရဲ႕ အဲဒီလို စိတ္ေစတနာေကာင္းမွဳေၾကာင့္ေပလား၊ ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္လား ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း သူ႔ရဲ႕ သမာအာဇီ၀ စီးပြားေရးဟာ တိုးပြားလာျပီး အခုဆိုရင္ ကိုရီးယားကိုေတာင္မွ တင္ပို႕ေနပါျပီ။ ၂၀၁၀မွာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ တိုးပြားမွဳကို ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏွဳးမိခဲ့တဲ့ ပုံရိပ္ေလး တစ္ခုပါပဲ။

ေမာင္ျခိမ္႔

(ပံုရိပ္ (၂) နဲ႔ (၃)က ေတာ႔ မုူလတန္းေက်ာင္းေစ်းေလးမွာ မုန္႔ကြ်ဲသည္းေရာင္းတဲ႔ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေနၿပည္ေတာ္ေလဆိပ္မွာ မဆလာသယ္တဲ႔ ခေလးမေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းၿဖစ္ပါတယ္။ ဆက္ပါမည္။)