ေခတ္သစ္ သံုးပြင္႔ဆိုင္ ဇာတ္လမ္း ...

ဦးေမာင္ၿခိမ္႔ေရးထားတဲ႔ ပို႕စ္ကို အနည္းငယ္တည္းၿဖတ္ၿပင္ဆင္ၿပီး တင္ေပးလိုက္ပါသည္။
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


original picture link


ဒီေန႔ေတာ့ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္အကို မိသားစုဆီကို ဖုန္းဆက္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ပထမပိုင္းမွာေတာ့ မိသားစု က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရးအေၾကာင္းေတြ ေျပာဆိုၾကျပီးေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ကြၽန္ေတာ္႔အကို တစ္ေယာက္ လတ္တေလာၾကဳံေတြရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ကြၽန္ေတာ္မရီးက နတ္သံေႏွာလို႔ ေဖာက္သည္ခ်ပါေလရဲ႕။ မရီးေျပာျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို နားေထာင္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ ရယ္သြမ္းေသြးမိပါတယ္။ ဒါထက္ပိုလို႔ ဆက္ေတြးလိုက္ေတာ့ စိတ္လည္းမေကာင္းျဖစ္သြားမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ တကယ္ပဲ ျဖစ္ေနျပီလား ဆိုတာေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္ဇာတ္လမ္းအစုံ ေျပာျပျပီးမွပဲ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးပါ႔မယ္။
==========================================================

ပထမဆုံး ဇာတ္လမ္းမေျပာျပခင္ ကြၽန္ေတာ္အကိုနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး သိေအာင္ေျပာျပရရင္ အသက္ ၄၄ ႏွစ္ရွိတဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ပါ။ သူက ေဆးကုသေရးမွာ မဟုတ္ေတာ့ပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလိုင္းထဲ ၀င္ေရာက္သြားလို႔ အခုဆိုရင္ ဌာနတခုမွာ အရာရွိတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နဲ႔လုပ္ကိုင္ေနပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္က တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ျဖစ္သြားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ တယ္လီဖုန္း စကားေျပာခန္းနဲ႔ပဲ ျပန္လည္ သရုပ္ေဖာ္ပါရေစ ...


ကလင္... ကလင္... ကလင္ ...))))))

ေမာင္ျခိမ့္ အကိုသည္ အိမ္၌ဖြင့္ထားေသာ ေဆးခန္းေလးတြင္ ထိုင္ေနေစ။ ေမာင္ျခိမ့္ မရီးသည္ ထမင္းစားခန္းထဲတြင္ အိမ္မွဳကိစၥမ်ားလုပ္ကိုင္ေနေစ။

ေမာင္ျခိမ့္ အကိုသည္ ေဆးခန္းထဲမွ တယ္လီဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ေစ။ ေမာင္ျခိမ့္ မရီးသည္ ထမင္းစားခန္းထဲတြင္ရွိေသာ တယ္လီဖုန္း စကားေျပာခြက္ကို ကိုင္လိုက္ေစ။ ထိုသို႔ တယ္လီဖုန္းကိုင္ခ်ိန္မွာ တျပိဳင္နက္ျဖစ္သည္။

ေမာင္ျခိမ့္ အကို ။ ။ ဟယ္လို အမိန္႔ရွိပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ေမာင္__ စကားေျပာေနပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးတဦး။ ။ ကိုကိုလားဟင္... ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ရတာ အခုမွပဲ ေတြ႔ရေတာ့တယ္။

ေမာင္ျခိမ့္ အကို ။ ။ ခင္ဗ်ာ ... ဖုန္းမွားေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္ ကို__ ပါ။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ကိုကို မဟုတ္ပါဘူး။

အမ်ိဳးသမီးတဦး။ ။ ဖုန္းမမွားပါဘူး ကိုကိုရယ္။ ကိုကို႔ကို သိပါတယ္။ ကိုကိုက သား ၄ ေယာက္ ေမြးထားတယ္။ သားအၾကီးက ေဆးတကၠသိုလ္တက္ေနတယ္။ ကိုကို က __ဌာနမွာ အလုပ္လုပ္တယ္ေလ။

ေမာင္ျခိမ့္ အကို ။ ။ (သူမေျပာေနသည္မွာ မွန္ေနသည္ ျဖစ္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေစ ...)

အမ်ိဳးသမီးတဦး။ ။ ကိုကို႔မွာ အိမ္ေထာင္ရွိမွန္း သိေပမဲ့ မီး ေလ ကိုကို႔ကို ခ်စ္လို႔ ဆက္သြယ္တာပါ။ မီး ဆိုတာ မီးနာမည္ မ်က္၀န္းညိဳပါ ကိုကို။ မီးေလ ကိုကို နဲ႕ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္။ ကိုကို မီးကို ေတြ႕ခြင့္ေပးမလားဟင္။

ေမာင္ျခိမ့္ အကို ။ ။ ၀မ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္႔ အေနနဲ႔ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒါပါပဲခင္ဗ်ာ။

(ေမာင္ျခိမ့္ အကိုမွ ဖုန္းခ်လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ေမာင္ျခိမ့္ မရီးမွာ ဖုန္းကိုင္ထားဆဲ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မတိမ္မေစာင္း ဗိန္းေမာင္းတီးကာ ဘီလူးဆိုင္းႏွင့္ ၀င္ေရာက္ပါေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္မရီးေျပာသည့္အတိုင္း တေသြမတိမ္း ေရးလိုက္ရပါသည္။)

ေမာင္ျခိမ့္ မရီး ။ ။ဟဲ႔ေကာင္မ.. ညည္းက ငါ့ေယာက္်ားကို ...... ..... ..... #%^)*&&^%$$#@!$^*)))(*&%$#Q@%^&**....
.... ... .... .... ... .... .... .... ....

ထုိေန႔က ေမာင္ျခိမ့္ အကို၏ အိမ္တြင္ အိမ္တြင္းစစ္ပြဲငယ္တခု ျဖစ္သြားပါသည္။

ထိုမွ်ႏွင့္ မျပီးေသး။ ထိုသို႔ ပြဲၾကမ္းျပီး ၄ ရက္အၾကာတြင္ ထိုအမ်ိဳးသမီးက ဖုန္းဆက္ကာ ကြၽန္ေတာ့္မရီးကို နာမည္ေခၚ၍ " မမ__ ရယ္.. မမကို မီးေတာင္းပန္ပါတယ္ ..." ဟု ေျပာေသးသည္လို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။

ထိုမွ်ႏွင္႔လည္း မၿပီးေသးပါ။ အကိုၿဖစ္သူ ရံုးကိစၥတစ္ခုႏွင္႔ အေ၀းေၿပးကားၿဖင္႔ ခရီးထြက္ရေတာ႔ ေဘးခံုမွာထိုင္သူသည္ အႏွီမိန္းခေလး ၿဖစ္ေနပါသည္တဲ႔။ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုစံုစမ္းၿပီး ကားလက္မွတ္ကိုပါ အတူက်ေအာင္ ၀ယ္ထားရပါသနည္း။ (မရီးၿဖစ္သူမွာ ဖုန္းဆက္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေနာက္တစ္ေန႔ပဲ အႏွီမိန္းခေလး မည္သူမွန္း စံုစမ္းသိရွိခဲ႔ၿပီးပါၿပီ ။) ကြ်န္ေတာ႔ မရီးခမ်ာ ကားဂိတ္လိုက္ပို႔ေတာ႔ ဘီလူးဆိုင္း တစ္ခါထြက္ကာ ေယာက္်ားၿဖစ္သူကို အိမ္ၿပန္ေခၚခဲ႔ရပါေတာ႔တယ္ ခင္ဗ်ာ ...

=======================================================================
အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္က တကယ္ျဖစ္သြားတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ဖုန္းေၿပာရင္း ရယ္မိပါတယ္။ စိတ္လည္း မေကာင္းမိပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ တခ်ိဳ႕ေတြဟာ အိမ္ေထာင္ရွိမွန္းသိလ်က္နဲ႔ အခုလို ျဖစ္ေနျပီဆိုေတာ့ စာရိတၲမ႑ိဳင္ ေတာ္ေတာ္ပဲ ညွိဳးႏြမ္းေနျပီလား။

တကယ္ေတာ့ ေမာင္ျခိမ့္ အကိုက တခါမွ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး ေဖာက္ျပန္တတ္ေသာ၊ အငယ္ေႏွာင္းထားေသာ သူမ်ားတြင္ မပါ၀င္ပါ။

ဒါဆိုလ်င္ ထိုသို႔ေသာ မိန္းကေလးမ်ားတြင္ လြပ္လပ္ေသာ ေယာက္်ားပိ်ဳေလးမ်ားကို ခ်ဥ္းကပ္ပါလား။ မေတာ္တည္႔မွန္း၊ အျပစ္ရွိမွန္းသိလ်က္နဲ႔ တမင္တကာပဲ အလြယ္လမ္းကို လိုက္ေနၾကျပီလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေမာင္ျခိမ့္အကိုက မခ်မ္းသာပါဘူး။ သား ၄ေယာက္ႏွင့္ ဘ၀ကို စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ေအာင္ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ သာမန္ ဘ၀ပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ နီးပါး လုပ္လာမွ ေပ၄၀၊ ေပ၂၀ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလး တစ္လုံးပဲ ပိုင္တာပါ။ ကားမရွိပါ။

ဒါဆိုရင္ ထိုမိန္းကေလးက ဘာမ်ားမက္ေမာစြာ လိုက္ေႏွာက္ယွက္ေနပါသလဲ ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုအတြင္း ေခါင္းခဲရပါတယ္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၄ လေလာက္က ကြၽန္ေတာ္မရီးေတာ္မွာ သူမရဲ႕သားမ်ားကို ေရွးေခတ္ မိန္းခေလးမ်ားထိမ္းသိမ္း သကဲ့သို႔ လိုက္ေစာင္႔ေရွာက္ေနရတယ္လို႔ ေၿပာဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မရီး ခမ်ာ သူ႕ရဲ႕ ၂၃ႏွစ္ၾကာ ေပါင္းသင္းလာတဲ့ လင္ေတာ္ေမာင္ကိုပါ မ်က္လုံးေဒါက္ေထာက္ ၾကည္႔ေနရေတာ့မဲ့ ဘ၀ ေရာက္ေနျပီတဲ့ေလ။

မိန္းခေလးေတြ ကိုးရီးယားကား အၾကည္႔မ်ားလို႔ အတုခိုး လဲြကုန္တာလား။

အခ်စ္၀ထၳဳေတြ ဖတ္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္တာေတြ သိပ္မ်ားသြားတာလား။

ခုေခတ္ မိဘ၊ဆရာေတြရဲ႔ ဆိုဆံုးမမွဳ၊ ဘာသာတရားရဲ႔ ဆိုဆံုးမမွဳေတြမွာ အားနည္းကုန္လို႔လား။

အငယ္အေႏွာင္းပဲၿဖစ္ရၿဖစ္ရ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကို ယူလိုက္ရင္ အနည္းဆံုး ဘ၀အာမခံခ်က္ေတာ႔ ရွိၿပီဆိုတဲ႔ အေတြးေတြ မွားေနသလား။

ကြ်န္ေတာ႔ အေတြးထဲမွာေတာ႔ ...

လား... လား ... လား ....လားေပါင္း မ်ားစြာ .... .... .... ...။ ။

ေမာင္ၿခိမ္႔

လြမ္းရေအာင္ ...

ဟိုေန႔က ကိုၾကီးေက်ာက္ဆီမွာ မီမီ၀င္းေဖပံုေလး ေတြ႔လိုက္ေတာ႔ မီမီ၀င္းေဖရဲ႕သီခ်င္း ေအးေအး ေဆြးေဆြးေလးေတြ ၿပန္နားေထာင္ခ်င္တာနဲ႔ ယူက်ဴ႕ကို ေရာက္သြားတယ္။ ယူက်ဴ႔မွာ ဟိုရွာ၊ ဒီရွာ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္နဲ႔ စိုးလြင္လြင္ရဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြဆီ ေရာက္သြားၿပန္တယ္။ ငယ္ငယ္က ၾကိဳက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ကိုယ္ရဲ႔ ငယ္ဘ၀ေလးကို သတိရသလိုလို၊ လြမ္းသလိုလို ေဆြးသလိုလို စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးကို ၿဖစ္လို႔ေနတယ္။

အိမ္ကလူကိုလဲ အဲဒီ သီခ်င္းေလးေတြဖြင္႔ၿပေတာ႔ သူကလဲၾကိဳက္ပံုရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ညည္းက ရီးစားေဟာင္းကို သတိရလို႔ ဒီသီခ်င္းေတြ ၿပန္နားေထာင္ေနတာလားတဲ႔ ရီက်ဲက်ဲမ်က္ႏွာနဲ႔ ေမးတယ္။ ေယာက္်ားရယ္ ရည္းစားေဟာင္းေတြ ဘာေတြထက္ အဲဒီသီခ်င္းေလးေတ ြနားေထာင္ေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီအခါ ငယ္ငယ္က ပံုရိပ္ေလးေတြကို သတိရ လြမ္းတာပါလို႔ေၿပာေတာ႔ သူလဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္နဲ႔တူပါရဲ႔။

ဒီထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ရြယ္တူ အသက္တူ စာလာဖတ္သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိမွာပါ။ ခံစားခ်က္တူ၊ ဘ၀တူေတြအတြက္ သီခ်င္းေလးေတြနဲ႔ ငယ္ဘ၀ကို လြမ္းရေအာင္ နားေထာင္ၾကပါဦးေနာ္။

အင္းယားတဲ႔။ အေဆာင္သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ႔ဘူးေတာ႔ ဒီသီခ်င္းကို ၾကားတိုင္း ညည စာၾကည္႔ခ်ိန္ အေဆာင္ေရွ႔ ဂစ္တာ တစ္လက္နဲ႔ လာလာေအာ္တဲ႔ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ အဆိုရွင္မ်ားနဲ႔အတူ အေဆာင္မွ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိရသြားတယ္။



ရာသီအခ်ိန္မီ လႊတ္လိုက္မုတ္သုန္ ...
ေလစိုင္ဆံုရယ္ အခ်စ္ပန္းတို႔ ဖူးပြင္႔ၿပီမို႔ ...

ပန္ေနာ္ေမရယ္ ႏွလံုးသားထက္မယ္ ...
အခ်စ္ဆံုး ခ်စ္သူမို႔ ...

ေတာ္၀င္အမည္တြင္ ပန္းတကာ႕ ပန္းလို ...
ေလေၿပသယ္ရာ အၿမဲ သင္းပ်႔ံလိွဳင္ဖို႔ ....




အခ်စ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ...
စိတ္ေကာက္ေနၾကတုန္းက ...
ႏွင္းပန္းပြင္႔ေလး ကြ်န္ေတာ္ေပးဖူးတယ္ ...

ိစိတ္ေကာက္ေၿပကာ သူ႔မ်က္နွာ ...
ၿပံဳးလို႔ရယ္ကာ ခ်စ္လိုက္တာ ...
အခင္တြယ္ရဆံုး မင္းကေလး မ်က္နွာ ကဗ်ာ ...


ဒီမ်က္လံုးရိုင္းေလးေတြေၾကာင္႔ ...
ခဲြၿခားဆံုးၿဖတ္ႏိူင္တဲ႔ အသိမ်ားလည္း ....
မွားယြင္းမွဳေတြ ၾကံဳရေပါင္းမ်ားၿပီ .....

ကုလားဗယာကြော် ...

စီဘောက်မှာ အေး ဆိုသူက တောင်းဆိုလာလို့ ဖိုရမ်မှာ အရင်တင်ထားတဲ့ ပို့စ်အဟောင်းလေး တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ဗယာကြော်မယ်ဆို ပထမဆုံး ကုလားပဲကို ရေစိမ်ရပါမယ်။ ရေတစ်လက်မလောက်မြုတ်အောင်စိမ်ပါ။ ဒါမှ ပဲကပွလာရင်အတော်ပါပဲ။ အိမ်မှာဆန်ချင်ခွက်နဲ့ တစ်ခွက်ခွဲလောက်ဆို လူ၃-၄ယောက်စာလောက်ရပါတယ်။ ညနေစာဆို မနက်စောစောကတည်းက စိမ်ထားရပါမယ်။ ပြီးရင်ပြင်ထားရမှာက ...

၁ ။ရေစိမ်လို့ နူးနေတဲ့ပဲကို ညက်နေအောင် ကြိတ်စက်ထဲထည့်မွှေ ဒါမှမဟုတ် ထောင်းထားပါ။

(ရေကိုသေချာစကာနဲ့ စစ်ပြီးမှထောင်းပါ။ နောက်မှို့ဆို ရေတွေများပြီး ကြော်လို့မကောင်းပါ )

၂ ။ဂျင်း လက်မ၂ဆစ်စာလောက်နဲ့ ကြက်သွန်ဖြူ ၅ မွှာလောက် ညက်ညက်ပါအောင် ထောင်းထားပါ။

၃။ ကြက်သွန်နီ ဥကြီးကြီး တစ်ဥ ပါးပါးလှီးထားပါ။

၄။ပျဉ်းတော်သိမ် ၃ခက်လောက်ကိုချွေပြီး ကတ်ကြေးနဲ့ ပါးပါးညှပ်ထားပါ။

၅။ ပူတီနာ ၃ခက်လောက်ကို ကတ်ကြေးနဲ. ပါးပါးညှပ်ထားပါ။

၆။ ငရုပ်သီးစိမ်း ၆တောင့် လောက် ပါးပါးလှီးထားပါ။ (အစပ်ကြိုက်ရင်တော့ ပိုထည့်ပါ)

၇။ ကုလာလေး မဆလာ ၃ ထုတ်၊

၈။ ဆနွင်းမှုန့် လက်ဖက်စားဇွန်း တစ်ဇွန်းခန့်၊

၉။ ဟင်းချက်ဆိုဒါ လက်ဖက်စားဇွန်း တစ်ဝက်ခန့် ။ (ဆိုဒါမထည့်ရင် အကြော်ကမပွပဲ ကျစ်ခဲခဲကြီးနဲ့ စားမကောင်းပါ ။ မဆွီတီ ကတော့ စလုံးမှာ King တံဆိတ် သုံးပါတယ် Bicarbonate of soda လို့ရေးထားပါတယ်။)

၁၀။ မွှေး ကုလားပဲအစိမ်းမှုန့် လက်ဖက်ရေပန်းကန်နဲ့ တစ်ဝက်လောက်၊ သူကတော့ နဲနဲစေးသွားအောင်ထည့်တာပါ။

၁၁။ ဆား အချိုမှုန့် သင့်သလို

ထုံးစံအတိုင်း အပေါ်က အစာပလာတွေအားလုံးကို နှံ့နေအောင် ရောသမမွှေပါတယ်။ ပြီးရင် လက်နဲ့ မှန်းပြီး ဗယာကြော် အရွယ်လေးတွေ ဆုတ်ပြီးပြားထားပါတယ်။ ဆီပူရင် ပထမဆုံး တစ်ခု ၂ခုလောက်အစမ်းကြော်ပြီး မြည်းကြည့် ... အပေါ့အငန်လိုတာ ထပ်ထည့်ပြီးမှ အစိမ်ကြော်ရင် ပိုကောင်းပါမယ် ...



ဗယာကြော် ပူပူလေး ကျက်ပါပြီချင့်။ မဆလာနံ.မွှေးမွှေးလေးနဲ.စပ်စပ်လေး။ စားကြပါဦး။


(ဓာတ်ပုံတွေကတော့ အရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၃နှစ်က ကင်မလာ အဟောင်းနဲ့မှို့ တုန်ခြင်း၊ မှုန်ခြင်းများ သီးခံပေးပါလို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်ချင့် ...း ))

မုန့်ကြာစေ့ ...

ဒီနေ့မနက် သမီးကို ကျူရှင်လိုက်ပို့ရင်းနဲ့ wet market ကနေ အုန်းသီးဆံခြစ်ထားတာလေးတွေ ဝယ်လာခဲ့တယ်။ ပထမတော့ ဘာလုပ်စားရင်ကောင်းမလဲ စဉ်းစားကြရင်းနဲ့ ဟိုတစ်လောက အစ်မကွန်းရဲ့ ရန်ကုန်ဆိုတဲ့ ပို့စ်တစ်ခုမှာ မုန့်ကြာစေ့ပုံလေးတင်ထားတာ တွေ့တာ စားချင်နေတာကြာပြီ။ အဲဒါကို သတိရသွားတာနဲ့ မုန့်ကြာစေ့ပဲ လုပ်စားတော့မယ်ဆို အကြံရသွားတယ်။ တစ်ချို့အရပ်တွေမှာ မုန့်ကြာစေ့ကို မုန့်ပိန္နဲစေ့လို့လဲ ခေါ်ကြတယ်နော်။

မဆွိတီတို့ငယ်ငယ်ကတော့ အမေက မုန့်ကြာစေ့လုပ်မယ်ဟေ့ဆို မောင်နှမတွေအကုန် ဝိုင်းလုံးကြရတာ။ သူက မုန့်လုံးသေးသေးလေးတွေ အများကြီး လုံးရတာဆိုတော့ လူများများကူလုံးမှ သက်သာတာကိုး။ အဲဒါဆို ကိုယ်တို့တွေ သိပ်ပျော်ကြတယ်။ အကိုတွေက လက်ဆော့ပြီး မုန့်အလုံးလေးတွေ တင်မက တီကောင်လို အရှည်တွေ၊ အပြားတွေ မျိုးံစုံပဲ လက်စွမ်းတွေပြကြတာ။ တစ်ခါတစ်လေ အကောင်လေးတွေ၊ လူရုပ်ကလေးတွေ ပါ ထည့်လုပ်ကြတော့ အယူသီးတဲ့အမေက လူရုပ်တော့ မလုပ်ပါနဲ့လို့ သားတွေကို ပြောရတယ်။ အမေ့စိတ်ထဲမှာ လူလေးတွေကို ပွက်ပွက်ဆူတဲ့ အပူအိုးထဲပစ်ထည့်နေတာကို မကြိုက်ဘူးနဲ့တူပါရဲ့။ မုန့်ကြာစေ့နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး အမေတို့ အယူသီးပုံလေးကို သတိရသွားလို့ပါ။

မုန့်နယ်တာ၊ မုန့်နှပ်တာက အရင်တင်ဖူးတဲ့ မုန့်လုံးရေပေါ်လုပ်နည်း နဲ့ အတူတူမှို့ အဲဒီလင့်ခ်လေးမှာ သွားဖတ်ပေးကြပါ။

ကောက်ညှင်းမှုန့် နဲ့ဆန်မှုန့် ကို ၃း၁ နဲ့ ရေသင့်ရုံထည့် ရောနယ်ထားတာပါ။ (မုန့်နယ်ရင် ရေအစား အုန့်နိူ့လေးနဲ့ နယ်ပြီးလုံးရင် မုန့်လုံးက ပိုမွှေးတယ်နော်။ အဲဒါလေးလဲ စမ်းကြည့်ကြပါဦး။)

ပထမ ၂ဗန်းက အလုံးနဲနဲကြီးသွားတယ်။ ကူလုံးသူများကတော့ ဖြတ်လျှောက် မဂျူဂျူနဲ့ ကြီးတော်တို့ပါပဲ။ ဂျူဂျူးကလဲ ကိုယ်တို့ငယ်ငယ်ကလိုပဲ အဲလို ကူလုံးရတာကို သိပ်ပျော်တာ။ သူ့ခင်မြာ စာမကြည့်ပဲ မုန့်ကြာစေ့လုံးရဖို့အရေး မျက်နှာချိုသွေးနေရတာ


ဂျူဂျူတို့အဖေ အပြင်ကပြန်လာတော့ ညည်းမုန့်ကြာစေ့ကြီးတွေက ကြီးလိုက်တာတဲ့။ သေးသေးလေးတွေ လုံးရတာဆို ဒုတိယ ဗန်းတွေကျ သူပါ ဝင်ကူလုံးပေးသွားတာ။

ထန်းလျှက် ၂ကျပ်ဖိုးတစ်ထုတ်ကို ဆားလေးနဲနဲထည့် ရေနဲ့ကြို။ အနယ်တွေမပါအောင် စကာနဲ့ ပြန်စစ်ရတယ်။ ပြီးတော့ ထန်းလျှက်က နဲနေလို့ သကြားနဲနဲ ထပ်ထည့်ရသေးတယ်။ ထန်းလျှက်ရည် ကို ပွက်အောင်ပြန်တည်ပြီး မုန့်လုံးလေးတွေ ပစ်ထည့်ရတယ်။ ၅မိနစ်လောက် မီးအေးအေးနဲ့ တည်ထားရင် မုန့်လုံးတွေကျက်ပြီး စားလို့ရပါပြီ။

ပုံ၂ပုံက တစ်ခုက flesh မပါဘူး။ တစ်ခုက flesh နဲ့ ရိုက်ထားတာပါ။

အပေါ်က အုန်းနို့လေးဆမ်း၊ အုန်းသီးဆံလေးဖြူးပြီး စားပါတယ်။ မုန့်ကြာစေ့လေးတွေက နုအိပြီး စေးစေးလေးဆိုတော့ ထန်းလျှက်ရည်ချိုချို၊ အုန်းသီးဆံဆိမ့်ဆိမ့်နဲ့ အင်မတန်မှ စားကောင်းပါတယ်။ အားအပေးဆုံးကတော့ အစားဂျီးများတဲ့ မဂျူဂျူပါပဲ။ ခလေးဆိုတော့ အချိုကြိုက်တယ်နဲ့ တူပါတယ်။ ပထမ ၅လုံးလောက် စားကြည့်၊ ပြီးတော့ ခဏခဏလာတောင်းထည့်ပြီး မောင်ကျန်တစ်တို့ဖြစ်နေပါတယ်။

ဘလော့ဂ်လာလည်သူများလည်း စားကြပါဦး။

အန်တီသက်ဝေကို ညက်နှာချိုသွေးထားတယ်နော် ... ဒီမှာ ... း)))))))))))))

ေက်ာင္းတံုးက အမွတ္တရ ...

မဆြိတီတို႔ ေက်ာင္းတက္တံုးက တဲြခဲ႔တဲ႔သူက အေဆာင္ ကြင္းန္ (beauty queen ) ၿဖစ္လို႔ေနသည္။ ေက်ာင္းမွာ fresher queen ဆိုၿပီး ထပ္မေရြးေတာ႔ အေဆာင္queen ကပင္လ်င္ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ရဲ႕ queen လို ၿဖစ္သြားသည္။ ပထမႏွစ္တက္တံုးကေတာ႔ တစ္ေယာက္ႏွင္႔တစ္ေယာက္ ႏွဳတ္ေတာင္ မဆက္ဖူးၾက။ တစ္ရက္ အတန္းထဲမွာ ဆရာ မလာခင္ လက္ခုတ္တီးသံေတြ၊ ေအာ္ဟစ္သံေတြ ဆူညံသြားလို႔ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဗိုလ္ဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာႏွင္႔ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ အတန္းေရွ႕မွ ၿဖတ္ေလွ်ာက္သြားသည္ကို ၿမင္လိုက္သည္။ သူမလမ္းေလွ်ာက္ပံုမွာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏိူင္လွသည္။ " အဲဒါ အေဆာင္ကြင္းန္" ဟု ေဘးက လက္တို႔ေတာ႔ လွတယ္လို႔ေတာ႔ ေၿပာမိသည္ထင္သည္။

ကိုယ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ထဲဘက္က ေက်ာင္းတက္သည္႔သူလည္းမဟုတ္၊ အေဆာင္ကလည္း မဟုတ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႏွင္႔ဆန္႔က်င္ဘက္ အရပ္ကေန ၅၁ကား(သို႔) ေမွာ္ဘီကားစီးကာ ေက်ာင္းတက္သူဆိုေတာ႔ ပထမႏွစ္စမွာ အေတာ္ဂြတီးဂြက်ႏိူင္သည္။ အေဆာင္သူမ်ားကလည္း ရန္ကုန္ကဟုဆိုကာ သိပ္မေပါင္းၾက။ အေဆာင္သူအခ်င္းခ်င္းသာ လံုးၾကသည္။ ရန္ကုန္သူမ်ားကလည္း ပိန္ေညာင္ေညာင္၊ ကုပ္ခ်ိခ်ိႏွင္႔ ေတာသူမပံုကို အေဆာင္မွဟုထင္ကာ သိပ္မေခၚၾက။ သူတို႔ ဖယ္ရီအတူတူစီးသူခ်င္းသာ ပိုခင္ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္း အေၾကာင္းသိသြားၾကမွ အေဆာင္မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဖဲြ႔ႏွင္႔ တဲြမိသြားသည္။

ဤသို႔ၿဖင္႔ ပထမႏွစ္ကုိ အူလည္လည္ ဂြက်က်ႏွင္႔ ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး သကာလ ဒုတိယႏွစ္ စတက္ေတာ႔ lab ခန္းေတြ၊ က်ဴတိုရီရယ္ခန္းေတြမွာ သူမႏွင္႔ စတင္ရင္းႏွီးဖို႔ ၿဖစ္လာသည္။ လူ၁၀ေယာက္၊ ၁၅ေယာက္သာရွိေသာ ပရယ္တီကယ္ အဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔တြင္ သူမႏွင္႔ကိုယ္က roll ခ်င္း အနီးကပ္ဆံုး မိန္းခေလး အေဖာ္ၿဖစ္လာသည္။ အဲဒီတံုးက ကိုယ္တို႔ေတြ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နာမည္ပင္မေခၚၾက။ ခံုနံပါတ္ေတြကိုသာ ေခၚသည္။ သူက ကိုယ္႔ကို ႏိူင္းတီႏိူင္းတဲ႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ၀မ္းတင္းန္လို႔ေခၚသည္။

ပထမဆံုး ပရယ္တီကယ္က စည္းကမ္းၾကီးသည္ဟု နာမည္ၾကီးေသာ ဆရာမ ေဒၚေသာင္းခင္၏ chemistry lab ၿဖစ္သည္။ အုပ္စုထဲမွာ မိန္းခေလး ကိုယ္တို႔ ၂ေယာက္သာပါသည္။ ၂ေယာက္တဲြ တစ္ဖဲြ႔စီခဲြေတာ႔ သူမနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ တဲြလိုက္သည္။ အဲဒီေန႔က ကိုယ္တို႔၂ေယာက္ ေပါက္ကရေတြခ်ည္း ၿဖစ္ေနသည္။ test tube ေလးထဲ ဓာတုေဗဒ အရည္ေတြ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ေရာထည္႔ရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘာအေရာင္ေၿပာင္းရမည္ဆို မေၿပာင္းပဲ တလဲြေတြၿဖစ္ေနသည္။ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ကာ ေပါက္ကရေတြ ၿဖစ္ေနသည္ကိုပင္ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ေနၾကသည္။ ေရႊေရာင္အနည္ေလးေတြ က်ရမည္ဆိုလည္း မက်။ အေရးထဲ အဖဲြ႔ထဲက အူေၾကာင္ေၾကာင္ ရယ္စရာမ်က္ႏွာနဲ႔ စာေၾကာင္တစ္ေယာက္ကိုၾကည္႔ၿပီး က်ိတ္ရယ္ၾကေသးသည္။ မရယ္ပဲေနရိုးလား။ သူက test tube ထဲက အရည္က အေရာင္တစ္ခုေၿပာင္းသြားတိုင္း၊ test tube ၾကီးကိုင္ကာ ေပ်ာ္ၿပီး ထထခုန္ေနသည္ကိုး။ ကိုယ္တို႔၂ေယာက္ကေတာ႔ ေနာက္ဆံုး အခိ်န္ေစ႔ခါနီးအထိ လိုခ်င္သည္႔ အနည္က မက်ေတာ႔ ေဘးက တစ္ေယာက္ရဲ႕ test tube ၾကီး ဆဲြေၿပးကာ ဆရာမကို သြားၿပရသည္႔ အဆင္႔ေရာက္သြားသည္။ ထိုကဲ႔သို႔ ပထမဆံုး lab ကို အခက္အခဲမ်ား၊ ရယ္စရာမ်ားၿဖင္႔ေက်ာ္ၿဖတ္ၿပီး ကိုယ္တို႔နွစ္ေယာက္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တတဲြတဲြ ခင္မင္မိသြားၾကေလေတာ႔သည္။

အမွန္က သူမခမ်ာ ကြင္းန္ ဆိုေတာ႔ လူၾကည္႔ခံရပါမ်ားလြန္းလို႔၊ အစခံရပါမ်ားလြန္းလို႔သာ ရွက္ကိုးရွက္ကမ္းပံု ေပါက္ေနတာ။ ေပါင္းၾကည္႔မွ သူလဲ ကိုယ္႔လို ငေၿပာင္ပဲဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ စဥ္းစားၾကည္႔ၾကပါဦး။ RIT လို ေယာက္်ားေလးေတြ ေပါမ်ားလွတဲ႔ေက်ာင္းမွာ ခုလို မိန္းခေလးေခ်ာေခ်ာေလးဆို အႏွီပုရိသ ပုပုကြကြမ်ားရဲ႕ စူးရွလွတဲ႔ အၾကည္႔ဒါဏ္က ခံႏိူင္ဖို႔ဆိုတာကလဲ မလြယ္လွေပပဲကိုး။ ေနာက္ပိုင္း ခင္သြားေတာ႔ ကိုယ္တို႔ ၂ေယာက္ေပါင္းၿပီး ဗရုပ္က်သည္။ ဘတ္စ္ကားစီးရင္း၊ စာအတူၾကည္႔ရင္း၊ ခေရပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ၾကရင္း၊ အခန္းေၿပာင္းခိ်န္ေတြမွာ လက္တဲြကာ ေၿပးလႊားရင္း၊ LCR မွာ နားေနရင္း၊ ရယ္စရာ ကေမာက္ကမေတြကို ရွာေဖြကာ ရယ္ေမာၾကသည္။ မိန္းခေလးလွလွၿမင္လည္း ငမ္းေသးသည္။ သစ္ရြက္လွဳပ္တာေတာင္ရယ္ခ်င္တဲ႔ အရြယ္ကို ေက်ာ္လြန္ခဲ႔ေပမဲ႔ ကိုယ္တို႔ေတြ ၾကံဳရသမွ် ဟာသလုပ္ကာ ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကပါသည္။ ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႔ ေရႊေရာင္ေန႔မ်ားထဲမွာ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႏွင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရသည္႔ ထိုေန႔မ်ား ပါ၀င္ပါသည္။

ဒီလိုႏွင္႔ တစ္ရက္ ေက်ာင္းခ်ိန္အၿပီး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ လွည္းတန္းဘက္သြားၾကဖို႔ ကားဂိတ္ဆီ ခ်ီတက္လာၾကသည္။ ထြက္လုဆဲဆဲ ခ်က္ပလက္ ၄၅ ကားၾကီးက လူေစာင္႔ေခၚေနတာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အေၿပးအလႊား တက္လိုက္ၾကသည္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ကို စပယ္ယာက ေရွ႕ကို အတင္းတိုးခိုင္းေနသည္။ ေရွ႔တိုးရင္း၊ တိုးရင္းနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ေရွ႕က ဒရိုင္ဘာ ေနရာကို ကာထားသည္႕သံတန္းေလးကို မ်က္ႏွာမူရပ္ေနသည္႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။

ဇင္းမယ္ထမီအညိဳေရာင္၊ အကၤ်ီခါးတိုႏွင္႔ က်စ္ဆံၿမီးေလးက်စ္ထားတဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ ေနာက္ပိုင္းအလွက သိပ္ေၿပၿပစ္ေနေတာ႔ ကိုယ္တို႔ေတြ ေငးၾကည္႔ေနမိၾကသည္။ ၿပီးေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ခံုးပင္႔ၾကည္႔ၾကသည္။ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုၾကည္႔ၾကသည္။ ဟိုက္ရွားပါး ... လွ လွခ်ည္လား ဆိုတဲ႔ သေဘာ။ ေနာက္ပိုင္း တက္သူ ဆင္းသူနဲ႔ ကားေခ်ာင္သြားေတာ႔ ကိုယ္တို႔ေတြ ေကာင္မေလးရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးကို ၿမင္ခ်င္လာသည္။ စပ္စုခ်င္လာသည္။ ေကာင္မေလး ေနရာရသြားေတာ႔ ကိုယ္တုိ႔ သူကေလးရဲ႕အလွကို ၿမင္ခြင္႔ရသြားသည္။ အသားအနည္းငယ္ ညိဳခ်င္ေပမဲ႔ မ်က္ႏွာက်ေလးကလဲ မဟာဆန္သည္ဆိုမလား ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတစ္ေယာက္လို ေၿပၿပစ္ေခ်ာေမာ လွပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ေကာင္မေလးအေၾကာင္း ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ၿဖစ္သြားၾကသည္။

တစ္ရက္ေက်ာင္းကင္တင္းမွာ ေန႔လည္စာ စားဖို႔အသြား၊ ၄၅ကားေပၚက လွတပတ ေကာင္မေလးကို အမွတ္တမဲ႔ ၿမင္လိုက္ၾကသည္။ သိပ္စံုစမ္းၾကည္႔စရာပင္ မလိုလိုက္ပါ။ သူမရဲ႕ လွပတဲ႔ ဂုဏ္သတင္းႏွင္႔အတူ ကိုယ္တို႔ထက္ ဂ်ဴနီယာက်ေသာ အတန္းမွ Fresher ေလးၿဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ အဲဒီေတာ႔မွ သူကေလးက ကိုယ္တို႔ေက်ာင္းကပဲကိုးလို႔ အံ႔ၾသမိၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အဲဒီေကာင္မေလးနဲ႔ ေတြ႔တိုင္း သူကလဲ ၿပံဳးၿပ၊ ကိုယ္တို႔ကလဲ ၿပံဳးၿပနဲ႔ သူကေလးက မ်က္ႏွာခ်ိဳသူေလး၊ သေဘာေကာင္းသူေလးၿဖစ္တယ္ဆိုတာလဲ သိလိုက္ရသည္။ တတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ေတြနဲ႔ ေမဂ်ာတူ၊ ညီမငယ္တစ္ေယာက္ၿဖစ္လာခဲ႔သလို သူမရဲ႕နာမည္ကလဲ အၿပင္ေလာကမွာ တစ္စ တစ္စ ထင္ေပၚေၾကာ္ၾကားသူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္လာပါေတာ႔သည္။

ခုေတာ႔ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း သဇင္ကြင္းန္လဲ ခေလး ၂ေယာက္အေမၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ခေလးေတြ ေက်ာင္းပို႔၊ ေက်ာင္းၾကိဳ ၿပဳစု ထိမ္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္ကာ အိမ္ေထာင္ရွင္မၾကီး စစ္စစ္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ကိုယ္လည္း အမိေၿမနဲ႔ေ၀းကြာလို႔ တိုးတက္တယ္လို႔ဆိုၾကတဲ႔ ကြ်န္းကေလးမွာ ဂ်ဴဂ်ဴဆိုတဲ႔ သမီးေလးရဲ႕ အေမၿဖစ္ခဲ႔ၿပီ။ ၄၅ကားေပၚက လွတပတ သူကေလးကေတာ႔ ခုခ်ိန္ထိ တကိုယ္တည္း အပ်ိဳၾကီး၊ ေမာ္ဒယ္မ်ားရဲ႕ မိခင္ ေဒၚတင္မိုးလြင္ ဆိုတာ ၿဖစ္ေနေပါ႔ကြယ္။ ။

မနက်စာ ကောက်ညှင်းပေါင်း နဲ့ ပဲပြုတ် ...

စီဘောက်စ်မှာ ပဲပြုတ်အကြောင်းမေးထားတာနဲ့ ဒီပို့စ်လေးတင်ဖို့ သတိရသွားတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က မနက်စာ အိမ်မှာ ကောက်ညှင်းပေါင်း စားကြတယ်။

စားတော်ပဲကို တစ်ညရေစိမ်ပါတယ်။ မနက်ကျတော့ ရေစစ်ပြီး အညှောက်ကလေးတွေ ထွက်လာတဲ့ အထိ ၃-၄ ရက်လောက် ရေစိုဝတ်လေး အပေါ်ကနေ အုပ်ထားလိုက်တယ်။ ရေလဲ နဲနဲ စွတ်စွတ် ပေးရပါတယ်။

အပ်ချလောင်း ... အညှောင့်လေးတွေ ထွက်လာပါပြီ ခင်ညာ။

ပဲကို မပြုတ်မီရေဆေးရပါတယ်။ အိမ်မှာတော့ အရင်က Slow cooker နဲ့ ပြုတ်ပါတယ်။ ရေကို ပဲနဲ့ ရေပြင်ညီထည့်၊ ဆိုဒါ၊ဆား နဲနဲထည့်၊ ထန်းလျက်ခဲလေး ၂ခဲထည့်ပြီး ပြုတ်တယ်လို့ ကြီးတော်က ပြောပါတယ်။ နာရီဝက်တစ်နာရီလောက် ပြုတ်ရပါသတဲ့။

ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကတော့ ထမင်းပေါင်းအိုးအပေါ်က ပေါင်းချောင်နဲ့ ပေါင်းပါတယ်။ သကြား၊ဆား၊ ဆိုဒါထည့်ပေါင်းပါတယ်။ ထမင်းပေါင်းအိုးက အငွေ့လုံလို့ နာရီဝက်လောက်ပဲပေါင်းရပါတယ်။

ပဲပြုတ်ကို ပထမတစ်ရက် ကြိုပေါင်းပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါတယ်။

ကောက်ညှင်းကိုလဲ တစ်ညရေစိမ်ပါတယ်။

မနက်ရောက်တော့ ဖက်ကလေးခင်းပြီး ထမင်းပေါင်းအိုးက ပေါင်းချောင်နဲ့ပဲ ပေါင်းပါတယ်။ အပေါက်တွေက ကောက်ညှင်းဆန်တွေ ထွက်ကျမှာကြောက်လို့ ခင်းရတာပါ။ ကောက်ညှင်းလဲ ဖက်နံ့လေး မွှေးသွားတာပေါ့။

ေကာက္ညွင္းနဲနဲက်က္သြားၿပီဆို အေငြ႔၀င္ေအာင္ အေပါက္ေလးေတြကို တူေလးနဲ႔ ထိုးေပးရေသးတယ္။


အငွေ့တထောင်းထောင်း ကောက်ညှင်းပေါင်း ပူပူနွေးနွေးရပါပြီ ခင်ညာ။ နာရီဝက်လောက်ပဲ ပေါင်းလိုက်ရပါတယ်။


အိမ်မှာရှိတဲ့ ငါးခြောက် အာဗြဲခြောက်ကို မီးကင်၊ နှမ်ထောင်းကိုဆားနဲ့ရော၊ ပဲပြုတ်ပူပူနဲ့ ဆီရွှဲရွှဲ ကောက်ညှင်းပေါင်း မနက်စာကတော့ နတ်သုဓါနဲ့တောင် မလဲနိူင်ပါဘူးဗျာ။


မနက္စာေကာက္ညွင္းေပါင္း ပူပူေႏြးေႏြး စားၾကပါဦးရွင္။

ငယ်ငယ်က ဒီဇင်ဘာ အားကစားလတွေမှာ ပြေးလွှားလို့ မောနေတဲ့အချိန် လာဝေတဲ့ ကောင်ညှင်းပေါင်းနဲ့ ငါးခြောက်ကြော်ကို သတိရသွားတယ်။ ငှက်ပျောဖတ်နဲ့ ထုတ်ပြီး လိုက်ဝေတာဗျာ။ အဲဒီတုံးက ကောက်ညှင်းပေါင်းကလဲ ဆာဆာနဲ့ စားလို့ကောင်းလိုက်တာ ... တစ်သက်မမေ့ဘူး။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ကိုအနောနိမတ်စ်မှ မေးလာလို့ ကောက်ညှင်းထဲ ထည့်ပြုတ်တဲ့ ပဲ ပုံလေးတွေ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကောက်ညှင်းပေါင်းထဲ တစ်ခါထဲ ထည့်ပေါင်းတဲ့ ပဲက ပဲလွမ်းပါ။ ပဲလွမ်းက နီညိုရောင်ရယ် အဖြူညစ်ညစ်လေးရယ် ၂မျိုးရှိပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်လို cow peas လို့ ခြုံငုံပြီးခေါ်ပါတယ်။ အနီလေးကို red cow peas, အဖြူလေးကို black eye peas လို့လဲ ခေါ်ပါတယ်။

အဲလိုတော့ တစ်ခါမှ ပေါင်းမပြုတ်ဖူးသေးဘူး။ နောက်မှ စမ်းကြည့်ဦးမယ် အနောနိမတ်စ်ရေ။

Artist ဂ်ဴဂ်ဴ မွ ေမေမသို႔ ...

ဂ်ဴဂ်ဴေလးဟာ ခုတေလာ သမီးၾကီးရင္ ဘာလုပ္မလဲဆို Artist ၿဖစ္ခ်င္တယ္ခ်ည္း ေၿပာေနေတာ႔တယ္။ မူၾကိဳ ၃-၄ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ကေတာ႔ သူၾကီးလာရင္ Princess ၿဖစ္ခ်င္သတဲ႔။ သူငယ္တန္းက်ေတာ႔ စာသင္တဲ႔ ဆရာမေတြ ၾကည္႔ၿပီး သူၾကီးရင္ Teacher လုပ္မယ္ဆိုတာလဲ ေၿပာဖူးတယ္။

ဟိုေန႔ကလဲ ကစားရရင္ မ်က္ႏွာေလးကရႊင္ၾကည္၊ စကားသံေလးေတြကလဲ စိမ္႔စမ္းေရက်သံေလးလို ၾကည္လင္ေနတတ္တဲ႔ သူက စာၾကည္႔ရလို႔ နဲနဲၾကာသြားၿပီဆို အသံေတြက ဆူေဆာင္႔သံေတြ ပါလာတယ္။ မ်က္နွာကလဲ လငပုပ္လို ၿဖစ္လာေတာ႔ အေမလုပ္သူက ဆံုးမဖို႔ ၿပင္ရေတာ႔တယ္။ သမီးေရ ... ေမေမလဲ အလုပ္က ၿပန္လာရင္ အရမ္းပင္ပမ္းတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အေမ႔သမီးေလးကို ေတာ္ေစခ်င္၊ တတ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ မနားပဲ အပင္ပမ္းခံၿပီး သင္ေပးေနရတာ။ စာမတတ္ရင္၊ စာမေတာ္ရင္ အိမ္ေရွ႔မွာ မနက္တိုင္း တံမ်က္စည္းလွည္းေနတဲ႔ ဦးဦးလို အညစ္အေၾကးေတြကိုင္ရမယ္၊ အမိွုက္သိမ္းတဲ႔ အလုပ္ေတြ လုပ္ရလိမ္႔မယ္။ သမီးစာတတ္တယ္၊ စာေတာ္တယ္ဆို ၾကီးလာရင္ ဆရာ၀န္လုပ္မလား၊ ေရွ႔ေနလုပ္မလား၊ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္မလား ... ၾကိဳက္တာေရြးလို႔ရတယ္ဆို အရွိန္နဲ႔ ေၿပာေနတံုး တန္းလန္းရွိေသး မဂ်ဴဂ်ဴတို႕ ရုတ္တရက္ၾကီး ၀င္ေၿပာလိုက္တာက ...

"ေမေမ ဂ်ဴဂ်ဴၾကီးလာရင္ Artist လုပ္မွာေလ ... " တဲ႔။

ဆံုးမေနတဲ႔ အေမေတာင္ ဘာဆက္ေၿပာရမွန္းမသိ ၿဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို အဲဒီ Artist ဆိုတဲ႔စကား တတ္လာမွန္းလဲ မသိဘူး။ သမီးရယ္ Artist ဆိုတာ ပန္းခ်ီေတြ၊ ပံုေတြ ဆဲြတတ္ရတယ္။ သမီးမွ သိပ္မဆဲြတတ္ပဲ Artist မၿဖစ္ႏိူင္ဘူးနဲ႔ တူတယ္ေနာ္ဆိုေတာ႔ သူအခု ေကာင္းေကာင္းဆဲြတတ္ေနပါၿပီတဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ စာရြက္ေတြကို ညွပ္၊ ေကာ္နဲ႔ကပ္ၿပီး သူ႔စိတ္ကူးတည္႔ရာေတြလဲ လုပ္ပါတယ္။

ဂ်ဴဂ်ဴ ရဲ႔လက္ရာ မိသားစုပံုပါ။


ေအာက္ကပံုေလးကေတာ႔ Akia က ေၾကာ္ၿငာစာရြက္ကို ညွပ္ၿပီး စိတ္ကူးတည္႕ရာ ပံုေဖာ္ထားတာပါ။ ကပ္ေၾကးတစ္လက္၊ ေကာ္တစ္ဘူးနဲ႔ ၿငိမ္က်သြားလို႔ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူ႔ရဲ႔ creation က ၿပီးလုနီးေနပါၿပီ။ ၿပီးေတာ႔ အေမကိုလာၿပတယ္။ အေမလုပ္သူက Woh ... you do it your self ? So nice. So creative !!! ဆိုေၿပာလိုက္ေတာ႔ သူအေတာ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သမီးဟာကဘာလဲ ေၾကာ္ၿငာလားဆိ္ုေတာ႔ အဲဒါ arts ပါတဲ႔ဗ်ား။


မေန႔ကလဲ သူ႔ေက်ာင္းကေပးတဲ႔ စာအုပ္ပံုးရွင္းရင္း ဆီေဆးအခဲေလးေတြနဲ႔ Art စာအုပ္ေလး ထြက္လာေတာ႔ အဲဒါေတြယူၿပီး အိမ္ေရွ႔မွာ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ၿငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းေနတယ္။ ခဏေနေတာ႔ အေမ႔အခန္းထဲ ၀င္လာၿပီး ေမေမ႔အတြက္ ဂ်ဴဂ်ဴ လုပ္ထားတာဆိုၿပီး ပို႔စ္ကတ္ေလးလို လုပ္ထားတာေလး လာေပးတယ္။




အၿပင္မ်က္နွာဖံုးမွာေတာ႔ အသည္းပံုနီနီရဲရဲ ... ဒါကေတာ႔ သူက ခ်စ္တယ္လို႔ ဆိုလိုဟန္တူပါတယ္။ ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အထဲမွာလဲ သူေပးခ်င္တဲ႔ message ကိုလဲ မေအကို ေပးထားေသးတယ္။ မဆြိတီဟာ တစ္ခါတစ္ေလ စာသင္ရင္း သမီးကို စိတ္မရွည္တာေလးေတြ ရွိေတာ႔ ေအာ္မိ၊ ေငါက္မိေတာ႔ သူက မေအကို သူၿဖစ္ခ်င္တာေလး ၿပန္အသိေပးလိုဟန္တူပါတယ္။ ဒါနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး
" Am I not kind to you? " ဆိုေတာ႔

" Some times, you are not." တဲ႔။

သမီးေရးထားတာေလး ဖတ္ၿပီး အေမလဲ သူ႕ကိုသနားလို႔ ခုတေလာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ရွည္ရွည္ထား၊ သမီးနဲ႔ ေပ်ာ္ေအာင္ေနေနရပါတယ္။ သမီးေလးကိုလဲ သနားသြားတယ္။


ၿၿပီးခဲ႔တဲ႔ အပတ္ မီးထြန္းပဲြေန႔က Chinese garden ထဲမွာ ရိုက္ထားတဲ႔ပံုေလးပါ။